Zdrada-problem z seksem :(

Naprawdę nikt? Nic? Jakiś pomysł? błagam Was podzielcie się swoimi doświadczeniami,, poradźcie, jest szansa, że będzie lepiej, że będzie ok?

Bez terapii małżeńskiej, ciężko będzie Ci samej przywrócić zaufanie, a tym samym wybaczyć i ponownie pozytywnie odbierać seks z mężem... Poszukaj w swojej miejscowości poradni i namów męża na terapię.

Rumpel dobrze Ci napisal.
Czas i jeszcze raz czas wszystko zweryfikuje.
Jedni potrzebuja 3 miesiace, inni 3 lata, a jeszcze inni przechodza obok bez mrugniecia okiem.
Jedno co mi sie nasowa, to to, czy Ty chcesz wybaczyc i zapomniec?

konami coś zaszwankowało na drodze do wybaczenia. Albo nie do końca przepracowaliście, albo poszłaś nie ta drogą, którą chciałaś iść.
Dla mnie fizyczność po zdradzie byłaby nie do przeskoczenia niestety. Ale to ja. Ty widać masz podobny problem.
Byłaś pogadać z jakimś specjalistą? Gdzieś masz blokadę: nie do końca wybaczyłaś, nie chcesz wybaczyć? Czy fizycznie też twoje ciało się buntuje?
Z opisów tu na forum i nie tylko, niektóre kobiety po zdradzie wręcz rzucają się na swoich mężów zdradzaczy. Może to jakaś forma podniety jak lateksowe wdzianko?
Mnie by odrzucało fizycznie gdyby mój mąż miałby (przepraszam za dobitność) włożyć to coś, co jeszcze chwilę temu było w innej kobiecie, czy miałabym uprawiać seks oralny po zdradzie. No way!
Ale każdy reaguje inaczej.

Aniaa34 fizycznie nie, nie ma buntu, to w psychice jest tylko i aż tam niestety. I tak jak pisałam gdy coś się ma dziać czuję, że nie mogę bo to znaczy, że to co zrobił jest ok i może robić co chce...

To że nikt o tym nie wie to dodatkowy plus tej sytuacji, odpada Ci problem patrzenia w oczy znajomym z uczuciem wstydu za partnera. Ale wydaje mi się że jednak  nie do końca przepracowaliście zdradę. Proces wybaczanie jest niestety bardzo trudny ,złożony i w każdym przypadku inny. Jednak pewne sprawy można by uogólnić np.zaufanie, sex czy poczucie krzywdy, ale z tym musi sobie niestety poradzić osoba zdradzona do tego nic nie dając po sobie znać zdradzającemu. Rozmowa z specjalistą to nie jest ogłaszanie zdrady w twym związku z ambony, tak że polecałbym Ci tą terapię.
rumpel

A jednak postarałaś się i założyłaś konto na tym portalu. Potrafiłaś napisać o swoim problemie. Ale pewnych schematów, które Masz już w swojej głowie, sama nie wyzbędziesz się. Trzeba jednak komuś powiedzieć o swoim problemie, nawet jeżeli będzie to poradnia małżeńska.  Bez ingerencji osób trzecich nie uda się, bo Ty widzisz tylko skutki problemu, a nie ich pra przyczynę...
Teraz spójrz z mojej perspektywy:
Macie dwójkę dzieci, które Was bardzo uważnie obserwują i będą naśladować w swoim dorosłym życiu. Jeżeli nie poradzicie sobie z tą sytuacją,  Wasze dzieci nabiorą fałszywych wzorców rozwiązywania problemów i w ich dorosłych związkach będą to powtarzać, czego nauczyły się w domu.
Zróbcie to przede wszystkim dla dzieci, nawet przy pomocy obcych osób trzecich...
Chodzisz do kościoła? Jeżeli tak, to dlaczego nie Masz oporu przed spowiadaniem się obcej osobie?

Ok.
Sporo wypłakałaś, sporo mówiłaś o swych uczuciach. Co zrobiłaś ze złością? Pytam, bo wylewa się ona z Twych postów.

Wywalać ją. Do skutku, czyli do czasu, gdy jej się pozbędziesz całkowicie.

Worek treningowy nadaje się doskonale. Wrzeszczenie też pomaga (warto jednak robić to z dala od ludzi - las, pustkowie). Każdy ma swój sposób wywalania złości, dla jednych może to być ów worek, dla innych wszelkie zajęcia w siłowni, pływalni, dla jeszcze innych - rąbanie drewna, trzepanie dywanów, szorowanie drewnianej podłogi, głośne przeklinanie.

Ważne, by - w imię tzw. dobrego wychowanie - nie kisić tej złości w sobie.

Czego się boisz?

Edit:
Wraca z taką samą siłą? Nic jej nie ubywa? A może masz kłopot z codziennym mówieniem o tym, co Cię drażni, irytuje, wkurza? Wówczas cały czas zbierasz złość i mimo wywalania jej stan jest na tym samym poziomie. Co wywalisz, to uzbierasz.

Bingo!
To, z czym masz sobie poradzić, to własny strach. Wielokrotnie powtarzam, że nie boją się jedynie osoby bez wyobraźni. Ważnym jest jednak to, co się z tym strachem robi. Czy ulega jemu, czy też bierze go pod rękę i idzie z nim przez życie.

Nie masz, ale i nikt na świecie nie ma, 100% gwarancji, że rzecz się nie powtórzy (mąż/żona nie zdradzi).

Boisz się, że dzieci, po ewentualnym Waszym rozstaniu, nie będą miały ojca. Przecież to absurd! Twój - wówczas już były - mąż, ojcem być nie przestanie. Rozwód jest rozwiązaniem małżeństwa, nie zaś ojcostwa. Sąd nie udzieli rozwodu do czasu, gdy rodzice nie ustalą spraw wychowywania dzieci.

Boisz się tego, co ludzie powiedzą o Tobie po ewentualnym rozwodzie. A co Ty myślisz, gdy spotykasz rozwódkę/rozwodnika? Uważasz ją/jego za głupich?

Wstydzisz się? Czego? Czego dokładnie?

Szczęśliwa rodzina. Znam szczęśliwe związki, które uporały się ze zdradą. Z Twoim może być podobnie. To zależy i od Ciebie, i od Twego męża. Od wspólnej decyzji o reaktywacji związku.

Przyszło mi do głowy jeszcze jedno pytanie. Przed czym te Twoje obawy Cię chronią? Co stałoby się (co zrobiłabyś), gdybyś się nie bała?

Edit:
Dopisałaś.
Skoro coś Cię irytuje, to nie ukrywaj tego. Rozróżniaj jednak to, kiedy jesteś złą, bo coś się wydarzyło, od tego, kiedy tej sytuacji używasz, by dokopać mężowi. Jeśli to drugie, to gryź się w język i spadaj do siłowni - tam jest miejsce do odreagowywania.

Zaraz, zaraz.
Troszkę porządku w tym Twoim sposobie myślenia warto by zrobić.

Współczuję tego, że obracasz się w bardzo kiepskim otoczeniu, że ważne dla Ciebie osoby winą za zdradę obarczają osobę zdradzoną, że mają klapki na oczach.

Nie ma nic ani złego, ani wstydliwego w tym, że kochasz swego męża. Że kochasz go mimo zdrady. Czytając Twoje posty odniosłam wrażenie, że Twój mąż jest dobrym człowiekiem. Fakt, zdradził, popełnił idiotyczny błąd. Błyskawicznie jednak oprzytomniał, rozum wrócił mu na miejsce i teraz całym sobą udowadnia, jak ważną osobą dla niego jesteś.

Twierdzisz, że dumna i rozsądna kobieta wywaliłaby zdrajcę za drzwi. Znam takie, które wywaliły, znam też takie, które dalej żyją z mężem - zdrajcą. Co je różni? Nie duma, nie rozsądek, tylko umiejętność lub jej brak pogodzenia się z rzeczywistością.

Wiele u Ciebie, wybacz, stereotypów w myśleniu, wiele obaw "co ludzie powiedzą". Ktoś wyżej zaproponował, a ja powtórzę: skorzystaj z terapii. Ty. Na razie bez męża. Poszukaj dobrego psychoterapeuty (nie każdy psycholog jest psychoterapeutą, nie każdy psychoterapeuta - psychologiem); wiedz, że jest to człowiek, który niejedno słyszał, niejedno wie, nie oburza się na czyjeś zachowania i decyzje, tylko pomaga "pozbierać się" i z rozumiem, i z uczuciami, dzięki czemu łatwiej jest podjąć decyzję.

konami, wybacz, pora - jak dla mnie - bardzo późna, padam na twarz. Nieźle namieszałam Ci w głowie, masz o czym myśleć. Jeśli będziesz chciała "pogadać" ze mną, spotkajmy się za kilka/kilkanaście godzin.
Teraz życzę Ci dobrej nocy.

Wileokropek masz rację to w sumie dobry facet (choć w czasie tego wszystkiego nie był taki dobry jak każdy zdradzający a może jak większość, odsuwał nas itd). Potrzebuję żeby mi ktoś napisał, że to głupie, że obchodzi mnie co inni powiedzą czy będą myśleć. Zresztą to naprawdę idiotyczne bo ja w życiu nie przejmowałam się innymi od dziecka byłam nauczona Ty to Ty a każdy jest inny i nie m a się co sugerować a tu taka wtopa...bo co powiedzą? Mało tego ja byłam przekonana, że gdyby taka sytuacja mnie kiedyś spotkała to będę umiała wybaczyć i żyć a jak spotkała to...jak widać. Rumpel staram się myśleć o dobrych chwilach z kiedyś i tych co są teraz bo jest ich naprawdę dużo ale jak mnie dopadnie przeszłość to dramat. I chyba gdzieś tam mam świadomość, że dopóki naprawdę nie wybaczę i nie zacznę z tym funkcjonować seksu nie będzie...i naprawdę się staram ale to czasem tak potwornie trudne mimo, że minęło już tyle czasu. Mało tego mnie się wydaje, że poza pierwszą chwilą szału, szoku itd było mi łatwiej teraz im większa świadomość jest trudniej...dziwne to wszystko.

Nic nie musi, to nie ona narozrabiała. Uważam że powinna sobie dziewczyna odpowiedziec na pytanie co dla niej jest fundamentem związku. Dla mnie fundamentem związku jest zaufanie. Nie ma zaufania związek traci rację bytu. Chce być w tym piekle ok ma prawo być w związku bez zaufania ale to nie na jej barki spada odpowiedzialność za odbudowanie tego zaufania. Daj sobie czas dziewczyno, z niczym się nie spiesz. Brak seksu  u ciebie jest wynikiem traumy, wstrząsu. Jeśli chcesz wspomóż się psychologiem ale nie daj sobie wmówić że to Ty powinnaś coś zrobić.
Daj sobie prawo do swoich uczuć jak bedziesz na siłę je wypierać wróca ze zdwojoną siłą albo nabawisz się jakiś chorób. Jedno co musisz zrobić to sama to wszystko w swojej głowie poukładać dla siebie, nie dla faceta. Brak seksu to konsekwencja jego głupoty.

Czytając twe wypowiedzi zastanawiać się zacząłem jakiego Ty teraz po zdradzie oczekujesz związku czy aby nie takiego samego jak przed zdradą???

Takie pytanie ..Czy naprawiłaś coś kiedyś w życiu? Znalazłaś się w podobnej sytuacji? Czy tylko próbujesz sprzedać wiedzę zasłyszaną ?

Teraz się biczujesz bo 1,5 roku nie mozesz zmusić się do obowiązku małżeńskiego? No przestań!!! a co by było jakbyś zachorowała i nie mogła uprawiać sexu 5 lat?? Co wtedy? Mógłby iść na lewo?
To czas dla Ciebie i dla niego, to czas by wypróbować siebie na wzajem i zbudować relacje na nowo. Ja proponuje ci porade psychologa, to najlepsze co możesz zrobić dla siebie i nadaj sobie prawo do tego by czuć co czujesz.
Przepraszam za podwójny wpis.

Tak, powiedzmy, że goi aczkolwiek blizny mogą zostać. Tyle, że ranę trzeba najpierw oczyścić. Wybacz Konami, Wy tego nie robicie. Ty tego nie robisz.

Komu łatwiej? Tobie? A jak podchodzi do tego na chwile obecną?

Przykro mu. Mówi, że nie będziesz żałować. I dzieci szczęśliwe będą. A on? Zadba o wszystko. Dlaczego odnoszę wrażenie, że ten człowiek za wszelką cenę boi się, że wszystko ujrzy światło dzienne? Bo nikt o tym nie wie... Nikt. Tylko Ty i on.

Qursywa ja nie staram się utrzymać tego związku za wszelką cenę, ja...go po prostu kocham i zawsze myślałam, że będziemy tylko my (wiem głupie). Nie biczuję się, że nie mogę się "zmusić" do obowiązku małżeńskiego po prostu brak seksu mnie też przeszkadza i nawet jak wydaje mi się, że mam ochotę i będzie ok to jak przychodzi co do czego to nie mogę. Wieokropek ja nawet mam wrażenie, że mu wybaczyłam ale jak zaczynam myśleć co powiedzieliby by inni o tej sytuacji to myślę Boże jaka ja głupia jestem, jakiś wstyd czy brak wiary w siebie po tym wszystkim mi mówi, że powinnam się rozstać bo to, że zostaję pokazuje, że siebie nie szanuje. Nie wiem czy to co piszę ma w ogóle sens...Rumpel obawiam się, że masz rację bo choć wiem, że nie moze być tak samo bo my jesteśmy inni to chyba chciałabym tego co było

Sama ze sobą wpisując że związek bez seksu daleko nie ujedzie? czytasz czy udajesz że czytasz??
To dla mnie informacja, że zaczyna czuć się z tym źle że nie uprawia seksu z mężem bo to może go popchnąć do odejścia. Poczucie winy aż kipi z tego postu.
Dobry związek przetrwa nawet bez seksu. Jak wpisałam wyżej są rózne sytuacje życiowe, które eliminują seks w związku. Znam faceta którego żona chora na stwardnienie rozsiane, nie miała z nim bliskości 5 lat. I te 5 lat dochował jej wierności.
Na tym polega wlaśnie związek oparty na miłosci, zaufaniu, przyjaźni.

Jeśli takie Twoje zdanie w tej materii, to większość z nas jest głupcami

To nie ma być obowiązek małżeński Dziewczyno...

Sponiewierana zacytowałam Qursywę z tym obowiązkiem , nie tak postrzegam seks w związku . Rumpel teoretycznie wiem ale jakoś z praktyką ciężko

100% racji. Tyle tylko, że z postów wynika, że wśród osób autorkę otaczających nie ma ani jednej życzliwej, bliskiej jej osoby. Że wszyscy wilkiem na nią patrzą i czyhają, by w majestacie prawa nazwać ją głupią.

Że to niemożliwe, by wszyscy potępili ją w czambuł za to, że ich związek przeżywał kryzys a mąż ją zdradził? Że mimo zdrady go kocha i planuje być z nim dalej? Wiem. W psychologii znane jest zjawisko projekcji, czyli przypisywania innym swych myśli, poglądów.

Wcześniej zaproponowałam, by autorka podjęła własną terapię u dobrego psychoterapeuty. Nie po to, by odbudować związek, ale po to, by mogła swobodnie stwierdzić na czym jej zależy, co dla niej jest ważne i podjąć swoje decyzje (również dotyczące małżeństwa).

Jesli mam przestać szanowac siebie bo to kompromis to przepraszam jak mogę wymagać by szanowł mnie ten ewentualny mój partner? coś mylisz chyba.
Ja niczego nie muszę ja mogę ewentualnie chcieć...to drobna różnica aczkolwiek bardzo znacząca.

Drodzy Państwo, można siebie szanować i zdecydować się na reaktywację związku.

No właśnie. Dłaczego? Kanomi, jest tak?

Dokładnie. Jestem jak najbardziej za

A swoja drogą, co zrobić by wytłuścić tekst?

Zgadzam się. To wybór. Dokonuje wyboru bo chce i ponoszę konsekwencje takiej decyzji. Jesli decyzuje się dać mu szansę to jedno co robię to pracuję nad tym by przestać rozpamiętywać jego błąd. Ale tego nie da się zrobić samemu, chyba że ma się jako taką umiejętnośc rozpoznawania swoich uczuć identyfikowania się z nimi i wykorzystywania tego co się czuje do poprawy własnego życia. Jesli kochasz męza i chcesz z nim być bierz to na klate i patrz w przód a nie wstecz. Konsekwencje tej decyzji ty poniesiesz nikt inny Nadal zalecam prace z psychologiem

Jedynie za partnera... SOBIE NIC NIE MOŻESZ ZARZUCIĆ !!!

Konami po prostu porozmawiaj z kimś o tym. Albo z bliską osobą albo z specjalistą. Pewnie przesadzasz i nie zostałabyś potępiona za to, że zostałaś zdradzona, przecież to głupie. Z tego co piszesz widać, że irracjonalnie się tego boisz. Nie przetrawiłaś tego co się stało i rozmowa na pewno pomoże. Może i pisanie na forum przyniosło jakąś ulgę, ale na jak długo. Trzymanie w sobie złych emocji tylko nas dusi.

Wstyd ??

- ze wybrałaś partnera który okazał sie zdrajca ??
- Za partnera ze postąpił jak postąpił ?
- za siebie ze dalej z nim jestes ??
- ze nie u umiesz sobie dalej z tym poradzić ?

Czego konkretnie sie wstydzisz ??

Przepraszam za off top.

Tutaj masz link do różnych przydatnych informacji: http://www.netkobiety.pl/help.php#smilies.