Jak mam sobie poradzić z tym okropnym bólem po rozstaniu?;(

mart u mnie nie jest wcale tak kolorowo. Ja tez wrocilam do domu i mieszkam z rodzicami, jestem na etapie szukania pracy ty przynjamniej tego nie musisz robc. Nie wiem czy to lepsze ze on odszedl do innej, czy lepiej byloby gdybym ja odeszla. Jestem osoba porzucona przez niego, czuje sie okropnie. Chcialabym zeby to juz minelo bo oszaleje. Na zewnatrz nie pokazuje ze cos mi jest ze mysle o nim,staram sie stwarzac pozory ze jest ok, ale w glebi duszy czuje niesamowity bol. Chcialabym wymazac to z pamieci...

Czujesz się tak bo zwracasz na to uwagę. To normalne. Jak byś sie bała, że jesteś w ciązy to byś pewnie wszędzie widziała kobiety z brzuchami. I co z tego, że koleżanki mają mężów itd. Ona na pewno były kiedyś (albo nie daj Boże będą) w takiej samej sytuacji. Podejrzewam, że 90% ludzi na świecie przeżyło taki ból. Ja nie mówie, żebyś się ekscytowała ich opowieściami, ale na pewno nie możesz odcinać sie od ludzi. A kto wie, może jakiś mąż ma fajnego kolegę? Wiem, że teraz pewnie jak pomyślisz, że inny facet mógłby cie dotknąć to ci sie niedobrze robi. Wiem, bo ja tak mam. Ale zobaczysz za jakiś czas (nawet nie będziesz wiedziec kiedy) przyjdzie taki dzień, że pomyślisz "o ja, fajny facet". Zawsze po burzy wstaje słońce. I trzeba mieć nadzieję na lepsze jutro. Żyje się raz. Oni jakoś sie nami nie przejmują, więc czmeu my mamy rezygnować ze wszystkiego. Dziewczyny nie wolno tak! Mimo, że jest ciężko. Pokonamy to! Pokonamy wszystko!

Tutaj możesz spokojnie pisać o tym co cie boli i co cie gryzie. I to, że cie wszystko ściska w środku to nie powód do wstydu! Przeżywasz i musisz to przeboleć dlatego, że jesteś wartościową i dobra kobietą, a nie pozbawioną uczuć lalką po której wszystko spływa jak po kaczce. Czasami warto pobyć ze sobą sam na sam, głośno do siebie mówić, podsumować co było tak, a co jednak mi przeszkadzało. Ale pamietaj dla równowagi wyjścia też są obowiązkowe, nawet jeśli robisz to wbrew sobie. Ja się bardzo często po prostu zmuszam, ale jak już się ubiore, umaluję to idę i potem nigdy nie żałuję.
Ja się męczę tak już lekko ponad miesiąc. Faktycznie zaczęły pojawiać się dni kiedy mam ochote się uśmiechać, ale i są takie kiedy najchętniej pojechałabym do niego, potrząsnęła nim i powiedziała "co ty do cholery robisz, nie zmarnujmy tego". To normalne i naturalkne, ważne żeby być twardym i zapanować nad sobą i emocjami. Nie wstydz sie płaczu, kiedy chcesz to krzycz, oszalale tańcz itp, to wszystko pomoże uwolnić złe emocje, ja biegam, dzieki temu zasypiam chociaż te 3 razy w tygodniu.
Nie odstawiaj życia, nawet nie zauważysz kiedy ono znowu będzie cie cieszyć!

mart ja po tym jak uslyszalam od niego ze chce odejsc przeplakalam chyba cale 3 dni (rzucilam wtedy wszystko prace, wyprowadzilam sie), wygladalam jak wrak czlowieka, schudlam, pozniej bylo juz mniej placzu ale tez sie pojawial. Mieszkalam wtedy u przyjaciol i jestem wdzieczna Bogu ze ich spotkalam bo gdyby nie oni to nie wiem gdzie bym sie podziala, co by sie ze mna stalo. Wylane morze lez przynosilo chociaz czesciowa ulge, nie wstydz sie placzu musisz to wyplakac, to tak jak zaloba po utracie kogos bliskiego. Powiem ci ze po moim powrocie do kraju nie uronilam za wiele lez, chcialam ogladac nasze zdjecia, sluchac muzyki ktora mi o nim przypominala, ale powiedzialam sobie ze nie i nie zrobilam tego! Poplakalam sie tylko raz kiedy zrobilysmy z moja kumpela wspolny, babski wieczor przy browarkach. Wiem ze jest ci ciezko ale z kazdym dniem bedzie lepiej zauwazylam to po sobie. Wiem ze cie boli to ze ludzie w kregu ktorych sie obracasz maja rodziny, dzieci, ale nie martw sie nie jestes z tym sama. Jest wiele takich osob jak my, mysle ze kiedys nam sie wszystko ulozy. Najwyrazniej nie on jest ci przeznaczony, a to wszystko co nas spotyka jest po to zeby nas czegos nauczyc na przyszlosc.

kiedyś wątpiłam w "forum" ale wy dziewczyny naprawdę mi pomagacie dziękuję
potrzebuję po prostu spojrzenia z innej perspektywy
wiem że rządzą mną emocje to silniejsze ode mnie
u mnie dopiero mija tydzień a właściwie więcej bo święta i nowy rok już się nie widzieliśmy niby takie ważne dni raz na rok myślałam że mi będzie lepiej bo spędzę z rodziną nie będę o nim rozmyślać ale jest inaczej palę i patrzę w okno a może przyjedzie JASNE...
teraz gdybym zobaczyła go to bym się rzuciła na niego ale później wraca mi ze to ja z nim skończyłam bo tego chciałam jeny... zachowuje się jak bym to ja nie wiedziała czego chce a przecież to on do tego doprowadził swoim zachowaniem pokazał mi że sam nie radzi sobie i że ciągle potrzebuje opieki (faceci to niedojrzałe dzieci wiem)
nie wiem jak tu zasnąć mam opuchnięte oczy od płaczu (rodzice widzą ale nie komentują) żałosne chyba do momentu aż się zmęczę tak i padnę ...
chciałabym wam też coś napisać dodającego otuchy ale jeszcze nie potrafię...nie czuję tego...
czas...czas...czas....

kosa27 masz ty rację cały czas jak nachodzą mnie myśli o powrocie do niego to przypominają mi się powody dlaczego zdecydowałam się odejść...
jestem rozdarta ... zrobiłam przemyślenia za i przeciw (tak jak mi radziłaś wcześniej) nie dało efektu... nie chce też mieszać jemu w głowie bo rozstania i powroty w kółko są niszczące obie strony...
muszę się z tym pogodzić ...

aha chomej co do różnicy między kochaniem a przyzwyczajeniem trudno to teraz określić bo chyba więcej jest we mnie rozsądku niż młodzieńczych emocji...

wiem że to da się przeżyć "może" niektórym jest to pisane bo mi niestety nie...

jeśli macie takie podejście jak chomej to bardzo dobrze...
u mnie minęło trochę mniej czasu na takie postanowienie czuje jeszcze niepokój...
ale nie zamykam się na wszystko ...
tak to pomaga zapisanie się na coś ja chodzę na basen i yogę ... a dziś wychodzę do pubu wypije piwko czy coś mocniejszego bo kolejnego weekendu siedzenia samej w domu po prostu nie zniosę...

"bo ważne w życiu są chwile, których jeszcze nie znamy..."

Dziewczyny a ja mam dola dziś ;(
wiem, że nie pasuje do tego co piszecie, że trzeba się wziąść w garść i w ogóle...nie użalać..wybaczcie, ze psuje radosna atmosfere... ale dziś jest 10.01. i to rocznica poznania G.. chcialam ten dzień przeżyć na zasadzie..że jestem wdzięczna Bogu, że poznalam Kogoś tak wspanialego itd itp.. ale nie umiem..tesknie za Nim, brakuje mi Go
W tyg prawie wcale nie mialam na nic czasu - ciagle cos robie zeby bylo mi latwiej to zniesc.. ale nie bardzo pomaga..
wybaczcie, ze sie uzalam, ale tak mi smutno.. a dziś szczegolnie

Nic nie dzieje się z dnia na dzień. ja dzisiaj też miałam gorszy dzień. Płakałam. Dziewczyny damy rade!

Moja droga bardzo dobrze Cię rozumie ale niestety nie mogę ci podać konkretnego antidotum na ten ból bo takiego po prostu nie ma. Jednym pomaga inna miłość, innym krytyczne myślenie o tym facecie a jeszcze innym czas. Ja na przykład od  6 lat nie jestem z moja pierwszą miłością a dalej o nim myslę po mimo tego ze jestem mężatką. Smutne to wszystko . . .

Witajcie!
Dzisiaj poniedziałek..staram się od nowego tygodnia zebrać do kupy...wczoraj padłam, bo pobiłam chyba rekord w ilości płaczu - a tak myślałam, że już się trochę pozbierałam i chociaż nie będę ryczeć za to od razu ze zmęczenia zasnęłam i ....śnił mi się G..
No ale staram się od nowa...może nie będę miała czasu na totalną załamkę, bo mam teraz masę pracy i na tym staram się skupić. Ja o G. nie mogę źle myśleć i to pewnie utrudnia sytuację, chociaż z drugiej strony zawsze zostaje mi plus, że mogę sobie pomyśleć, że poznałam wspaniałego gościa, który wiele wniósł w moje życie.  Niestety jak na razie nie potrafię pogodzić się z tym, że musiałam Go stracić i to jest właśnie ten straszny ból, który mnie dręczy i czasem mam wrażenie, że się wręcz nasila

No ale dobra trzeba się zbierać...powodzenia moje Drogie !!
Dziękuję za słowa pocieszenia, trzymajcie się !!

Właśnie sobie uświadomiłam że wczoraj byłaby taka mała rocznica moja i ex. Ale ani razu ani JEDNEGO wczoraj nie pomyślałam o tym!!! Po prostu teraz jak czytałam nowe posty tutaj to gdzieś któraś z was wspomniała coś o dziesiątym, patrzę na datę 11...no i zaczęłam skakać ze szczęścia że nawet wczoraj nie zwróciłam uwagi na ten 10. Pewnie wyglądam jak wariatka możecie się śmiać że to głupie itd. ale....naprawdę co miesiąc to był dla mnie taki mały pogrzeb a teraz:zupełnie nic. Zero uczuć. Gdy przechodzę koło niego na korytarzu myślę tylko "o tam stoi ten i ten" ale nie myślę przy tym o tysiącu rzeczy związanych z naszym byciem razem, nie czuję bólu w piersiach, nie boję się chodzić do szkoły, nie uginają mi się kolana i nie chce mi się płakać gdy go widzę, częściej się uśmiecham, lepiej się uczę, mogę siedzieć sama w domu(co było nie do pomyślenia zaraz po bo pojawiało się wtedy 1000 myśli z prędkością świata przemykały mi po głowie i nie pozwalały logicznie myśleć że będzie lepiej i to minie tylko powodowały olbrzymi ból fizyczny nie do zniesienia, więc wszyscy wiedzieli że nie wolno mnie zostawiać samej). Trochę jeszcze irytują mnie pary na ulicach ale tylko te które ostentacyjnie pokazują jak to oni się nie kochają. Moja mama twierdzi że zbyt lubię samą siebie i mój organizm a raczej moja psychika nie pozwoliła mi samej siebie tyle zamęczać. Mi się wydaje jednak że gdyby mój były to był człowiek dojrzały, reprezentujący sobą cokolwiek to pewnie przejmowałabym się dłużej ale o żałosnych ludziach takich jak on po prostu zbyt wiele nie można rozmyślać. I nie mówię że go nienawidzę, nie lubię go tylko ale to nie jest nienawiść. Po prostu mam go gdzieś.

Przeczytałam teraz tytuł tego wątku i historię opisywaną przeze mnie ponad miesiąc temu i strasznie się zdziwiłam. Przypomniałam sobie wszystkie uczucia, myśli dokładnie i zastanowiło mnie że takie nic jak on mogło mnie na tyle czasu wręcz rozłożyć psychicznie. Jak ja w ogóle mogłam nawet myśleć o jakichś głupich tabletkach?! Gdybym pozbawiła się przez takiego marnego człowieka tylu wspaniałych chwil które są i które z pewnością jeszcze mnie czekają to byłoby okropne. Jak czytałam sam tytuł to przypomniałam sobie że tą historię pisałam w momencie gdy ból był już nie do niesienia, i chodzi mi o ból fizyczny. Nie jadłam już bardzo długo bo nic nie mogłam przełknąć, piłam też nie za wiele, nerki mi zaczęły autentycznie wysiadać, byłam nawet u jednego lekarza który dodatkowo "pocieszył" mnie że jeszcze dłużej będę tak działać to czeka mnie anemia. Jak mi uświadomił na czym to polega coś mną wstrząsnęło jak przy tych tabletkach, że co ja robię właściwie....jeśli to będzie czytać jakaś dziewczyna która jest dopiero po i cierpi uwierzcie mi, ja wiem jak to boli i wiem też że minie! A wszystko można przetrwać wiedząc że kiedyś minie. Oczywiście że nie ma recepty na ten ból, trzeba go przejść jak te wszystkie etapy po rozstaniu ale im dalej jesteśmy tym lepiej. I mimo że nie ma recepty dużo rzeczy pomaga. Jeśli ktoś chce to mogę je napisać tzn co ja robię/robiłam ale większość jest albo bardzo banalna albo indywidualna bo jednemu to pomoże a na innego nie zadziała;) najważniejsze to chyba myśleć optymistycznie, a przynajmniej próbować z każdym dniem zmieniać siebie i swoje nastawienie. Przepraszam że się tak rozpisałam:)

może któraś z was mnie oświeci bo już się pogubiłam
po tym wszystkim o czym pisałam wcześniej
juz prawie było mi lepiej serio wróciłam z pracy szykowałam się na basen a tu list od niego...
pisze ze zrozumiał i mi wybacza,że odeszłam, żałuje, pisze o możliwości powrotu żebym to przemyślała a ja nie chce znów czuć się w kropce bo teraz tęsknie a później znów wróci rzeczywistość
chociaż nie rozumiem
gdyby chciał to by napisał że zrobił coś w swoim życiu że jest jakaś zmiana a tu nic ...czułe słówka nie wystarcza ...nigdy w życiu nie byłam materialistką ale gdy dochodzi do spraw finansowych to nie ma żartów bo jedna osoba nie jest w stanie zarabiać na wszystko sama i opłaty i paliwo samochód net, tv, no przecież nie żyjemy w paleozoiku do cholery już sama nie wiem jest miłość ale i prawdziwe życie a taki wybór nie jest łatwy...(i pomyśleć o dziecku, z czym do ludzi?) jeny....!!
aha nie wiem czy to ma znaczenie ale on jest młodszy o 3lata
hmmm może nie dojrzał chociaż twierdzi że tak
tylko ja tego nie widzę...
czuję się oszukana i po części wykorzystana...hmm
czytając to niby mam odpowiedz na swoje pytanie
ale ja coś czuję do niego...brakuje mi go ...jestem walnięta wiem możecie tak napisac spoko....:(

Ja napewno nie uważam, że jesteś walnięta mart ! świetnie Cię rozumiem..
Niby jestem  z natury romantyczką, mam miękkie serce itd.. ale powiem Ci tak.. moim zdaniem nie warto Ci ryzykować powrotem do Niego, dopóki nie bedziesz miała pewności na 1000% że ON WIE CZEGO CHCE i jest DOJRZAŁY..bo co jeśli znów Cie zrani? znów będziesz się czuła tak starsznie jak do niedawna ? ja wiem, ze CI Go barkuje.. ale jesli Jemu naprawdę zależy na Tobie, to dzięki temu, że do Niego tak nie wrócisz na zawołanie to moze to Go skłoni do przemysleń..może właśnie naprawde dorośnie, weźmie sie w garść i bedzie o Ciebie walczył i może kiedyś zdobędzie Twoje zaufanie.. a jeśli nadal się nie zmieni..no to wybacz.. ale myślę, że nie jest Ciebie wart!!
Ja tak uważam, ale wiecie ja mam teraz pozę życiową asekuracyjną - zero ryzyka, żeby znów nie bolało jak teraz :]
pozdrawiam!!

Mart powiedz mu , że jeśli naprawdę coś zmienił w swoim życiu to niech poczeka. Okaze się prędzej czy póżniej czy rzeczywiście ma pracę i w ogóle. Ja uważam , że nie  tylko słowa się liczą, ale też CZYNY! Jeśli on naprawdę chce się zmienić i robi coś w tym kierunku to za niedługo da to efekt. A jeśli są to tylko obietnice bez pokrycia to nie masz czego żałować.... Bo jakby się chciało to by się dało (radę oczywiście:))

dziewczyny jestem w kropce totalnej...
dlaczego TEN facet nie może zrozumieć i zobaczyć tego co ja już widzę...
cały czas on się ze mną kontaktuję a to mi wcale nie daje zapomnieć i cholernie się z tym czuję, wcześniej mówiłam że "ponoć" ma pracę ja już czegoś chyba nie rozumiem każdy dał by sobie spokój z dziewczyną , która ciągle mówi NIE a on raptem wziął się do roboty ? mówił o byciu razem do końca życia, o dzieciach że chce teraz , o małżeństwie,...itp. tylko że mi nie już o nic nie chodzi już za późno ...czyżby znowu słowa,puste słowa? a ja niepotrzebnie rozmyślam czy rzeczywiście? po co tak sobie zaśmiecać w głowie

i jak tu sobie z tym poradzić?
był znowu u mnie
i najlepsze to to że obiecał mi że teraz przez tydzień nie będzie się do mnie odzywał w ogóle , tylko że ja o nic takiego go nie prosiłam
czy on nie zrozumie że nic z tego?
czy sam sobie robi taki sprawdzian
a może znowu coś kombinuję , może kogoś poznał tylko po co by przechodził do mnie?
co to ma być takie spotykanie się co tydzień i przedstawia się w takich superlatywach że się zmienił ...ja chcę zapomnieć a co w tym jest że jak go widzę to mam słabość staram się tego jemu nie okazywać ...
moi rodzice tez w to są zaangażowani bo on czasami zachodzi do mojego ojca i rozmawiają a mama też wie parę rzeczy i ciągle mi wypomina jaki to on jest beznadziejny i ja też chyba nie mam rozumu skoro jeszcze się nad tym zastanawiam
znowu mam doła

misia1609 ja mówiłam NIE ale do niego nie dociera, nie wiem czy mam się posunąć do gówniarskich rzeczy i pokazać się jakimś innym facetem? (chociaż on mi mówił że i tak będzie wiedział że to na złość)
męczę się z tym niesamowicie a chce już mieć to poza mną ...
dlaczego to takie trudne czy ja sama sobie utrudniam? chce mi się znowu ryczeć wydawało mi się że z wiekiem to łatwiejsze że ma się te doświadczenie ale nic...

z moim ojcem też była poważna rozmowa też mu mówił i nic
czy to u niego naprawdę zakochanie czy zauroczenie czy tez popada w obsesję?
już sama nie wiem co z tym robić szansy mu nie chce dawać kolejnej bo czuję że to nic nie zmieni i boję się też tego

jest ode mnie młodszy 3 lata ma 24 teraz hmm powinno mi to dać do myślenie co?
ale on przeważnie zadawał się ze starszymi osobami i ma znajomych tez dużo starszych
ja nie powiem że mi jest obojętny bo bardzo tęsknie i zastanawiam się tak sama dla siebie ale do niego mówię twardo że nie i sama się z tym męczę jeszcze rodzice też wnikają ale tak podpadł (pisałam o tym wcześniej) że trudno mi zaufać nie chcę cierpieć bardziej teraz myślę kiedy on to zrozumie?
mówiłam jemu żeby poszukał sobie innej osoby żeby dał mi spokój i nic...to naprawdę jest bolesne kiedy czujesz coś jeszcze do drugiej osoby ale nie widzisz sensu...
może on się w końcu zmęczy też
(ale kiedy?)

Witam mam nadz ze mnie tu przyjmiecie:)))
Jak wiekszosc z Was mam taki sam problem ..jak zapomnniec .. choc po czesci juz mi sie to chyba udalo..tak wiec w skrócie :
przyjaznilam sie z nim 6 lat pozniej 2 lata bylismy razem wyjechal za granice ( to byl jego 2gi wyjazd) i zdradzil mnie .. przetrawilam to wrocilam do niego bo widzialam ze zalowal widzialam jego skruche i myslalam ze to TEN na cale zycie:) kolejne 1.5 roku on wyjezdzal za granice o wiele czesciej wiec co 3 miesiace byly rozstania i powroty za kazdym razem dawalam mu szanse (sam o nie prosil )az w koncu go znienawidzilam za to w jaki sposob mnie traktuje urwalam z nim kontakt definitywnie odezwal sie na gg " czy juz niegdy sie do mnie nie odezwiesz" 3 godz gadalismy i 3 godz plakalismy ...wyrzucilam z siebie wszytsko doslownie wszytsko co mnie bolalo i postanowilam ze w nowy rok wejde bez z usmiechem .. nie chce go znac, nie chce pamietac ze byl,on na sylwestra poszedl z nasza wspolna znajoma mamy wspolnego przyjaciela wiec raczej jestem na bieżąco z nowinkami co u niego:)pozniej zabral ja nan narty i to na ten stok na ktorym jeszcze niedawno to ja uczylam go jezdzic .. teraz to on byl" instruktorem " dla niej - nie powiem gdzies w srodku mnie to ukuło ... zrezygnowalam przez niego z naszych wspolnych znajomych teraz wiem ze to błąd!! dalej sie z nimi spotykam ale stram sie to robic w te dni gdzie wiem ze jego nie bedzie:)
szkoda mi tylu lat znajomosci i takiej bliskosci zaprzepascic ale wiem ze to jedyny dobry sposob na dzien dzisiejszy bym mogla calkowicie o nim zapomniec
znalazlam nowe hobby znow jestem usmiechnieta spotykam sie z ludzmi i czekam na lepszy czas
chce wierzyc ze to nie byl ten czlowiek -ten do konca zycia;/ Wierze ze czeka na mnie jeszcze ktos komu bede mogla zaufac i oddac sie bez reszty

miałam dokładnie taką samą sytuację, słyszałam ploty na swój temat, odwróciła się ode mnie jedna osoba i generalnie czułam się z tym beznadziejnie zwłaszcza że to właśnie za sprawą byłego tak było wiem że to boli....ale dałam sobie spokój bo widziałam że jest dużo osób które NAPRAWDĘ mnie lubią martwią się o mnie a z osobami fałszywymi nie mam potrzeby się zadawać. I spłynęło to po mnie, przestałam sie przejmować bo zobaczyłam że nie warto i zajęłam się swoimi prawdziwymi znajomymi i przyjaciółmi. Pomyśl sobie w takiej sytuacji że jesteś ponad tym i on się okazuje żałosny w tym momencie, Ty sobie nie masz nic do zarzucenia więc po co sobie przez gówniarza psuć nerwy? A z plotami to zawsze tak jest że są są a później się nudzą i już ich nie ma: w 100% zawsze.

Postaram się jutro tu wpaść i napisać te sposoby o których wcześniej mówiłam może komuś pomogą:)

Pozdrawiam

misia1609 oni sa poprostu wiecznie malymi chlopcami )):* 3maj sie dzielnie i straj sie nie interesowac zupelnie jego osoba a bedzie lepiej:):***

Witam wszystkich. Po znalezieniu tego forum i przeczytaniu waszych watków postanowiłam włączyć się do dyskusji i przedstawic wam swoja historie, chodx bardzo się  różni od waszych bo nawet nie byłam z Nim w związku i pewnie wiekszość z was mnie zlinczuje jak to przeczyta ale po kolei. To było 2 lata temu. Poznałam go w szkole akurat miesiąc przedtem rozstałam się z poprzednim chłopakiem i pójście do dodatkowej szkoły potraktowałam wtedy jako terapie. Od razu wpadł mi w oko jak tylko weszłam do sali, ale od razu sie skarciłam w duchu że taki przystojny facet jak on napewn nie spojrzy na kogos takiego jak ja i pozostałam przy upajaniu się jego widokiem. Jakieś parę tygodni poźniej nasza grupa zaczęła się bardziej integrować w tym On, zamieniłam z nim kilka słów okazał się bardzo w porządku facetem, wymienilismy się numerami tel, mimo to nie robiłam sobie zbyt dużych  nadziei aż do pewnej nocy, a właściwie wieczora. Gdy leżałam spokojnie w łóżku zadzwonił telefon nie wiedziałam kto dzwoni więc obojętnym głosem odebrałam telefon, a okazało się że to On do mnie dzwonił!! Byłam w niebo wzięta, posiadaliśmy taką samą sieć komórkową więc mogliśmy smsować bez końca. Tej nocy wymieniliśmy parę wiadomości. Od tego czasu pisał do mnie niemal codziennie, w szkole chciał siedzieć tylko ze mna, nie wierzyłam w swoje szczęście mimo to że pare dni przed naszym poznaniem zostawiła go dziewczyna nie widziałąm nic złego w niewinnym flircie . Pewnego wieczoru  Koleżanka wyprawiła mini imprezę na której oboje się znaleźliśmy no i stało się zaczęliśmy się całować do teraz nie wiem jak do tego doszło, alkohol i adrenalina zrobiła swoje i wylądowaliśmy w łóżku. Nie wiedziałam co mam o tym mysleć, ale postanowiłam zwalić to co się stało na alhokol ale niestety on mnie ubiegł pytaniem czy zrobiłam to tylko dlatego ze byłam pijana, odpowiedziałaż, że nie. Od tego czasu zaczęliśmy się spotykać i  regularnie ze sobą sypiać. Rozmawialiśmy o tym wiele razy więc postanowiliśmy, że potraktujemy całą sprawę jako "układ bez zobawiązań".  Nie widziałam w tym nic złego na poczatku oboje byliśmy po rozstaniu więc nie chcieliśmy pchać się w nowe związki. Zaprosił mnie na sylwestra do swoich znajomych,spędzaiśmy każdą wolną chwilę na rozmowach, i innych rzeczach, zachowywaliśmy się jak typowa para tyle, że nią nie byliśmy. I tak minął rok, zdążyłam się przez ten czas w nim na poważnie zakochać i nie widziałam nikogo poza nim. Kiedy postanowiłam mu o tym powiedzieć oczywiście nie chciał słyszeć o żadnym związku, mówił że tamta go zraniła, że przykro mu że się w nim zakochałam ale on nie był n ato przygotowany. Oczywiście było mi przykro, ale ciągnęłam to dalej mająć nadzieję, że zmieni zdanie, że zobaczy we mnie kogoś kogo mógłby pokochać. Niestety od momentu w którym wyznałam swoję uczucia jego stosunek do mnie znacznie osłabł, owszem nadal pisał, ale już nie tak często jak kiedyś, spotykalismy się też rzadziej, zaczęłam żąłować, że wyznałam mu swoje uczucia. Kiedy powiedziałam mu o moich przypuszczeniach twierdził, że wcale tak nie jest i wydaje mi się. Cóż mogłam zrobic uwierzyłam mu i ciągnęliśmy nasze spotkania dalej. Było coraz gorzej zaczęłam być zazdrosna o jego koleżanki a jakby nie patrząć nie miałam prawa bo przecież nie byłam jego dziewczyną i kłóciliśmy się coraz częściej. Zaczął krytykować moją firurę, porównywać mnie do swojej byłej która byla o niebo łądniesza ode mnie, zaczął na mnie krzyczeć z byle powodu i mówić że jestem głupia. Niestety dalej to ciągnę bo nie umiem bez niego żyć, nigdy nie kochałam nikogo tak jak jego, pytałam go czy zalezy mu tylko na seksie ale zaprzeczył, alew przestałam mu już wierzyć. Doszło już do tego że podczas kiedy rozpłakałam się przy nim zaczął mnie szarpać, że mam się uspokoić bardzo się przestraszyłąm ale to też mnie niczego nie nauczyło i spotykaliśmy się dalej. Parę miesięcy temu odrzekł mi że nasz "ukłąd" może trwać tylko do sylwestra poźniej nie możemy już ze sobą sypiać i że tak będzie lepiej dla mnie, ale będziemy się widywać.  Zdenerwowałam się ale mimo to postanowiłam wykorzystac czas jaki nam zostać na kilka "nieozobowiązujących spotkań". Sylwester za 2 tygodnie, a ja jestem wrakiem człowieka, nie jem, nie śpię, a jak już zasnę mam atakie lękowe i znowu nie śpię, cały czas płaczę, czasami już nie mam siły płakac to leże i nie mam siły wstać. Sylwestra spędzimy na jednej imprezie bo mamy wspólnych znajomych i oboje zostalismy zaproszeni i nie wiem jak go przeżyje. Nic nie ma dla mnie sensu nawet święta. Wiem że tego nie przezyje jak dowiem się że ma kogoś umrę juz teraz jestem w agonii... Proszę nie potępiajcie mnie z góry wiem że źle zrobiłam ciągnąc to 2 lata ale czasami nie można obszeć się temu co jest złe mam nadzieję że pomożecie mi jakoś przez to przejść.

mam taką sama sytuacje. tylko ze z nim pracuje. codziennie go widzie i będę! jeszcze długo. ile wytrzymałas? mimo ze go widywałas to ból minął?

Wiesz co ten chlopak jest cudowny naprawde... ale ja podchodze do tego wszystkiego z wielkim dystansem, on juz niestety nie. Jest AZ za slodki a mnie odrzuca cos takiego, dlatego musze z nim pogadac dzisiaj i go troche sprowadzic na ziemie, ze wole raz na jakis czas uslyszec cos milego, niz codziennie po pare razy to samo, co nie zmienia faktu, ze jest uroczy w tym wszystkim Ogolnie to z gory mu powiedzialam, ze z niczego nie zrezygnuje, z imprez, z kolezanek... Bo jak kiedys zrezygnowalam na 2 lata to potem zostala sama bez nikogo. I o dziwo zrozumiał to, mysle, ze sie ulozy tylko musze mu wbic do glowki ze nie moze byc az tak slodki, bo jest to denerwujace i pewnie z czasem bedzie odpychajace:)

Znajdziesz ja w koncu. Ja dokladnie tak samo wmawialam sobie przez 2 miesiace... uwierz mi nie było warto. On zajal sie swoim zyciem, ruszył do przodu a ja plakalam codziennie, zyc mi sie nie chciało u Ciebie tez bedzie dobrze, teraz w to nie wierzysz, ale przekonasz sie, i wspomnisz nasze slowa :*

czasami to nie jest takie proste, chce bardzo stanąć na nogi ale nie mam siły nawet rano wstac z łóżka, ciągle bym spała nie wiem moze to jest obrona organizumu to to co sie dzieje.. nie wiem

Witajcie, wiem że tego forum nikt praktycznie nie czyta ale muszę wyrzucić z siebie cały żal jaki we mnie siedzi żebym poczuła się lepiej to jest swego rodzaju terapia i mam nadzieje że mnie zrozumiecie i nie przejdziecie obok tego obojętnie bo chyba potrzebuje boźdźcca by ruszyć do przodu nawet od obcych ludzi. Zbliża się sylwester a jak już wiecie ten czas nie napała mnie szczególnym optymizmem gdyż jak i również wiecie od tego dnia zacznie się mój koszmar który będę musiała jakoś przejść. Spotkałam się z nim ostatnio cały czas pisał, nalegał na spotkanie, więc się zgodziłam i żałuje. Myślałam że zmieni zdanie na temat swojego postanowienia co do sylwestra. Nie powiem było bardzo miło , był dla mnie bardzo miły jak nigdy nie wiem dlaczego skoro w sylwestra chce to wszystko skończyć... Właśnie napisałam mu smsa że się poddaje, że zrobiłam juz wszystko co moglam zrobić, żeby coś do mnie poczuć ale się nie udało, więc nie będę się już wiecej starać bo to i tak nic nie da, i czuje się z tym strasznie jeszcze może nie dotarło do mnie to co własnie zrobilam. Wiem że z jednej strony zrobiłam słusznie, ale zabija mnie ta myśl że po sylwestrze nigdy więcej go nie zobacze. On twierdzi że kończymy tylko z seksem, ale jak mogę się z nim dalej spotykac po tym wszystkim? Jak mogę się z nim przyjaxnić nadal go kochając, jak mam patrzeć jak kiedyś sobie kogoś znajdzie to mnie zabije no powiedźccie same. Czuję pustkę nie wiem jak ja będę dalej bez niego żyć. Wczoraj byłam u fryzjera nie wiem dlaczego kobiety myślą że jak przefarbują włosy albo je obetną to nagle ich problemy znikną i staną się kimś innym, gdyby to było takie proste każda z nas by to zrobiła.. Ale pomaga co prawda tylko na chwile... Wiem że prosze o wiele ale czy mogłybyście mnie jakos wesprzeć, dać kopa? Byłabym wdzięczna