Narzeczony i jego szał na punkcie dziecka a mój sprzeciw...

Alpen, mnie ten wątek przygnębia, że takie nieodpowiedzialne osoby się po świecie i forum plątają

Beyondblackie napisał/a:

Alpen, mnie ten wątek przygnębia, że takie nieodpowiedzialne osoby się po świecie i forum plątają

Niech Cię przygnębiaja ludzkie tragedie a nie moje zycie  bo ono jest szczęsliwe..

jest już w ciązy jest kolejny jej temat zresztą jak juz pisałam 2 miesiace temu tak będzie ech,

Beyondblackie napisał/a:

Chyba oczywistym jest, że im dłużej kogoś znasz, im więcej masz możliwości obserwowania go w różnych sytuacjach, tych dobrych i tych złych, tym pełniejsza jest Twoja wiedza na jego temat i tym łatwiej uniknąć pomyłek w stylu: było fajnie przez rok, a potem emocje mu opadły/ nie wiedziałam, że on pije/ ukrywał przede mną toksyczne relacje z matką...itp, itd. NIGDY nie ma 100% gwarancji, ale przynajmniej można zminimalizować margines błędu.

Przez kilka miesięcy to nie tylko się jest na seksualnym haju, przez co wszystko widzi się w różowych barwach i nie dostrzega sygnałów ostrzegawczych wielkich jak krowy na pastwisku, ale też łatwo jest strugać królewicza z bajki. Dopiero po czasie, jak emocje się uciszą, klapki z oczu opadają i prawdziwa twarz się pokazuje. Dlatego warto czekać z poważnymi decyzjami takimi jak dziecko do takiego czasu kiedy w miarę racjonalnie jesteśmy w stanie ocenić przyszłą trwałość związku. Ocenić, nie wyczytać z kryształowej kuli.

Zakładane teorie to TYLKO teorie.
A życie, jest życiem.
I wiele razy to życie właśnie pokazuje nam te nasze DOBRE wybory.
Takie są realia.
I wychodząc za mąż - nigdy nie masz pewności, czy Twój partner niczego w życiu nie wywinie.
Chociaż decydując się na ślub, myślisz, że masz cudo nad cudami.
To jednak życie to weryfikuje.

smallangel ja to odebrałam jako ironie z tym wyjściem za faceta co się zna tydzień.

alpengold napisał/a:

smallangel ja to odebrałam jako ironie z tym wyjściem za faceta co się zna tydzień.

I?
Co to zmienia w całej koncepcji mojej wypowiedzi?

Beyondblackie napisał/a:

SupportforOscar napisał/a:

Tak naprawdę liczy sie w zyciu zdrowie i miłość i chęć dążenia do celów bo cała reszta to dzisiaj jest a jutro może jej nie być. Wypadki, choroby to sa tragedie. I szczerze to nie rozumiem tych dążeń do niezależności, byciu na równi z mężczyznami (najchętniej to im kazały bysmy rodzic dzieci ), traktowanie macierzyństwa jak kary boskiej i naśmiewanie się z młodych matek z wyboru.

Nie no jasne, najlepiej być utrzymanką wiszącą na kieszeni faceta

Nikt się nie naśmiewa z młodych kobiet, które z wyboru decydują się na macierzyństwo. Dużo osób, włączając mnie, raczej dziwi się naiwności młodej kobiety, która na własne życzenie stawia się w pozycji totalnej zależności od faceta, którego ledwo co zna. Zamiast zdobywać wykształcenie, pracować, budować własną przyszłość, Ty decydujesz się realizować plany mężczyzny, nie swoje, i w efekcie tracisz jakąkolwiek szanse samostanowienia. W razie jak księciunio się znudzi, Ty zostaniesz nie tylko z niczym, ale także z dzieckiem do wychowania i zerowymi prospektami zarabiania na to dziecko. Fajnie, nie?

Pomijając to, na dzieci powinno się decydować TYLKO wtedy, kiedy wiadomo,że związek jest stabilny, wypróbowany czasem, a nie tak hop siup, znamy się kilka miechów, zróbmy bobasa. Nie naśmiewam się z młodego macierzyństwa, ale niesmakiem mnie napawa NIEODPOWIEDZIALNE macierzyństwo.

A może ja sobie wystarczająco zarabiam i mam za co zyć? A to, ze np. bedzie płacił za moje badania w ciąży to nie wydaje mi sie za "wiszeniem na kieszeni"
.

NinaLafairy napisał/a:

smallangel napisał/a:

Zakładane teorie to TYLKO teorie.
A życie, jest życiem.
I wiele razy to życie właśnie pokazuje nam te nasze DOBRE wybory.
Takie są realia.
I wychodząc za mąż - nigdy nie masz pewności, czy Twój partner niczego w życiu nie wywinie.
Chociaż decydując się na ślub, myślisz, że masz cudo nad cudami.
To jednak życie to weryfikuje.

Dlatego najlepiej wyjsc za faceta, ktorego sie poznalo tydzien wczesniej W koncu, co to za roznica? Idac Twoim mysleniem...
Niektorzy ludzie sa w stanie ocenic charakter.

Przeczytaj ze zrozumieniem co napisałam.
Nie napisałam, że dobrze wyjść za faceta, którego zna się tydzień.
Ale nie można zakładać, że gdy się jest lata - to ten wybór będzie lepszy.

smallangel napisał/a:

NinaLafairy napisał/a:

Dlatego najlepiej wyjsc za faceta, ktorego sie poznalo tydzien wczesniej W koncu, co to za roznica? Idac Twoim mysleniem...
Niektorzy ludzie sa w stanie ocenic charakter.

Przeczytaj ze zrozumieniem co napisałam.
Nie napisałam, że dobrze wyjść za faceta, którego zna się tydzień.
Ale nie można zakładać, że gdy się jest lata - to ten wybór będzie lepszy.

Twoja teoria pasuje do chorobliwie naiwnej osoby co najwyzej. Bo sie mijasz z logika wszelka.
Jak sie widzi czlowieka kiedy jest chory, w nedzy, w bogactwie, w problemach, bez problemow, jak jest wkurzony, zmeczony, szczesliwy, jak reaguje w trudnej sytuacji to chyba jest OCZYWISTE , ze sie go lepiej zna. Niz jesli sie go widzi tylko na randkach, prawda?

Zwykle zeby zobaczyc te wszystkie rzeczy, trzeba znac kogos dluzej niz kilka miesiecy. Oczywiscie sa sytuacje wyjatki.

Jesli ktos wychodzi za kogos, zyja wiele lat razem, a pozniej wielkie zdziwienie bo zmienil zachowanie. To sa dwa wyjscia
- osoba , ktora zmienila zachowanie dostala naglego uszkodzenia mozgu (rak czy cos podobnego)
-aosoba, ktora posiada tego partnera jest slepa naumyslnie i nie widziala znakow.

Tlumaczenie sie tym, ze 'nie da sie przewidziec' jest po prostu wymowka. Jak ktos jednak lubi siebie oklamywac, to spoko.

Nie mowie tutaj o Support, bo to czy jej sie uda czy nie to jest ruletka i polega na szczesciu tylko. Osobiscie wole wybory swiadome, ale kazdy musi dopasowac sie pod siebie.

A tak na marginesie to wspominałem, że mam znajomych którzy poznali się na sylwestra, na którym zresztą też byłem, a miesiąc później byli małżeństwem? No i w tym roku strzeliło im 14 lat;)

Generalnie to ulotniłam się z tego wątku, bo stał się nudny. Do Ciebie i tak nic nie dociera, a poza tym to nie lubię "Mody na sukces".

Coś tam pisałaś o tych Twoich "zarobkach". Nie chce mi się tego szukać i cytować, ale rozumiem, że wystarczyło na opłacenie wakacji w Grecji. Gdybyś się sama utrzymywała (nie mam tutaj na myśli zakupu kosmetyków), to byś wiedziała, że nawet kilka tysiaków zarobione łatwo i szybko rozpływa się momentalnie. Taak, życie kosztuje. No, ale cóż Ty masz o tym wiedzieć? Przecież jesteś utrzymanką faceta. Czy Ci się podoba to, czy też nie- taka jest prawda. W ogóle nie jest mi Ciebie żal, bo uważam, że przydałby Ci się bardzo zimny i długi prysznic. Żal mi jest jedynie tego dziecka.

Wiesz, co jest w tym wszystkim najśmieszniejsze? Ja tego faceta wyczułam już w Twoim poprzednim wątku. Rzecz w tym, że nawet wtedy nie sądziłam, że jest tak stuknięty, jak się okazał rzeczywiście. Wszystko idzie tak, jak pisałam. Jeszcze niedawno twierdziłaś, że on poczeka spokojnie na koniec Twoich studiów, później była mowa o licencjacie. Wystarczyły dwa miesiące i Pan osiągnął swój cel. Pamiętam nawet, jak pisałam, że zaraz pewnie będziesz latać z brzuchem. Mimo wszystko, gdzieś tam liczyłam, że masz trochę oleju w głowie. No, ale jednak nie masz. On ma Cię w garści, manipuluje Tobą. Jestem pewna, że teraz to się dopiero jazdy zaczną.

Kwestia czasu, gdy pojawi się nowy wątek z Twoim udziałem- przecież trzeba zmienić w tytule "narzeczonego" na "męża". Wiesz, jaki problem teraz obstawiam? Jesteś jego prywatnym inkubatorem (bo na pewno nie traktuje Cię jak równą sobie partnerkę), więc oby się nie okazało, iż owy Pan nagle stanie się aż nadto opiekuńczy i Tobie nic nie będzie wolno. Same zakazy. Do tego dojdą oczywiście dalsze manipulacje. Teraz to już ma Cię totalnie w garści także radzę zapiąć pasy. Reszta niechaj będzie niespodzianką.

Aha, odpowiadając na Twoją ulubioną linię obrony- nie, nie zazdroszczę Ci, bo uważam, że nie mam czego. Nie jestem tak ufną i naiwną istotą jak Ty, nigdzie mi się nie śpieszy. Swoje życie buduję powoli, ziarenko do ziarenka. Mój facet ma 27 lat, staż związku 2 lata, w dodatku jestem od Ciebie starsza... a nie wyobrażam sobie teraz brać ślubu czy rodzić dziecka. Jak to mówią "co nagle, to po diable". Mam ambicje, najpierw wykształcenie, praca. Później mogę myśleć o dziecku. Teraz tego nie rozumiesz. Oby Ci się to kiedyś wielką czkawką nie odbiło.

Pozdrawiam

Ja też znam pewien przykład.. Moi rodzice mają znajomych którzy są razem lat 30. Ostatnio się okazało, że od ponad 15 lat facet prowadzi "podwójne życie". Kochanka, a właściwie druga partnerka mieszka w tym samym mieście niewiele dalej od nich. I co? Tyle lat żona znała męża, po dłuższym czasie bycia razem zdecydowali się na ślub i jaka gwarancja? Żadna. Jak ktoś będzie chciał być nieuczciwy to i tak będzie i staż nie ma tu znaczenia. Ja radziłam Support, żeby poczekała jeszcze rok czy dwa z dzieckiem, nacieszyła się związkiem i wolnością od rodziców.. wybrała inaczej - takie jej prawo. Ale nie uważam, że teraz to już patologia, on ją kopnie w tyłek a ona będzie chu***ą matką. Ja teraz skupiłabym się na tym, żeby spokojnie przygotować się do macierzyństwa, poczytać o wychowaniu dziecka, rozmawiać już teraz z partnerem o podziale obowiązków przy maluchu i zastanowić się jak załagodzić konflikt z rodzicami. Support próbowałaś rozmawiać z nimi?

Ok ale po co te szpile?

Tak, wiem, ze zycie jest drogie ale po co mi to piszesz? Przecież ja nie siedze i nie mam zamiaru siedzieć w domu. W drugiej połowie sierpnia znowu wyjeżdzam i czeka nas rozląka więc nie musisz mi prawic morałow na temat pieniedzy.

I nie rozumiem dlaczego wyzywasz mojego faceta nie znając go a opierając się tylko na tym co pisalam pod wpływem złych emocji. Chciał dziecko i prosil  o nie caly czas bo jest ze mna szczęśliwy a po rozwodzie juz całkiem był cały happy i pewny mnie na tyle by sobie zechciec potomka  i stąd ten pospiech. Rozmawialam z nim i nie wszystko chce tu pisać ale wierz mi, ze wyluzował i zrozumiał, ze musi liczyc sie ze mna... Wiec na żadną ciąże mnie nie namówil bo powiedzialam mu, ze chce dziecka i ustalilismy, ze po slubie zaczniemy starania.

I jak najbardziej rozumiem Twoja decyzję o odsunięciu decyzji o dziecku na szary koniec no ale Ty także powinnaś zrozumiec mnie a nie robic z mojego partnera ostatniego idiote. Bo przepraszam ale ktos kto to przeczyta nie znając faktów pomysli, ze związałam się z jakims palantem.

A dobrze wiesz , że to nieprawda.

SupportforOscar napisał/a:

Ok ale po co te szpile?

To nie są szpile. Ja tylko wyrażam swoje zdanie. Jeśli to, co napisałam uważasz za "szpile", to znaczy, że trafiłam w Twój słaby punkt, w to, czego się obawiasz. Na to już niestety nie mam wpływu.

Tak, wiem, ze zycie jest drogie ale po co mi to piszesz? Przecież ja nie siedze i nie mam zamiaru siedzieć w domu. W drugiej połowie sierpnia znowu wyjeżdzam i czeka nas rozląka więc nie musisz mi prawic morałow na temat pieniedzy.

I co z tego, że wyjeżdżasz? I ile tej kasy zarobisz? Starczy Ci do macierzyńskiego (oczywiście nie na kosmetyki, tylko na wynajem mieszkania, koszty potomstwa)? No właśnie, to tyle na temat tego Twojego "hajsu".

I nie rozumiem dlaczego wyzywasz mojego faceta nie znając go a opierając się tylko na tym co pisalam pod wpływem złych emocji. Chciał dziecko i prosil  o nie caly czas bo jest ze mna szczęśliwy a po rozwodzie juz całkiem był cały happy i pewny mnie na tyle by sobie zechciec potomka  i stąd ten pospiech. Rozmawialam z nim i nie wszystko chce tu pisać ale wierz mi, ze wyluzował i zrozumiał, ze musi liczyc sie ze mna... Wiec na żadną ciąże mnie nie namówil bo powiedzialam mu, ze chce dziecka i ustalilismy, ze po slubie zaczniemy starania.

Ja nikogo nie wyzywam. To jest jak dla mnie chora sytuacja. Poznałaś go w sylwestra, po tygodniu już Was związkiem nazywałaś. Facet totalnie Cię zmanipulował, odsunął od rodziców. Kilka miesięcy po jego rozwodzie już ślub bierzecie, nawet się dobrze nie znając. Pod wpływem emocji to pisałaś? Proszę Cię, to była dłuższa sytuacja. On się na Ciebie obrażał, nie odzywał i karał, bo nie chciałaś już hop siup się na dziecko zdecydować. Właśnie, że to są najbardziej alarmujące sytuacje. Pokazał już swoje pazurki, a teraz to się dopiero zacznie, bo ma Cię w garści. Z ciążą też pamiętam, że najpierw chciałaś chociaż licencjat, a jak widać nawet do tego ślubu nie chciało się Panu czekać i już ma upragnione dziecko w drodze.

I jak najbardziej rozumiem Twoja decyzję o odsunięciu decyzji o dziecku na szary koniec no ale Ty także powinnaś zrozumiec mnie a nie robic z mojego partnera ostatniego idiote. Bo przepraszam ale ktos kto to przeczyta nie znając faktów pomysli, ze związałam się z jakims palantem.

Sorry, ale po tym co napisałam powyżej plus innych rewelacjach z tego i innego wątku śmiem twierdzić, że on nie jest do końca normalny.

A dobrze wiesz , że to nieprawda.

Właśnie w tym rzecz, że nie wiem, więc nie pisz, co chcesz przeczytać.

Aha, jeszcze jedno. Jestem pełna podziwu, że cały czas tak zaciekle bronisz Pana. Ja bym się na Twoim miejscu skupiła na sobie, bo kwestia czasu, jak tutaj będzie post z kolejną "wielką tragedią".

Pozdrawiam

wiem skąd sie biora dzieci. Ponioslo nas a ja byłam świadoma w którym cyklu sie znajduje więc jak mnie niby wrobił? Ale skoro Ty wiesz lepiej jak było i o czym wtedy myslał lub nie myslal  to nie mamy o czym rozmawiac.

[
Czy Ty w ogole czytasz uwaznie to co ja pisze?? Przeciez zgodzilam sie na dziecko po slubie wiec naprawde myslisz, ze nie byl w stanie poczekac tych dwoch czy trzech miesiecy? Nie odwidzialo mu sie ale zrozumial, ze zle robi i powiedzial , ze da mi trocheczasu

mariola856 napisał/a:

Czeka was trudna rozmowa w takim razie.

Mam nadzieję, ze on tam tez sobie przemysli wszystko i porozmawiamy na spokojnie. Wysłucha mnie i zrozumie bo jak nie zrozumie to nie wiem jak bedzie wygladac dalsze zycie razem. Na pewno nie tak jak teraz. W weekend był oschły dla mnie a w pn musiał wyjechac więc wyobraz sobie jak ja sie teraz czuję. Tęsknie, czekam , boje sie a zarazem jestem zla i rozczarowana tym wszystkim.Dzisiaj starałam sie poruszyc temat przez telefon ale nie miał czasu i  powiedział, ze porozmawiamy jak wróci.

edit
A w czym mam zrozumiec jego ex zone? W tym, ze ona równiez dziecka nie chciala? Ona miała juz prawie 30 lat i była niezależna więc dlaczego nagle po slubie nie chciała dac mu dziecka? Po tylu latach bycia razem? Uzgodnili, ze po slubie zajdzie w ciaze a ona nie chciala zrezygnowac z kariery. Myslę, ze juz wtedy kogos poznała ale jeszcze nie byla pewna i tak ciągnęla z nim to malżeństwo. Ale mniejsza z tym.

Anastacjaa napisał/a:

Ale przecież on już ma dziecko ? Ciebie I wcale nie pisze tego złośliwie. Facet Cię przygarną, częściowo utrzymuje, trochę wychowuje, a przynajmniej ma takie ciągoty. Ty masz po prostu się mu podporządkować. Dać mu dziecko którego tak pragnie i się nie sprzeciwiać. Już niestety teraz widać, że nie jesteś dla niego równorzędną partnerką. Fakt, może rzeczywiście się boi, że jak zaczniesz studiować, poznawać nowych ludzi, w końcu zaczniesz robić karierę to skończy się tak jak z jego ex żoną.  Tyle, że on nie myśli o Tobie, ale wyłącznie o sobie.
Pomyśl, zaczęłaś ten związek od poświęceń. Dla niego zrezygnowałaś poniekąd z rodziców. Teraz dla niego chcesz się znów poświęcić i (wbrew sobie) zajść w ciążę? To jest zwykła manipulacja.
Dajmy na to, że się zdecydujesz w imię miłości i ratowania związku. Co dalej? Co ze studiami, karierą? Już teraz poniekąd jesteś od niego zależna. Potem już będziesz niemal całkowicie. Ty będziesz się chciała rozwijać, a on co? Dalej Ci będzie mówił, że jesteś urodzoną mamą i w tym się najlepiej sprawdzasz? Po co ci szkoła, praca? Rodzice na wieść o ciąży może odpuszczą, a może nie. Wtedy rzeczywiście perspektywa, że zostaniesz w domu z dzieckiem jest bardzo prawdopodobna. Znacie się zaledwie pół roku a Ty masz dopiero 19 lat, to nie czas ani pora na takie decyzje. On jak widać nie jest głupi, wie że teraz kiedy jest sytuacja jaka jest, że masz w sumie tylko jego i jesteś dumna, to może coś ugrać. Przecież sama piszesz, że już masz poczucie winy. Poza tym, jeżeli się nie zabezpieczasz, tylko patrzysz na dni płodne (m.in.) i wtedy seksu nie ma, to też wciąż będzie rodziło nerwową atmosferę, szczególnie że mieszkacie razem. Facet inwestuje w Ciebie czas i pieniądze więc i oczekuje. Jakoś czarno widzę, że będzie czekał aż skończysz 25 lat i będziesz gotowa na dziecko.
Nie wiem, może pójdźcie na jakiś kompromis? Skończ chociaż licencjat a teraz zdecyduj się na tabletki. W międzyczasie poznacie się lepiej. To jest chyba na tą chwilę najlepsze rozwiązanie.

I wlasnie o tym samym pisałam wyżej. Moze obawia się, że i ja zaczne zwlekać z decyzja o dziecku badz powiem po 3 latach, że nie chce ich miec. Z drugiej strony to głupie bo przeciez nie moze żądać ode mnie zajscia w ciaze tylko dlatego, że ma przykre doświadczenia. To troche brutalne i czuje sie jakbym mu była potrzebna tylko do rodzenia wymarzonych dzieci.
On nie chce zrobic ze mnie kury domowej i widze, ze zalezy mu na moim wyksztalceniu więc nie sądze, ze w ciązy i po by mnie ograniczal i kazal siedziec w domu.
Chce pójśc na kompromis i jak przestanie być dupkiem a zacznie być takim partnerem jak wczesniej to nie będzie musiał czekać do moich 25 urodzin. Dla samych moich rodziców powinien się ogarnąć troche i pokazać, że jest w porządku. Bo jak nie zmieni swojego zachowania w stosunku do mnie to ja nie wiem ile wytrzymam.
A jak u Ciebie? Po slubie juz jesteście?
My w czerwcu jestesmy zaproszeni na slub na którym będą moi rodzice i mamy nadzieję na rozmowę z nimi.

włos mi się zjeżył na głowie...