Nie żyję byle jak!

Uwielbiam te batony twarogowe. Mają dość dobre wartości odżywcze, jak ktoś sobie w diecie je w plecie to będą na pewno lepsze niż taki mars czy snickers, a są dużo smaczniejsze. Po raz pierwszy jadłem je wiele lat temu na Litwie. Szukałem ich u nas, ale nie było. Jakieś 2 lata temu pojawiły się w sklepach w PL. To są te litewskie. Ale czasem trudno je kupić bo są tak smaczne, że schodzą na pniu. Litwini nie dają rady z produkcją na Polskę:)
Ja wstałem już jakiś czas temu i ruszam zaraz na trening przed pracą. W pracy jest kocioł od poniedziałku, sporo rzeczy już zrobiłem. Ale to efekt urlopu, na którym po raz pierwszy od lat byłem 3 tygodnie. Trochę znów się przepisy pozmieniały i muszę przygotować zarządzenia, nowe wzory umów dla studentów itd. W sumie prosta rzecz, ale czasu trzeba trochę jednak nad tym spędzić. Poza tym znów jakaś kontrola z ministerstwa i znów im będę musiał tłumaczyć, że nie mają racji. Te kontrole to jest masakra. Przyjeżdżają teoretycy, którzy nie mają w ogóle styczności z życiem uczelni i pierdzielą androny.

W lodówkach przy nabiale leżą często takie batoniki. Razem z tymi mlecznymi kanapkami itp. Te litewskie nazywają się magija i są w smaku waniliowym i czekoladowym. W Biedronie też się pojawiały ale nazwy nie pamiętam. Wyglądają tak.

Dzięki. Wanilii nie lubię, inne mogą być dobre. Trzeba spróbować.

Dlatego ja kupuję głównie te produkty, gdzie skład ogranicza się do formułki: warzone z najlepszych składników...

Owszem śladowe ilości tu,śladowe tam i dzienna dawka się magicznie zaokrągla.
Co do waniliny ja znalazłam taką informację:

"Wanilina: sztuczny aromat ( zawiera MSG)
wanilina przez Europejskie Biuro Chemiczne jest oznaczona jako substancja szkodliwa. Może wywoływać podrażnienia i jest oznaczona jako R22 czyli działa szkodliwie po połknięciu.

Gdy większość ludzi widzi nazwę waniliny, myślą o wanilii.  Zapach i smak wanilii są to tylko chemikalia. Dzięki technologii, można zrobić go tanio z ropy naftowej w laboratorium. Największym producentem waniliny w świecie są Chiny, a ponad 90% produktów spożywczych zawiera wanilinę z Chin. Najgorsze jest to, że wanilina zawiera nieoznakowany  MSG. Nie jest składnikiem odżywczym, witamina lub minerałem i nie ma żadnych korzyści dla zdrowia. MSG wykazuje działanie pobudzające na  mózg, więc  myślimy, że coś smakuje lepiej (niż w rzeczywistości jest), a tym samym jemy więcej."

Ja na diecie 500 kcal bylam trzy dni - po prostu to dieta warzywna, ciezko zjesc wiecej na surowych warzywach, a wcale glodna nie chodzisz
Przed urodzinami na ktorych bede jesc wiecej nawet na pizze sie skusze

Balsamy brazujace
I wyszlo chyba ladnie )))
Malo oplacalny biznes, bo wszystkie kosmetyki trzeba bylo zmienic - znaczy podklad, puder, roz  korektory, bronzer i wybrac te do mojej nowej karnacji.
Ale pasuje mi to do ciemnych wlosow, brwi i oczu
Wygladam jakby to byla moja naturalna karnacja

Hej!
Ostatnimi czasy miałam trochę stresu.
Okazało się, że mój facet ma coś załatwić...w moim rodzinnym mieście chodziło o odwiedzenie pewnej osoby. No i poprosił żebym towarzyszyła. Wiecie ja jakoś nie przepadam za tym miastem, nie utożsamiam się z nim, nie ciągnie mnie tam od lat, nie mam tam ani znajomych ani wspomnień czy sentymentów. Wręcz gdy tam jadę wracają jakieś lęki, przykrości z przeszłości.
No ale pojechaliśmy. Ja już mu szczerze opowiedziałam kiedyś, że ja utożsamiam się z Naszym pięknym wielkim miastem. Że tu mieszkam, płace podatki, mam stąd dobre wspomnienia, praktycznie mogę powiedzieć, ze moje życie dopiero tu się zaczęło.
Jak dojechaliśmy, załatwiliśmy tę sprawę z odwiedzinami. To w sumie chętnie wybralibyśmy się na jakiś dobry obiad najlepiej do restauracji tarasem widokowym na miasto. Tylko jest taki problem. Takie miasta jak np Kraków, Gdynia, Wrocław mają swoje restauracje z tradycjami od 1000 lat w tym samym miejscu i nawet jak rzadko tam bywasz to wiesz gdzie to jest. Znam realia rodzinnego miasteczka, a, że tam nigdy takiej restauracji nie było. Ale o teraz jest...Macdonald A, ze ładna pogoda była co będziemy siedzieć w murach, obok jest park. Trzeba powiedzieć, ze chociaż o park dbali zawsze. A teraz to nawet jest jakiś staw ławeczki, fontanna. Ja pamiętam, ze już ,,za mnie'' coś było jakieś imprezy, no tylko, ze ja nigdy nie chodziłam. Jest tam nawet taka skarpa z widokiem na miasto. Więc tak sobie siedzimy, mój facet zaczął mnie podpytywać o takie różne dziwne rzeczy. Np. czy przyprowadzałam tu jakiś chłopaków po szkole (nie nigdy) czy bawiłam się w tym klubie w parku (nie,nigdy)
czy przychodziłam tu na wagary (nie, nigdy). Dodałam, że czasem tu przychodziłam sama: pomyśleć w ciszy. Raczej przychodziłam smucić się samotności- no ale tego nie dodałam.
Ostatecznie- powiedziałam mu: wiesz kochanie ja tu w tym mieście, nigdy nie byłam szczęśliwa. Nie był to dla mnie dobry czas, ani miejsce.
W sumie to się bałam co odpowie, pomyśli, ze jestem dziwna. No ale zaskoczył mnie: a wiesz, ze nie jesteś pierwszą osobą która mi to mówi?
Okazuje się, że jego jeden z przyjaciół. Powiedział mu kiedyś: że dla niego życie zaczęło się dopiero gdy stąd wyjechał i poszedł do wojska.
Wiecie co z całym szacunkiem do wszystkich miast ale nie lubię małych miasteczek, małych aglomeracji są takie smutne, biedne, ponure, ciasne, wszyscy się znają, nierozwojowe.

No i widzicie człowiek traci jak urodzi się w jakiejś mieścince. Bo mam taką teorie: gdybym urodziła się w np. Warszawie, to zapewne byłabym bardziej pewna siebie, byłoby mi lżej i łatwiej. Zapewne gdybym mieszkała tu gidze teraz poznałabym mojego faceta te x lat temu. I co? Dziś bylibyśmy od xxx lat szczęśliwym małżeństwem. Jakoś mi smutno jak o tym myślę.
Teraz mam dobre życie, nadrabiam, korzystam z życia. Szkoda, że wykorzystam tamtego czasu lepiej

Myślę, że nie można za wszystko obwiniać małej miejscowości. Jak byłam dzieckiem, to mieszkałam trochę na wsi, a trochę w średniej wielkości mieście. Do podstawówki i gimnazjum chodziłam na wsi. Nie podobało mi się pod wieloma względami. No ale podobał mi się dom z ogrodem, gdzie mogłam robić wszystko. Jednak kiedy musiałam wyjść z domu, to już średnio było. Tylko widzę po sobie, że to nie była wina miejscowości, a moja. Jeśli ktoś jest zamknięty i chodzi smucić się do parku, to raczej trudno, by odkrywał plusy życia na danym terenie. Istnieje przecież wiele takich wiejskich albo małomiasteczkowych społeczności, które są ze sobą bardzo zżyte i fajnie organizują sobie czas. Już nauczyłam się tego, by nie generalizować w ten sposób, bo wszystko tak naprawdę zależy od ludzi, którzy nas otaczają. Wszędzie można trafić na zawistnych, którzy najpierw szczerzą się nieszczerze, a potem obrobią nam tyłek, gdy nie patrzymy.

Co do rozwoju, to zależy w czym chcemy się rozwijać. Przecież trudno być np. rolnikiem w mieście. A moja koleżanka, która jest nauczycielką na wsi rozwija się tak, że jej miastowe znajome mogłyby pomarzyć. Ona jest przekonana, że w szkołach na wsi dużo można zrobić i dużo zmienić. W mieście jest większa biurokracja, a i rodzice są inni (jej słowa). No ale jeśli miałabym brać siebie pod uwagę, to zaczynając pracować w zawodzie mogłam to robić w sumie tylko w Warszawie, no i może w Krakowie. Teraz już chyba w wielu firmach wprowadzają takie rozwiązania, ale Warszawa i tak króluje pod tym względem. Gdzie indziej nie zarobiłabym takich pieniędzy, tylko 1/3 tego. Mój partner niby jest architektem (ale IT, nie mylić z normalnymi architektami), więc w każdym mieście znalazłby pracę, ale jego zarobki też byłyby ułamkiem tego, co zarabia teraz. Oczywiście można złapać okazję, no ale tutaj taka praca leży na ulicy, gdy ma się umiejętności. Nie trzeba niczego szukać i łapać. Muszę też przyznać, że uwielbiam operę i teatr i strasznie mi tego brakowało wcześniej.

Samej Warszawy nie postrzegam jako zabieganej, z tłumami i zgiełkiem. Kiedy myślę o Warszawie, to widzę dużo parków, jakichś małych jezior i stawów. No ale to mój subiektywny punkt widzenia, bo nigdy nie musiałam przedzierać się przez miasto do pracy, zawsze chodziłam pieszo. Nie mam wielu negatywnych doświadczeń. No i mam duży sentyment do tego miasta, bo pierwsza miłość, pierwsze randki, spacery mniej znanymi uliczkami itp. Mieszkałam w sumie w 3 różnych miejscach w Warszawie: niedaleko Mordoru, w centrum, no i teraz w Wilanowie - praktycznie "pod miastem" czy "na obrzeżach" jak kto woli. I w sumie tutaj najbardziej mi się podoba, bo jest mało ludzi i nie czuję jakby to było miasto. Mogłabym też mieszkać na Żoliborzu. U mnie nie ma tłumów i zgiełku, a jednocześnie do miasta nie jest daleko, więc wszystko na wyciągnięcie ręki. Choć oczywiście zależy co kto lubi.

Ja na początku chciałam mieszkać w Trójmieście, bo było i nadal jest dla mnie ideałem. Gdybym się nie zakochała, to zapewne bym tam mieszkała. Kto wie, może na starość przeniosę się gdzieś nad morze? Wrocław też jest ładny i mógłby być moim kandydatem, ale kompletnie nic mnie z nim nie wiąże, więc też nie miałabym wielkiej ochoty, by tam mieszkać. A tak z innych krajów, to zawsze chciałam pomieszkać w Kanadzie.

Niby tak, sam jestem tego przykładem, bo wiem, że w Warszawie zarabiałbym minimum 2 razy więcej i w bardziej prestiżowych warunkach. Tylko co mi po tych pieniądzach? Warszawy nie lubię, żeby postawić w okolicy Warszawy dom o takich warunkach życia i dojazdu, to musiałbym wydać z pięć razy więcej niż wydałem u siebie i to licząc bardzo zachowawczo. Moje okolice są więc bardzo dobrym kompromisem między dostępnością fajnej pracy i kosztami życia, a mam tu na myśli nie tylko aspekt finansowy. Nie mówiąc już o tym, że jest cały szereg zawodów, gdzie żyć w małej mieścinie daje się na całkiem niezłym poziomie, a w stolicy, to raczej cieniutko.

A to prawda. Kiedyś się nad tym zastanawiałam czy gdybym żyła w mniejszym mieście, to czy na jedno by nie wyszło, jeśli policzyć koszt mojego domu. Tylko mam świadomość, że cena domu konkretnie w tym miejscu będzie bardzo rosła na przestrzeni lat, więc to też jest jakaś inwestycja. Wiadomo, że drogi dom trudniej sprzedać, ale w końcu znajdzie się kupiec, jeśli wcześniej pomyśli się o tym, by nieruchomość była atrakcyjna w razie późniejszej sprzedaży. Takie same odczucia mam podczas kupowania mieszkań na wynajem. Ceny w Warszawie są kosmiczne, to prawda. Też zastanawiałam się czy nie lepiej byłoby kupić np. w moim rodzinnym mieście. Zrobiliśmy analizę i w długiej perspektywie dużo bardziej korzystnie wypadała Warszawa. Tylko tutaj trzeba mieć więcej pieniędzy.

Tak jak już napisałam, gdyby nie partner, to zapewne zbudowałabym sobie dom gdzieś w Gdyni. Warszawa nigdy nie była moim pierwszym wyborem, ale dobrze mi się tu żyje i nie narzekam. Wspomniałam o pieniądzach jako jednym z czynników, ale tylko dla pieniędzy nie mieszkałabym w jakimś mieście, jeśli bym go nie lubiła. Teraz już bym się nie zamieniła na miasta, choć nadal gdzieś po głowie chodzi mi np. Gdynia. Tutaj mogę prowadzić styl życia, który lubię. A jeśli chcę świętego spokoju, to wystarcza mi dom. Daleko od sąsiadów, zgiełku, korków itp. Obawiam się tylko, że znielubię Warszawę, gdy zacznie się wożenie dzieci do szkoły i w różne inne miejsca.

No tak, to może być problem. Choć są jeszcze taksówki. Kiedyś miałam przez kilka miesięcy pracę, gdzie musiałam spędzać te 2 h dziennie w samochodzie. Wtedy nie jeździłam sama, tylko zamawiałam taksówkę, brałam sobie laptopa i mogłam pracować/czytać w drodze. Podejrzewam, że jeśli będę miała więcej niż jedno dziecko, to też ktoś je będzie woził. Choć wtedy pewnie taniej będzie kogoś zatrudnić, niż ciągle taksówki zamawiać.

Moj ojciec dojezdza, bo chcial jednoczesnie wystawic dom z wielkim ogrodem pod lasem (w miescie dzialki sa male) i jednoczesnie nie wyobraza sobie miec dobrze prosperujacej kancelarii w dziurze.
Na niezadowolonego nie wyglada.

Kammiś, wiem, że to kwestia wprawy. Tak, długo próbowałam, ale byłam w tym nieporadna. A kiedy wysmarował mnie partner, to nie miałam ani jednej smugi. U mnie jest jeszcze problem z doborem koloru, bo nie pasuje mi taka brązowa opalenizna, nawet delikatna. Musiałaby wpadać w brzoskwiniowy kolor. Co do Yves Rocher, to bardzo lubię ich kosmetyki, choć nie wszystkie. Regularnie używam ich mleczka do ciała i octowej płukanki do włosów. Lubię też 2-3 wody toaletowe. Natomiast szampony nie podpasowały moim włosom, bo to w sumie indywidualna kwestia. Używam takich dla dzieci z Rossmanna, byle jak najmniej chemii.

Co do dojazdów, to też miałam takie podejście jak Twój tata. Początkowo chciałam dom pod miastem ze względu na wielkość działki. Wszyscy się ze mnie śmiali, gdy mówiłam, że działki poniżej 2000 m2 nie wchodzą w grę, no bo dla nich ważniejszy był dojazd niż wielka działka. A ja muszę mieć swój warzywnik, kilka drzewek owocowych, miejsce na basen na stelażu, na piaskownicę, no i w przyszłości na plac zabaw dla dzieci. A przecież jeśli stawia się duży dom, to działka bardzo się uszczupla. Nie wyobrażam też sobie, by sąsiad zaglądał mi w okna. W końcu udało się upolować świetną okazję w granicach Warszawy, choć w sumie to już obrzeża. No ale nie zamieniłabym tej lokalizacji na żadną inną. Choć mnie samej nie byłoby stać na dom tutaj. A gdybym nie miała pewnej pracy, to pewnie też nie zdecydowałabym się na gigantyczny kredy. Ale okolica jest piękna.

To musisz się precyzyjniej wypowiadać.

Hej!
Mam mętlik w głowie co o tym myśleć...
Przyszedł do mnie, ,,przyjaciel rodziny faceta'' właściwie to do niego przyszedł. No ale zastał mnie samą. Więc zapytał, że może sobie wypić i pogadać, no ok, niech pije i gada dotrzymałam mu towarzystwa jednym kieliszkiem.
Opowiadał mi trochę o sobie, trochę o pracy, życiu. Stanęło na tym, że jest jest zły i obrażony na moich przyszłych teściów. Weszli w konflikt, jednym słowem. I zaczął nawet bluźnić, więc mu mówię, ze ,,ej nie pozwalam, żebyś tak mówił na rodziców mojego faceta!''
A on, o to milo, patrz a oni o Tobie nie mieli takiego dobrego zdania. Z jego relacji wynika, że teściowie byli mi bardzo nieprzychylni.  No wiecie rozwódka z dziećmi, no sami rozumiecie. Jeszcze do tego, oni bardzo chcieli o mnie wiedzieć coś więcej. Taki jeden ich znajomy starszy pan mieszka blisko mnie.I on nie bardzo chyba wie do końca czym się zajmuje i im powiedział: Luda to tańczy w jakimś klubie czy coś
No w głowie mu się poprzewracało- mniej więcej tak zareagowali, na wybór syna. I kazali temu znajomemu to sprawdzić co to za typ, i w jakim tym klubie pracuje.
A z relacji tego znajomego (ja w jego oczach): ja nawet nie pomyślałem o tym, ze tańczysz w klubie disco, co najwyżej w tańczy w jakimś balecie. Sztywna, poważna, zestresowana, zero luzu czy uśmiechu, cicha. No ale w końcu to sprawdził dla nich. Co to za typ, co to za klub
Jednak to im jakoś nie dawało spokoju, no weź mi powiedz co on w niej widzi?- mniej więcej pytali. Tak więc startowałam z -100 punktów.
No wiec ciekawie ale i z przerażeniem pytam co teraz mówią o mnie i myślą.
Znajomy: no oni Cię nie bardzo znają. Tak się składa, że maja jakiś znajomych na moim osiedlu i każdy zgodnie twierdzi, że zna z widzenia mnie, ale taka cicha, spokojna, nie jestem tak zwanym ,,osiedlowym ziółkiem'' nie urządza imprez, nie zaprasza podejrzanych typów, nie wraca ani pijana ani naćpana. Dzielnicowy nigdy nie interweniuje, nie ma awantur, bójek. Tak więc zarzucić nic. Ale też nie chodzi na kawę i plotki do nikogo, więc trudno coś powiedzieć.
To ich musiało trochę uspokoić. Ale podobno wszyscy zauważyli,  nawet oni sami, że ja bardzo strasznie za nim jestem, że zakochana bardzo. No przekonali się, że, na kasę nie lecę, wstydu nie przynoszę, ze syn krzywdy nie ma. Także teraz nic nie zarzucają a wręcz się cieszą, że syn ma w kimś takie oparcie.
Ale w sumie to nie wiem co źle zrobiłam, że na początku tak o mnie myśleli
Na koniec zapytałam znajomego a co ty o mnie sądzisz? A on: Ja to Cię nawet lubię. Ale mało znam. Ale ty ku*wa za grzeczniutka jesteś, nie wypije, nie zażartuje, nie zapali, cichutka. Na koniec- prywatnie to sądzę że ty wredna małpa potrafisz być. Noz...potraktuje to jako komplement
No i nie wiem co o tym myśleć dobrze czy źle.

Dla mnie to dziwne, że rodzice sprawdzają ukochaną nie najmłodszego już przecież mężczyzny. No bo gdyby miał te 20-22 lata, to faktycznie mogliby się bać, że nie wie co robi, choć i wtedy nie popieram. Gdybym wiedziała, że rodzice wybranka zachowują się w ten sposób, to szczerze mówiąc przestałoby mnie obchodzić jakie mają o mnie zdanie, bo sami niewiele sobą reprezentują. Jak chce się kogoś lepiej poznać, to zaprasza się go do siebie i osusza butelkę wódki czy wina. Nie lubię plotkarzy i ludzi, którzy tych plotkarzy słuchają.

Ja to nawet teściów rozumiem. Każdy rodzic chce najlepiej dla dziecka. I dla rodziców czy będzie miało 5, 10, 30, 50 to zawsze będzie dziecko.
Tym bardziej, ze mój facet już kilka razy się przewiózł. Znaczy tak, z tego co wiem, to jak to nie był poważny związek to nawet do rodziców nie zapraszał kobiet. Ani nie zapoznawał. Więc jak już im kogoś przedstawił to już wiedzieli, ze sprawy poważnie się mają.
Ogólnie to paradoks jest taki, ze ja tych jego rodziców nawet lubię. I nie mam im za złe. Wiecie jeszcze taka sprawa. Mój teść to ma jakieś swoje tylko jemu rozumiane pomysły. Był czas, ze ja myślałam,  jak go nakryłam jak coś chował w sensie udawał, ze kradł. A jak się okazało to on sprawdzał moją uczciwość czy ja czegoś nie wezmę. Ale akurat ja bardzo rzetelna jestem.
Ale moi rodzice, też nie mogę powiedzieć, ze mojego faceta polubili. Bo nie. I chyba to działa w obydwie strony. Jest tak, ze się akceptują, nikt na nikogo nic nie mówi. Ale widać, że nie przepadają za sobą. Np jak są u mnie rodzice to facet zazwyczaj wtedy wychodzi lub wraca późnej.
Najważniejsze, że się szanują i nie obmawiają.

Wiecie my jakoś musimy do siebie pasować. Moja mama zapytała kiedyś czy się go nie boje No bądźmy normalni, jasne, ze nie. Ale sama z siebie bardzo liczę się jego zdaniem. A znów ten znajomy, jego rodzice i kilka innych osób zauważyły ze on się przy mnie bardzo uspokoił
Kiedyś to jechali na wakacje typowo pić od imprezy do imprezy. No a ze mną sobie nie poszaleje. Ale za to mamy inne atrakcje i inaczej spędzamy czas. Tak naprawdę moim zdaniem to wcześniej miał takie imprezowe wakacje z braku lepszego wyboru. Bo co innego jechać ze znajomymi a co innego z ukochaną osobą.  Oczywiście naturalnie jak chce gdzieś iść to idzie, z kolegami wraca późno. Ale rzadko, takie sytuacje. Na przykład kiedyś imieniny jego wujka. Ja wtedy chora byłam. Nie poszłam on sam poszedł i byli tez jego rodzice i inni. Ale kiedyś jak mnie nie znal i był sam, to po imieninach wychodził sam i gdzieś jeszcze szedł się z kumplami. No a teraz, to ja zadzwoniłam po 21.00 jak tam impreza, i że ja mu taxi zamówiłam już zapłacone.  Nawet bez sprzeciwu było
Ze mną nie ma wracania po nocach na piechotę bo bym się martwiła.

To akurat zrozumiałe, że możesz niepokoić się o partnera, gdy zabaluje, nawet za Twoją wiedzą i przyzwoleniem.
W moim przypadku, gdy jeszcze lubiłem sobie wypić i zdarzało się, ze z kumplami spędziłem kilka godzin przy kieliszku, wcześniej moja żona, a poźniej i obecna partnerka reagowały podobnie. Nie jesteś więc odosobniona.
Zwłaszcza, że w małym mieście, przy mojej profesji, nietrudno było dostać w łeb w ciemnej uliczce. Choćby z zemsty.
W ogóle, jeśli chcieliśmy zjeść, czy pobawić się w modnym lokalu, musieliśmy jechać kilkadziesiąt kilometrów, do innego miasta, gdzie mnie nie znano. Po to, bym nie musiał reagować na zaczepki lub interweniować na żądanie personelu, bo policjantem jestem przecież. Co z tego, że byłem prywatnie i do tego z kobietą?

Moim zdaniem to w ogóle policjant w malej miejscowości to nie ma życia. Ja o policjanta to bałabym się jeszcze  bardziej niż o wojskowego.
Ja to współczuje policji po tych meczach. Głupota. Ja sobie lubię obejrzeć mecz na narodowym, ale wolę dopłacić i siedzieć w lożach VIP niż dostać butelka w głowę. A 11 listopada? Ogólnie policja nie ma łatwo. Co święto mają wciry. Chociaż moim zdaniem o policji, wojsku chodzi cale mnóstwo nieprawdziwych, mitów i plotek. No mnie tak wk... jak ktoś mówi na wojskowego- trep a na policjanta- pies, oczywiście człowiek mądry tego nie powie. Ale głupich nie brak.
Ja ogólnie to bardzo doceniam prace wszystkich służb mundurowych/porządkowych, co prawda czasem narzekam na straż miejską ale ona tez się przydaje.
A teraz to się trochę martwię tymi nieszczęsnymi uchodźcami, żeby znów jakiejś misji gdzieś tam.. nie zrobili.

Hej! Gdzie się  wszyscy podziewacie, co?

Bo nudno w życiu. Syllabusy robię bo od nowego semestru mam mieć zajęcia z "emigrantami" po inglisz.

Mów za siebie

co ty kammiś jaki dół jakie co robić ...

bawisz się jak zwykle

noooooooo
tym bardziej

co jeszcze wisi kammisi?
a kammiś zna sens słowa: SZACUNEK
albo jako przyszły prawnik: odpowiedzialność za własne słowa ?

a fuj jak włosy wiszą - zainwestuj w jakąś odżywkę

uuuuuuuuuu kammiś lubi komplementa i
te sobie zawiesza i tu i tam ...

nie zauważam, nie dostrzegam, nie sadzę, itd.
ale przecież kammiś wisi ... i

no to ja kammiś ciebie oskarżam ...
a może nawet nie oskarżam, bo to tylko Głupie Forum - prawda ? tak je nazwałaś, tak NAS FORUMOWICZÓW nazwałaś,
będę zwyczajnie tylko przypominać twoje słowa - wystarczy

dla kogo?
dla kammiś - może tak...
ale przecież kammiś sama dla siebie jest wyznacznikiem logiki - czyż nie

zauważam kammiś, zauważam... niestety co mam rzec- jesteś niezłym dowodem własnego stwierdzenia
no chyba, że wpisujesz się w ramy: logika wg kammiś

a ja na to - jak na lato ... i