Zdrada-problem z seksem :(

Gdybyś tak przytomnym okiem rozejrzała się wokół, to zobaczyłabyś, że żyjesz w realnym świecie. W świecie, w którym nic nie jest idealne, w którym nie ma idealnych związków. Zobaczyłabyś też takie związki, w których spraw trudnych się nie rozwiązuje tylko zamiata pod dywan i udaje, że ich nie ma. Związki, w których jest cicho i spokojnie, w których ciągle jest uśmiech na twarzach wszystkich, ale w których trup jest mocno schowany w szafie i po pewnym czasie... śmierdzi.

Stworzyłaś sobie nierealny obraz, i swojego związku, i ludzi Ciebie otaczających. Wstydzisz się teraz, bo ramy tego obrazu są zbyt ciasne i rzeczywistość z nich wystaje. Może najwyższy czas na wizytę u... okulisty? Na skorygowanie sposobu widzenia i myślenia?

konami ty jak alkoholik na terapii, kiedy już osiągnął dno dna przed wszystkimi mówi "jestem .......... i jestem alkoholikiem".
Tak ty musisz stanąć i głośno powiedzieć " jestem konami i zostałam zdradzona przez męża". Musisz usłyszeć jak twoje usta wypowiadają te słowa, a skoro nie chce powiedzieć rodzinie, bo boisz się ostracyzmu i wstydu, potrzebujesz profesjonalnej terapii.
Powiedzieć to głośno, usłyszeć by nie spychać tego w głąb siebie, bo potem ta cała nagromadzona złość wybija jak ścieki na wszystko dookoła.

Bardzo dobrze to rozumiem.

Mój związek małżeński nigdy nie był idealny, ale bardzo się wstydziłam, że doprowadziłam do "klapy na całej linii" - rozwodu. Uważałam wtedy, że kompletnie zmarnowałam życie Jemu, Maleńkiemu wtedy Synkowi, sobie, zawiodłam obie rodziny, przyjaciół, którzy nam "kibicowali". I nie chodzi tu o zdradę, bo nie zdradziłam.
Wstydziłam się powiedzieć komukolwiek, że mąż mnie szarpie, znieważa, poddusza...
Miałam potężny kryzys wiary sądząc, że złamałam sakramentalne obietnice...
Przeszłam przez wiele różnych "wstydów".

Wiem, co czujesz. Jednak na "wstydzie" nie da się niczego zbudować.
Trzeba dotrzeć do źródła tego "wstydu", do samych jego korzeni...

Uważam autorko, że psycholog jest tu niezbędny. Ty wiesz że zdrada była skutkiem a nie przyczyną, coś było źle, masz tego świadomość. Teraz wolisz użalać się nad sobą niż po prostu wywlec to na światło dzienne przerobić, rozgrzebać tą rane do kości, zasypać solą i pozwolić się jej pomału zagoić. To może się udac ale sami z tym sobie nie poradzicie.
Wstyd zapewne jest też korzystac z pomocy specjalisty, zarówno jak wszechobecna ludzka tendencja myślowa "jestesmy normalni psycholog zbędny" to bład. Dzieki specjaliście mozecie nie tylko sobie pomóc ale stworzyć nowy, lepszy zwiazek. Nawet w Biblii napisamo "moc w słabosci się doskonali" Bo to wlasnie ci co przejdą przez piekło potrafią potem docenic niebo

Ty mu zycie zmarnowałaś? Czym?

Konami i to jest to co nie pozwala Ci iść do przodu.
Dopóki nie zrozumiesz, że Twoje małżeństwo, ani Twój Mąż nie jest ideałem - będzie ciężko Ci iść do przodu.
Odczuwałam to samo. Wiem, co czujesz.
Ja poradziłam sobie sama, bez żadnej fachowej pomocy. 
Minął wstyd, po zdjęciu różowych okularów. Dziś wiem, że jedynie osobą która powinna się wstydzić - to Mój Mąż.
Mam swoje za uszami, ale to On zdradził nie ja.

Hmm obym odniosła się do wszystkiego...
"moja wina" nie miałam czasu (awans w pracy, ciągłe nadgodziny), nie miałam siły (tak fizycznej jak i psychicznej praca mnie naprawdę wykańczała), byłą córka i z nią chciałam spędzić więcej czasu jak wracałam
a On zaczął uciekać w świat wirtualny i wieczorami zamiast pobyć przy mnie wolał gry, ja się złościłam, miałam wrażenie, że przybiega tylko po seks. Ją poznał właśnie w świcie wirtualnym, spotkali się na żywo (spotkanie rpg czy coś tam nie wiem jak to się zwie) i poszło, razem do pokoju seks (nieudany tak mi powiedział, w zasadzie wynika, że jak zaczęli to on już nie chciał i wiem, że się nie udało zbliżenie pełne bo On nie mógł ale był w niej tak czy siak-sorry za szczegółowość).
Tak brałam i biorę pod uwagę, że na te moje nastroje mają wpływ hormony, myślę, że też coś w tym jest, tak czuję.
Co do wyrzucania poczucia winy mam problem bo ja słyszałam jakie były jego powody, dla których się oddalił i zrobił co zrobił. Jednak ja niestety nie uważam, że to sprawia, że możesz robić takie rzeczy osobie,którą "kochasz" i już. Myślę, że nie czuję się do końca winna, może to jest problem. Ja uważam, że jak jest źle to rozmawiasz, pytasz, próbujesz dojść do sedna. Ja widziałam, że jest źle i pytałam, próbowałam nawiązać nić porozumienia ale On (tak mói) uznał wtedy, że się tak oddaliliśmy, że już się nie da naprawić. To gdzie rozmowy, trzeba było powiedzieć hej obudź się dzieje się naprawdę źle i albo coś robimy albo...Ja wiem, że coś było nie tak owszem ale nie robisz od razu rogów i to jest chyba problem ja tak nie postępuję i nie rozumiem jak można być taka hmm.świnią wobec osoby, którą się kochało i znów kocha....dziwne najpierw tak później nie i znowu tak, gorzej niż dziecko.
Boję się tylko o dzieci w razie czego ja już wiem, mam świadomość, że nie jesteśmy idealni i może się zdarzyć, że nie będziemy razem boję się, że robię błąd bo jeśli to się znowu powtórzy to będę sobie pluła w brodę, że trzeba było dać sobie spokój wtedy gdy dzieci były młodsze i już by może zaczęły żyć normalniej a im później tym będą bardziej świadome.
Wstyd jak pisałam idealni nie są wcale idealni a ja dałam ciała i poległam, jako kobieta, żona (mąż woli inne) i matka (dzieci w rozbitej rodzinie).
Nie unikam żadnych odpowiedzi...

A gdybyś tak wreszcie przekłuła ten napompowany do granic możliwości balon?

Gdybyś naprawdę przyjęła, że nie jesteś (Twój mąż też nie jest) idealną i że popełnianie błędów jest rzeczą normalną? Gdybyś przyjęła do wiadomości fakt, że różnisz się od swego męża i to, co dla Ciebie było niemożliwe, dla niego było możliwym.

Ponownie napisałaś o swym lęku. Tym razem o dzieci. Co im się dzieje złego? Co im się stanie złego, gdy zdecydujecie albo o kontynuowaniu związku, albo o rozejściu i wspólnym ich wychowywaniu?

a może bardziej niż uczucia to zdrada zraniła ci ambicję?:) To trudniej sobie wytłumaczyć

Czyli co przerobione nie wybaczone bo nie umiem , chcę, chcę iść dalej z Nim...

Uff! Jedno masz z głowy. Już wiesz, że chcesz z nim być. To... bądź. Nie karm swej wyobraźni, nie kręć czarnych scenariuszy, pozwól wam żyć bez kolejnych dni, podczas których roztrząsać będziecie zdradę.

Ze swej strony radzę, byś zrobiła przegląd swego myślenia, wyrzuciła to, co nieprzydatne a nawet szkodliwie, zobaczyła jakimi stereotypami się kierujesz w życiu i które z nich utrudniają relacje z innymi (w tym ze swym mężem). Umiesz to zrobić sama, zrób to. Potrzebujesz pomocy? Poszukaj odpowiedniej do tego osoby.

Edit:
smallangel, jest takie powiedzenie "Albo pogodzisz się z rzeczywistością, albo będziesz się męczył." Dodam jeszcze tylko, że wybór opcji zależy od nas.

No właśnie... Pewnie uchodzisz tam za ważną osobę. Nietykalną, co? Co byłoby, gdyby ujawniona zdrada zburzyła obraz tak silnej i zaradnej osoby...

Pomyślałaś jedynie o córce, pewnie wtedy maleńkiej. I dlatego :

A co z nim?

Ech czy ja w pracy uchodzę za kogoś ważnego? Znają mnie, szanują, wiedzą, że mam wiedzę ale mnie się wydaje (ciągle piszę wydaje mi się i mam wrażenie-dziwne), że tu chodzi tylko o mnie z tym wstydem ja nie umiem sobie wytłumaczyć jak ja mogłam zostać zdradzona-nie wiem czy zrozumiecie kurde w sensie ja i On wszystko pięknie, ciągle mnie chwalił, doceniał i te wszystkie inne rzeczy a tu bam...A co z Nim byłam też ale mniej, mała siedziała z dziadkami albo z Nim ciągle pytała kiedy mama wróci nie wiem logiczne było dla mnie takie postępowanie...
Tak właśnie tak odebrał mi naszą wyjątkowość i to już nigdy nie wróci, tylko ja i On ale to się skończyło i to boli, że mieliśmy być na zawsze...
Dziękuję wszystkim za wypowiedzi czytam po kilka razy dużo rozmyślam wiele razy powtarzam o tak mają rację...ciężkie jest życie po zdradzie ale myślałam, że po tak długim czasie będzie po prostu dużo lepiej...

Wiesz co? właśnie na tym życie polega. Nikt nie doceni szczęścia jesli choć na chwilę go nie straci. Tak to wygląda. To nie bajka o królewnie i królewiczu, a realne życie z różnymi problemami. To co Cie spotyka może cię zabić lub wzmocnić tak naprawde zalezy to tylko od ciebie, od tego jak Ty to odbierzesz i zinterpretujesz.
Masz już jakieś doświadczenie, wiesz z czego ono wynika, możesz się nad tym użalać lub wykorzystac do lepszego budowania jutra.
Na to co było nie masz już wpływu...mleko się rozlało, ale na to jakie będzie jutro masz ogromny wpływ.

Nie rozumiem po co musiałam tracić szczęście, nie rozumiem, nie rozumiem i już. Może ja jestem jakaś dziwna, nienormalna czy nie życiowa. Od początku jak byłam młoda zostałam zgwałcona (nie opowiedziałam o tym nikomu poza moim mężem) to wydarzyło się dawno a mnie bardzo długo zajęło wyjście z tego doła psychicznego, w którym byłam. Normalne funkcjonowanie w związku też było bardzo długo niemożliwe w zasadzie mój mąż był 'moim pierwszym' bo z mojego wyboru facetem. Przy nim zaczęłam się czuć bezpiecznie w końcu wiedziałam, że mogę stworzyć rodzinę, prawdziwą. Wzięliśmy ślub i było cudownie, jak pisałam każdy tylko gołąbeczki, gołąbeczki. Wspierałam go w sumie on mnie ale to co pisałam później obowiązki, praca ja byłam już wyczerpana starałam się żeby z córką mieli mnie obydwoje aczkolwiek na niej skupiłam się bardziej. Koniec końców widzę, ze coś jest nie tak, dopytuję o ciągle mówi, że wszystko w porządku. Seks normalnie a nawet częściej niż zwykle w sumie nic takiego ale ja czuję aż okazuje się, że jestem w ciąży (w zasadzie zaplanowanej), w trzecim miesiącu ciąży on wyjeżdża i tam mnie zdradza. Wraca do domu i wie, że zrobił błąd ale nic nie mówi sama do tego dochodzę miesiąc później i on chce naprawić. Stara się, staje na głowie, pomaga, zajmuje się dziećmi, przytula ale ja nie potrafię się przełamać z tym seksem teraz, chcę z nim być wiem to ale to mi wszystko burzy. Niech mi ktoś wytłumaczy dlaczego musiałam stracić swoje szczęście i poczucie bezpieczeństwa żeby je docenić ja nie widzę w tym sensu, nie widzę i już, po prostu. Niestety nie rozumiem jak możesz się pieprzyć z kimś skoro niby kochasz żonę czy męża. Mam swoje cholerne zasady i mimo przerobienia tej zdrady, mimo tego, że wywalam z siebie emocje często to wszystko wraca i znów wyję a seks jest dla mnie dramatem a naprawdę go lubiłam bardzo. Tak nie lubię porażek w swoim życiu ale czy to coś złego. Chcę żeby było dobrze a teraz nie potrafię nieraz nad prostymi sprawami przejść. Głupi żart (kogoś) sprawia, że chce mi się wyć. Tak wiem psycholog...ale ja i mój wstyd póki co nie chcą tam iść i może to jest problem a może boję się, że jak tam pójdę to dowiem się i zrobię coś czego nie chcę na tą chwilę.
Dziś chyba zagmatwałam ale mam swój gorszy dzień.

Dobrze kombinujesz.
Nie można kochać i zdradzać tę samą osobę jednocześnie.
Przykro mi lecz twój ślubny nie kocha ciebie.
Obstawiam, że z nową panną nie było tak fajnie jak to sobie wyobrażał, lecz nie wyobrażam sobie, że przestanie próbować po pierwszym nieudanym razie. Poczeka aż się sytuacja w domu uspokoi i ... do dzieła.

"a może boję się, że jak tam pójdę to dowiem się i zrobię coś czego nie chcę na tą chwilę"

...a może to zdanie jest jednym z kluczy?
Autorko, tak dobrze i mądrze napisały do Ciebie niektóre Osoby... przeczytaj może raz jeszcze np. Wielokropka (ale nie tylko Ją).
Naprawde inaczej nie ruszysz niż przez rozmowę z kimś (terapeutą) o sobie samej.
nie ruszysz inną drogą niż "przez lustro" w którym ujrzysz siebie, zaglądniesz prosto w swoje oczy i odczytasz co w nich widzisz, nazwiesz, poprzyglądasz się, zrozumiesz ...
wiem, że "droga przez lustro" jest potwornie ciężka, bo kaleczy już na początku - żeby przez nie przejść, trzeba przecież potrzaskać szkło i się nim pokaleczyć... a potem spotkać się ze sobą oko w oko - co też jest trudnością niemałą
...ale każde następne spojrzenie w swoją stronę, każde przyglądnięcie się, nazwanie, zrozumienie będzie już tylko gojeniem się pokaleczonego ciała i duszy... i zawsze będzie się miało na tej drodze, kogoś kto złapie za rękę -terapeutę.

może proszę spróbować?

Oczywiście, że zauważyłam, że coś się dzieje, pisałam jasno i wyraźnie, że wiele razy pytałam o co chodzi próbowałam rozmawiać, widziałam, że się oddala i chciałam to naprawić.
No cóż skoro kochał mnie niby to po co piszecie, że widać, ze mnie kocha bla bla...
Nie wydaje mi się ażeby zdrada miała nauczyć radzenia sobie z porażkami. Nigdzie nie napisałam, że sobie z nimi nie potrafię radzić. Napisałam, że ich nie lubię a Ty Wielokropku lubisz sukcesy czy porażki?
Czyli pisanie, że kocha jak już wspomniałam, że innym się udaje i że to ma być dla mnie taki znak żeby "doceniać" co mam jest o kant...skoro widać, że się rozpadnie.
O'kruszynko może masz rację może zdanie, które wyciągnęłaś to klucz
Może to żałosne, że z nim jestem może właśnie dlatego się tak męczę bo moja duma, brak poczucia bezpieczeństwa (na który tak długo czekałam) sprawia, że nie mogę z nim być ale nie mam odwagi tego powiedzieć na głos....a może jednak go kocham. Miliony może, gadam jak powalona ale...no kur....jak mnie przytula, mówi do mnie patrząc w oczy, jak próbuje wspierać kiedy widzi, że jest mi źle, jak zajmuje się dziećmi sprawia, że gdy na niego patrze to wiem, że kocham wtedy nie ma le i już...jednak kiedy ktoś zażartuje albo on powie coś co mi się skojarz z tym co nam zrobił sprawia, że znów mam ochotę wrzeszczeć aż braknie mi sił i pandę z wyczerpania...może ja jednak głupia jestem, że nie potrafię jednoznacznie zdecydować co robić, że kiedy zasypiam to widzę ich razem, i mam ochotę uciec w najciemniejszy zakamarek świata. Wiem mam iść do psychologa, który "wyciągnie" ze mnie czego tak naprawdę chcę...Tak bardzo chciałabym być jedną z tych dla których podjęcie takiej decyzji przychodzi łatwiej a raczej szybciej, bo dla mnie czas jest tu kluczowy gdyż wydaje mi się, że powinno iść do przodu a w niektórych sprawach się cofa...

Dzień dobry.
Janie wiem, czy najlepiej byłoby się rozstać... może nie? widzisz sama że jest "milion może"... może to są te miliony kawałków rozbitego lustra na początku tej mojej opisanej "drogi przez lustro"...
przepraszam, że to napiszę, ale... nie dasz rady sama pójść do przodu.
i to nie jest porażką, czymś gorszym, pomoc terapeuty to nie jest cofnięcie się do tyłu.
to jest posiadanie przewodnika, który podsunie pytania, naprowadzi na obszary postrzegana, do których nawet nie zaglądnęłaś...
To jest dla CIEBIE! Kobiety silnej dobrej i pięknej, którą ciągle jesteś...
to jest dla Twoich dzieci (a jeśli masz córkę to też dla niej), by wychowywała je Mama zdrowa, silna dobra i piękna
to jest dla tego Twojego wstydu... byś go rozgryzła i pożegnała
i w końcu to jest dla Ciebie  małej dziewczynki z dzieciństwa i dla Ciebie młodszej tej okrutnie skrzywdzonej - im też terapeuta pomoże.

Przepraszam, że się tak wymądrzyłam. Przepraszam, jeśli Cię uraziłam.
Dobrej niedzieli.