Nie żyję byle jak!

"Proszę najpierw rozważyć możliwość eksternistycznego zaliczania ćwiczeń".
Tyle odpowiedzi. Dostałam dzisiaj koło 18 maila z dziekanatu o treści  "podanie zostało rozpatrzone, Pan Prodziekan w rozstrzygnięciu stwierdził:" (i jak wyżej)
Nasz prodziekan jest formalistą. Strasznym formalistą i służbistą.
Natomiast regulamin mówi odnośnie IOSu nie o średniej, a o szczególnych przypadkach - NA PRZYKŁAD stanie zdrowia i powodach osobistych. Podkreśliłam na przykład, ponieważ jest to zakresowo otwarte, więc mogłam wnioskować też na innej podstawie. Załączyłam WSZYSTKO. Kopie artykułów, świstki z konferencji, zaświadczenie od opiekuna koła, wydruki z usosa potwierdzające średnią, statut nowego koła (procedura rejestracji w toku).

O średniej jest mowa przy ITSie, ale to co innego - uprawnia do przesuwania przedmiotów między latami, a na tym mi nie zależy.
Z kolei eksternistyczne zaliczenie ćwiczeń uprawnia mnie do niechodzenia na ćwiczenia i zaliczania ich wcześniej. Ale egzaminów już nie... W tym semestrze będę mieć 7 egzaminów i 9 kolokwiów, w przyszłym - odwrotnie - 9 egzaminów i 7 kolokwiów. I to nie są broszurki po 300 stron...

Cslady, powiem tak - nasz wydział uchodzi za wydział bardzo nieprzychylny dla studentów. Nawet ostatnio widziałam się z wujkiem, który wykłada na zupełnie innym wydziale (fizyk) i to podkreślał.
Powód takiego stanu jest jeden - na prawie u nas jest 12 grup, jakoś po 30 osób średnio (w jednych trochę więcej, w innych trochę mniej, my mamy 34 osoby, z czego 2 się wykruszyły w trakcie).
Wiem, że w tym roku trochę ograniczyli liczbę osób na roku. Ale i tak dalej na ekonomii jest 208 miejsc, chętnych było 1065 osób.
Właśnie patrzę w internecie na podsumowanie rekrutacji:
na ekonomii jest 5 osób na jedno miejsce, na prawie 8 i pół osoby.
Więc mogę sobie ponarzekać....

Nas jest po prostu cholernie dużo, więc wykładowcy nie zwracają uwagi na jednostkę.

Idę na dyżur prodziekana w czwartek. Trochę się boję.
Nie wiem, co mam mu powiedzieć, on jest prawnikiem, ja mam być, więc pokazanie emocji jest bez sensu.
Co mu powiem? Mógłby pan rozpatrzyć decyzję jeszcze raz? No dla mnie brzmi trochę... nieprofesjonalnie na tym wydziale.
Z drugiej strony cóż, on nie jest i nigdy nie był miły, więc miła rozmowa to nie będzie.
Z "trzeciej" strony odwołanie do rektora, podczas gdy z prodziekanem mam egzamin w tym roku.....

Uczelnia nie straci na moich problemach i ewentualnych potknięciach. Jak wujek mówił - u nich magisterkę kończy garstka. Jest indywidualny kontakt z wykładowcami, doktorantów mają bardzo mało, więc o nich dbają.
A tutaj? Nikogo nie będzie obchodzić to, że nie dostanę stypendium (będzie więcej kasy dla wydziału), że czegoś nie opublikuję (nie ich sprawa), że nie dostanę się na doktoranckie (zawsze jest więcej chętnych niż miejsc), nawet jakbym zrezygnowała ze studiów to zawsze znajdą kogoś kto chciał się przenieść z zaocznych i tylko na to czekał, a na zaoczne przyjdzie na pewno inny, co z chęcią zapłaci i będą mieć wreszcie hajs na nową windę w budynku B... to jest polityka mojego wydziału. Podobno wykładowcy nawet zakładali się, który więcej uwali, aczkolwiek to tylko plotki (fakt faktem że obydwaj uwalają rocznie około 80 procent). Nasz wydział jest najładniejszy (w sensie stanu technicznego) za hajs studentów
A jak czegoś w tym nawale nie zdam to lepiej dla nich, będą mieli kasę z warunku

Aczkolwiek dla mnie poprawka/warunek to byłaby już bardzo duża osobista porażka, w tym również rzecz.

Chodzi o procedurę, nie wiem właśnie czy wydał decyzję - bo jeśli wydał, to zostaje mi tylko odwołanie, bo tego pani z dziekanatu już w mailu nie zaznaczyła. Aczkolwiek napisała, że podanie zostało rozpatrzone, więc sugeruje wydanie decyzji...
Facet mi mówił "idź do ..... (nazwisko prodziekana), powtarzam się".
Ale to jest "katedra skur****", za przeproszeniem, ludzie tak mówią.
Doktoranci są wredni i nieżyczliwi, bo są tak nastawieni przez profesorów. Gorszy "skład" ma chyba tylko prawo i postępowanie administracyjne
Jako ciekawostkę powiem, że jeden facet (doktor) z tej "katedry skur****" kazał się ludziom rozbierać przed egzaminem, bo uważał, że wszyscy ściągają.
Mnie na szczęście to ominęło, rocznik wyżej tak miał. Doktoranci musieli zaglądać pod koszulę (faceci facetom, kobiety kobietom) studentom przed egzaminem. Jak gazeta interweniowała, to egzaminator skomentował tylko "najchętniej bym ich porozbierał do naga". Wykłada dalej.

Najgorsze jest to, że ja nie wiem, czy bez tego świstka (IOSu) wykładowcy mi pójdą na rękę. Na 2 roku go nie miałam jeszcze, bo nawet nie myślałam, że będzie potrzebny. I nie miałam ŻADNYCH problemów, umawiałam się i mnie przyjmowali. Dopiero na 3 roku podeszłam do jednego, drugiego z pytaniem o dużo szybszy przedtermin na konsultacjach - ktoś tam odmówił, ktoś że dopiero w styczniu, a ja - przerażona. Cudem zdążyłam przed końcem terminu na składanie wniosku o IOS (jeden dzień zapasu miałam...). I z IOSem podchodzili już inaczej. Nie chcę mieć takich problemów w tym roku, bo to najtrudniejszy rok i bez nich.

Doktoranci nie są źli sami w sobie.
Zachodzi pewna prawidłowość - im gorszy wykładowca, tym gorsi doktoranci.

Chociaż z drugiej strony facet mi mówił, że naprawdę mało kto przychodzi na studia doktoranckie z zamiarem "uwalę tyle i tyle", ale jak człowiek widzi odpowiedź na pytanie "charakter prawny traktatu lizbońskiego" jedno zdanie - że został zawarty w Lizbonie, to go ponoć szlag trafia

Żaden doktorant nie chciał nikogo sam z własnej woli rozbierać... Oni sami mówili, że to jest dla nich krępujące. To było krępujące i dla doktorantów, i dla studentów. I jedna i druga strona się temu poddała, bo jedni chcą zrobić doktorat, a drudzy skończyć studia. TYLKO DWIE osoby nie podeszły do egzaminu. Reszta się rozebrała i pokazała kieszenie.

Idę do niego, w czwartek rano ma dyżur. Wcześniej chciałam iść, ale nie było dyżuru. Aż się go boję. Ostatni raz byłam u niego w marcu z tą samą sprawą, ale czysto informacyjnie - pytałam o IOS, o podstawy, opisałam swoją sytuację, zapytałam czy jest możliwość w przyszłym roku. Powiedział, że "może to być podstawą do rozważenia takiej ewentualności".

Zastanawiam się (za radą zaufanych osób, związanych z uczelnią) czy nie iść jutro do lekarza i nie wziąć potwierdzenia że jestem "chorowita" na najgorszą ewentualność.

Najgorsze jest to, że się mocno zestresowałam i już nie myślę trzeźwo. Jak ZAWSZE, choćby nie wiem co się działo, odkładam wszystko na swoje miejsce, tak teraz miseczka po owocach leży na parapecie, wyprana bielizna na stole, książki na podłodze, ładowarka na łóżku.
A ja czuję jakąś okropną niemoc. Mam tak czasami. W sytuacjach, kiedy wiem, że ja nie mam żadnego wpływu na coś, co jest dla mnie ważne i że pozostaje to całkowicie w rękach przypadku/innej osoby. Wolę już większe problemy/zadania, których rozwiązanie zależy tylko ode mnie niż nawet małe (chociaż ten nie jest mały), które są ode mnie totalnie niezależne.

To jest duży problem nie tylko pod względem nauki, pracy, publikowania, stypendium, ale też pod względem życia prywatnego, bo skutecznie zabierze mi sporo czasu. Praktycznie zero. Nie wyobrażam sobie siedzieć i klepać terminów z postępowań przez 2 miesiące, żeby nie zapomnieć. U nas przywiązują wielką wagę do szczegółów, zupełnie niepotrzebnych w pracy (to się sprawdza zawsze) i szybko wylatujących z głowy.
Określiłabym to tak - u nas na wydziale uczy się tak jak do testów na aplikację - masz zakuć, nie rozumieć. Egzaminy wstępne na aplikację nie przesiewają ludzi ze względu na predyspozycje do wykonywania zawodu, inteligencję, umiejętność myślenia, tylko na to czy się dobrze zakuło odpowiednie ustawy albo zrobiło odpowiednią liczbę testów z ArsLege Mój facet mówi, że to, że samo ArsLege podaje, że daje duże prawdopodobieństwo zdania po przerobieniu ich testów, wcale nie jest bajką, bo sam tak robił. Po prostu pytania się powtarzają, bo do każdego przepisu można ułożyć ograniczoną ilość pytań. A i egzaminatorzy krążą wokół podobnych tematów.
I nasz wydział też - sprawdzają, kto lepiej zakuł podręcznik

Jako "znawca" prawa o szkolnictwie wyższym i przepisów w uczelniach bo sam je tworzę uważam, że studiowanie drugiego kierunku studiów NIE JEST uzasadnieniem do otrzymania ITS. Prawda jest taka, że uczelnie które tak robią łamią przepisy. W ogóle w tym przypadku uczelnie nagminnie łamią przepisy. Uzasadnieniem do otrzymania ITS są jak już zresztą napisała Kammiś szczególne przypadki, jak długotrwała choroba itp. Gdyby wykazał jednak dobrą wolę mógłby jakoś to nagiąć. Jak widać, nie wykazał. Proceduralnie postąpił słusznie, ale zawsze można wszystko odpowiednio uzasadnić.

Zwał jak zwał. Jedne uczelnie rozdzielają ITS od iOSu a wg. prawa o szkolnictwie wyższym jest to samo.

Nie może. Zdaniem PKA tylko szczególne przypadki (jakie? nie wiadomo do końca) uprawniają do indywidualnej organizacji studiów. A akurat do tego PKA się mocno czepia. Wiem, bo takich kontroli mam za sobą kilkanaście.

Właśnie że dobry. Prawo o szkolnictwie wyższym nie rozróżnia tych dwóch trybów. PKA też.

Ja jestem praktykiem. Ty teoretykiem. Ja wiem co sprawdza PKA. Ty nie wiesz. Przykro mi.

Otwarty ale obwarowany pewnymi zasadami. Poczytaj raporty PKA na ten temat. Bo oni właśnie do tego lubią szczegółnie się czepiać.

Tak. Większość dziekanów nie ma pojęcia. A potem my się musimy przed PKA tłumaczyć.
Co nie zmienia faktu, że wszystko da się odpowiednio uzasadnić. Trzeba tylko dobrej woli.
PS. Uwielbiam jak teoretyk stara się coś wciskać praktykowi;)
Co do Twojego problemu to jakby mu się chciało to znalazłby odpowiednie uzasadnienie. Jak widać. Nie chciało się. A jak w ogóle u was wygląda indywidualizacja programu studiów? Nie chodzi mi ani o ITS ani iOCH.
No i zetknęłaś się z rzeczywistościa na wydziałach "masowych" jak prawo. Tam Twoje osiągnięcia mało na kim robią wrażenie, bo ci profesorowie takich studentów mają na pęczki w swojej karierze. I jeszcze jedna sprawa. Myślisz, że serio nie dałoby się dogadać bez żadnych papierów z wykładowcami?

Ja się zdziwiłem, że w ogóle ITS zostął rozdzielony od IOS, bo w raporcie PKA nawet jest ITS... - indywidualna organizacja studiów. Czyli nawet oni rozumieją to jako jedno.

A dlaczego to rodzielać? Może być w jednym trybie. Indywidualny tok studiów to indywidualny tok studiów, czyli w zasadzie wszystko może być orgnaizowane indywidualnie. Nie widzę potrzeby tego rozdzielania i my nie rozdzielamy. I nigdy z tym żadnych problemów nie było. Student pisze po co chce ITS i w jakim trybie. W decyzji o indywidualniej organizacji studiów pisze się jak zostanie tryb zorganizowany i tyle. Dla mnie indywidualny tok studiów to indywidualna organizacja studiów. Pojęcia tożsame. Tak samo rozumie to MNiSW i PKA. I nikt nigdy nam nie zarzucił podczas kontroli że mamy to źle zorganizowany. Widzisz my się nie rozumiemy bo w waszej uczelni ITS jest rozumiany inaczej i w naszej inaczej. U nas w ITS zawiera się wszystko! Indywidualna organizacja, przesuwanie przedmiotów, inne terminy egzaminów. Zależy jakie podanie napisze student i jaka potem będzie decyzja.

Ja nie twierdzę, że to mądre jest. Ja gdybym bym dziekanem to bym Kammiś na rękę poszedł. Ja piszę jak jest, bez ładunku emocjonalnego. Ale.... każdorazowo studenci muszą zaopiniować regulamin studiów, więc mają możliwość i wpływ na brzemienie przepisów. Sprawdziłem jak ma UJ. Też nie ma rodzielonego ITS oraz IOS i rozumieją tak samo. I wszystko się w tym zawiera, ale nie w tym rzecz żeby to teraz rozpatrywać. Np. UJ dopuszcza możliwość indywidualnej organizacji właśnie ze wzdlęgu na drugi kierunek. My też nigdy nie sprawiamy problemów. Nie pamiętam żeby ktoś nie dostał zgody, tylko że... my zawsze rozmawiamy wcześniej z wykładowcami żeby to ogarnąć bez papierów. A niektórzy robią problemy nawet jak jest papier. Nie trafisz.
PS. Sprawdziłem te wasze przepisy. Jakoś mało pro studenckie mi się wydają. U nas jest duże ciśnienie żeby wszystko było pro studenckie i napisane tak, żeby można było zrobić dużo.

Sprawdzales ze tak powiem...zachod RP, ze juz prawie Niemcy? (Blizej Berlin niz Wawa)

Nie sa prostudenckie i nigdy nie byly.

Cslady - masz racje, ale glupio byloby sie wyprowadzac specjalnie albo isc na prywatna uczelnie. Inne prawa nie prowadza. Z ekonomia mam wiekszy wybor, ale to ze mam ją na jednym wydziale to duze ulatwienie....

Tez bym chciala pogadac z wykladowcami, tyle ze oni sa tak samo prostudenccy jak i ten regulamin.

To o moj wydzial chodzilo zapewne.
On jest bardzo antystudencki idz do dziekanatu, tylko na Ciebie nafukają ze cos chcesz

Serio?
Ja jeszcze nie skonczylam
Chociaz nie, skonczylam ekonomie 1 stopnia

Ale filologie sa bardziej zyczliwe niz wpaie
Fizyka tez.
Reszty nie wiem

No w sumie, może to też specyfika wydziału. Trochę dziwne by było, gdyby na wydziale prawa nagminnie łamali regulaminy i przepisy.

Też prawda.

Wcale nie głupio. Jak nie drzwami to oknem. Jak nie jedną drogą to inną.

Hehe, musze spieprzac z przedmiotu ktory prodziekan prowadzi na wersje angielska  w takim razie (prowadzi kto inny)

Jeszcze mam tego pecha ze opiekun naukowy z iosu jest chory... A mial isc ze mna.

bardzo fajny wątek, skłania do przemyśleń wlasnego życia. posiedzialam troche i pomyślałam i wnioskuję, że nie żyję byle jak, ale czegoś jednak brakuje żeby życ tak na 100%

mam nawet dobra pracę, ale chciiałabym mieć lepszą, i troszkę sie nawet ostatnio rozglądam za czymś, szukam sznasy, pomysłu, czegoś co może mnie naprowadzić na inny tor (lepszy) mojej kariery. Rzadko się nudzę, staram się wykorzystywać mój wolny czas na maxa. często wychodzę z dziewczynami. przeważnie są to puby, kluby, siedzimy, dronkujemy, poznajemy ludzi i śmiejemy się pół nocy. Często też wychodzę do restauracji, spróbować czegoś nowego, ale to też często kończy sie na drinach

poza tym czytam książki, raz mądrzejsze raz jakieś lekkie. ćwicze dość często, ale przeważnie w domku. od nastepnego miesiąca zacznie dzialać mi karta multisport więc zapusuję sie na siłownie. czsto kupuje sobie coś nowego, praktycznie co tydzień, żeby sprawić sobie małą przyjemnośc. Ogólnie wydaje mi się że żyję dość intensywnie, nie często siedze w domu i nie mam co robić, przeważnie się coś dzieje, jednak czegoś mi brakuje. jest coś co nie pozwala mi powiedzieć że jestem szczęśliwa na 100%

mimo wszystko nie żyję byle jak i staram się codziennie, aby życie było piękniejsze, aby coś sie działo. aby poczuć że ten dzień był jednak inny od woczrajszego

Ja w LO mialam pomysly na biznes ;p
Ostatnio wlasnie wyciagnelam i zastanawialam sie czy dobre. Ale konkurs wiedzy o przedsiebiorczosci wygralam, a na biznesplan mialam 2 miejsce to moze i dobre
Podstawy przedsiebiorczosci to wlasciwie jedyny przedmiot ktory wspominam swietnie. Naprawde kochalam to. Uczyl nas facet - praktyk, prowadzacy wlasna firme. Mlody czlowiek.  I dostalam swira na tym punkcie, pamietam.
I to jedyna wiedza z lo ktora przechowuje w glowie do dzis i ktora w pelni uznaje za przydatna. Jedyna.

Ja whiskey w większych ilościach nie piję od 2007:p do dziś na wspomnienie mną targa;d miałem wtedy wielkiego kaca, także moralnego

Nie, bo ja jadlam duzo ale to byla dieta owocowo-warzywna z naciskiem na warzywna. Chodzilam peeeeeelna poza tym robie sobie takie oczyszczanie 2-3 dni raz na jakis czas
Sprobuj zjesc 500 kcal na surowych warzywach, bedziesz chodzic napchana
Dla mnie to nie jest w sumie srodek do chudniecia, ale do oczyszczenia sie z toksyn. Robie to glownie latem, bo mam wtedy warzywa od rodzicow z ogrodu.
Ja sie smaruje balsamami delikatnie brazujacymi przeznaczonymi do jasnej karnacji. Samoopalaczy typowych nie ruszam. 
A wiecie co ma Lirene? Make up do ciala dziwne
Myslalam o tym natryskowym ale strasznie dlugo to trwa i trzeba czesto powtarzac to jak samoopalacz, zmywa sie. A solary i jarania sie na sloncu nie uznaje - zmarszczki, przebarwienia, fuj.

Jednak prodziekan nie taki straszny, chyba mnie pamieta z zajec
"Dobrze, spojrzymy na to jeszcze raz"
Jest nadzieja

Swoja droga dzisiaj na uczelni spotkalam pania doktor z ktora mialam kiedys zajecia i chwile pogadalysmy. W ciazy jest, pewnie pod koniec bo miala spory brzuch.
I tak sobie mysle - to bardzo pocieszajace i optymistyczne ze kobiety chca rodzic dzieci we wlasciwym wieku. Pani przed 40stka.
Wygladala PRZEPIEKNIE. Asymetryczna modna fryzura, troche mocniejszy makijaz, rozowa sukienka - obcisla gdzie trzeba, lezala na niej idealnie.
Milo widziec ze sa kobiety dla ktorych w ciazy istnieje ladny stroj.
Bo ogladanie nastolatek-dziewczyn w moim wieku w rozciagnietych na brzuchu leginsach jest niemile.

A nie widzialam ich w sklepie ;p
Facet i balsam brazujacy?

Mam mocno jasną karnację, a opalać się nie lubię, a solara to w ogóle zło:)

Kolega opowiedzial mi kawal, sie podziele:

Wsiada 4 facetow do samochodu. Samochod nie chce zapalic.
Mechanik mowi: moze rozrusznik zepsuty.
Elektryk: moze akumulator rozladowany
Chemik: moze benzyna zanieczyszczona.
Student prawa: a ja studiuje prawo.

Swoja droga ze studentow ZADNEGO inne kierunku tak bardzo nie cisna w necie jak z nas.
Chamstwo!

Hmm no ja bym koło 40-stki nie zdecydowała się na ciążę. Chociaż mówię tak teraz, a potem zapewne mogłabym zmienić zdanie. Na uwinięcie się z produkcją daję sobie czas tak do 35. roku życia. Potem już bałabym się ryzykować (przynajmniej teraz tak sądzę). No ale mam jeszcze 9 lat do mojego deadline'u, więc być może się wyrobię. Najchętniej miałabym bliźniaki albo nawet trojaczki, żeby mieć z głowy kolejne ciąże. Szkoda, że nie można w ten sposób składać zamówień. W sumie w mojej rodzinie były ciąże mnogie, no i spełniam też inne kryteria, które podnoszą prawdopodobieństwo zajścia w taką ciążę. Zobaczymy.

Hehe, no to łapię się w Twoje kryteria, bo tak właśnie planuję za jakieś 2 lata pierwsze dziecko. Choć plany się zmieniają, więc zobaczymy. Sądzę, że sporo zależy od indywidualnej sytuacji. Ty masz takie studia, gdzie faktycznie ciężko byłoby coś godzić albo przerywać (nie twierdzę, że się nie da, bo w teorii wszystko jest możliwe). Natomiast nie wszystkie kobiety wykonują zawody, gdzie trzeba tyle się uczyć albo studiują kierunki, gdzie trudno się utrzymać. Też bym się nie zdecydowała na dziecko w wieku 18-23 lat, ale to tylko moja subiektywna perspektywa. Wtedy jeszcze byłam średnio dojrzała emocjonalnie, nie miałam partnera, no i dopiero decydowałam kim chcę być, szukałam swojej drogi. Poza tym ja jestem wbrew pozorom bardzo strachliwa jeśli chodzi o tego typu rzeczy i muszę mieć bardzo duży poziom bezpieczeństwa, by móc zdecydować się na dziecko. Inaczej ciągle bym się stresowała, a macierzyństwo by mi nie służyło. Gdybym w wieku 21-22 lat miała już powiedzmy od 5 lat stałego partnera, od rodziców dostałabym mieszkanie i wykonywałabym zawodowo pracę, która wydaje mi się stabilna i zgodna z moimi zainteresowaniami, to być może miałabym dziecko. Choć aktualnie sądzę, że nie. Tak samo z macierzyństwem koło 40-stki. Z mojej obecnej perspektywy wydaje mi się idiotyzmem, bym aż tyle czekała, skoro już mam warunki, bo więcej bym ryzykowała niż zyskiwała. Natomiast jeżeli bardzo późno poznałabym miłość swojego życia albo właśnie miała aż tak wymagającą czasowo pracę jak lekarze, to taki wiek byłby dla mnie ok. Ja ogólnie w kwestiach finansowych czy zawodowych jestem ryzykantką, ale w kwestiach osobisto-emocjonalnych wprost przeciwnie.

Właśnie dostałam maila od dalszego znajomego, który chciał, bym wyświadczyła mu przysługę, tj. wykonała bezpłatnie to, co na co dzień robię za pieniądze. Być może bym to zrobiła, ale jak przeczytałam maila, to witki mi opadły. Nie znoszę kiedy ktoś pisze do mnie wiadomości i używa skrótów "tb", "cb" itp. Dla mnie to nie tylko brak szacunku i lenistwo, ale przede wszystkim kojarzy mi się to z gimbazą umysłową albo kimś strasznie infantylnym. No jak mam brać poważnie człowieka, który tak pisze? Tzn. gdyby to był jakiś prosty, słabo wykształcony, ale miły i pomocny człowiek, to nie byłoby sprawy. No ale oczekuję czegoś więcej od osoby po studiach, która uważa się za inteligentną i chce czegoś ode mnie. Skąd ci ludzie się biorą? Nie zamierzam odpowiedzieć na maila.

No tak, ja nie twierdzę, że każdemu by przeszkadzało. Ja sama nie zdecydowałabym się na macierzyństwo w takich okolicznościach, ale nie obchodzi mnie jak żyją inni. Każdego uszczęśliwia coś innego.

Masz bardzo podobne podejście do mojego. Wiedziałam, że nie chcę mieć dzieci zbyt wcześnie czyli przed 25 rokiem (wiek nastoletni w ogóle nie wchodził w rachubę), ani zbyt późno. Chciałam mieć przed 35 rokiem życia. Taką cezurę czasową sobie założyłam.
I to było właśnie w sam raz

Coś mi się chyba pomerdało, ale miałam wrażenie, że Ty masz właśnie troje dzieci
Ja dziś trochę żałuję, że nie mam trójki.

Ja może wcześniej nie byłam specjalnie rozrywkowa, bo w wieku dwudziestu kilku lat ciągle siedziałam nad książkami, a moje życie towarzyskie nie istniało. Wtedy perspektywa ciąży mnie przerażała. Nie twierdzę, że moje podejście było słuszne, bo jeśli żyje się jak pustelnik, to trudno poznać jakiegoś mężczyznę z którym ewentualnie założyłoby się rodzinę przed 30-stką. Szczęśliwy związek trafił mi się trochę jak ślepej kurze ziarno. Czasami aż mnie ciarki przechodzą, gdy pomyślę, że "zmarnowałam" tyle czasu, bo patrząc z perspektywy to był dla mnie błąd, że skupiałam się tylko i wyłącznie na nauce. Tzn. mówię tylko o sobie, bo niektórych takie skupienie właśnie uszczęśliwia. Ja wtedy sama siebie za bardzo nie znałam i niezbyt wiedziałam co jest dla mnie dobre.

Gdzieś czytałam, że idealna liczba dzieci to 4. Oczywiście mówię to pół żartem, pół serio, bo tego typu "badania amerykańskich naukowców" traktuję z przymrużeniem oka. Argumentacja była mniej więcej taka, że jedno lub dwoje dzieci to za mało, by czuć się w pełni nasyconym jako rodzic , gdyż kolejne dziecko to jeszcze więcej szczęścia. Natomiast z trójką problem jest taki, że jedno z tych dzieci zawsze będzie trochę na uboczu. Być może to bzdura, ale nas była trójka i właśnie tak było, że moje rodzeństwo bardziej się ze sobą dogadywało jako dzieci. A czwórka jest niby idealna i jak patrzę na moich znajomych, którzy mają czwórkę, to też bym tak chciała. Mój tata ma czwórkę rodzeństwa i strasznie mi się podoba, że jego rodzina jest taka ze sobą zżyta. Zresztą my - ich dzieci - też jesteśmy do siebie przywiązani i mamy wszyscy przyjacielskie relacje. Chciałabym czegoś podobnego dla moich dzieci i wnuków, żeby zawsze miały dużo osób na które mogą liczyć.