Jak uratować małżeństwo?

Wiem, że dużo szczegółów brakuje w mojej wypowiedzi, ale wszystkiego się nie da opisać i liczyłem właśnie na pytania, które mogą pomóc w tej sytuacji.
Jeżeli chodzi o alkohol, to nie jestem/byłem typem człowieka, który chodzi po barach i się upija, a potem wraca do domu na czterech. Gdy oni wychodzili np. w sobotę do rodziców lub na działkę (nie chodziłem na działkę z nimi, bo nie odpowiadało mi towarzystwo. Jej rodzice i ciotka - oki, ale zawsze była stara znajoma od jej rodziców, której nie potrafię ścierpieć, nie tylko ja, ale coś tam jej zawdzięczają i nie powiedzą jej w oczy, że ma tam nie przychodzić, a uwierz mi, że jest non stop) to ja wtedy kilka piw przez całą sobotę i pod koniec dnia byłem wstawiony. Wiem, że to złe i już od pewnego czasu tego nie robię. Komputer - to kolejny wielki błąd z mojej strony. Od czterech lat gram w pewną grę i był okres chyba pierwszych 2 lat, że się całkowicie zatraciłem. Grałem, kiedy tylko mogłem. Jednak też to zauważyłem i gram teraz sporadycznie, albo inaczej, wolę zrobić coś bardziej pożytecznego, niż siedzieć przed monitorem. Jeżeli chodzi o syna, to ideałem dla niego raczej nie byłem. Fakt, odbierałem go ze szkoły, robiłem z nim lekcje, chodziłem kiedyś na zajęcia z break dance'a (aż mu się nie znudziło), czasami piłka, rolki. Ale nie mogę powiedzieć, że poświęcałem mu dużo czasu. Było to też spowodowane sytuacjami, które opisałem powyżej. Jeżeli chodzi o temat, czy żona kogoś ma/miała? Na 99,9% nie. Wierzę jej w tych sprawach, mimo, że były jakieś tam dziwne sytuacje. Np. rok temu będąc na urlopie, miała imprezę firmową i nie miała zamiaru iść, bo wiadomo, urlop. Ale dzień wcześniej dzwoniła jej niby najlepsza koleżanka z pracy i strasznie ją namawiała, żeby poszła. Żona się zastanawiała i rozmawiała ze mną na ten temat, ale stwierdziłem, że mamy urlop i powinniśmy go spędzić razem. I na następny dzień zaczęli wydzwaniać do niej z firmy, w celu pytań, a jak zrobić, a jak tamto i wreszcie po 8 tel. nie wytrzymałem i powiedziałem, że ma nie odbierać, bo jest na urlopie, a nie w pracy. I po kilku kolejnych tel. nieodebranych przyszedł sms. Już nie wytrzymałem, myślałem, że piszą koleżanki, że mają jakiś problem i ma zadzwonić, chciałem odpisać stosownie i pierwszy raz w życiu odebrałem sms-a do żony.... i zonk. Ta najlepsza koleżanka pisze: "R. będzie na festynie" Kopara mi opadła. Zapytałem kto to i otrzymałem odp., że nikt ważny. Po burzliwej rozmowie, po kilku h powiedziała, że to kolega z pracy i nie wie co jej się stało, ale spodobał jej się, ale nic poza tym i że gadała o tym z tą właśnie koleżanką, jak to kobiety i tyle. No nie wiem, ale po kilku dniach uznałem to za ostateczną wersję.
Czy chce odejść na zawsze? Tego nie wiem. Ale robię wszystko, żeby tak się nie stało.

No rozstanie nie do końca było spokojne. W piątkowa noc była kłótnia, a rano zadzwoniła do brata, żeby przyjechał pomóc się wyprowadzić.
Tylko teraz pytanie: pisząc, że czeka mnie kilkumiesięczna batalia, masz na myśli powrót, czy naprawianie i budowanie wszystkiego po powrocie? Bo szczerze, to trwa to już 2 miesiące i jakoś nie widzę sił i innych rzeczy, żebym mógł tyle wytrzymać

jedziesz na dwa wątki przynajmniej ja to widzę, i tam wybierasz kolory kwiatów, a tu że nie widzisz sił,

zastanów się co chcesz, bo coś widzę że chcesz żeby cię ktoś wyręczył, za twój obowiązek, no chyba że nie masz sił ....

zastanów się czy chcesz mieć "babę" przy sobie czy żonę, jak "babę" to wolna droga do tego, ta łatwa przynajmniej ...

a chciałbyś żeby ci żona teleofn monitorowała, nie decyduj za nią co złe a co nie, bo przegrasz, tu też jak zwykle mam rację,
wiesz ja juz to wszsytko przerabiałem, żona właśnie dlatego dała ci znak odejściem od Ciebie, żebyś wydoroślał, następnego razu może nie być ...

to taki optymistyczny akcent na koniec

powodzenia

!!!
jedziesz na dwa wątki przynajmniej ja to widzę, i tam wybierasz kolory kwiatów, a tu że nie widzisz sił,

zastanów się co chcesz, bo coś widzę że chcesz żeby cię ktoś wyręczył, za twój obowiązek, no chyba że nie masz sił ....

zastanów się czy chcesz mieć "babę" przy sobie czy żonę, jak "babę" to wolna droga do tego, ta łatwa przynajmniej ...

a chciałbyś żeby ci żona teleofn monitorowała, nie decyduj za nią co złe a co nie, bo przegrasz, tu też jak zwykle mam rację,
wiesz ja juz to wszsytko przerabiałem, żona właśnie dlatego dała ci znak odejściem od Ciebie, żebyś wydoroślał, następnego razu może nie być ...

to taki optymistyczny akcent na koniec

ile byś róż nie zamówił, radzę ani jednej nie wysyłaj, nie wiesz po co to robisz, chcesz chyba ją kupić, tak to odbieram, "D

i tak czytam i wiesz kiepsko to widzę, piszesz " Kolejnym problemem były  też nasze wydatki, gdzie wiedząc, że nie możemy za bardzo szaleć, nie potrafiliśmy też tego tematu unormować. "
sorry a co zrobiłeś w kierunku żeby to zmienić, może pierwszy nie spożywac piwa w weekend , co żonę interesować ma że nei możecie szaleć, ty nie możesz
ona pewnie mnie wydała, niż ty
sorry troszke ostro, ale takie życie,

traktuj to jako przestrogę osoby która to samo robiła, a może dużo gorzej, nie wiem licytować nie zamierzam się
znaczy może jestem lepszy w tym, byłem, moja wytrzymała 9 lat , ale mówienie o długości związku chyba w tym przypadku, to jednak nóż w swoje własne plecy

to sa naprawdę uwierz ucieczki od obowiązków, wydorosleć czas
powodzenia

!!!

on się mota, nie rozumie tak naprawdę, ja trochę radykalny się zrobiłem, sam to naprawdę uwierz przerobiłem, na żonie, nie przekreślam go, życzę mu dobrze
ale moje wypowiedzi, traktuje jak taki kopniak na szczęście, i więcej pomyśli, tym więcej to pomoże, mam nadzieje,
ogólnie moze zmyłka ale chcę pomóc,
bo sam kiedyś potrzebowałem tutaj pomocy,
i takową uzyskałem,

a może tez jest to swoista wiesz prowokacja, takie badanie klienta
głowa do góry

pozdr

Nurtuje mnie jeszcze jedno pytanie: jak obecnie mam się zachowywać? Czy mam nadal się narzucać, dążyć do spotkań, dzwonić, ogólnie pokazywać, że istnieję i mi bardzo zależy? Czy spasować lekko, tzn. zająć się sobą i synem i czekać na rozwój zdarzeń? Kurcze nie miałem nigdy takiej sytuacji i nie wiem co mam robić.

No mi w sumie też to zasugerowano, ale mam mętlik w głowie.

Witam,
cały weekend spędziłem z synem, bo żona pojechała z rodzicami w góry. Był to nasz pierwszy cały week, od 2 m-cy. Było oczywiście super. Żona, z tego co wiem, też spędziła czas fajnie, ale z rodziną i znajomymi. Ogniska do późnych godzin nocnych, alkohol itd. W piątek, w nocy dostałem jednak sms (nie wiem od kogo), ale osoba ta napisała, żebym dał sobie spokój, bo żonie pasuje tak, jak jest teraz, że nic do mnie nie czuje. Napisałem jej o tym fakcie oczywiście, zadzwoniła do mnie na następny dzień i po krótkiej rozmowie ustaliliśmy, że w niedzielę, po jej powrocie porozmawiamy szczerze. W trakcie rozmowy powiedziała, że owszem, nie tęskni za mną, nie czuje potrzeby, żebym był przy niej. Z mojej strony padły słowa, że po tylu latach małżeństwa, nie możemy zakończyć tego w taki sposób, nawet nie próbując, że naprawdę może nam się udać, ale musimy zrobić ten pierwszy krok. Zapytała; skąd ja mam tyle siły, że po tym wszystkim, co było i jak ona teraz podchodzi do tematu wciąż walczę o nasze małżeństwo, o nią? I po 2 sek. odpowiedziała sama: Ty mnie naprawdę kochasz tak, że nie da się tego opisać. I ma rację. Widziałem w jej oczach smutek i żal. Trzymałem ją za rękę, ale to był taki raczej chłodny dotyk. Powiedziała, że idzie do psychologa i musi się dowiedzieć od niego, czego ona chce od życia, bo sama nie potrafi obecnie na to pytanie odpowiedzieć i dopiero wtedy da mi odpowiedź, co robimy dalej
Czy jaj mam już naprawdę się poddać i czekać, czy mam działać w jakiś sposób?

bądź przy niej . wspieraj ją ale nie naciskaj. może wizyty u psychologa jej pomogą. musisz być cierpliwy.

hmm... właśnie tu jest problem. Bo ja chcę być przy niej, ale ona nie chce. Są dni, gdy nie rozmawiamy praktycznie o nas i wtedy widzę, że ona czuje się całkowicie inaczej, ale jak tylko zaczynam rozmowę, zmienia się o 180 stopni.
Teraz znowu wyjeżdża z synem w góry na tydzień, półtora, więc znów nie będziemy mieli kontaktu

No i kolejny dzień do dupy. Wczoraj była znowu u koleżanki, wypiły trochę i nie wiem, co znowu za opowieści były, bo zadzwoniłem przed 22:00 (tak martwię się, jednak to już nie młoda godzina, a ona wracała z synem autobusem) i łaskawie odebrała za 2 razem, po jakiś 15 minutach. Rozmawialiśmy prawie godzinę i poleciało, że ona nie chce próbować, że teraz jest jej dobrze, że nie czuje do mnie żadnego uczucia psychicznego i fizycznego, że ma dość i zawsze słuchała wszystkich, a teraz zrobi tak, jak jej pasuje. I nie pomaga nic, tłumaczenie, że jak nie spróbujemy, to się nie dowiemy, że musimy znaleźć siłę, żeby to ratować i odbudować, że mamy przecież syna, który na tym najbardziej ucierpi i proszę ją tylko o promil wiary i zaufania, że może się udać, a to czego nie ma teraz, przyjdzie z czasem, tylko musimy się o to postarać. Nie i koniec. I na kolejne pytanie, czy definitywnie kończymy, tradycyjna odpowiedź, że nie, bo boi się, że będzie tego kiedyś żałowała. Qźwa ludzie, co ja mam robić? Tyle tu mądrych osób na forum i liczę na Waszą pomoc. Jak ktoś nie chce tu pisać, to poproszę na priva.

Czyli, wg Ciebie, nie ma tu już szans na ratunek i nadziei na odbudowanie tego wszystkiego? Mam wszystko odpuścić?

Wiem i gdyby nie syn, to chyba już dawno brakłoby mi sił na to wszystko.
Jak idzie na typową imprezę, to on zostaje ze mną lub z teściową, ale do koleżanek chodzi z nim, bo one też mają dzieci.
Teściu, z tego co mi mówiła żona, ma na nią focha. Tzn. nie rozmawia z nią. I nawet ost, jak coś tam powiedziała, zwrócił jej uwagę stanowczym tonem. Teściowa, raczej neutralnie. Raz mówi jej, żeby dała nam szansę, a innym razem, że może jednak nie robić mi nadziei i skończyć to. Chyba jej zdanie zmienia się pod wpływem jakiś sytuacji. Ogólnie z teściem widziałem się na ulicy 2 razy i tylko było cześć, papieros i gadka, ale nie o tym. Z teściową nie widziałem się od tamtego momentu.
Jeżeli chodzi o tego rycerza, to myślę też o tym coraz bardziej, ale żona oczywiście zaprzecza. Ale czy mówi prawdę? Wie tylko ona.

Napisałem, że odebrała dopiero z łaską po 15 min i nie miałem nerwa, tylko się martwiłem (już to pisałem wcześniej, że taki jestem) ale tylko z powodu, że wiedziałem, że już powinna być w domu, a jechała jednak autobusem, w stanie po spożyciu i jeszcze z młodym.
Jeżeli chodzi o ograniczanie, kontrolowanie, to jest to moja wada, owszem, ale starałem się tego unikać i nie było sytuacji, że gdzieś chciała wyjść, a ja jej zabraniałem. Ale fakt, to była jedna z moich głównych wad.

Ciapą nie byłem i nie jestem Po prostu nie ogarnęliśmy pewnych rzeczy i tak się to skończyło.
Ale oki, zaczynam się tez przekonywać, że ktoś jednak jest (po dzisiejszej rozmowie z nią), albo inaczej, że ona zaczyna dążyć do spotkania z kimś i pewne teorię mogą się potwierdzić. Więc dzisiaj znowu pojechali w góry do jej rodziców, będą tam do niedzieli i postanowiłem, że zaczynam brać się za siebie. Biorę pod uwagę wszystkie wskazówki, które otrzymałem od Was. Najgorsze jest to, co dla mnie jest najważniejsze - kontakt z synem. On ma teraz wakacje, ona obecnie nie pracuje, więc nie ma ich na miejscu co chwilę. A jak są, na 2-3 dni, to znowu ja wracam z pracy około 16. Oni przeważnie są gdzieś nad wodą i tak wszystko do dupy.

Bardziej mi tu pasuje nieogar, ale oki
A jeszcze pytanko: czy teraz, jak nie będziemy się widzieć przez 5-6 dni to mam zaznaczyć jakoś swoją obecność, np. sms? I wcześniej pisałem, że chciałem wysłać jej kwiaty, zrobić to czy nie?

Dokładnie tak jak mówi poprzednik. Pomyśl sobie co byś chciał zrobić i zrób zupełnie odwrotnie.
Zadbaj o siebie i skup się na dziecku. Babkę olej, niestety, ale w tej chwili ŻADNE racjonalne argumenty do niej nie dotrą.
Musi się na nowym lovelasie przejechać (a prędzej czy później się przejedzie) a wtedy Ty bądź blisko, pewny siebie i atrakcyjny.
Będziesz miał wtedy coś czego nie masz teraz - wybór. A czy będziesz chciał przechodzoną lalę - to już będzie Twoja decyzja.

Powodzenia!

Dzięki za porady i zaczynam je stosować, chociaż wiem, że będzie ciężko. Mam nadzieję, że nie pęknę i dam radę.
Pozdrawiam.

Mija trzeci dzień bez żadnego kontaktu (wiem, że to jeszcze krótko), ale pierwszy raz od tych 2 miesięcy nie czuję takiej potrzeby. Nie oznacza to, że nie myślę, nadal myślę, nadal mam problemy ze snem, ale jest tak jakoś inaczej. Wykupiłem karnet na siłownię, zapisałem się do kosmetyczki, zacząłem odzywać się do starych znajomych, robię to, o czym przez ostatni czas nie myślałem. Jest jakoś lepiej.

Wiem, wiem, syn teraz najważniejszy. Wczoraj wysłałem tylko sms-a do żony, żeby młody zadzwonił do mnie i tak się też stało. W poniedziałek zabieram go na basen albo do kina, zależy co będzie chciał robić. I ogólnie, skupiam się teraz na nim i w drugiej kolejności na sobie

dokładnie bo tylko mocniejszy możesz być już nie słabszy,
potraktuj to jak "zmianę miejsca zamieszkania, nie wiem nowe mieszkanie" poukładaj i trzymaj się tego

kibicuje ci, jako facet i jako osoba która zawaliła, może inaczej dopuściła do takiej sytuacji

I właśnie chcę , żeby ją nadal dostawał, żeby nigdy nie poczuł, że jest mu źle, żeby nie myślał o przykrych sprawach. Mimo, że za 6 dni skończy dopiero 9 lat, jestem z niego strasznie dumny, bo tak naprawdę, on jest już dorosły.  I jedynej rzeczy, której żałuję w 100%, to to, że nie dałem mu tego, czego powinienem dać. Tym bardziej, że ja wychowywałem się od 10 roku życia bez ojca i to powinno mnie ukierunkować. No cóż, zwaliłem to na całej linii.

Jesteśmy 13 lat po ślubie, ale to szczegół.
Nie usiądę za nią do okrągłego stołu, bo robiłem to kilka razy przez ostatnie 2 miesiące, czyli od momentu, gdy się wyprowadziła. Rozmawiałem, prosiłem, tłumaczyłem, ale nic to nie dało. Nie przemawiają do niej żadne argumenty, więc sam rozumiesz, nic już nie dam rady zrobić.

A tak szczerze to po 13 latach małżeństwa tak się zachowywać to żenada.
To co by było po takim stażu jak mój?????

Da się.
Uwierz, że się da.
Chyba, że jest ten trzeci ( pocieszyciel).

Nie nie czuj się jak śmieć.
Czuj się jak dojrzały emocjonalnie facet, czuj się jak odpowiedzialny facet.
Niestety ja nie mam wątpliwości, że jest ten trzeci w którym Twoja żona się zauroczyła.
Ja pieprzę, że zawsze znajdą się tacy jeb*ni pocieszyciele.
Ale walcz.
Walcz do krwii ostatniej.
Jeżel Ci zależy to nie masz nic do stracenia.
Postaraj się upewnić, że jest ten trzeci.
Jeżeli tak, to rozwód z jej winy albo koniec z tym trzecim.
Innej opcji nie ma
Ale nie poddawaj się.

SM to jesteś starszy od mojego syna o 1 rok.
Jak czytam Ciebie to Twoja sytuacja jest bardzo podobna do mojej. Tylko żona nie zauroczyła się w tym trzecim i dlatego ja wygralem i jesteśmy razem.
Widzisz z czasem w każdym małżeństwie dochodzi do rutyny. Rutyna to kostucha dla małżeństw.
Kobieta bez względu na wiek czy ma 20, 30 czy 60 lat potrzebuje się czuć kobietą.
Potrzebuje być adorowana, zdobywana.
Tak potrzebuje się czuć zdobywana, chciana i pożądana.
Niestety faceci o tym zapominają i uważają, że jak zdobył to już na zawsze.
Niestety to goofno prawda.
A tu zjawia się jeb*ny pocieszyciel, powie kilka komplementów, użali się nad nią i mamy pozamiatane.
Pojawiają się motylki w brzuch, ba, nie motylki a motyle i mamy pozamiatane.
Ja wyciągnąłem błędy ze swojego lichego postępowania.
Teraz przynoszę jej kwiaty bez okazji, prawię komplementy, słucham co mówi.
Nawet wychodzę po nią jak wraca z pracy.
Teraz jest naprawdę super.
Ona jest dla mnie miła a ja dla niej.
Ona teraz czuję się wartościową, potrzebną, chcianą i docenianą kobietą.
Dlatego zastanów się i może spróbuj zdobyć ją jeszcze raz, adoruj, doceniaj, zaproś na kolację, na spacer czy do kina.
Ty wiesz co ona lubi, więc zrób jej przyjemność.
Niech ona Ciebie zacznie postrzegać jak na faceta któremu zależy na niej.
Przemyśl to.

SM ja osobiście nie wierzę, że ona nic nie czuje, że się tak totalnie wypaliła.
Tyle lat spędziliście razem a to wiąże, zbliża. To co te dwa ostatnie lata to z litości była?
Dlatego kuj żelazo póki gorące.
Tylko nie płacz i nie poniżaj się bo to będzie miało odwrotny skutek.
Może postaraj się ją czymś zaskoczyć.
Może jakiś wyjazd we dwoje?
Walcz i nie poddawaj się.
Winę za Waszą sytuację ponosicie oboje.
Brak komunikacji pomiędzy partnerami właśnie tak robi, że się od siebie oddalacie.
A to trzeba mówić co Ciebie boli, z czym się źle czujesz, czego oczekujesz.
Ponadto brak zainteresowania partnerem co on/ona widzą dowala ognia do pieca i mamy pozamiatane.
Wiem to z własnego podwórka i jestem przekonany, że jest tak w większości związków.
Dlatego rozmowa, rozmowa i jeszcze raz rozmowa.
Nie zniechęcaj się tym, że ona się tak zachowuje tylko nie poddawaj się.
Trzymam za Was kciuki.

Lexpar, tak, mądrze piszesz, ale wszystkie pomysły, które podałeś już próbowałem. Byliśmy w kinie, chciałem z nią wyjechać na 2-3 dni, zapraszałem na kolację. Nie chce się zgodzić. Nawet postanowiłem, że pojadę dzisiaj do nich, pobędziemy razem, pogadamy i powiedziała, że mogę przyjechać, ale tylko z młodym pobyć. Ona nie ma ochoty ze mną rozmawiać i słyszeć ciągle jedno i to samo. Zaproponowałem nawet obiad w restauracji z jej rodzicami, żeby pogadać, też nie.

Czytałem jakiś czas temu i wiem, że jest w tych 34 czynnościach dużo prawdy i nadają one kierunek, jaki trzeba obrać. Problem w tym, że staram się je wykonywać, ale przychodzi nagle coś takiego, że nie potrafię i się wyłamuję. Najbardziej rozwala mnie fakt, że tak naprawdę teraz chodzi mi już tylko o syna, żeby nie miał do końca zwalonego dzieciństwa, a ona widzi tylko czubek własnego nosa i to jest w tym przykre.

Mariola zgadzam się z Tobą w 100%,
Czegoś jej brakowało w związku i znalazł się je**ny pocieszyciel.
Takie jest życie.
Ale tak myślę, że jego żona jest na rozdrożu i wacha się z zajęciem stanowiska to SM powinien walczyć.
Przynajmniej ja bym tak zrobił.