Nie żyję byle jak!

Cslady, ale nie każda kobieta siedząca w domu ma dziecko. Albo ma, ale np. w wieku wczesnoszkolnym. Ja pisałam o obowiązkach domowych, nie o zajmowaniu się dzieckiem. Ich ilość nie zmienia się w zależności od tego, czy się pracuje zawodowo, czy nie, z tym że niepracująca ma na nie więcej czasu.

Ach, czyli jak podlewam kwiatki, to jestem ogrodnikiem, mam wypasiony hotel dla zwierząt, bo zajmuję się kotem, a jak chodziłam z kilkuletnią kuzynką na spacery, to to też praca, bo byłam nianią. Nie zapominajmy o tym, że chodzę na karaoke, więc trzeba właściwie wzbogacić moje CV o pozycję "wokalistka".

Nigdzie nie pisałam, że te w domu to lenie. Pisałam tylko, że kobiety pracujące robią więcej, bo im się dom sam nie sprząta, obiady same nie gotują, a ciuchy - nie prasują.

No ale właśnie chodzi o to Snake, ze gdyby każdy gotował, prasował, prał, kupował sobie  to nie byłoby w domu tyle pracy. Ja na przykład sobie ugotuje, upiorę, posprzątam. Mogę coś zrobić dla faceta. Mogę mu uprać, kupić. Ale on musi mnie o to wyjątkowo ładnie i grzecznie poprosić i podziękować bo to jest jedynie moja dobra wola, a nie obowiązek. No ale skoro kobieta jest na utrzymaniu męża to fakt faktem to jest jej obowiązek.
A dramatem już jest jak jakaś głupiutka kobicina wejdzie w związek urodzi dzieci i przez te dzieci które są również faceta nie będzie mogła iść do pracy i pracować i w pracy i w domu tylko dla siebie To jest kaleczenie samego siebie.

No jeśli nie widzisz różnicy między zajmowaniem się dziećmi przez cały dzień codziennie(!), a przygotowaniem 3 posiłków czy podlaniem kwiatów, to mnie ręce opadają i w zasadzie faktycznie nie mam już z czym dyskutować.

Do zrobienia tyle samo, ale jeśli nie ma się na coś wystarczającej ilości czasu, to część zajęć po prostu się odpuszcza. Ja sama miałam w życiu okresy kiedy pracowałam zupełnie "normalnie", kiedy pracowałam bardzo dużo (przenosząc pracę także do domu, nierzadko łącznie z weekendami) lub kiedy wyłącznie, albo głównie, zajmowałam się dzieckiem oraz domem i wiem na pewno, że mój dom w każdym z tych przypadków funkcjonował zupełnie inaczej. I tak kiedy nie pracowałam zawodowo, to - przykładowo - miałam więcej czasu na szycie dla siebie, męża i dziecka, gotowanie frykasów, pieczenie ciast, robienie przetworów, upiększanie domu, na milion innych prac, których nie wykonywałam będąc równocześnie na etacie. Owszem, w każdym z wymienionych przypadków dawałam radę, dom był czysty, a dziecko zadbane, ale pracując bardzo dużo, zawsze odbywało się to czyimś lub czegoś kosztem.

Kiedy kobieta zajmuje się domem, większość obowiązków bierze na siebie. Nie wiem czy wszystkie, ale ja sama pracując część z nich przekazuję domownikom. Mimo wszystko ilość rzeczy do zrobienia przecież się nie kurczy, zmienia się wyłącznie podział zadań, a i tak z wielu muszę zupełnie zrezygnować, bo nikt nie jest w stanie mnie zastąpić. Ponadto kobieta, która nie pracuje zawodowo, robi o wiele więcej dodatkowych (!) rzeczy i załatwia o wiele więcej spraw niż pracująca, która niezwykle często robi tylko to, co konieczne.

Zresztą co tu dużo mówić - kiedy porównuję domy pracujących (zawodowo) i niepracujących koleżanek, to one są zupełnie inne.

Nie wiem czy u mnie znalazłoby się roboty na 8 h, może nie codziennie (zakładając, że nie ma dzieci). No ale tych ładnych kilka godzin na pewno by było. I ja mówię to przy założeniu, że oboje bezpośrednio po sobie sprzątamy i od razu ogarniamy jakiś większy brud po psach. Gdybym się spieszyła i nie miała czasu, by robić takie rzeczy na bieżąco, to proces sprzątania trwałby dużo dłużej.

Nie wiem jak wyglądałyby moje weekendy, gdybym miała dzieci. Czasami wydaje mi się, że umiem to sobie wyobrazić, a potem dochodzę do wniosku, że jednak nie. Zawsze sądziłam, że mając je będę pracować, ale teraz już nie jestem tego pewna. Jeśli zdecydowałabym się dalej pracować, to na pewno w weekendy miałabym więcej do zrobienia niż w tygodniu, bo ja nie mogę się odciąć w weekend czy święto, tylko zawsze coś tam muszę zrobić, nawet jeśli mniej.

Dodam jeszcze, że ja nie planuję godzenia roli gosposi, matki i pracownika. Nie lubię robić czegokolwiek po łebkach. Stresuje mnie to i wolę z czegoś zrezygnować całkowicie. Jeśli zdecyduję się na dziecko, to nie planuję sytuacji, że będę je wysyłać na kilka godzin do żłobka, a po powrocie z pracy będę sprzątać, a dziecku każę zająć się sobą albo sprzątać ze mną. Owszem, może przeciętna kobieta by to pogodziła, ale u mnie to nie jest możliwe, bo własny biznes pochłania sporo czasu, a przede wszystkim wymaga dyspozycyjności. Do tego dochodzi sprzątanie wielkiego domu z ogrodem, psy i dziecko. Doby by mi nie wystarczyło. Co innego, jeśli kobieta ma 60m2 i fajrant po robocie. A przecież nie przeprowadzę się do mniejszego mieszkania i nie zatrudnię gdzieś na etacie, bo byłabym zwyczajnie nieszczęśliwa.

Luc:
Jestem wlasciwie rowiesnica Eileen, ale nie prowadze studenckiego domu, mieszkam z facetem w zwiazku, konkubinacie, kohabitacji, zwal jak zwal a wiec stan faktyczny "jak u malzenstwa", tylko brak formalizacji, i ROWNIEZ nie znalazlabym nic do roboty na kilka godzin dziennie. CO mozna robic przez kilka godzin dziennie? Kto normalny codziennie pierze, myje podlogi albo gotuje przez kilka godzin? Kto???? Przeciez nie wybabrze podlogi ktora scieralam 2 dni temu. Jest jak swiezo wypucowana. Nie potrzebuje prac codziennie, przeciez nie mam 2 rzeczy na zmiane. Zmywa sie na biezaco. Obias to kwestia 20-30 minut. Wiec co mozna robic 8 godzin?
Dodam ze jestem pedantka. A nie sprzatam codziennie bo musialabym sprzatac czyste. Cos tam przesuwam od niechcenia jak kot potraci idac po polce. Wlacze robot roomba (Ludmila, dzieki Tobie go kupilam!!!!) i po sprawie.
Codziennie to nawet kwiatkow nie trzeba podlewac, bo zgnija.

Cslady - pani kucharka gotuje codziennie dziesiatki jak nie setki posilkow, pani w zlobku zajmuje sie NIE JEDNYM tylko dziesieciorgiem dzieci, pani nauczycielka uczy ze 30, pani sprzataczka sprzata codziennie kilkanascie pomieszczen, a nie jedno na kilka dni.

Olinka - "miałam więcej czasu na szycie dla siebie, męża i dziecka, gotowanie frykasów, pieczenie ciast, robienie przetworów, upiększanie domu, na milion innych prac"
Upiekszanie domu i robienie przetworow to jest hobby i rozrywka. Wybacz, nie potraktuje upiekszania wlasnego domu jako prace. Z calym szacunkiem, ale nie. Wiesz dlaczego? Bo moja matka "upieksza" cudze domy w formie swojej dzialalnosci gospodarczej i pewnie nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego ze to nie jest rozwieszanie ozdob tylko ciezka praca z profesjonalnymi projektami. Nierzadko pod presja czasu i widzi-mi-sie klientow.

Snake - ja sie czesto drocze
Aczkolwiek roznicy w ugotowaniu makaronu na 1 osobe a ugotowaniu makaranu na 2 osoby nie zauwazam zadnej poza iloscia zuzytej wody ani to wiecej czasu, ani pracy.
No moj "chlop" sobie pierze, a raczej pierzemy sobie wzajemnie ale raz na 2 tygodnie ja, raz na 2 tygodnie on. Nie potrzebujemy czesciej. On sobie czasem wrzuci jeszcze do prali stroj do cwiczen, czasem ja swoj w razie potrzeby. I tylw jesli chodzi o filozofie prania. Dlaczego niby ja mialabym mu prac? A, prasowac tez prasuje, Snake. Ale mam to tak logistycznie zaplanowane ze prasuje raz na dwa tygodnie swoje rzeczy. Potem ida na wieszak do garderoby. Ida na wieszak do osobnego pomieszczenia, do ktorego wchodze tylko po ciuchy = nie mna sie i sa swieze. Garderoba to podstawa
Oj, ja temu "swojemu doktorowi" czasem cos tam dam zjesc. Ale on i tak woli na miescie i tak Snake'u drogi powiedz mi jaka jest CZASOWA roznica w spaghetti dla jednej osoby a w spaghetti dla dwoch bo ja nadal jej nie widze. Za to sam doktor gotuje.....mmmmm.... Nalesniki mi robi z owocami czasem. Takie z puchatym ciastem, ser gladziutki bez grudek, w srodku owoce z jakims sokiem, na zewnatrz owoce do dekoracji. Orgazm w zoladku doktor jest w korzystnej sytuacji bo nie musi sie narobic - ja zjem 2 i starcza mi na caly dzien
A no, widzisz, "doktor" nie babrze i nie syfi, to nie ma problemu czesciej ja sie ochlapie, bo gapa jestem zawsze rozlewam jak niose kawe i 2 razy w ciagu ostatniego miesiaca zalalam biurko doktorowi sie nie zdarza, patrz jaki cud.
Inni faceci syfia jak prosiaki ze tak trzeba przy nich robic? Czy jedza jak pol wojska ze tyle gotowac trzeba? Bo doktor wyzera pol lodowki ale sam ją zapelnia wiec mi to w sumie lotto sciska mnie tylko ze dalej nie tyje - takaz to sprawiedliwosc. Znaczy ja tez nie tyje ale jem 1300 kcal dziennie a on ze 3000 i nic no az mnie skreca
Bardzo mi sie obecny stan rzeczy podoba. Mozemy np jutro zamiast obiadu zrobic ognisko z grzancem, ziemniakami, kielbaskami, jablkami pieczonymi i nie myslec o tym ze jakis tam dzieciak bedzie glodowal z tej okazji albo spac do poludnia, bo tak sie podoba (znaczy to tylko ja, bo on szybciej zasypia i szybciej wstaje). Praca ma bardzo duzo zalet - w weekendy mozesz spac do oporu
Zreszta, Snake, rzuciles na mnie klatwe bezsennosci (bo Ty tez ponoc nie mozesz spac) czy co? Spac nie moge, doktor spi, kot spi, nic ich nie rusza. A ja leze z telefonem i na forum pisze za duzo kawy

Proszę Cię, jakbym patrzyła po sobie, to czas by był w minutach, nie w godzinach. I to dalej nie wynika z tego, że się uczę i pracuję, a że mi się po prostu nie chce. ;] Wakacje siedziałam trochę u mamy, trochę u babci. Niesamowite, żadna z nich nie poświęcała tyle czasu na zajmowanie się domem. Mimo że babcia jest pedantką i i tak np. ściera kurze 3x częściej niż przeciętny człowiek, a odkurza baaardzo dokładnie, w związku z czym dłużej.

Tak czy siak - nadal to jest czas, który spokojnie zmieściłby się w dobie po czasie pracy normalnej.

A tak ogólnie, co do wymieniania tego, co kto robił, a kto nie robił... Dochodzi do takich elementów, że nie wiem, co myśleć. Bo niektóre z nich to hm... tak, jakbym się zamknęła w kuchni, upiekła kilka blach kruchych ciasteczek, a każde jedno dekorowała przez 20 minut. I mógłby mi nawet cały dzień zejść. TO nie jest zajmowanie się domem.

1. Skoro sobie takie ktoś wychował, to niech nie płacze.
2. Czy narzekania/marudzenia dzieci zmieniają czas wykonania potraw?

Jak sobie wezmę stado kociąt do domu, z których żadnego nie nauczę korzystać z kuwety ---> biegam po domu i sprzątam po nich, to nie oznacza, że mam dużo pracy. To znaczy, że jestem kretynka, bo do takiego czegoś dopuściłam, mimo że nie chcę. A jak chcę, to się zamykam i nie uważam tego za kłopot.
Tak samo z tymi dziećmi - albo głupie to-to, że dzieci tak się zachowują, albo jej to pasuje, więc okej.

Snake, tu akurat sprawa jest prosta. Dajmy na to,  mam ochotę na spaghetti, wiec je gotuje. Inni jak tez maja ochotę mogą zjeść ze mną, A jak nie, to niech sobie sami coś ugotują, co lubią.
Ja  ogóle nie lubię gotować tylko coś na szybko. Ja wolę sobie poleżeć, popisać, poczytać.
Na przykład, ja jak robię w domu jakaś imprezę (święta, imieniny) to wszystko jest kupne i nie ma na wynos. Moja mama to kiedyś skomentowała: to nawet nic sama nie ugotujesz/upieczesz. A ja jej, ze nie. Bo nie lubię gotować. I to byłaby bardzo mala ani nawet żadna przyjemność czy wynagrodzenie godzin spędzonych w męczeniu się przy garach za jeden komentarz: świetne gotujesz. Ja tam wolę komentarz pięknie wyglądasz no ale co kto lubi.

Ja też nie bardzo rozumiem jaki sens ma ciągłe komentowanie stylu życia innych?
Eillen,Kammiś skoro macie fajne życie i jesteście zadowolone to dobrze.
Ale nie każdy musi żyć tak jak wy.Tak trudno to zrozumieć?
Mnie się podobają wpisy cslady.Pisze obiektywnie i rozsądnie.
Co was obchodzi że ktoś lubi np. piec ciasta,robić przetwory.Może dla was to strata czasu dla innych to przyjemność.
Co wam to przeszkadza że ktoś siedzi w domu z dziećmi nawet do końca szkoły.To facet  utrzymuję tą rodzinę nie wy.
A sytuacje że ktoś wydziela komuś pieniądze to patologia,w normalnych rodzinach tak nie jest.
Jeszcze raz zapytam:co was właściwie obchodzi jak żyją inni skoro wam to nie szkodzi.

Eileen, odniosłam się do Twojego komentarza dotyczącego postu Snake'a, gdzie pisał, że gotowanie dla dzieci nie jest takie proste, no np. usłyszysz "znowu spaghetti". Ty pod wszystkimi jego przykładami napisałaś, że jeśli ktoś tak sobie dzieci wychował, to tak ma. A dla mnie to nie jest kwestia wychowania, bo nikt nie chciałby jeść wymiennie kilku potraw. Dziecka nie zmusisz też do tego, by siedziało bez ruchu dopóki posłusznie nie zje. Tzn. może zmusisz, jeśli to będzie jakiś terror i ciągłe strofowanie. I nie twierdzę broń boże, żeby pozwalać na wszystko i tolerować marudzenie. Chodzi mi tylko o to, że to, co napisałaś, to dla mnie druga abstrakcyjna skrajność, a najlepsze jest coś pośrodku.

Kobiety pracujące i niepracujące wychowują dzieci INACZEJ, a Wy usiłujecie wmówić, że TAK SAMO. Chyba Olinka to już wcześniej napisała. Dla mnie to jest bardzo istotne, bo na siłę porównujecie obie sytuacje i mówicie, że tak samo, że tyle samo roboty itp. Dla mnie to bzdura. Inaczej wychowuje matka pracująca, a inaczej niepracująca. Niepracująca więcej czasu spędza z dzieckiem i wychowanie spada tylko na nią, bo nie robią tego panie w żłobku czy niania. I ja nie twierdzę, że któryś model jest lepszy lub gorszy tak ogólnie. Oczywiście mam swój typ, ale wiadomo, że nie zawsze da się zrobić tak, jak chcemy, bo np. część kobiet musi pracować. Ja miałam porównanie w dzieciństwie jak mi było, gdy mama pracowała i gdy nie pracowała. I ja to obiektywnie rozumiem, że potem mogła chcieć pracować i mieć taką potrzebę, nie twierdzę, że to jest źle. Jednak z mojej dziecięcej perspektywy było lepiej, gdy nie pracowała. Moje koleżanki zawsze mi zazdrościły tego głupiego ciasta, wymyślnych kanapek, tego, że rodzice przyjeżdżają po mnie od razu po lekcjach i nie muszę czekać na świetlicy albo zabierają mnie na zakupy w czasie okienka. Wy dajecie do zrozumienia, że siedzenie w domu z dzieckiem jest czymś gorszym, a z perspektywy dziecka wcale nie jest. Miałam koleżanki, których matki robiły karierę i chociaż pracowały "tylko" 8 h dziennie, to dobrze pamiętam co te koleżanki mówiły. Nie twierdzę absolutnie, że pracujące kobiety są gorszymi matkami, bo nie są. Uważam, że najważniejsze jest to, by matka była szczęśliwa, wtedy i tak będzie najlepsza. Chodzi mi jednak o to, że z perspektywy dziecka mama siedząca w domu potrafi być czymś bardzo dobrym, a to już wystarczający argument za tym, by "usprawiedliwić" taki styl życia. Choć moim zdaniem to nie wymaga usprawiedliwiania, bo każdy żyje jak chce.

Niki, spójrz: osoba pracująca odprowadza podatki, składki, zus itd. Ponadto im więcej osób pracujących tym lepiej bo wskaźnik bezrobocia mniejszy. Dajmy na to gosposia, na plebani czy u ludzi prywatnych jeżeli pracuje na etat, jest zatrudniona są odprowadzane składki, ona ma co miesiąc pensje i to cale gotowanie, sprzątanie pranie itd to jest jej praca, pełnowartościowa bo płatna. Natomiast w domu to po prostu marnowanie życia i czasu.
Dam Wam taki przykład teraz się narzeka, ze po pedagogice nie ma pracy. Jednak nadal wiele osób kończy ten kierunek. I co? Najgorzej jak kobieta zaraz po studiach albo jeszcze w trakcie zajdzie w ciąże. Można powiedzieć pozamiatane. A wpiszcie sobie: Pierwsza kobieta generał w polskiej policji. I co? kobieta jest po pedagogice. Można? Można! Tylko rzecz jasna nie siadała na laurach tylko po pedagogice zaczęła kolejną szkołę, kursy, szkolenia. Więc po prostu wychodzę z założenie że niektórym się nie chce, bo jakie to proste urodzić dzieci i narzekać na brak pracy.

Nie powiedziałabym. To naturalne, że dom tej samej kobiety, która najpierw jest w domu, a potem idzie do pracy - zmienia się. Nie można wymagać, by dom był zapięty na ostatni guzik, gdy człowiek tyra jeszcze na etacie. Sama pamiętam, jak było w domu, gdy moja mama była na macierzyńskim i potem - gdy poszła do pracy. Nadal było czysto, ale nie było już to tak dopracowane.

Eileen, takie szczere pytanie (absolutnie bez złośliwości ): czy prowadziłaś kiedyś dom dla więcej niż jednej osoby? Chociaż przez tydzień?
Bo ja tak, pracy jest dużo więcej niż się wydaje. Zacznijmy od tego, że wstajesz o 6 (nie, nie o 10, bo dzień jest długi i zdążysz posprzątać ) i robisz wszystkim śniadania. Herbaty oczywiście też. Samo ugotowanie porządnego obiadu to łącznie jakieś 1,5h razem z posprzątaniem po gotowaniu. Im więcej tego typu rzeczy robisz w domu - tym więcej masz pracy. To nie jest ugotowanie ryżu albo wrzucenie warzyw na patelnię. I ciasto jeszcze zrób na deser, bo siostra ma ochotę (to się dopiero zaczyna zabawa).

Potem masz sprzątanie - wszystkiego na glanc. Nie jest to jednak sprzątanie mieszkania o metrażu 30m2, tylko DOMU. Domu, w którym zazwyczaj mieszkają cztery osoby wg standardowego modelu rodziny, w tym dwójka nieokiełznanych istotek, które mimo dobrego wychowywania są tylko dziećmi. Wyobraź sobie, ile w takim domu jest okien, dodaj dwie łazienki, spory salon, niezliczoną ilość półek i recepta na etat gotowa. O ogrodzie nie wspomnę. Zauważ, że nie uwzględniłam opieki nad dziećmi - im też trzeba zająć czas. Nie, to nie jest etat - to jest 24/7. Nikomu krzywda się nie dzieje, bo skoro kobieta tak wybiera, to znaczy, że jej to odpowiada. Jednak nie dziwię się, że taką kobietę mogą zirytować komentarze, że nic nie robi...

Oczywiście można teraz powiedzieć (i tak zapewne będzie ), że większość tych rzeczy, które wymieniłam jest absolutnie niepotrzebna, ale to jest właśnie prowadzenie domu. Po sobie to każdy zrobi, nie jest to żaden wyczyn.

Trochę to smutne, że jedyne odniesienie jakie masz albo na jakie cię stać, to te koty... Proponuję żebyś sobie zakarbowała, że koty, to nie dzieci. Choćbyś trzymała w domu legion kotów, to społeczeństwo i państwo będzie, to miało w nosie. Oczywiście dopóki nie zaśmierdzą okolicy ale rozumiem, że byś trzymała legion przemądrych kotów. Sęk w tym, że czy ty będziesz się bawić jednym kotkiem czy legionem jest dla przyszłości państwa rzeczą zupełnie nieistotną. Znaczy to dokładnie ZERO. Zaś od tego czy w polskich rodzinach rodzi się statystycznie jedno, dwa czy trójka dzieci zależy bardzo dużo. Państwo polskie głosi oficjalnie, że wspiera rodziny i posiadanie dzieci. Nie głosi, że wspiera koci hów... Jeśli więc są jakieś działania, które mogą zachęcić kobiety do rodzenia większej ilości dzieci, np. przez wsparcie ich jeśli aby rodzić i wychowywać zdecydują się nie pracować, to ja jestem za.

A dlaczego zakładasz, że jeśli kobieta zostaje w domu z dziećmi, to narzeka na brak pracy? Tzn. owszem, potem może mieć pewne trudności z powrotem do pracy, ale to już od niej zależy jak sobie to poukłada. Można minimalizować ryzyko, np. będąc na bieżąco z tym, co się dzieje w branży, wykonując jakieś drobne projekty, które nie pochłaniają wiele czasu, ale zawsze coś tam można wpisać do CV.

Co do składek, zusów i podatków, to przecież mąż je płaci. Jeśli on zarabia wystarczająco, by utrzymać swoją rodzinę, to i tych podatków trochę płaci. Poza tym ile tych siedzących w domu matek zarabiałoby kilka tysięcy i dużo oddawały państwu? Gdyby tyle mogły zarabiać, to zapewne by pracowały. Ja tam rozumiem, że jakiejś kobiecie może się nie opłacać harowanie na etacie za marne 2 tys. i ona może chcieć zostać w domu. Gdybym miała w perspektywie pracę za 2 tys., którą średnio lubię, gdzie szef na mnie krzyczy i skąd wracam potwornie zmęczona, to zapewniam, że nie pracowałabym, jeśli męża byłoby stać na utrzymanie mnie i dzieci. Oczywiście to jeszcze zależy od partnera, jego pracy i zarobków, tego jakim jest człowiekiem itp. Nie zgodziłabym się być na utrzymaniu mężczyzny, który przeze mnie musi harować na dwa etaty, ciągle chodzi zestresowany i martwi się o pieniądze. No ale jeśli ma warunki, to musiałabym być głupia, by unieść się dumą i dawać sobą pomiatać w robocie. Wszystko to kwestia dogadania się, bo dla mnie małżeństwo to rodzina, a nie obcy ludzie. Różne są rodziny i każda sytuacja jest inna, więc generalizowanie jest bez sensu.

Co mysle?
Mysle ze chocby dali mi 10000000000 co miesiac przez cale zycie to i tak nic mnie do rodzenia nie przekona.
Tyle mysle

Niki - roznica jest taka ze ja nikomu nie kaze specjalnie bez miesa gotowac. Ja sobie sama organizuje to bezmiesne zarcie. Jakbym byla na czyjejs lasce to byl jadla co dostane.

Najbardziej to mnie bawi, że na temat prowadzenia domu najwięcej do powiedzenia mają osoby, które nie mają o tym najmniejszego pojęcia.

Bo robicie z prowadzenia domu wielka misje i harowke.
Nie dochodzi do Was: tak, my tez sprzatamy, tez cos jemy, tez mamy ciuchy, ktore musimy wyprac, tez mamy naczynia, tez musimy cos wyprasowac.
Nie robie z tego "etatu"

Nie wszyscy co dostaną ten 1 tys to patologia spod budki z piwem.
A co z matkami które zarabiają najniższą krajową albo i mniej? W czym są gorsze od tych co mają powyżej 2 tyś?
Nie jestem ani biedna,ani patologiczna ale gdyby mieli dawać ten tysiąc to bym się ucieszyła,zawsze to tysiąc do przodu.Choć masz rację w tym że niektórzy zrobią sobie dziecko żeby ten tysiąc wyciągnąć przez rok,nie myśląc co potem.

I

Z tym ze ja NIE lubie zarywac nocek, a robie to w okreslonym celu.
Sama pisalas ze ciasto robisz bo LUBISZ. to co to jest jak nie przyjemnosc? Obowiazek? Sama pisalas, ze nie, a teraz probujesz wszystko odwrocic.
Dobra, to ja tez powiem ze to ze zaraz wstane z lozka ogarne sie i pojedziemy z facetem robic ognisko dla znajomych to jest PRACA. No zobacz. Ogien ktos musi rozpalic (pewnie facet), jedzenie ktoa musi zabrac (pewnie ja), auto ktos musi prowadzic (pewnie facet). Tak sie napracujemy. Normalnie etat.
Brzmi absurdalnie, nie?

Wiecie, takie sobie pisanie "och nie, nie uważamy niepracujących matek za gorsze" jest niewiele warte, bo z Waszych postów przebija coś innego. I wszyscy poza Wami dwiema to widzą, więc albo macie wyjątkowo kiepski sposób przekazywania poprawnie swoich myśli albo teraz na siłę usiłujecie wszystkim wmówić, że słoń w pokoju jest tygrysem.

Eileen, nie twierdzę, że zachowanie jak z przykładu Snake'a jest ok. Twierdzę tylko, że właśnie tak wygląda mieszkanie z małymi dziećmi. Te większe dzieci zrozumieją dlaczego nie może być teraz parówki z ketchupem, a jest rosół, który trzeba zjeść. Możesz sobie na nie krzyczeć i zmuszać, ale pewnych rzeczy nie przeskoczysz. Najwyżej dziecko Ci nie zje i jeszcze nabawi się przez Ciebie nerwicy. Dopiero starszemu dziecku możesz tłumaczyć i wymagać, by szanowało Twój czas albo samo sobie coś wzięło z lodówki. Małe dziecko tego nie zrobi, bo... jest małym dzieckiem.

Kammiś, tak, robię sobie ciasto bo lubię. Robię je dlatego, że moim celem jest szczęśliwe i dobre jakościowo życie. Niczym to się nie różni od Twoich celów, jest po prostu innym celem. Tak, to co piszesz brzmi absurdalnie, bo nie rozumiesz co piszą do Ciebie inni ludzie. Oj, czytania ze zrozumieniem nie uczą na prawie, co?

Tylko ze robicie z tego Bog wie jaka MISJE. Wstalam o 6 i zrobilam kanapki. Super!
To ja bede pisac "wstalam o 6 i poszlam na zajecia". Uznalabym to za smieszne. Co ciekawsze - w czasie zajec nie mam czasu na odebranie telefonu, ogladanie tv jednym okiem czy wypicie kawy. Kobiety w domu moga sobie czas uprzyjemniac. W pracy sie zwykle tylko pracuj.

Cslady, to może napiszę w skrócie: jedyne, o co mi chodzi w tym wątku to to, że matki pracujące mają tyle samo do zrobienia w domu, co te niepracujące. Minus pilnowanie dziecka, kiedy są w pracy, ALE wychować i robić z nim inne rzeczy i tak muszą, chyba że ktoś uważa, że jak dziecko chodzi do żłobka/przedszkola, to wychowanie z głowy.

Zobacz, sama wymieniłaś, ile rzeczy w domu robisz. Już nawet nieistotne, czy lubisz, czy musisz. Ale Ty pracujesz. Czy jak np. przestałabyś teraz pracować, to dojdą Ci z tego faktu obowiązki?

Więc nie, nie uważam, że niepracujące matki są gorsze. Uważam, że mają mniej do zrobienia, ogólnie rzecz biorąc, bo odpada im praca. Ale to nie znaczy, że są gorsze. Jeżeli ktoś to tak odbiera, to widocznie dla niego mniej roboty = gorsza. I może dlatego taka gorąca dyskusja? Żeby pokazać, że robią tyle samo/więcej, bo wtedy - w ich opinii - będzie, że są tak samo "dobre"?

Kammiś, ognisko może nie, ale pieczenie kiełbasek na pewno. ;p

No przecież już o tym pisałyśmy i odpowiedziałam na te pytania. Otóż mają więcej roboty, bo nie wracają do czystego domu. Dziecko brudzi, gotowanie mu generuje brudne naczynia itp. To wszystko już wymieniałam, nie będę się powtarzać. Wychowują też inaczej, bo więcej czasu na to poświęcają, więcej rzeczy dziecko uczą itp. Napisałam już, że tak, gdybym miała dziecko, to siedząc z nim w domu miałabym w tymże domu więcej pracy niż gdybym tylko pracowała i wychowywała dziecko po godzinach. I nikt mi nie wmówi bzdur, że dom jest tak samo posprzątany i ogarnięty jeśli kobieta pracuje na etacie i tak samo jeśli siedzi w domu. Widziałam to po swojej mamie i widzę nawet po sobie. Owszem, nikt się nie potyka o rzeczy, a w mieszkaniu nie ma karaluchów, ale to jest zupełnie inny poziom ogarnięcia. Jeśli ktoś lubi ogarnięcie jako takie albo ma małe mieszkanie, to w ogóle nie zrozumie o czym piszę, więc ciężko dyskutować. Posprzątanie małego mieszkania w którym nie ma małych dzieci to naprawdę żadna filozofia - jak ktoś już wyżej napisał.

Znaczy, nie wraca do czystego domu, okej. Wróci dziecko z przedszkola i tak samo nabrudzi. Naprawdę, nie znam żadnej osoby, która nie pracowała, potem poszła do pracy i uważała, że pracując, ma mniej do roboty.

To, co napisałaś, odbieram tak, że te kobiety, które nie pracują, są sobie w stanie "zagospodarować" ten czas tak, żeby mieć co robić. I w to nie wątpię. Ale niestety, tego nie uznam za obowiązek domowy i pracę. Ja np. lubię przemeblowywać swój pokój u mamy, mimo że rzadko tam jestem. Bo jest duży, więc jest co przestawiać. Ale czy to od razu można traktować jako pracę? Nie. Obowiązek domowy? Też nie.

Mam wrażenie, że niepracujące na siłę trochę szukają obowiązków i pracy. Tak, żeby pokazać, ile mają do zrobienia. Tak jak tutaj - wielkie wymienianie. I o ile np. tak, koniecznie trzeba prać ubrania, to już wiele innych czynności, które również wpływają na dom, obowiązkami nie są. I o których osoby pracujące nigdy nie pomyślałyby w kategoriach pracy, a robienia tego, na co się akurat ma ochotę - jak np. dekorowanie domu.

Cslady, ale ja napisałam parę razy, że nie piszę na swojej podstawie - bo faktycznie ograniczam te szumne obowiązki domowe do minimum. Ale nie dlatego, że pracuję, bo gdybym nie pracowała, to byłoby tak samo.
Ale tak twierdzą wszystkie kobiety z mojej rodziny, poza tą jedną ciotką - po urodzeniu dziecka tylko "chwilę" siedziały w domu, zaraz wracały do pracy. I one chyba mają prawo stwierdzić, kiedy miały więcej obowiązków, nie? A akurat ten temat pojawia się "u nas" dość często, bo ta niepracująca ciotka (no, teraz już trochę pracuje, ale... długa historia) jest mistrzynią wygłaszania sentencji typu "kobieta, która zajmuje się domem, powinna dostawać pensję, bo to też jest normalna praca". I słyszę, co jej wszystkie odpowiadają - nie, nie ja. Mama i reszta ciotek. One mają porównanie i zawsze jej odpowiadają, że w takim razie im się należą dwie, bo one też się domem zajmują, nikt za nie tego nie robi.

Masz jakąś manię wciskania mi słów, których nie napisałam. Mówiłam coś o tym, że duży dom to wynajdowanie sobie obowiązków i trzeba się gnieździć? Nie? Więc po co odpierasz argument, który się nie pojawił?

Od razu czułam po kościach, że ktoś się do tego przyczepi , a przecież wyraźnie zaznaczyłam, że podaję tylko dla przykładu.

A dlaczego praca, aby była pracą przez duże "P" musi być ciężka i uciążliwa??? A szycie firanek, zasłon, narzut pracą nie jest? W takim razie osoba, która prowadzi działalność skupiającą się na szyciu domowych tekstyliów najwyraźniej robi to hobbystycznie .

A może dla mnie właśnie robienie przetworów rozrywką wcale nie jest, a nudnym, żmudnym zajęciem, na które jednak decyduję się z konieczności, aby nie kupować sklepowych, w których nie wiem co siedzi? Nie twierdzę, że tak jest, twierdzę za to, że kategoryzujesz i oceniasz wszystkich przez pryzmat swojego postrzegania tematu.

Oooo... To może tak - zdarza mi się studiować kodeksy i przepisy prawa, robię to w swoim wolnym czasie i traktuję jako rozrywkę, która sprawia mi przyjemność. Jeśli raz jeszcze jakiś prawnik powie mi, że ciężko pracuje, to jedyne co mi pozostanie, to spojrzeć na niego z półuśmieszkiem.

Prawda? A przecież dziecko, nawet jedno, zwłaszcza małe, to regularna, codzienna praca, poza tym maluch stale skupia na sobie uwagę i chyba mało która osoba, która nie przeżyła tego na własnej skórze, nie wie o ile mniej czasu pozostaje na inne zajęcia. Ja sama miałam dziecko bardzo żywe i bardzo absorbujące, a to oznacza, że oczy musiałam mieć naokoło głowy, stale wytężoną uwagę i mnóstwo czasu, który mogłam mojemu maluchowi poświęcić. Owszem, dziecko jest cudem i ogromną radością, ale czasem naprawdę można mieć tej żmudnej, monotonnej pracy dosyć.

Jest zresztą taka reklama, która świetnie ten temat obrazuje - chora, zakatarzona mama wchodzi do pokoju córki i prosi, aby sama się sobą zajęła, bo ona potrzebuje wziąć urlop. Niestety nie ma takiej opcji, bo przecież mamy urlopów nie biorą . Samo życie.

----------
I wreszcie na koniec wkleję tekst, na który kiedyś gdzieś się natknęłam, zrobiłam kopię, ale niestety nie zapisałam skąd pochodzi, dlatego nie jestem w stanie teraz tego podać (autora przepraszam):
"Mąż wrócił z pracy i zobaczył, jak trójka jego dzieci siedziała przed domem, ciągle ubrana w piżamy i bawiła się w błocie wśród pustych pudełek po chińszczyźnie, porozrzucanych po całym ogródku. Drzwi do auta żony były otwarte, podobnie jak drzwi wejściowe do domu i nie było najmniejszego śladu po psie. Mężczyzna wszedł do domu i zobaczył jeszcze większy bałagan. Lampa leżała przewrócona, a chodnik był zawinięty pod samą ścianę.
Na środku pokoju głośno grał telewizor na kanale z kreskówkami, a jadalnia była zarzucona zabawkami i różnymi częściami garderoby. W kuchni nie było lepiej: w zlewie stała góra naczyń, resztki śniadania były porozrzucane po stole, lodówka stała szeroko otwarta, psie jedzenie było wyrzucone na podłogę, stłuczona szklanka leżała pod stołem, a przy tylnych drzwiach była usypana kupka z piasku.
Mężczyzna szybko wbiegł na schody, depcząc przy okazji kolejne zabawki i kolejne ciuchy, ale nie zważał na to, tylko szukał swojej żony. Zaniepokoił się, że może jest chora, albo że stało się coś poważnego. Zobaczył, że spod drzwi do łazienki wypływa woda. Zajrzał do środka i zobaczył mokre ręczniki na podłodze, rozlane mydło i kolejne porozrzucane zabawki. Kilometry papieru toaletowego leżały porozwijane między tym wszystkim, a lustro i ściany były wymalowane pastą do zębów.
Przyspieszył kroku i wszedł do sypialni, gdzie znalazł swoją żonę, leżącą na łóżku w piżamie i czytającą książkę. Spojrzała na niego, uśmiechnęła się i zapytała jak mu minął dzień. Popatrzył na nią z niedowierzaniem i zapytał:
– Co tu się dzisiaj działo?
Uśmiechnęła się ponownie i odpowiedziała:
– Pamiętasz, kochanie, że codziennie jak wracasz z pracy do domu, to pytasz mnie, co ja do cholery dziś robiłam?
– Tak – odpowiedział z niechęcią.
– Więc dziś tego nie zrobiłam."

Dokładnie tak. Ja sama nieraz bardziej odpoczywałam w pracy niż w domu, gdy czekała na mnie niekończąca się lista zajęć do zrobienia, zresztą wciąż tych samych i bez względu na to czy to środek tygodnia, czy dzień w teorii wolny. O ileż prościej (co nie znaczy lepiej) wraca się wieczorem, kiedy człowiek może zająć się już tylko sobą, a o ileż trudniej, kiedy trzeba jeszcze ogarnąć dom, zająć się małym człowieczkiem, naprawić szkody, jakie zdążył do tego czasu wyrządzić, pobyć z nim, pobawić się, przygotować kolację mężowi, który wróci w późnych godzinach nocnych, przygotować obiad na dzień następny i tak dalej. Gdybym jednak była sama i żyła sama dla siebie, to większość z tych czynności po prostu by nie zaistniała.

Do dziś, gdy zdarza mi się "pozbyć" moich mężczyzna na kilka dni, to nagle okazuje się, że niby lista zajęć jest bardzo podobna, a jednak ten czas w niewiarygodny sposób się kurczy, pozostawiając dla mnie dodatkowy, ogromny (!) margines na relaks i przyjemności. Bo nie czarujmy się - ale ilość brudu i czynności, jakie generują trzy osoby, jest nieporównywalna w stosunku do jednej, nawet jeśli część obowiązków sceduje się na pozostałych. I żeby nie było - mąż robi wiele rzeczy, a syn też całkiem nieźle się sobą zajmuje.

Lubię Ciri, ale ten wampirek to nie wiem nawet skąd.

A co do tematu - mi nie chodzi o negowanie tego, że zajęcia kobiet zajmujących się domem są przydatne. Tak jak ktoś wcześniej wspominał, że lubi dekorować dom. Ktoś inny sobie będzie - nie wiem - składał bukiety, malował obrazy czy robił te przetwory. I jako zajęcie, jeśli chce to robić, sprawia mu to przyjemność (czynność albo efekt, albo jedno i drugie ;p) - super. Już wcześniej w tym wątku przecież było o tym, że każdy robi inne rzeczy w ramach szeroko pojętego życia-nie-byle-jak. Ja bym przy przetworach umarła, ale np. miewam zrywy i robię jakieś mega czasochłonne, skomplikowane potrawy. Ale już nawet takie gotowanie to coś innego niż zrobienie normalnego obiadu, nawet tego spaghetti. Bo jeżeli taki zwykły obiad zajmie pewnie do godziny zazwyczaj, a ja stanę i zacznę pichcić coś przez cztery, to to już nie jest obowiązek domowy, tylko moja fanaberia. Tak, jakbym podłogę całą myła szczoteczką do zębów i twierdziła, że tyyyyle zajmuje.

Ale abstrahując od pracujących/niepracujących, to ja takie zajęcia jak właśnie robienie przetworów/dekorowanie/robienie czegoś tam "ponadprogramowego" w domu bardzo doceniam. U mnie w rodzinie też robią różne rzeczy "do słoików" - mama, ciotka, babcia, dziadek (i to jest super, bo im potem zabieram ).

Tyle że nikt nie nazywa robienia przetworów obowiązkiem domowym. A, no i pracujący dają radę te przetwory mimo wszystko robić. ;p

Cslady, różna tolerancja na produkty, okej. Tak samo zdaję sobie sprawę, że chore dziecko to o wiele więcej pracy niż zdrowe - na tyle, że na pracę może nie być czasu zwyczajnie. Tyle że to nie jest norma, a nie widzę sensu zagłębiania się w konkretne przypadki powodujące większy nakład pracy. A zdaje się, że to Ty mi takie coś zarzucałaś.

Ludmiło, to chyba powinno być dosyć oczywiste, że tekst celowo został przejaskrawiony, co jednak nie znaczy, że dzieci są tylko (i aż) dziećmi.