Niezdecydowany facet

Tak uważam troszkę go przed zmęczyłam, wymyślając brak czasu i sprawdzenie w grafiku czy znajdę czas

Ok ale ciągnąc dalej ten wątek (w międzyczasie przeczytałam chyba setkę podobnych tematów na forum) dochodzę do wniosku (chociaż chyba doszłam do niego już wcześniej ale teraz zaczynam się z nim godzić), że to nie ma sensu, jak ja zaczęłam się oddalać, to on na odwrót zaczął się zbliżać, mówić bardziej otwarcie o tym co czuje. Mówi, że tęskni i za każdym razem chce się upewnić czy aby ja na pewno też tęsknie. Po każdym spotkaniu gdy nawet nie zdążę wrócić do domu już mam wiadomość, że tęskni.

Czy to jest w ogóle możliwe? Przecież jeszcze nie tak dawno nie wiedział, czego chciał, mówił, że ma blokade, że on jest samotnym wilkiem   że ciężko mu zaufać i generalnie raczej wszystko było na NIE.
Czy to, że ja się wycofałam zmieniło jego nastawienie czy to może świadoma manipulacja mną i moimi uczuciami ?
Nie wygląda na takiego faceta, twierdzi, że nie chce mnie skrzywdzić, no ale czy tak aby na pewno we wszystko wierzyć ?

Czyli mam zakładać, że wszystko co mówi i pisze jest po to, żeby się podbudować i wiedzieć, że jest ktoś z kim może spędzić czas ale jak znajdzie lepszą opcję to ja pójdę w odstawkę?
No nie wiem co mam o tym wszystkim myśleć, on ostatnio stwierdził, że jestem w gorącej wodzie kąpana i chciałabym wszystko już na teraz, a jemu się nigdzie nie śpieszy i czasami trzeba na coś poczekać. Poza tym no widzę jak na mnie patrzy, jak się zachowuje wobec mnie, widzę że coś jest na rzeczy, ale widzę też strach w jego oczach przed tym uczuciem.
Ostatnio powiedział mi, że gdy jest ze mną to ma ochotę krzyczeć
Ale mimo wszystko cały czas mam w głowie jego słowa, że nie jest niczego pewny i nie może mi nic zagwarantować. Ale nigdy nie powiedział wprost, że kompletnie nic do mnie nie czuje.

O Matko...mam nadzieję, że ten Twój nie ma imienia na G. Jakbym słyszała mojego ex....On zawsze się śpieszył powoli a ja chciałam już teraz...:) i tak, patrzył na mnie w sposób, ze myślałam "no tego się przecież nie da udawać..."

Słuchaj, a może opanuj emocje. Przestań z nim o nich rozmawiać, spotykaj się z nim normalnie, ale nie na kiwnięcie palcem. Randkuj i obserwuj. Może on odczuwa jakąś presję i ucieka...? Rób to, na co masz ochotę, ale słuchaj tez swojej intuicji

u mnie? Po półtora roku karmienia mnie nadziejami, zerwałam w końcu kontakt jednym ruchem. Widzisz...u mnie to była taka neverending story. Mi nie pasowała relacja w takiej formie "niewiadomoczego" on chciał się spotykać, ale nie angażować. I to tak trwało i trwało...dawał nadzieję, zabierał... aż powiedziałam dość. Było mi cholernie trudno. Ale ile można? Czułam że mnie oszukuje, więc po prostu napisałam mu, że nie chcę mieć z nim nic wspólnego, że nic z tego nie będzie i tyle. Nawet nie odpisał....milczał 3 miesiące. Kilka dni temu dostałam sms o treści "sorki"...czujesz? Dorosły, 38 letni facet, po trzech miesiącach pisze "sorki"...żenada...Oczywiście nie odpisałam. To już jest za mną.

Uważaj, bądź czujna. Ale jeśli jest wart uwagi i czujesz się z nim dobrze to kontynuuj. Wielu jest facetów, którzy nie wiedzą czego chcą, kiedy my wiemy czego potrzebujemy!

Mam na myśli to, że większość Kobiet wie czego potrzebuje od Mężczyzny. Szacunku, ciepła, lojalności, zrozumienia. Takich zwykłych ludzkich rzeczy. Niektórzy Mężczyźni potrafią doskonale wykorzystywać nasze uczucia, manipulować. Sami nie są pewni czy chcą się wiązać, czy nie. Nie wiem z czego to wynika. Wiadomo, że ciężko po kilku miesiącach deklarować cokolwiek, ale skoro podejmuje się decyzję o spotykaniu się mamy prawo wymagać od drugiej osoby szczerości, szacunku i lojalności.

My Kobiety jesteśmy bardziej emocjonalne. Bardziej i chyba szybciej wchodzimy w relacje. Kierujemy się niestety częściej sercem niż rozumem. Oni chyba częściej kalkulują, skreślają za i przeciw.  Boją się okazywać swoje uczucia, bo myślą, że będziemy zbyt pewne siebie i jeszcze zaczniemy nimi rządzić. Głupie stereotypy...

A jak się poznaliście?

Może jego miłość rozwijała się powoli. Może macie mniej częsty kontakt. No raczej krzywdy nikt nie planuje, przynajmniej z tych w miarę normalnych.

Nie wymyślaj.

Hej,
Postanowiłam napisać bo sama borykam się ostatnio z podobnym problemem tylko myślę, że u mnie jest to jeszcze bardziej pogmatwane jeśli Cię to pocieszy
Od 4 miesięcy spotykam się z mężczyzną (oboje +/- 30 l.) i teraz jestem w "martwym" punkcie tej jakże pokręconej relacji.
Generalnie chodzi o to, że oboje jesteśmy po przejściach - ja mam lekkie problemy z zaufaniem, natomiast on - boi się zaangażować żeby, jak to powiedział, "potem nie płakać" Tyle że nasza znajomość wystrzeliła od samego początku jak z procy i to w głównej mierze z jego strony. Przez chwilę to czułam się wręcz osaczona jego sms-ami, telefonami, zdjęciami. W pewnym momencie to myślałam, że wyskoczy mi z lodówki. Ale w sumie to bardzo mnie do niego ciągnęło i powoli się otwierałam na tą znajomość. Z jego strony zaczęły pojawiać się różnego rodzaju wyznania i deklaracje i w pewnym momencie poczułam, że czeka na ich odwzajemnienie. W związku z tym, że mieliśmy wtedy dopiero 2-3 miesięczny staż (choć nie powiem, mieliśmy bardzo częsty i intensywny kontakt) i nie chciałam kończyć tej znajomości, mimo moich obaw, wzięłam go na szczerą rozmowę i powiedziałam mu o sobie, o tym dlaczego jestem lekko wycofana, ale że zależy mi na nim więc niech to się spokojnie wszystko rozwija. Finał był taki, że niby do niego dotarło, ale jakieś 2 tyg po tej konwersacji zmienił całkowicie do mnie nastawienie. Schłodził naszą relację aż za bardzo, z Karaibów trafiliśmy na Syberię wręcz Mieliśmy nadal kontakt, często z jego inicjatywy, ale to już nie było to. No i kolejna poważna rozmowa. Że coś w nim pękło, że się otworzył aż nadto, że się boi kolejnego ciosu (jest ponad rok po rozwodzie) że pewnego dnia, jak on to powiedział, obudził się z blokadą i nie potrafi wrócić do tego co było między nami. Z jednej strony miałam wyrzuty, że to zepsułam i że to moja wina bo byłam zdystansowana, ale z drugiej na boga! Też już wiele przeżyłam i nie rzucam się na "główkę" w każdą nową znajomość, jak mi ktoś robi wyznania po miesiącu to podchodzę do tego ostrożnie. W każdym razie pogadaliśmy kilka dni temu, wyznał, że mu na mnie zależy, że coś czuje, ale ta "BLOKADA" jest (uwaga:) niezależna od niego. Byłam z nim szczera bo uważam, że rozmowa to najważniejszy punkt komunikacji między ludźmi. Niby obojgu nam zależy, niby oboje coś czujemy. Zapytałam go więc: to czego chcesz? A on, że chciałby się odblokować i żeby było tak jak na początku, że wie, że jak się odetnę to będzie strasznie żałował, że przez swoje fanaberie stracił możliwość na wielkie uczucie.  No i co wy na to? bo ja nie wiem. Z jednej strony chciałam czas, chciałam żeby to się powoli rozwijało. Z drugiej zaś, widzę, że się bardzo dużo zmieniło, bardzo się zdystansował, atmosfera po naszych rozmowach jest strasznie gęsta i jakaś taka...sztuczna. Teraz oboje jesteśmy w rozjazdach, postanowiliśmy sobie wszystko przemyśleć, dać czas. Tylko, że się strasznie od siebie oddaliliśmy,  za dużo zostało powiedziane. Mam wrażenie, że jest bliżej końca niż początku. W każdym razie chciałam tylko pokazać tak jakby drugą stronę medalu - facet był zaangażowany na 100%, zabiegał, "osaczał" wręcz i teraz sobie myślę, że a) dobrze, że trzymałam się trochę na dystans bo teraz by mi było mega ciężko b) czasami bardzo chcemy z kimś coś stworzyć, pozbyć się swojej przeszłości, ale to w nas gdzieś zawsze zostaje - lęki, obawy i nawet jeśli nie chcemy to to rzutuje na teraźniejszość.

Wiesz, w pierwszym momencie udzielił mi się efekt "gonienia króliczka". Role się odwróciły i to ja zaczęłam za nim "biec". Ale nie powiedziałabym, że to szczeniackie. Myślę, że to wszystko zaczęło się dziwnie i tak samo się skończy. On za szybko wystartował i jak mówił, jego wszystkie związki tak się zaczynały (przysłowiowe big love), a ja, w zwiazku z tym, że dostałam bardzo po dupie w przeszłości, trzymałam się lekko na dystans bo nie raz dostawałam wiele deklaracji bez pokrycia. Zresztą nie znaliśmy się długo więc była jakaś logika w moim zachowaniu. Myślę, że nie mogę sobie nic zarzucić - byłam z nim od początku szczera, mówiłam mu co i jak czuję, jak jest. Pokazywałam mu, że mi zależy, ale widocznie, albo jego wyznania były na wyrost, albo byłam plastrem na nie do końca wyleczone ex-małżeństwo, albo...i tutaj można mnożyć w nieskończoność. Oczywiście o tym też rozmawialiśmy i stwierdził, że absolutnie nie myśli o swojej ex, ani o innych kobietach tylko zaczęła się gadka o "blokadzie". Ale co ja mam zrobić niby z tą blokadą? Mam mu wejść do głowy i ją wyciągnąć? Możemy dać sobie czas, na luzie się spotykać - tak miało być w domyśle, ale jak pisałam wcześniej - z jego strony tak się wszystko oziębiło, że ja zaczynam się czuć nienaturalnie w jego towarzystwie, a to jest już bez sensu. Szczerze? Nie wiem co robić. Ale widzę, że to on ma problem i nie mogę być (no i nie umiem) być jego psychologiem. Powiedziałam mu, że zawsze może na mnie liczyć, że jeśli będzie miał jakiś problem, albo zmartwienie to mu pomogę (miał problemy z rodziną i zdrowiem) i że cieszę się, ze go poznałam bez względu na to co się między nami wydarzy. Nie mam więcej pomysłów, a za stara jestem na to ( no dobrze, może nie za stara co nie mam ochoty na podchody i "wieczne czekanie") żeby się kłaść przed facetem i czekać. Może to egoistyczne, nie wiem, ale we mnie też nastąpiła jakaś zmiana bo poczułam się przez niego lekko oszukana po tych wszystkich wyznaniach i pieprz*** za przeproszeniem o "blokadzie". "Chcę, ale mam blokadę i nie mogę i nie wiem co z tym zrobić. Może mi przejdzie, a może nie". Dla mnie to tak jak osoba, która mówi do zaangażowanej strony: "wiesz co lubię cię, zależy mi na Tobie, ale nie wiem jak będzie, nie wiem, nie mogę Ci nic obiecać bo to może nie mieć sensu".Rozumiem, na tym etapie też nie mogę nic obiecać, ale te obietnice już zostały poczynione w naszym przypadku, to raz, a dwa - to takie egoistyczne. Zwalanie na karb przeszłości. Ja też się boję, też zostałam zraniona i cięzko jest mi ufać. Ale staram się, wychodzę ze swojej strefy komfortu, pokazuję i skupiam się na tym co dobre, na tym co tu i teraz. Także odpowiadając na Twoje pytanie: nie wiem co zrobię, ale walczyć jak lwica raczej nie będę.

Ok kontynuując wątek.

Jest zmiana z jego strony, no i z mojej też. Można powiedzieć, że nasza "relacja" wskoczyła na wyższy level. Jest dobrze, na prawde dobrze.

Coś mnie jednak martwi,  chociaż może znowu przesadzam.  Podejrzewam, że jego ex cały czas do niego pisze. Są to tylko podejrzenia bo nie mam zamiaru sprawdzać jego prywatnych rzeczy. Z kolei wiem, że on często te wiadomości odczytuje ale nawet na nie nie odpisuje. Ale to przecież o niczym nie świadczy, albo odpisuje, gdy mnie nie ma w pobliżu.
I chociaż od ich rozstania minęły ponad dwa lata, to boję się, że on może coś jeszcze jednak do niej czuje ? Z kolei nie chcę go pytać wprost aby nie wywoływać złych demonów przeszłości. Zresztą on wychodzi z założenia, że raz przedstawil mi sytuację i nie będzie się powtarzać, po prostu albo mu zaufam albo nie.

Koleś sam nie wie czego chce. Olej.