Po dwudziestu latach otworzyłam złotą klatkę

Jesteś bardzo dzielną kobietą, że po tylu latach od tego jak Cię traktował potrafisz mu się sprzeciwić.Sory, ale facet chyba ma coś z głową skoro nie pozowolił Ci na nic.. kontrolował każdy Twój ruch.Ten Twój nick też jest przerażający" zwłoki żony" skąd to wziełaś?
Piszesz, że on mógł wychodzić na imprezy a Ty musiałaś siedzieć w domu.Co takiego się stało, że pozwalałaś na to?Myślę, że on wyczuł, że się go bałaś..

Witam ponownie

Mój boże, Twój mąż to prawdziwy psychopata, cieszę się że zerwałaś kajdany ale czy nie pora całkowicie się wyswobodzić z tych tortur i więzienia, zawsze on bedzie Ci się z tym kojarzył, jesteś niezależna finansowo, dzieci zapewne są juz dorosłe, czy nie czas szukać swojego szcześcia? czy nie czas skosztować zycia normalnego i mieć zdrowy zwiazek? Twoja cała historia kojarzy mi się z filmem - Sypiając z wrogiem - i film i Twoja historia poruszyły mnie do głębi.

Tytuł był bardzo zachęcający -''po dwudziestu latach otworzyłam złotą klatkę".Raczej spadły rózowe okulary a z tej złotej klatki to chyba wcale nie jest tak łatwo się uwolnić.Kobiety z jedną walizką bez pieniędzy,z dzieckiem na ręku są prawdziwymi bohaterkami.Cierpienie nie pozwala zatrzymać się i odwrócić aby popatrzeć na to co zostawiają.Mają gdzieś firmę ,konto bankowe...Kurczę,chciałabym być taką kobietą.Chciałabym żyć a nie wegetować...

Skoro nic nie czujesz, nie kochasz, nie nienawidzisz może zwyczajnie zacznij stawiać warunki, spróbuj "ustawić" się w tym związku, uszczknąć coś dla siebie. Gdy się nie kocha łatwiej wymagać i co najważniejsze nie dać się wykorzystywać. Poświęciłaś wiele lat dla faceta, który Cię upokarzał i wyzyskiwał, może wreszcie przyszedł czas dla Ciebie, może powinnaś wyegzekwować to co się Ci należy. ZACZNIJ ŻYĆ DLA SIEBIE, bo nikt nie powie dziękuję za Twoje poświęcenie.
Życzę powodzenia i wiary w siebie, na pewno wszystko się ułoży.

Nie każdy kocha tak samo. IDEAŁY PIĘKNA RZECZ. Niestety My kobiety mamy tendencje do miłości bezwarunkowej, kochamy facetów takimi jakimi są z ich zaletami i wadami, a oni to wykorzystują i nawet się człowiek nie spostrzeże jak w imię miłości zostaje służącą na krótkiej smyczy pana. Osobiście uważam, że "kubeł zimnej wody" raz na jakiś czas na głowę mojego ukochanego tylko urozmaici i wzmocni związek. Słyszałam kiedyś, że miłość jest światłem życia, a małżeństwo rachunkiem za to światło. Nie powiedziała tego kobieta.

zwłoki żony, Co się z Tobą dzieje? Dlaczego się nie odzywasz? Mam nadzieją, że nic się nie stało.

Nareszcie ktoś pisze z sensem w tym temacie.
Jak się lubi silnych facetów to czasem trzeba walczyć o swoje i nie ma to nic wspólnego z brakiem miłości. Jeżeli poddamy się całkowicie woli, wymaganiom i życiu partnera to ta miłość prędzej, czy później wygaśnie. Rezygnacja z własnego życia, marzeń nawet w imię miłości skończy się brakiem szacunku z drugiej strony i niestety poczuciem nie spełnienia i wykorzystania, a co za tym idzie brakiem poczucia własnej wartości, a nawet nienawiścią do samej siebie.
Jak wtedy będzie się miało przykazanie "a bliźniego swego jak siebie samego"...

Miałam nadzieję dopisać jeszcze coś do poprzedniego mojego postu zanim ktoś odpowie. Pominęłam w nim ważną kwestię, nie wszyscy faceci tylko biorą. Oczywiście jeżeli dostają coś na tacy (nawet w imię miłości), to z tego korzystają, bo dlaczego nie? W tym przypadku wystarczy potupać nogami, lub szczerze porozmawiać (nie wiem kto tam co preferuje) i mężczyzna zaczyna nas dostrzegać.
Niestety zdarzają się "cwaniacy", którzy za nic nie zrezygnują z wygody w związku. Od takiego "psychola" to tylko wiać dla własnego i często dzieci dobra. Jego stosunek do nas nie ma nic wspólnego z miłością.

to przerażające co piszesz. Musisz zacząć żyć od nowa, powinnaś się może wyprowadzić, dzieci z wiekiem na pewno Cię zrozumią, a może pójdą razem z Tobą. Co do przyjaciół to się nie przejmuj - "prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie". Dobrze że stawiłaś mu czoło!
Pozdrawiam

Nie trać wiary w ludzi w miłość i w to wszystko co dziś może wydawać Ci się nie osiągalne.
Z mojego doświadczenia wiem,że to właśnie drugi człowiek jest potrzebny ,nie wiem gdzie byłabym dziś gdybym nie potrafiła czy nie chciała wyjść do ludzi i prosić o pomoc.
  Tak jak pisze ewka3 należy skorzystać z fachowej pomocy bo np dlaczego masz uciekać z domu który należy do Ciebie.

"  Potrafię zdecydowanie wyrazić swoje uczucia, a właściwie ich brak" - jak można wyrażać coś czego jak piszesz brak?

To co piszesz ,to co przeżylaś i ci jeszcze przed Tobą tego nie wiem ale wiem jedno ,ze Cie podziwiam.
Rozumie Twoje lęki jednak trudno mi uwierzyć ,ze zaczniesz żyć przy swoim oprawcy.
Tacy faceci to tchórze jeżeli uzna ,ze jest na przegranej pozycji to przyjmie swoją rolę ale jeszcze nie raz popróbuje Cie postawić na swoim mejscu.
Oni jak piszesz nie potrafia zyć sami -nie łódź się ,ze mu to minie.
Napewno sam nie odjejdzie-
Tyle lat walki,upokorzeń teraz walka o siebie-
Życzę Ci dużo sił i wytrwałosci!

Przeszłaś piekło, ale dobrze, że znalazłaś tyle w sobie siły, aby chcieć to skończyć i się jego nie bać. Obiecywał i zawiódł Cię już tyle razy, że ja bym nie dawała szansy. Ale jak napisałaś w ostatnim poście, przestał pić i zaczął myśleć, więc może nie skończy się tak jak zawsze.

Kochana, nie możesz teraz myśleć o śmierci.  To nie jest wyjście. Masz dzieci, które kochają Cię i potrzebują. Nie możesz ich tak zostawić.

Życzę Ci, aby tym razem Twój mąż Cię nie zawiódł. Pozdrawiam.

Podziwiam cię bo na pewno przeszłaś traumatyczne rzeczy, ale walczysz nie dałaś sie złamać do końca.

Walcz o własny szacunek o pozbycie się lęków wspomnień. Przeszłam dużo i terapie pomogły mi na nowo żyć. 

Nie poddawaj sie i żyj na przekór temu czego chcą inni. Pozdrawiam.

Jesteś na początku ,nie czujesz strachu ale mówisz jak by nic już nie miało cię spotkać dobrego.
To nie jest prawda ,nie boisz się swojego męża ale nie pozwalasz sobie na nowe życie.
Życie tylko dla dzieci to nie jest dobry pomysł ,musisz zyć dla siebie.
Oczywiście dzieci dla mnie tez sa najważniejsze i to nie czcze słowa ale one odejdą ,założa swoje rodziny a ty zostaniesz z kimś kto wywołuje tylko złe wspomnienia.
Trzymam za Ciebie kciuki ,za walkę z depresją ,której nie możesz się poddać a sama z nią nie wygrasz.

Cieszę się, że miałaś dobry dzień
Myślę, że będą one dobre coraz częściej. Okrzepłaś i "śmiesz" dostrzegać ich dobroć. A z tymi 2 stworzeniami (mąż i ptaszysko), które uprzykrzały Ci dotąd życie nauczyłaś się żyć, walczyć i o to chodziło cały czas. Będzie lepiej Tak trzymaj

Witam
Żyję, chyba, okrzepłam, wręcz zastygłam. Ale nie potrafię jeszcze pozbyć się wielu nawyków, nie potrafię żyć na wolności. To ciągłe poczucie winy, czy kiedykolwiek mnie opuści? Mam takie dwie osoby, które nader łatwo wprowadzają mnie w ten labirynt, a ja nie potrafię, zwyczajnie boję się powiedzieć NIE. Pierwszą z nich jest mój mąż. Czasem obwinia mnie bezpośrednio, na przykład mówiąc, że jeżli popełni samobójstwo to będzie to moja wina i żebym to zapamiętała. Innym razem, tak jak jest teraz, chodzi smutny, przygnębiony, załamany, nic nie je, bierze tabletki uspokajające, szuka przyjaciół wśród niepijących alkoholików. Nigdzie nie wychodzi, z nikim się nie spotyka, tylko się rozpłakać na jego widok. A i jeszcze przynosi mi róże i mówi jak cierpi, że wie ile zrobił mi złego, ale nawet najgorsze rzeczy można wybaczyć. Nie potrafi tak żyć obok mnie, potrzebuje bliskości, miłości i rodziny. Największą litość wzbudził w mojej mamie, która dzisiaj prosiła mnie, żebym się opamiętała i zapomniała o tym co było. To druga osoba, dzięki której czuję się winna, choć wiem że nie jestem. Żebyście słyszały jej argumenty! Przecież Cię nie bił i nigdy nie miał żadnej kobiety. To czego Ci potrzeba? Kiedy mówię jej, że ja już nic do tego człowieka nie czuję, ona znów swoje, że rodzina, że dzieci, że ona miała gorzej, że to ,że tamto, wszystko i wszyscy, tylko gdzie ja jestem w tym jej poukładanym życiu? Wkurza mnie to, ale brak mi argumentów, bo on taki smutny, chudy się zrobił. Nawet nie chce mi się wytaczać armat, bo ona mnie nie słucha.
  Pytasz Doris czy mam z kim wyjść? Czasem mam.Jest parę osób, które nie boją się reakcji mojego męża i śmiało ze mną wychodzą, czy się spotykają. Ale jest dużo znajomych, którzy traktują mnie jak trędowatą. Bo co będzie jak on się dowie, że byliśmy na kawie? Rozumiem i nie rozumiem. Wiem, że było dużo takich sytuacji, gdzie ludzie zostawali obrażani czy wręcz pobici za mnie. Cieszę się, że Ty kochasz i jest Ci z tym dobrze. Ja nie wierzę w miłość, uważam ją za handel wymienny, towar za towar w zależności od potrzeb. Nigdy więcej nie dam się wkręcić w to targowisko. Czasem tylko brakuje mi bliskości, ale gdzieś czeka na mnie miś.
Anhedonia, lubię Twoje ciepłe słowa, dziękuję. Nie wiem, czy to już, czy jeszcze długo będę się uczyła żyć na wolności. Niedługo minie rok. Rok piekła, rok walki,rok przesłuchań, rok cierpienia ponad ludzkie siły. Jestem silna, bo przeżyłam. Bo żyć mi kazano. Ale odniosłam potężne straty w tej walce. Straciłam wiarę w wartości, które były dla mnie istotne, miłość, przyjaźń, honor, lojalność, uczciwość. A co zyskałam? Namiastkę wolności, nową przyjaciółkę-depresję i nowe zwierzątko w domu-czarne ptaszysko.Kiepsko z tą moją szalą. Bardzo kiepsko i dlatego tak bardzo ciężko, wciąż do dołu. I kurcze brak perspektyw. Nie mam pojęcia jak żyć. Mam podcięte skrzydła i drepczę tylko wokół swojej klatki. Potykam się o własne nogi, czasem zdarza mi się przejść większy kawałek ale wciąż wracam, bo w tej klatce są moje dzieci. Moje dzieci, które potrzebują domu i nie wiedzą dlaczego mama tak się szarpie. One nie były do końca świadome. Córki dziwiły się bardzo, bo zawsze uważały nas za idealne małżeństwo i przykład miłości idealnej.Żadnych kłótni, zawsze zgodnie, ja płakałm w poduszkę, tatuś był zawsze dobry. Awantury i przesłuchania odbywały się nocą lub kiedy dzieci nie było. Od niedawna zaczął pić tak, że dzieci to widziały, ale wtedy im tłumaczył, że pije bo to moja wina. Zobaczcie , jaką macie matkę! Zabierałam je wtedy żeby widziały jak najmniej a małemu opowiadałam jakieś bajki. Wierzył. Tylko gdy tatuś spadał ze schodów to prosił mnie żebym poszła zobaczyć, czy nie zrobił sobie krzywdy. Nigdy nic mu się nie stało. Raz tak walczył ze spodniami, że przyszedł do kuchni cały we krwi. Wezwałam lekarza. Nie chciałam go obmywać, czy sprawdzać stanu zdrowia. Okazało się, że tylko uderzył się w nos. Żadnego śladu na drugi dzień. Dużo bym mogła opowiadać, ale po co? Jak będę wolna wydrukuję swój brulion. Może.

A czy nie mogłabyś wystawić mu walizki za drzwi i zmienić zamki? nie znam Twojej sytuacji, ale czy tak nie byłoby prościej? Przecież to Twój dom. Obawiam się ze to jest cisza przed burzą i ten psychol przyczaił się jak kot na parę tygodni, jezeli tak nie możesz to postaw mu warunki: zyjecie pod jednym dachem ale nie razem, nie chcesz jego chorej i toksycznej miłości ani intymności, wydatki i opłaty na pół itp, napisz coś czy postawiłaś jakieś warunki? Wykańczasz się psychicznie z dnia na dzień przy takim kimś, bo nawet człowiekiem go nie mogę nazwać, zrób coś dla siebie, coś malutkiego ale abyś odczuła zadowolenie i radość, tak mi przykro że masz takie życie.

Dziś już wiem
Mety nie zobaczę nigdy.
Zycie z psychopatą... Nie mam pieniędzy żeby stąd uciec, nie mam też zeby zostać.
W zasadzie dziś nie mam nic,
Pozbawił mnie wszystkiego
Już nie myślę o samobójstwie, mam dzieci
Ale nie wiem jak mam żyć

Wyję, dziś syna nie ma w domu,
śpi u taty, więc mogę wyć do rana

Dziś już wiem, nigdy się nie uwolnię
myślałam o jakimś schronisku
zeby przetrwać
Zeby uciec i zatrzeć za sobą ślady
ale mam syna
syna, który potrzebuje ojca
kocha go

A ja bez niego nie potrafię żyć
i nie mogę go wyrwać z jego świata

Mały ma komunię w tym roku ....
za dwa tygodnie

a ja umieram
nie, ja nie umieram
zabija mnie moj maz
maz ktory mnie kocha ...

Długo myślałam co Ci napisać, i prochu nie wymyśliłam.
Huśtawka trwa. Wiesz, że raz jest lepiej raz trudniej. Widocznie trudniej jest w obliczu większych wyzwań wymagających większego zaangażowania (święta, komunia). Trudno, trzeba się z tym pogodzić. Masz przecież wsparcie psychologa, więc jakoś przez to przebrniesz. Może rozważ prośbę o skierowanie do Ośrodka leczenia nerwic. Myślę, że wyjazd i oderwanie od codzienności bardzo by Ci pomogły. Trzymam za Ciebie kciuki i życzę ułożenia wszystkiego

Piękny, choć bolesny utwór wyszedł spod twego pióra. Może więcej pisz, przelewaj swe myśli na papier może przyniesie Ci to ulgę

Więc idź do psychologa ponownie, jeżeli Ci to pomagało. Istnieje również bezpłatna pomoc psychologiczna z NFZ. Samym rozdrapywaniem ran nic nie zdziałasz. Psychopata zawsze da sobie radę i jeszcze robi dobre wrażenie - z psychopatą rady sobie dać nie można - nie bez pomocy. A pomocą może być tylko fachowiec.

Skoro:"bo to ja kazałam wyprowadzić się z domu
swojemu mężowi, który płacze i błaga
i wie o tym cały świat
To ja jestem tą złą,
pisałam już,
mój mąż zamieszkał u mojej matki...
To psychopata, boli go każde moje
powstanie, kiedy otrzepuję kurz i krew,
kiedy zaczynam żyć, on swoimi wypracowanymi
metodami doprowadza do kolejnego upadku..
i wówczas jest znów jedyną osobą,
która może mi podać rękę"

TO niech TEN cały świat się dowie, że jesteś skłonna dać się przebłagać, ale pod kierunkiem psychologa, pod warunkiem podjęcia terapii psychologicznej. Bo sama nie czujesz się na siłach i mu nie ufasz.

Kochane Kobiety
Pochowałam już "zwłoki żony", teraz mam ogromny apetyt na życie.
A jak wygląda teraz moje nowe życie? W maju wzięłam kredyt i otworzyłam swoją firmę. W mieście oddalonym o 70km. Na tyle daleko, żeby czuć się wolną i na tyle blisko, żeby być z dziećmi. Było ciężko, nawet bardzo. Wojna trwała do czerwca, ale o tym nie będę pisać, ten rozdział już zamknęłam. Już się nie cofam, już nie jęczę i nie użalam się nad sobą. A trochę tego było.
Teraz jest mój czas i nie zamierzam przegapić już życia. Nadrabiam wszystkie zaległości, uczę się żyć i celebrować każdą chwilę. Uśmiecham się do ludzi i wiem, że moje życie będzie piękne. Jest tyle rzeczy, które mi umknęły gdzieś po drodze, jest tyle nie przeczytanych książek, tyle miejsc, które chcę zobaczyć.
Między innymi dzięki temu forum, dzięki  Waszemu wsparciu Kochane Kobiety żyję i mam wielką ochotę do życia. DZIĘKUJĘ
Nie wspomniałam nic o moim mężu... wyprowadził się z domu, mieszka sam w drugim mieszkaniu, w czerwcu przestał pić, potrafimy nawet normalnie rozmawiać. Przecież mamy dzieci i opiekujemy się nimi wspólnie.  Ale ja już jestem wolna, wolna od jego humorów, nerwów i trzaskania drzwiami. To już nie jest mój problem i tylko się uśmiecham. Nigdy już mu nie zaufam, nie uwierzę i nie pozwolę sobie podciąć skrzydeł i wprowadzić na nowo do klatki.
Bo moje skrzydła już się goją i wiem, że kiedyś znów pomogą mi się wznieść. Przeszłam trudną drogę, wciąż jestem pod opieką psychiatry, wciąż korzystam z pomocy farmakologicznej, ale warto było, dla siebie, dla dzieci, dla życia i tych chwil, które jeszcze przede mną...

Masz rację, to pozostałość po "zwłokach". Zmieniam natychmiast.
Pozdrawiam