Nie żyję byle jak!

Tak zupełnie na marginesie dyskusji o pracy w domu... 8 godzin dziennie? Dla mnie te 8 godzin dziennie wystarczy. Szczególnie jak się rzeczywiście pracuje, a nie pije kawę. Ja po 8-godzinnym dniu pracy (nie pracuję w biurze) czuję się fizycznie i psychicznie zmęczona.

Nie jestem zwolenniczką wyścigu szczurów i pogoni za pieniądzem. Dla mnie to jest życie byle jak - bo wiadomo, że przy dłuższych godzinach pracy cierpi życie osobiste, towarzyskie i rodzinne.

To zależy jak kto rozumie ustawienie. Dla mnie ustawienie nie oznacza pracoholika. Skoro musi tak harować na te swoje pieniądze, to co to za ustawienie? Jeśli ktoś ma pieniądze i może spokojnie za nie żyć, to jest ustawienie.

To jak zakwalifikowalabys ś.p. Kulczyka ktory pracował nie raz 20 godzin dziennie (jak mowia wspolpracowanicy)?
Dziwna klasyfikacja.

Może był pracoholikiem? To zupełnie inna kwalifikacja.

Co do tych co prowadzą własną firmę: mój mąż ma kilka swoich przychodni.Prowadzi je od ponad 10 lat.Na początku,owszem dużo pracował.Teraz głównie tym zarządza.Przyjmuje w jednej z przychodni.Przyjmuje do 10 pacjentów dziennie.I tak prosi by mu zapisywano.
Nie ma mowy by pracował po 13 godzin.On ma po prostu pracowników.A jak Twój jest jednoczesnie pracownikiem i nie zatrudnia nikogo bo ma jeszcze dwóch wspólników do pomocy to byle jak zarządza spółką i byle jak pracuje.Bo przemęczony człowiek pracuje byle jak.

Jak nie zatrudnia?
Slabo czytasz pisalam ze nie raz musi poprawic po niektorych pracownikach, wiec chyba musial ich najpierw zatrudnic
Tylko ze to ONI obsluguja najwazniejszych klientow i ONI reprezentuja ich przed sadem. Oni sa tam po aplikacji. Maja aplikantow na 1 roku, a aplikant na 1 roku nie moze byc zastepca procesowym. Dlaczego na 1? Bo dopiero po odbyciu pewnego stazu pracy mozna byc patronem.
Maja do tego ksiegowa, maja 2 dziewczyny na sekretariacie, maja 2 prawnikow bez aplikacji ktorzy "trzaskaja" pisma procesowe, jest jeszcze jakis asystent przyjety po znajomosci (kuzyn jednego z szefow ) ktory jeszcze studiuje.
Wiec nawet jak dostanie papiery bo w poniedzialek ma rozprawe to zwyczajnie MUSI je w niedziele przeczytac. Albo chociaz przejrzec. On sie musi jeszcze rano wyszykowac i cholera wie co ze soba zrobic przed praca ja sie smieje ze zawsze musi sie wylakierowac
No i stosuje zasade bardzo ograniczonego zaufania wobec pracownikow. Nigdy nie wiedza kiedy do pracy przyjdzie i kiedy z niej wyjdzie i znowu wroci

Tak zwyczajowo.
Albo z szacunku dla jednego z najbardziej godnych podziwu ludzi MOIM zdaniem.
Kolezanka wzdycha do Grycana, ja do Kulczyka

Spoko, lubię jak mnie ktoś poprawi, bo lubię się uczyć
Faktycznie, głupio to brzmi

Nie  o to chodzi. Zupełnie nie. Po prostu niektórzy na swoje potrzeby potrzebują mniej pieniędzy niż inni. I tak na przykład mój ojciec (mimo że w tym zestawieniu aktualnie on więcej zarabia) potrzebuje mniej pieniędzy niż mój facet. Mniej wydaje.
Owszem, nie mieszka jednocześnie w trzech domach i nie jeździ pięcioma samochodami na raz - posiada jeden samochód. I nie ma manii gromadzenia pieniędzy. Po prostu on potrzebuje mieć tysiąc złotych miesięcznie (według moich szacunków) na sport, nie licząc kupowania stroju. Bo w Jatomi ćwiczy z trenerem, a u nich to kosztuje, bo ma stały karnet na squasha, stały karnet na tenisa, chodzi też czasem na paintball. Nawet jak nie chodzi w danym tygodniu, bo coś tam, to ma na to umowę i za to płaci.
Jeden wydaje tysiac złotych miesiecznie na wszystkie swoje potrzeby oprócz mieszkania, a jeden na jakieś tam treningi kilka razy w tygodniu. Więc nie może rzucić pracy

No i? To znaczy że co? Każdy ma chylić czoła?
Jak sobie ktoś w życiu nie radzi z tym, żeby nie brać na siebie dużo zbędnej roboty, to nie znaczy, że wszyscy mają się zachwycać i twierdzić, że jego praca jest na równi z pracą zawodową.
Mój facet się własnie buduje. Coś tam o tym gadał, a ja powiedziałam krótko -  ja się tam albo nie przeprowadzę, albo ma być ktoś, kto to będzie ogarniał. Zresztą i tak nie mam się zamiaru tam przeprowadzić, póki mam kota. A bez kogoś, kto to będzie ogarniał - nigdy. I co? Powiedział, że nie widzi w tym żadnego problemu. Poza tym ja będę już pewnie wtedy po studiach, to się będę dokładać. Ale jak ktoś się lubi poświęcać, to znaczy że wszyscy mają podziwiać, że ogarnia własny dom?
Przepraszam, to tak jakbym ja wymagała podziwiania, bo wstałam rano i poszłam na zajęcia.
Podkreśliłaś, że PARTNERA NIE OBSŁUGUJĘ. Wiesz dlaczego nie obsługuję? Bo dla mnie obsługiwanie faceta jest - mówiąc wprost - żałosne. A widzę, jak dużo dziewczyn się na to pisze, niezależnie czy pracujących, czy nie, to aż mi gały na wierzch wychodzą. Co on nie potrafi po sobie talerzyka odstawić? Nie potrafi sobie koszuli wyprać? O jeju, może jeszcze chłopczykowi trzeba wytrzeć pysiaczka, bo się ubrudził jedzonkiem? Bardzo mnie śmieszy, kiedy kobiety mieszkające TYLKO z mężem wstają specjalnie rano żeby mu zrobić obiad, bo przecież on przyjdzie z pracy szybciej niż one. Tak bardzo się szanujemy jako przedstawicielki płci żeńskiej....

Weźmy nawet z punktu widzenia ekonomicznego.
Jest kobieta która ma dwójkę dzieci, oddaje je do żłobka, do przedszkola i idzie do pracy.
Druga - robi wszystko sama i nie pracuje.
Nie muszę chyba mówić, która z punktu widzenia gospodarki jest bardziej "przydatna".
Oczywiście że ta, która idzie do pracy - płaci podatki, zarabia pieniądze, które potem wydaje, nawet jeśli płaciłaby opiekunce - jest to z punktu widzenia gospodarczego korzystniejsze niż kolejna niezarejestrowana (albo nie daj Boże zarejestrowana) bezrobotna.

No i bardzo mnie bawi to jak tego męża tej kobiety, która siedzi w domu ciągnie do mniej "domowych" kobiet. Niekoniecznie młodszych, niekoniecznie ładniejszych. Nawet niekoniecznie do skoku w bok - do pogadania. Znam takiego jednego. Bardzo lubi ze mną właśnie gadać, głównie przez telefon. Jest niewiele starszy ode mnie, jego żona jest starsza tylko rok. I mówi, że ma dosyć słuchania, co ona robiła bo to dla niego zwyczajnie NUDNE. Wolałby słuchać o tym, że była w pracy, stała w korku, gadała z koleżanką - czyli o tym, co on sam robi na co dzień.
A drugi - sąsiad rodziców, młody (koło 35. roku życia) radca prawny. Żona w domu. A on jak widać już nie może, podrywa wszystkie sąsiadki, nawet starsze od siebie niekoniecznie od niej ładniejsze, ale jak on sam po pijaku powiedział - ciekawsze.

Czyli wstanie wcześniej żeby zrobić  komuś obiad jest śmieszne i żałosne ? I  oznacza że babka się nie szanuje.
Ciekawe.Ciekawe  masz Kammiś  poglądy.
I to ty napisałaś że ogarnięcie własnego domu to poświęcenie.

Luc, przeczytaj - porównałam wstanie na zajęcia do wstania i robienia kanapek. Tak, dla mnie to porównywalne. Ani jedno, ani drugie nie jest ogromem pracy i ani jedno ani drugie nie powinno być nazywane pracą.

Mhm... my też pierzemy na zmianę. Ale NA ZMIANĘ. A nie ja mu piorę zawsze, a on wcale. Raz na dwa tygodnie ja, raz na dwa tygodnie on. To też jest chyba podział pracy, nie?
Gotuję tylko sobie, bo on je na mieście, a nawet jak nie je, to ja mu mogę ugotować - ale to co ja jem, bo ja nie jem mięsa, a on jest wszystkożerny - bez mięska też zjeść może. Jak mu nie smakuje, to nie jest mój problem.

Obsługiwaniem nazywam codzienne gotowanie facetowi, pranie, sprzątanie - JEŚLI WYKONUJE TO JEDNA OSOBA.

Oj, no wiesz, ja bym wolała, żeby mój chłop szukał na boku (odpukać) dlatego, że mam za mało czasu bo pracuję i się rozwijam niż dlatego, że jestem zamkniętą w domu nudziarą, której głównym punktem dnia jest ugotowanie obiadu. Jakbym miała jedynie te dwie opcje do wyboru, to wybieram pierwszą Między innymi też dlatego, że kobieta pracująca ma dużo rzeczy innych niż rodzina i ten facet nie jest dla niej wszystkim - jej głowę zaprzątają również inne rzeczy niż rodzina.
Ostatnio jak byliśmy z moim facetem u moich rodziców, to poszliśmy na spacer. Spotkaliśmy moją byłą koleżankę z czasów gimnazjum. Wtedy myślałyśmy, że jesteśmy przyjaciółkami, ale ona się nie dostała do mojego liceum i nasze drogi się rozeszły. Dzisiaj nie ma matury i ma dziecko. Zapytałam jej  - grzecznościowo - co słychać. A ona zaczęła nawijać o jakimś tam Kacperku-dziecku (z którym była) i o tym że dzisiaj gotuje coś tam, że wczoraj sprzątała i jest baaardzo zmęczona, że Kacperek to, że Kacperek tamto. Koniec rozmowy, każdy idzie w swoją stronę. I mój facet skwitował, że się cieszy, że ma ze mną o czym pogadać.

Ja żadnej nie wolę

Niekoniecznie. Wiele kobiet niepracujących zajmuje się też innymi sprawami, nie tylko domem.
Bywają wśród nich kobiety wykształcone i bardzo inteligentne.
Poza tym nie bierzesz pod uwagę, że nie każdy mężczyzna oczekuje w domu wulkanu intelektu (sam zresztą nie zawsze nim jest).

Już pisałam - takich masz znajomych.
W moim otoczeniu, nie rozpadło się ani jedno małżeństwo, w którym żona nie pracowała.
Za to takich, w których żona pracowała (i to często była praca tzw. prestiżowa) wiele. Niektórzy "zamienili" swoje pracujące żony na takie niepracujące.

Też mam takie wrażenie jak Olinka, dlatego porównywałam Wasz układ do moich relacji ze współlokatorami. Bycie nudnym nie zależy od tego czy wykonuje się jakąś pracę. Znam wiele strasznie nudnych osób, które pracują. Jeśli ktoś umie gadać tylko o prawie, to dla innych ludzi też będzie nudną osobą, która niewiele ma do zaoferowania. Jeśli partnerzy wykonują ten sam zawód i do tego w domu rozmawiają o pracy, to moim zdaniem szybko się sobą znudzą. Oczywiście zakładając, że kiedykolwiek była u nich jakakolwiek namiętność i motyle. Taki facet w końcu zacznie szukać kobiety, która będzie miała coś innego do powiedzenia (jeżeli już patrzeć pod tym kątem).

Uważam, że po prostu zadajesz się z dupkami (przepraszam za słowo, ale inne nie pasują). Dorabiają sobie ideologię, że te kobiety są nudne, bo coś tam, a to z nimi jest coś bardzo nie tak. Zresztą jaki Ty masz zdrowy przykład, by to oceniać? Masz doskonały przykład z własnego domu. Tak pogardzasz tymi kobietami, a przecież to ogromna hipokryzja z Twojej strony.

Ale Kammiś ma całkowita racje. Faceci nie znoszą takich nudziar.
A im bardziej kobieta niezależna tym bardziej facetowi zależy. Faceci nic nie cenią bardziej jak piękna niezależną reprezentacyjną żonę.
Ja bym się zanudziła w zwiazku gdzie domek z ogródkiem byłby spełnieniem marzeń. Mnie by to zabiło.

Z mojego domu?
Moja matka nigdy nie zajmowała się domem.

Wyjaśniłam, napisałam - mam awersję do babskich zajęć. Od jakiś kilku dobrych lat, od kiedy inne dziewczynki się tym zaczęły interesować.
Mnie zawsze ciągnęło - od dziecka - do zajęć męskich. Może nie typowo męskich, ale takich, w których przodują mężczyźni. Nawet lalek nienawidziłam, bo kojarzyły mi się z dziećmi Wolałam albo misie - uniwersalne  - albo samochodziki
W liceum zainteresowałam się polityką - tam również jest przewaga mężczyzn. oczywiście starałam się za wszelką cenę być jak mężczyzna. I nie mam tu na myśli absolutnie wyglądu, ale sposób zachowania, mówienia, zajęcia, których się podejmuję. Podczas gdy inne nastolatki w wolnym czasie piekły i gotowały, ja się zastanawiałam  z kim się muszę wódki napić bo to się opłaca albo jak dobrze wypaść na jakiejś tam uroczystości na której miałam gadać. I podkreślę - środowisko było zdecydowanie zdominowane przez mężczyzn.
NIGDY, nawet jako mała dziewczynka, nie chciałam być (w zabawie) mamą, kucharką, nauczycielką etc. Zawsze chciałam być szefem Jako dziecko miałam fazę na policjantkę, na weterynarza, potem przyszła już "faza" na prawnika, która pozostała. I zawsze moim wzorem były albo mocne zdecydowane kobiety (jak Thatcher, która nie miała typowo damskich skrupułów i była twarda) albo mężczyźni.
Kobieta o charakterze "ciamciaramcia" nijak mi nie imponuje.

Oczywiście. Miss world, z IQ co najmniej 140 i dochodami Hiltonów
Kobieta niepracująca nie musi być nudziarą, tak jak pracująca wcale nie musi być kobietą interesującą.

O rany... Czyli jeśli mąż z żoną umawiają się, że kobieta po porodzie zostaje, dajmy na to, na pół roku w domu aby zaopiekować się dzieckiem, to ta w ramach szeroko pojętego feminizmu ma mu nie dawać jeść przez ten cały czas? Ani nie prać jego ciuchów tylko swoje i malucha? Fantastyczny związek

Czytając ten wątek zastanawiam się nad jednym.
Dlaczego niektóre osoby przedstawiając swoje poglądy na życie deprecjonują styl życia innych?

Jeśli ktoś jest zadowolony, ba nawet szczęśliwy, ze swego życia, to nie wyraża się negatywnie o stylu życia innych.

A jak będę wykonywać to co?
Będziemy gadać tylko o tym?
Śmiem wątpić.

Tak trochę dziwnie, bo to konkurencja będzie

Myślisz że ze swoimi wspólnikami - najlepszymi przyjaciółmi on gada po pracy o pracy? Zdarza się, ale nie tak bardzo często.

Ale to tylko tacy bez jaj. Mój tam się mnie nie bał. Wręcz przeciwnie to ja się go wstydziłam
Zależy tez gdzie facet pracuje i za jaką kasę. No chyba szanującego się wojskowego stać na coś więcej niż na kurę domową?
Właśnie po tym poznać faceta który zna swoja wartość, jakie kobiety wybiera.
Ja się do tej pory zastanawiam czy ja dla tego mojego jestem wystarczająco dobra/odpowiednia

Mój dziadek - tata mamy - jest emerytowanym wojskowym.
Oglądałam niedawno zdjęcia z jego młodości - idealnie wyglądał w młodości w mundurze

Mam to samo Też się zastanawiam przy moim. Przy ŻADNYM INNYM nigdy się nie zastanawiałam. NIGDY. Zawsze było a ten ma te wade, a ten inną.

Bo tacy co wymagają mniej nić przeciętną. Wydaje im się, cóż tam facet przepracuje 8 godz gdzieś tam, przyjdzie tv kapcie nic mu więcej do szczęścia nie trzeba. Kobieta uważa, że jak urodzi dzieci i ugotuje obiadek. To święto. No co od niej chcieć ona taka cudowna.

A kobiety mające ambitnych facetów, lepszych/zdolniejszych bardziej doświadczonych. Jak te kobiety są równie ambitne to tez będą ciągle chciały coś poprawić co zrobić jeszcze lepiej, ciągle będą od siebie wymagać.

Wiesz, racjonalizować to sobie można, gdy założenie rodziny jest niemożliwe. Mówisz o tym, że Twój ojciec nie odejdzie od matki jakby było jakimś osiągnięciem utrzymanie go przy sobie. Osiągnięciem jest utrzymanie wartościowego faceta, który szanuje swoją żonę. Mnie nie dziwi to, że nie odejdzie, skoro może się puszczać na boku i jednocześnie mieć namiastkę rodziny. Przecież to dla niego bardzo wygodne. Nasłuchałaś się bzdur opowiadanych przez mężczyzn i sama w nie wierzysz. Pisałam o hipokryzji, bo z jednej strony pogardzasz kobietami, których mężczyźni nie szanują, a zdrada to niby nie jest nieszanowanie? Całowanie się z inną to może objaw szacunku? Jak już pogardzać i współczuć, to wszystkim równo.

A ja Ci piszę, że można się nie szanować na różne sposoby. Dla Ciebie nieszanowaniem się jest podanie mężowi obiadu, a dla mnie nieszanowaniem się jest wybaczenie mu - jakby nie było - zdrady. Wszystko zależy od punktu widzenia.

Pisałaś wielokrotnie o gotowaniu facetowi jako o czymś uwłaczającym. Piszesz też o nudnych kobietach, a naprawdę nudne jest to, że w kilku wątkach robi się dyskusja o tym samym i ciągle to samo piszesz. Już z 10 razy na forum napisałaś jak poznałaś faceta, ze 100 razy co on robi, podobnie co robi Twój ojciec. W kółko to samo, a samokrytyki za grosz.

Również uważam, że partnerka "świadczy" o mężczyźnie
Zdecydowanie unikam towarzystwa mężczyzn, którzy lubią  otaczać się kobietami atrakcyjnymi fizycznie ale niezbyt bystrymi, ponieważ wychodzę z założenia, że mężczyzna rzeczywiście znający swoją wartość nie zainteresuje się na dłużej, kobietą urodziwą acz mało inteligentną...

A ja sądzę, że najbardziej o mężczyźnie świadczy sposób w jaki on traktuje tę nieszczęsną partnerkę oraz ogólnie innych ludzi. Jeśli to kuleje, to nie pomoże mu żadna miss świata z 3 doktoratami. Facet i tak będzie śmieciem. To działa też w drugą stronę. O kobiecie świadczy jej mężczyzna oraz to, na jakie ona pozwala mu traktowanie. Jest piękne i jakże trafne powiedzenie "nie pomogą doktoraty, kiedy człowiek chamowaty".

tak to jest gdy oczekuje sie od świata zeby nadal zachwycal sie nasza osoba jak tata na spotkaniu rodzinnym gdy mielismy 4lata i recytowalismy wierszyk

Tyle stron o tym ze - co juz od dawna  wiadomo -Kammis zyje byle jak.

O, jaka fajna dyskusja z gatunku: Rozmowy slepych o kolorach:) Ze tez Wam nie szkoda takiego pieknego weekendu.

Nasze dyzurne slepice zlecialy sie zeby oswiecic pozostalych swoim zyciowym doswiadczeniem:)) A wiecie, ze slepica, to po czesku kura?:) 
Domacni slepica = kura domowa:))

Ech, gdyby glupota umiala latac....

Napisales ROK. ROK macierzynskiego to przewidziana przez prawodawce w Kodeksie pracy norma - traktuje to zatem jako cos oczywistego, ze kobieta przez rok po urodzeniu dziecka zostaje w domu. Ona jest w tym czasie normalnie zatrudniona, to tez na pewno wiesz. Natomiast jak ktos siedzi cale zycie.... Dzieci dorastaja, ida do przedszkola, potem szkoly, a pani X dalej siedzi w domu... to ja oceniam ten stan rzeczy jako dziwny i mam prawo myslec o tym, co chce.
ROK? Ok. Cale zycie? Niech robi co chce, a ja tez moge myslec co chce.