Niezdecydowany facet

Ależ on się przecież właśnie jasno określił. To Ty doszukujesz się jakiś podtekstów, ukrytych intencji i zamiarów.

Poza tym pod kobiecym hasłem "niezdecydowany facet" zazwyczaj kryje się facet zdecydowany, który po prostu niczego nie chce.

No właśnie,  czy na pewno niczego nie chce czy raczej nie chce akurat tej konkretnej osoby ?

Taki typ jest zdecydowanie najgorszy

No ok, masz racje

I o to własnie mi chodziło, dlaczego faceci nie potrafią wykazać się na tyle posiadaniem "jaj" w slipkach, żeby o takich rzeczach mówić na początku znajomości ? A nie dopiero wtedy, gdy któraś ze stron zaczyna się angażować i zadawać pytania.

Jest masa osób którym takie układy odpowiadają, i masa którym nie. Powinniśmy szanować uczucia drugiej osoby i jej czas. Mówić wprost o swoich oczekiwaniach i potrzebach.

Ale są faceci którzy boją się przyznać przed kobietą gdy wiedzą, że ona na taką relację nie pójdzie. Więc ukradkiem udają coś, czego tak na prawdę nie ma, ale żeby przypadkiem koła ratunkowego nie stracić.

Równie dobrze można by zadać to pytanie w Twoją stronę. Dlaczego nie uprzedziłaś go, że szukasz partnera na stałe.

Ci co się nie angażują w związki, miłość, zakochanie -- Ci zawsze przegrywają.
Ci co się angażują -- czasem przegrywają.
Ci co się angażują -- czasem znajdą miłość życia.

Wniosek? Zakochiwać się pełnym sercem, bez wahania, i przegrywać... wszystko po to aby wygrać.

Ponieważ każda ze stron angażuje się samodzielnie i na własną odpowiedzialność, i angażowanie się po stronie kobiety nie ma nic wspólnego z "jajami" w slipkach drugiej strony. Pewnie nie łączyło Was nic prócz iluś tam spotkań i wspólnie spędzonego czasu. O braku "jaj" itd. można byłoby mówić gdyby facet nagle przestał Cię rozpoznawać przez telefon albo na ulicy. Wszystko inne to kulturalne formy wybrnięcia z sytuacji albo po prostu szczera prawda.

Ty też na początku jasno nie zaznaczyłaś, czego byś chciała, co dokumentuje powyższe zdanie

Potem Ci się zmieniło, zapytałaś i on Ci jasno odpowiedział, że nie jest zainteresowany związkiem, tylko znajomością taką, jak do tej pory - gdzie tu niezdecydowanie?

dla mnie tak to wygląda

A gdyś nie wymyślała, tylko usłyszała to, co on powiedział? A powiedział wedle Twych słów:

i dalej:

Ja bym się  z nim spotykał. Gdybym zauważył, że mu coraz mniej zależy, to bym szukał innego chłopaka. Nie zrywał z nim, nie prowadził rozmów, wyjaśnień, nie stawiał warunków... po prostu się zaczął od niego oddalać. Jeśli by mu zależało, to czym prędzej by za mną zaczął na nowo się uganiać. Jeśli by tego nie zrobił, to związek umarłby śmiercią naturalną...

Po co się szarpać tak jak Ty teraz to robisz? Szkodzi Tobie i szkodzi jemu. Zakochana jesteś? To się z nim spotykaj. Może zacznie mu zależeć, zobaczy że mu dobrze. Ale czy będzie dobrze, skoro już teraz robisz opresję?

O ile umiesz się nie zaangażować.  On Ci wyraźnie powiedział że się nie zakochał.  Jakie widzisz szanse że się zakocha nagle po 3 miesiącach?
Ja bym na na twoim zaczęła się rozglądać i umawiać z innymi. On może nie traktować tej relacji na wyłączność.
Uprawiacie sex?

no właśnie nie umiem, dlatego mówię dość tej znajomości. A po czym wnioskujesz, że się nie zakochał ?

Navelbina, nic bardziej nie motywuje mężczyzny do działania, niż zdecydowana kobieta i widok jej pleców, kiedy odchodzi.
Odchodząc zyskujesz, bo nawet jeśli on Ciebie nie zatrzyma, to robisz miejsce dla kogoś, kto to zrobi.

I na początku znajomości tak własnie to odczułam bo z jego strony to było wielkie "wow", Ciągle dzwonił, pisał, widywaliśmy się non stop i to on zabiegał a ja na samym początku byłam wycofana.
Ale gdy ja zaczęłam się angażować coraz bardziej to on jakby się wystraszył, dlatego nie rozumiem co się stało, nie wydaje mi się żeby na horyzoncie pojawił się ktoś inny, chociąz nigdy nie wiadomo...

Pewnie masz racje.  Ale u mnie generalnie schemat był zawsze ten sam, na początku wycofanie, niepewność i podejrzliwość czy to aby na pewno ktoś dla mnie, a jak już się przekonam i zaangażuję to płynę z prądem. No taka już jestem głupia i naiwna sarenka ;P

A Ty tym postem udowodniłeś swoją dojrzałość i podejście do życia.

No nie tego bym oczekiwała po tej znajomości i tak jak napisałaś, nawet jeśli się chwilowo wystraszył to faktycznie później znowu wszystko wróciłoby do normy. Generalnie chyba faktycznie się nie zakochał tylko może chwilowo zauroczył, być może za szybko pozwoliłam mu się zbliżyć i czar prysł.
W każdym razie dla nas obojga będzie lepiej jak każde pójdzie w swoją stronę.

I to wcale nie jest tak, że generalizuję wszystkich facetów.
Wiem, że jest masa fajnych, zdecydowanych i konkretnych mężczyzn wartych uwagi.
Sztuką chyba w tym wszystkim jest to, aby oboje z partnerów chciało tego samego.

Ja w ogóle nie rozumiem takich oczekiwań (deklaracji co do związku, przyszłości) w ciągu pierwszych 3 miesięcy znajomości. Ba, nawet pół roku to dla mnie za krótko, by móc się zadeklarować. Bo takie deklaracje wymagają bardzo dobrego poznania się nawzajem, a tego się w tak krótkim czasie nie da zrobić.
Dlatego ja sama sobie zawsze daję czas... co najmniej pół roku... więc tym bardziej drugiej stronie. Co nie znaczy, że w tym czasie nie ma być fajnie, nie mamy sie do siebie zbliżyć, polubić, przeżyć ekscytacji... ale to jeszcze za mało, by wiedzieć, że "chcę z Tobą być już do śmierci".

Nie chodziło o deklarację aż do śmierci, nie rozumiem dlaczego wszyscy tak to odbierają.
Jak sądzę nie jestem jedyną kobietą, która jak się zakocha i oczaruje mężczyzną to gdzieś tam podświadomie zaczyna snuć rozważania czy relacja ma szansę na coś trwalszego.

to może daj szansę tej relacji?
Skoro facet jest po przejsciach to nie dziwne, że nie jest wyrywny. Może coś tam kiełkuje w jego głowie, ale sam nie wie, co z tego wyrośnie. A jak będzie czuł z Twojej strony presję, to może się wystraszyć.

No wlasnie, sama sobie odpowiadasz. Jesli jest to wlasciwa osoba to przeszlosc nie ma znaczenia. Jesli jego nadal ta przeszlosc uwiera to po co Tobie sie w to pakowac? Nie dosc ze facet nie jest z Toba w 100% to jeszcze jego przeszlosc bedzie sie odbijac na Tobie? Bez sensu.

Z Twoimi odczuciami ciężko mi polemizować, bo w tym przypadku chyba masz więcej do powiedzenia :-)
Nie będziesz się narzucać, w sensie, że w ogóle postawisz krzyżyk na tej znajomości? Szkoda, uważam, że trochę pochopna decyzja. Zaledwie po 3 miesiącach luźnej w końcu znajomości, gdzie spotykaliście się przecież nie codziennie, tylko rzadziej,  już brak Ci cierpliwości i  nie chcesz żyć z nadzieją, że może KIEDYŚ on zechce poważniejszej relacji. To kiedyś nie musi przecież oznaczać pół wieku. Daj mu czas, powiedzmy rok. To dość, aby przemyśleć i podjąć decyzję, czy chce się z tą osobą tworzyć wspólną przyszłość, czy wciąż jest etap ja i ty, czy już MY.

Nie zgadzam się z opinią, że jak komuś zależy na kimś, to wchodzi całym sobą w związek nie bacząc na wcześniejsze doświadczenia. To zależy od tego, czy się te doświadczenia przepracowało, w sensie, uporało się z nimi emocjonalnie. Bo gdy dźwiga się na plecach bagaż niefajnych wspomnień, które wciąż bolą, to ciężko otworzyć się i zaufać ponownie komuś, pomimo, że chciałoby się... Mężczyźni wbrew pozorom, oprócz penisa ;-) mają też serce i bywają bardzo wrażliwi, tylko niektórzy głęboko to ukrywają, sprawiając wrażenie oschłych i mało zaangażowanych.

Zgadzam się, że człowiek po pewnych doświadczeniach traci taką dziecięcą naiwność i nie rzuca się na głowę prosto do basenu, nie bacząc czy jest tam choć trochę wody czy nie.
Ale uważam, że nie powinno się wchodzić w związek czy w ogóle poświęcać dla osoby, której się nawet nie zna na tym etapie, a ona już wnosi swoje problemy. Osobiście nie chciałabym bawić się w czyjegoś terapeutę nawet w relacji znajoma-znajomy. Uważam to za nadużycie i egoizm.
Dlatego jeśli obserwuję taka postawę u kogoś, natychmiast ucinam relację, bo wiem, że będzie jednostronna, a w Ojca Pio się nie bawię oraz zwyczajnie nie obchodzą nie cudze problemy - I don`t give a fuck Zawsze mnie zaskakuje jak niektórym ludziom się wydaje, że kogoś to obchodzi.
JA też nie wymagam od nikogo tego rodzaju poświęcenia - nie od nieznajomych.

Ty mówisz by Autorka zaryzykowała.. Tylko pytanie co ona ma z relacji z gościem, który "siedzi w swojej głowie" większość czasu i analizuje to co było, zamiast adorować ją i cieszyć się czasem, który spędzają razem i tworzyć NOWE wspomnienia?
Mnie się wydaje, że prawdziwie pokochać można tylko człowieka , który żyje pełnią życia - w smutasach i ludziach z wieczną depresją zakochują się osoby współuzależnione i kkzb. Kochają chyba bardziej możliwość sprawdzenia się i bycia potrzebnym, niż te osobę samą w sobie, w końcu znają ją głównie z tego, że cierpi i użala się.

To jest zdradzony mężczyzna, jego ex miała romans który ukrywała przez 4 miesiące będąc z nim. A związek ich trwał 6 lat.

Na początku twierdził, że się uporał i ja mu uwierzyłam, bo nigdy o niej nie mówil, nie wspominał ani słowem. Zachowywał się tak, jakby był od zawsze sam.
Jednak po czasie gdy delikatnie napomknęłam coś odnośnie jego ex (w sumie w tej samej rozmowie o związkach) to stwierdził, że czuje do niej żal i gorycz. Czyli jeszcze jakieś emocje w nim wzbudza. A rozstali się dwa lata temu. Twierdził, że z nikim nie zaczął się spotykać i randkować tak jak ze mną po rozstaniu.

Dlatego tak macie dokładnie rację, on się jeszcze do końca emocjonalnie nie otrząsnął po zdradzie i rozstaniu. I rozumiem, że ciężko będzie mu ponownie zaufać kobiecie.

Jednak uważam, iż dużym błędem jest pozwalanie na to aby nasza przeszłość miała wpływ na naszą przyszłość.
Ja też kiedyś zostałam w nieładny sposób zdradzona, ale w żadnym wypadku nie patrzę na wszystkich mężczyzn przez pryzmat mojego poprzedniego partnera, takie myśli tylko wiążą przez co nie można stworzyć ponownie normalnej, zdrowej relacji.

Zależy/zależalo mi na nim, bo wydaje się cudownym facetem. Ale moje wątpliwości wzbudza fakt, że on chyba nie do końca chce zostać naprawiony. Przynajmniej chyba nie przeze mnie, pewności nie mam.
Po rozstaniu zaczął znowu prowadzić kawalerskie życie, nauczył się żyć i przebywać sam ze sobą na nowo i podejrzewam, że na chwilę obecną jemu to odpowiada.
Dlatego wydaje mi się, że jeśli pozna tą odpowiednią osobę zechce dla niej przewartościować swoje życie i zrobić w nim miejsce dla kogoś. I podejrzewam, że nie jestem nią ja.

Albo nie spotkał kobiety, przy której momentalnie zapomniałby o przeszłości. W każdy razie, wybacz obcesowość, wygląda na to, że Ty nią nie jesteś. I przyjmij to do wiadomości, bo szkoda Twojego czasu.

Łudzisz sie, że jak się otrząśnie to Ty będziesz tą kobietą której mógłby zaufać? Prędzej pozna nową, przy której wszystkie jego wątpliwości i obawy znikną.

Co Ty pieprzysz za głupoty?

Zakochałaś się. To nie Twoja wina Może tylko mocno zauroczyłaś. Jednak nie możesz zrzucać na niego odpowiedzialności za swoje uczucia ani za to, że nie potrafisz sobie z nimi poradzić. On Cię nie trzyma w zawieszeniu. Co Ty mu właściwie powiedziałaś tak wprost ?

No może lekko przesadzone, ale to akurat moje wnioski poparte akurat nie tym jednym konkretnym przypadkiem a ogólnymi spostrzeżeniami.

Nie rozumiem, jak można oczekiwać jakichkolwiek deklaracji po 3 miesiącach LUŹNEJ znajomości. Czym są 3 miesiące w odniesieniu do całego życia? Przecież po tak krótkim czasie nie wiadomo, co z tego dalej wyniknie. Nie twierdzę, że nie ma takich przypadków, ale zazwyczaj na rozwinięcie się relacji potrzeba czasu - pół roku, roku? Wolałabyś, żeby facet obiecał Ci wspólną przyszłość, chociaż nie jest niczego pewien? Był z Tobą, a potem Cię zostawił, bo to jednak nie to? Czy w związku nie chodzi przede wszystkim o szczerość w uczuciach? Jeśli chciałby coś zadeklarować to zrobiłby to i nie potrzebuje do tegoTtwojej presji.

Btw. Jeden mężczyzna po miesiącu znajomości powiedział, że zostanę jego żoną, matką jego dzieci, zbuduje dla nas dom i posadzi drzewko. I jak było wspaniale, tak nagle ogarnęła mnie panika. Przestałam się cieszyć wspólnymi spotkaniami, bo zaczęłam się stresować narastającą presją, że musi nam wyjść. Droga Autorko, być może z tej znajomości zrezygnujesz, ale masz nauczkę na przyszłość. Na wszystko potrzeba czasu.

Jeśli czujesz, że warto spróbować, to próbuj. Nie wracaj do tego tematu, nie przyspieszaj niczego, nie wywieraj presji. Spotykajcie się na luzie, spędzajcie miło czas. W pewnym momencie albo on "to" poczuje, albo nie. Ale musisz mieć świadomość tego, że ty nie masz na to żadnego wpływu.

Na pocieszenie mogę Ci powiedzieć, że ja od tego "szybkiego" faceta chciałam uciec, bo nie w głowie byl mi wtedy stały związek (akurat sie rozstałam po 7latach). Powiedziałam mu o tym, zaproponowałam spotkania bez deklaracji, powolne poznawanie się. Nie obiecywałam mu niczego, a on (chociaż bardzo mocno mu zależało-tak twierdzi) nie naciskał na nic i dal mi czas. Nie chciałam wtedy związku, ale on mi sie bardzo podobał i jak na skrzydłach leciałam na spotkania. Na chwilę obecną po 9 miesiącach poczułam, że dojrzałam do tego, by być znowu w związku, że kocham go i bardzo mi na nim zależy. Być może u ciebie też tak będzie.

Czyli niczym nie poparte.