Kobiety - cierpiętnice - Netkobiety.pl

To ja już wolę wersję Rasputina - ten uważał, że trzeba żałować za swoje grzechy!
...ale aby żałować, trzeba mieć za co żałować, innymi słowy trzeba grzeszyć, by móc żałować, stąd jego rozpustne życie
A samo cierpienie dla cierpienia??? jakieś punkt dodatnie w niebie dostaje za to?

Cierpienie chyba nie jest drogą do zbawienia - byłoby więcej takich jak Kolbe, a nie jak Teresa z Kalkuty.

Mysle ze porównywanie cierpienia Kolbe, Tereski do cierpienia, sorry "domowej" cierpietnicy, hmm, mowi o dwoch różnych aspektach cierpienia,
Moze w tym problem u cierpietnic, majac taki obraz, rozumie ze zbawienie przychodzi po drugiej stronie

Tu jest pies pogrzebany - często nawet na tym forum padają rady typu: ratuj go, jesteś dla niego jedyną szansą. A facet sam w sobie problemu nie widzi, jest w swoich oczach idealny, tylko kobietę ma jakąś marudną i czepialską.

Takie zrzędzenie budzi poczucie winy w słuchającym. Nie wiem sama, czy zrzędzącej o to właśnie chodzi. Gdy moja mama tak narzekała, to ja się czułam źle i myślałam, że wolałabym, by tego obiadu nie było, byśmy jedli kanapki, byleby nie słuchać tego marudzenia. Czułam się winna, że jem ten obiad, nad którym przelano krew, pot i łzy.

Ktoś w jednym z postów radzi, by przerwać cierpiętnictwo, należy przestać korzystać z tych wysiłków okupionych cierpieniem. Ale co by było, gdybym ja nie zjadła tego obiadu??? To dopiero byłby dramat i płacz: że po co ja się tak napracowałam, dla was to robię itd. Taka osoba poczułaby się odrzucona i zupełnie nikomu nie potrzebna. Taka osoba czuje się ważna, gdy się może "poświęcić".

Możesz zawczasu powiedzieć matce, że dzisiaj ty zrobisz obiad, albo że nie będziesz jadła, bo się najadłaś/przechodzisz na dietę/chcesz solidaryzować się z głodującymi dziećmi w Afryce. Co się stanie? Bardziej będzie zrzędzić? Nakarmi cię na siłę? Małe masz doświadczenie w słuchaniu jak bardzo cierpi? Czemu masz poczucie winy - domagałaś się na obiad jakiś frykasów, czy to ona ma poczucie, że musi wykarmić rodzinę? musi podjąć się męczeńskiej misji gotowania. Ja nie lubię gotować, ale dla mnie nigdy to nie była kategoria "poświęcania się" - ot trzeba zrobić, to robię, co jest takiego nadzwyczajnego w robieniu obiadu? tysiące kobiet i mężczyzn i dzieci to robią i żyją, a nawet cieszą się tym. 

Może zabierz matkę do restauracji - by to ktoś kucharzył, obsługiwał, sprzątał po wszystkim, może zasugeruj jej, że zrobisz ten obiad, a ona wreszcie poświęci godzinę dla siebie - na kąpiel relaksującą, na czytanie książki, dobry film, na pielęgnację ogródka, może pomoc innym.

Na początku to boli, ale potem robi się normalnie. To nie jest twój problem - mimo iż masz jakieś poczucie winy, to tak jak napisałam

to jest taki sposób na życie.