Kobieta samotna z wyboru ?

Dodam jeszcze, że może woli karierę, a facet by jej zawadzał albo żal jej czasu jaki musiałaby poświęcić mężczyźnie/ kobiecie, a jaki teraz spędzi ze sobą w taki spoób w jaki chce. Może jest też aseksualna, a żadna osoba nie była tego w stanie zaakceptować. Może kocha kogoś, kogo nie może mieć. Może jest wdową, która nie otrząsneła się po smierci męża. Może żadna osoba nie spełnia jej wymagań.

Znam kobiety samotne z wyboru i nie jest prawdą,że każda wolna trzydziestolatka jest z tego powodu nieszczęśliwa. Co usilnie się próbuje nam wmawiać.
Po prostu niektóre znasz czują się niezrealizowane na polu zawodowym, lub wręcz przeciwnie, tak kochają swoją pracę i dużo pracują, że je to całkowicie pochłania lub mają pracę związaną z podróżowaniem etc.

Są kobiety, które świetnie łączą rolę, żony, matki, managerki, kumpeli etc. Ale jest to mega ciężkie i część kobiet, woli najpierw skupić się na spełnieniu zawodowym,a potem rodzinnym, szczególnie,iż kolejności tej nie da się zwykle odwrócić(posiadanie dzieci w naturalny sposób wyhamowuje zawodowo kobietę na kilka lat).  A dzieci, zdrowa kobieta do 38/40 lat może urodzić.

W każdym razie motywem powtarzającym się u samotnych z wyboru trzydziestolatek jest: duża koncentracja na życiu zawodowym
+ średnio udane doświadczenia z mężczyznami wyniesione z przeszłości(brak przekonania jak to super jest być związku).

Fajnie, rozumiem że sam obierasz kurs na friendzone? Nie chcesz jej zrazić próbą zintensyfikowania kontaktu i przeniesienia na grunt randkowy? Zawsze myślałem, że to najbardziej naturalna kolej rzeczy. Czaj się czaj i spotykaj "niby przypadkiem", a niedługo pewnie zaczniesz doradzać jej, którą kieckę ma wybrać na randkę z jakimś super-samcem

O jakim narzucaniu się mówisz? Chcesz być jej psychoterapeutą i przekonać do samczego rodu? Jeśli ona ma problem ze sobą to niech sama go najpierw rozwiąże. Piszesz o "przekonywaniu się" - owszem, przekona się, gdy spotka gościa przed którym ugną jej się kolana, pojawi się kisiel we wiadomym miejscu i od razu będzie "uzdrowiona". Zdaje mi się, że przejawiasz naiwne spojrzenie na relacje z kobietami. Chyba że wynika to z obecnego już przekonania, że nie ma między Wami chemii... I stąd ta asekuracja - nie wychylę się, bo tak naprawdę brak z jej strony jasnych sygnałów zainteresowania.

A podzielisz się z nami ChloeIllusion co sprawiło, że skusiłaś się na tego konkretnego kandydata obecnie zwanego mężem?

Jasnych sygnałów nie ma, ale czy to trafisz za kobietą? Wystarczy wejść na kilka wątków stąd by przeczytać jak to czekają na pierwszy krok faceta a same tego ruchu nie zrobią nawet widząc, że facet jest zainteresowany bo albo uważają, że nie będą same się narzucać, bo nie wypada kobiecie i takie tam dyrdymały.

To sam sobie odpowiedziałeś - zrób pierwszy krok. Ale...

No to klops. (Nie prościej się po prostu przekonać w jakich kategoriach Cię traktuje?) Jednak...

Jako kto? Kolega? Przyjaciel? Czego Ty w końcu szukasz? Potem się nie zdziw jak będziesz z nią tę kieckę na randkę wybierał, bo ktoś "chciał się narzucać". ChloeIllusion napisała już jak to w jej przypadku zadziałało (i to standardowy przebieg spraw). Jest takie powiedzenie: jeśli chcesz zdobyć kobietę to nie możesz bać się jej stracić. A Ty już się boisz, tłumaczysz ją jej "urazem do facetów" i przyjmujesz postawę: jest ..ujowo, ale stabilnie - dobrze, że się nie pogarsza... Czekaj aż spotka swojego Adonisa, do którego od razu się przekona A potem będziesz narzekał, że przecież tyle czasu z nią "kontakta utrzymywałeś", a ona niewdzięcznica jedna z gościem, którego zna od wczoraj uciekła...

Moim zdaniem zbyt dużą uwagę poświęcasz temu, że "ona jest 32-letnią singielką i nie była w związku przynajmniej od 3-4 lat).

W wersji polskiej KAŻDA 30latka POWINNA mieć męża i dziecko albo chociaż się o nie starać, bo inaczej zaczną się różne rozkminy "dlaczego?", "jak to możliwe?".  Nie chcę pisać "a na Zachodzie", ale rzeczywiście nasz kraj pod tym względem jest trochę zacofany i kobieta, która do 30stki nie wyjdzie za mąż czy chociaż nie jest w stałym związku uznawana jest za "dziwną" i od razu się ją szufladkuje, że albo "karierowiczka" albo "zraniona przez mężczyzn", w najgorszym wypadku "widocznie nikt jej nie chciał".

Ja akurat nie reprezentuje dokładnie tej grupy wiekowej tj kobiet po 30stym roku życia, ale mam znajome, które dobiegają 30stki, atracyjne, inteligentne, wykształcone, ale nie "karierowiczki" bez faceta i uważam, że one są same z prostej przyczyny- po prostu nie ma za bardzo się z kim wiąząć. Uważam, że jeśli nie poznało się kogoś w wieku licealnym czy studenckim to potem jest coraz ciężej. Ostatnio moja kumpela, która po 10latach związku z licealną miłością bierze śłub, stwierdziła, że gdyby teraz została sama i miała zacząc kogoś szukać to widzi to w czarnych barwach, no bo fakt, żeby trafić na właściwą osobę, dotrzeć się, to naprawdę nie jest takie hop siup i nie każda kobieta jest gotowa na różne ustępstwa i kompromisy tylko po to aby być w związku.

Moim zdaniem powinieneś przestać patrzeć na nią przez ten pryzmat i jeśli rzeczywiście czujesz do niej coś więcej niż do zwykłej znajomej to jej to okaż.

Jutro kolejne spotkanie tyle że w miejscu jej pracy. Trochę pomyślałem nad tym wszystkim i doszedłem do wniosku, że będzie trzeba już jutro uderzyć z propozycją jakiegoś luźnego spotkania, na piwko czy jakiś spacer. Z tego co mówiła to podobno w weekendy nigdzie nie wychodzi poza jakimiś sporadycznymi spotkaniami z koleżankami-mężatkami. Kontakt przez neta jest taki może z jej strony bardziej zdawkowy choć też się dziś odezwała po chyba 2 dniowej ciszy z mojej strony co u mnie no i tak jak pisałem jutro mam podjechać do niej do pracy pogadać. Ogólnie jak tak z nią gadam to mam wrażenie że mamy bardzo podobne myślenie na pewne sprawy. Co do tej jej samotności to odnoszę coraz większe wrażenie że jest spowodowana tym, że ktoś ją kiedyś mocno skrzywdził. Jak opowiadała jakąś historię swojej koleżanki którą mąż terroryzował to dodała przy tym i jak tu być z kimś skoro większość facetów to chamy co oczywiście skwitowałem ripostą, że kobiety też nie są święte.
Dlatego właśnie kolego Bart pisałem, że tak ostrożnie do tego wszystkiego podchodzę. Szarlotka może doradzić z perspektywy 'zatwardziałej' singielki;)

Za duzo masz stereotypow w glowie. Dlaczego nie zadzialsza i nie umowisz sie z nia na randke, do kina, na jakies inne wyjscie, spacery, rowery, mozesz np. odslonic kawalek swojej pasji. To cos kosztuje? Kobieta w tym wieku po prostu poszukuje konkretnego faceta, nie takiego co sie cyka, zastanawia a czemu i takie tam. Po prostu jest sama, ma dopiero 32 lata, zna juz swoja wartosc, nie poleci na pierwszego lepszego.

Dla mnie niekoniecznie - wprawdzie byłam przed 30, ale po prostu ta sfera życie mnie nie interesowala i nie chciało się zajmować facetami i zwiazkami, bo nie miałam takiej potrzeby, inne sprawy byly dla mnie ciekawsze i wystarczające mi do życia. A ustawianie życia pod siebie jest przy takim charakterze wygodne, więc potem już sie coraz mniej chce to ruszać i facet musi być nieziemski, żeby tak naprawdę wszystko od fundamentów sobie rozwalić
No ale to był mój przypadek, moze ta pani faktycznie chciałaby, tylko ma złe doswiadczenia, skoro autor wywnioskowal tak z rozmowy... Generalnie powodzenia i daj znać jak poszło, jesteś na pewno fajny facet

Też tak sądzę i też tak miałam. Naiwne i głupie jest zakładanie, że każda kobieta, która przez dłuższy czas jest sama, na pewno ma złe doświadczenia albo coś z nią nie tak. Może po prostu nie chce się wiązać z pierwszym lepszym i woli być sama? Też spotykałam się z różnymi mężczyznami przez kilka lat, a mimo tego z żadnym się nie związałam, nie całowałam, nie trzymałam za rękę itp. A obiektywnie byli fajni, przystojni, inteligentni. No ale nie zakochałam się, niczego przy nich nie poczułam poza sympatią. To po co miałam się wiązać? I chociaż jestem przed 30-stką, to potrafię sobie bardzo łatwo wyobrazić, że gdybym nie poznała obecnego partnera, to teraz nadal byłabym sama. Bo chociaż nadal poznaję fajnych mężczyzn, to żaden niczego we mnie nie budzi. Nie sądzę, bym była nieszczęśliwa jako 30-letnia singielka. Może tylko drażniłoby mnie gadanie otoczenia.

Mam identycznie! Ja jestem nawet pewna, że byłabym sama do tej pory, bo przeciez pamiętam, kogo poznaję i wiem, że z żadnym z tych panów bym nie była. Zresztą pod 90% Twoich postów mam ochotę się podpisywać
A Szarlotka też ma rację, faktycznie nie każda kobieta, która "nie bierze kazdego" może o sobie powiedzieć, że jest z wyboru - może by chciała, tylko nie ma z kim...

Otóż to - nie czekałam, nie myślałam, nie starałam się i jestem pewna, że tak samo byłoby po 30. Cieszę się oczywiście, że poznałam męza, ale zanim poznałam - też bylam bardzo zadowolona ze swojego życia.

Przekonam się za 4 lata czy nagle magicznie się zmienię. A ta biologia to też dla mnie jeden wielki mit. Kobiety same to sobie wkręcają. Ja co prawda zamierzam zdecydować się na dziecko, ale to wynik mojej przemyślanej decyzji, a nie biologii i instynktu. Gdyby partner teraz powiedział "Stop, jednak nie jestem gotowy, by być ojcem", to spłynęłoby to po mnie. Zajęłabym się innymi rzeczami. Jeśli mój przypadek nie jest reprezentatywny (rzekomo młody wiek), to są przecież kobiety po 30-stce, które nigdy nie chciały i nadal nie chcą mieć dziecka. I szczerze mówiąc wątpię, że zmienią zdanie nasze forumowe 20-stki, które tutaj deklarują, że nigdy nie będą mieć dzieci. Może zmienią, ale wg mnie to mało prawdopodobne.

Ja myślę, że to wiele zależy od charakteru. Myślę, że np Ty cslady i ChloeIllusion miałyście i macie po prostu tak, że jesteście bardzo niezależne, taki twardy charakter, bardzo dążące do własnego samorozwoju. Oczywiście to nic złego. No i wtedy wiadomo, że można tak bardzo nie myśleć o związku, więc to nic dziwnego, jak ta kobieta po 30stce będzie sama, była zajęta samorozwojem, a przy okazji nie poznała faceta dla siebie. Wiadomo, może się to zdarzyć i nie tylko wiadomo twardej kobiecie, bo inna może być bardziej rodzinna, chcieć mieć od dawna fajnego faceta, a też odpowiednich facetów brak. No i wiadomo, na siłę do nikogo się nic nie poczuje, niektórzy chyba myślą, że uczucia to jest "włącz-wyłącz", ale to tak nie działa, po prostu ktoś też może być bardzo fajny, a nie zakochamy się, nic na siłę nie zrobimy, jeśli uczucia nie ma i to jest normalne. Inne kobiety mogą być tak pomiędzy, a jeszcze inne bardziej rodzinne i ja taka jestem. Tzn od zawsze jestem rodzinna, no, a jak nie rodzinna, to taka, że potrzebuję dużo ciepła, relacje czy rodzinne czy przyjacielskie są dla mnie bardzo ważne.

Dlatego nie ukrywam, gdybym nie spotkała fajnego faceta długo, to myślałabym o tym trochę, nie to, że byłabym załamana, bo wiadomo, że nie byłabym z nikim z braku laku, ale jednak czułabym taki brak w moim życiu. No, ale to właśnie wynika z mojego charakteru, no i myślę, że to u mnie też nie jest złe, to po prostu kwestia indywidualna, a nie oznacza to desperacji u mnie. Lubię kochać, być kochaną, więc nic dziwnego, że bym o tym myślała. Tak samo, dla Was np widzę mniej ważne jest macierzyństwo, po prostu nie jest dla Was aż tak ważne, dla mnie tak, po prostu lubię dzielić się miłością, chcę być w przyszłości mamą. No i ani u Was to nie jest złe, ani u mnie. Niemniej, spotkałam 7 lat temu już fajnego faceta i jestem z nim nadal. Wszystko zależy od osoby, sytuacji.

Aha rozumiem. Chodzi mi może też bardziej właśnie o pewną niezależność, jedna osoba jest bardziej, druga mniej i nie ma w tym nic złego. Ja też mam dobre relacje z rodziną, najbardziej tą najbliższą, z przyjaciółką itd, niemniej i tak myślałam o związku ogólnie, czegoś mogłoby mi mimo wszystko brakować. No bo wiadomo bliscy ludzie dają wiele, ale oprócz tego chciałabym mieć wtedy bliską osobę, z którą mogę i porozmawiać, i uprawiać seks. No w tym też sensie. Niemniej, oczywiście nie każdy to musi tak odczuwać i nie każdemu będzie tego brakować. Każdy ma inne podejście i zgadzam się, że nie każda singielka po 30-stce jest skrzywdzona. To prawda, różnie bywa, a ocenianie z góry niczego dobrego nie przynosi.

Kobietom przede wszystkim sie indoktrynuje, że jedyne szczęście płynie z relacji międzyludzkich, a największe z miłości. I to jest ich cel. Znalezc księcia z bajki, którego nie ma. Nam za to ze mamy na to zarobić, wyżywić i zapewnić, więc zwykle jest to samotnicza dola do której jestesmy przyzwyczajeni. One nie.

Pisałem też już kiedyś w innym wątku.

Jeśli ktos - facet czy kobieta - nie pragnie rodziny z głebi serca ale póki co woli rozrywkowy styl życia czy realizowanie sie to niby czemu ma sie z kims wiazac ? Dzis Swiat oferuje duzo wiecej mozliwosci niz 1 czy 2 pokolenia temu. Rzeczy ktore kiedys byly zarezerwowane dla zwiazkow czy malzenstw dzis mozna miec bedac samotnym. Od seksu po kogos kto wspoldzieli z nami swoje pasje. Kobieta poradzi sobie w domu bez faceta, a facet bez kobiety. Jest rozwiniety sprzet AGD, na telefon sa hydraulicy czy inni specjalisci.

Dopiero gdy dociera do kogos, ze moze nie chce byc sam na starosc to chce z kims sie zwiazac.

Kobiety wczesniej - bo odzywa sie chec dziecka. Wiec aktualnie niejako kobiety sa troche w gorszej sytuacji, bo kolo 30 czy kolo 35 musza lowic facetow ktorzy duzo dluzej sa w stanie prowadzic rozrywkowy styl zycia.

To nie jest zadne ustawianie kto ma gorzej kto ma latwiej, ale chyba opis faktu.

Zreszta kobiety kolo 35 niech tak nie narzekaja na zycie. Gdy mialy 18 czy 20 czy 25 lat były Krółowymi Życia ze stadami adoratorow i moga miec seks czy dziecko na kiwnięcie palcem. Kobiety w takim wieku podobaja sie wszystkim facetom. Po prostu zycie z wiekem to wyrownuje. Faceci maja jakby bardziej stale zainteresownie z wiekiem : koło 20 dziewczyny nie lecą na nich stadami, ale też jeszcze nawet po 40 mogą bywac atrakcyjnie nawet dla mlodych kobiet.

No dokładnie, dlatego nie miałam potrzeby wchodzenia w związek z przyczyn "praktycznych", jeśli "tego" nie czułam, bo swoje życie umiem ogarnąć sama. A kwestie biologii mnie nie dotyczą, bo jak pisałam, dzieci mieć nie zamierzałam i nie zamierzam.

O właśnie, tak jak było (i jest) ze mną

Odwiedziny sobotnie miały być krótkie a trwały kilka godzin. Tak się super gadało, że nie mogłem stamtąd wyjść a i jej również chyba nie byłoby to na rękę gdybym sobie poszedł i siedziałem z nią aż pracę skończyła, w sumie dużo się nie napracowała tego dnia:)
Czułem się tak swobodnie przy niej jakbyśmy się znali od wielu lat. Zero krępacji, rozmowa dosłownie na każdy temat, śmiech, uśmiechy i ogólnie bardzo miło. Zanim zaproponowałem jakiekolwiek spotkanie to powiedziała mi, że po pracy jest umówiona z koleżankami a w nd. wieczorem wiezie swoją babcię do sanatorium i wróci w środę albo czwartek. Szkoda trochę, ale jak to mówią co się odwlecze to nie uciecze i co ma być to będzie. Aha i tak jak podejrzewałem, facetom nie ufa bo miała złe doświadczenia z nimi.
Może martwi i zastanawia trochę brak kontaktu z jej strony od soboty(ja też się nie odzywałem ale przeważnie to ja pierwszy piszę) i jeszcze jedna sprawa. Czasem jak piszę pod wieczór smsa to odpisuje dopiero rano na drugi dzień. Nie chcę się w tym czegoś doszukiwać, ale jednak nieco jakby to powiedzieć ostudza mi to głowę. W sumie wysłać krótkiego smsa to kwestia minuty. Nie wiem, może z kimś się spotyka, spędza wieczory czy noc, ciężko mi powiedzieć. Zresztą mi się nie musi tłumaczyć z takich rzeczy a ten super kontakt który mamy jak się spotkamy też nie musi oznaczać od razu nie wiadomo czego. Muszę to sobie wszystko znowu poukładać i jak wróci to zadzwonię co u niej. Gdybym miał kilka lat mniej to mógłbym sobie wiele wyobrażać ale jako, że trochę się już przeżyło to podchodzę do tego z dużym dystansem. Dała na pewno odczuć, że bardzo mnie lubi ale pomiędzy słowem lubić kogoś a 'coś więcej' jest spora różnica.

Camorra - super, że udało się Wam pogadać i że było fajnie. Moim zdaniem, gdyby dziewczyna na 100% nie byla zainteresowana, nie rozmawiałaby tak ochoczo, a wręcz starała się ostudzić relację, żeby potem nie mieć kłopotu, jak się nakręcisz. Jeśli tego nie robi, to znaczy, że aż tak niechętna temu scenariuszowi nie jest
Co do sms, może być jak mówi Szarlotka - wyciszony telefon, ogląda TV, słucha muzyki, kąpie się i nie słyszy, a potem nie sprawdzi i dopiero rano zobaczy. A może też być odwrotnie - widzi (np. ja raczej bym zobaczyła), ale jest już zmęczona, nie ma weny na pisanie, albo wręcz robi to celowo - "żeby sobie nie pomyślał, że taka jestem zdesperowana i nie mam co robić, że siedzę tylko przy telefonie" I wcale to nie musi źle wróżyć, wręcz przeciwnie - my kobiety mamy napakowane do głowy, że tak właśnie się wzbudza męskie zainteresowanie - niech sobie poczeka, podenerwuje się, to mu będzie bardziej zależeć, a nie tam taka łatwa i dostępna być od razu, bo się znudzi

Dziękuję! Ja też trzymam za Ciebie kciuki i jestem pewna, że Ci się uda, bo najważniejsze to wiedzieć, czego chcesz i nie zadowalać się półśrodkami

No to super, bo niezainteresowana kobieta na pewno by się tak nie zachowywała - po prostu bałaby się, że odbierzesz to jako zachętę, a ona będzie Cię potem musiała spławiać. Jeśli tak nie zrobiła, znaczy, że spławiać nie ma zamiaru

Dokładnie Cieszcie się swoim towarzystwem i poznawajcie w swoim tempie.

witajcie, ciekawa dyskusja ja jestem potencjalna przyszla singielka po trzysiestce ,choć jeszcze przed ta data, ale czuje jednak, ze chcialabym aby tak zostało przez dluzszy czas, mozliwe ze kilka lat.

Samotna dlatego, ze mialam problem we wchodzeniem ze zwiazki, przyciagalam dotychczas niedostępnych facetow i 'ten którego chcialam nie byl zainteresowany, a ten który byl mnie nie interesowal'. Nie moge powiedzieć aby przezyla wielki dramat i skrzywdzenie bo moje zwiazki zazwyczaj kończymy sie początkowej, jednak w dużej mierze czuje sie zrażona do zwiazkow.

Jestem teraz w trakcie pracy nad poczuciem wlasnej wartości, swoimi emocjami - zaburzenia w tych sferach byly glowna przyczyna niepowodzeń w relacjach damsko-męskich. Juz czuje, ze zrobilam postep, zyskuje niezależność emocjonalna i pewna sile wewnetrzna, którą jest pomocna w życiu, w karierze zawodowej, formuowaniu celow. I bardzo chce sie skupić na sobie przez dluzszy czas, mozliwe, ze nawet kilka lat.
Bylam dziewczyna, którą chciala oprzeć sie na mężczyźnie, uzaleniala od niego swoje samopoczucie, chciala mieć sie do kogoś przytulic etc.
Teraz skupiam sie na swoich zainteresowań, celach, na relacjach rowniez ale przyjacielkich rodzinnych. Czuje wręcz, ze chce zaburzać sobie tego "rytmu" blizsza relacja z mezczyzna, która nie mniej wymaga energii, dzielenia sie sobą, poświęceń itp. Patrzac na zwiazki obok raczej ciesze sie tym, ze posiadam niezależność emocjalna i czyjś gest nie jest w stanie wyprowadzić mnie z równowagi.

I sie zastanowilam Camorra, co odpowiem, jeśli za jakiś czas facet z którym będę sie spotykać zapyta "Dlaczego jestes sama w tym wieku". Faktycznie to bedzie nie zbyt przyjemne pytanie bo:
- wcale nie mialabym ochoty opowiadać o zranieniu (a szczególnie osoba, której przydarzyl sie naprawdę duży dramat moze nie chciec do niego wracac)
- nie jestem typem karierowiczki
- nie koniecznie chce dzielic sie moja sciezka dotyczaca pracy nad sobą
- faktycznie dotyczy to naszych rodzimych stereotypów gdzie kobieta w TYM wieku jest sama to cos z nią nie tak i przez to staje sie mniej atrakcyjna

Moze Ci zatem autorze brakować tej męskiej potrzeby "zdobywania obiektu", ale to juz do przemyslenia dla Ciebie czy to jest wazne czy wazniejsza jest relacja. Zwróć uwagę na nią jako na osobę, czy dobrze się ukladaja wasza rozmowy, czy relacja sie w rozwija (a wygląda na to ze tak) na to jak ona wplywa na Ciebie a Ty na nią. Czyli patrz na teraźniejszość i przeszlosc bo tylko to Ciebie dotyczy
Tylko faktycznie uważaj na friendzone tj. wybadaj czy jest Toba zainteresowana fizycznie, czy widzi perspektywę bycia w zwiazku (bo Ty owszem, prawda?) no i szczerość intencji Zycze powodzenia

Preferowalabym pozostanie na forum, taka w końcu jego rola, moze ktoś sie dolaczy do dyskusji jeszcze.

Pozwolilabym relacji naturalnie sie rozwijac. Z jednej strony piszesz, ze obiawiasz sie jej braku gotowości na związek, drugiej jakiegoś wyścigu z wyimaginowanym konkurentem, no halo?
Dzialaj, zalecaj sie, z szacunkiem dla jej przestrzeni, z klasa Przede wszystkim bądź sobą oraz uwaznie obserwuj relakcje (swoje i jej).
To, że oboje jestescie po 30stce, wolni, jest atrakcyjność i dobra rozmowa, jeszcze nie gwarantuje happy endu. Nie ma jakiejs magicznej porady ani przycisku, który sprawi, ze ona stanie sie Twoja, to zawsze ryzyko.

Śledzę ten temat z dużym zainteresowaniem. Nie chcę siać defetyzmu, ale moim zdaniem taki opis sytuacji wcale nie świadczy o dobrym przebiegu spraw. Czy na ten moment wiesz ile czasu będziecie jeszcze tak sobie przyjaźnie siedzieć razem? Z doświadczenia i obserwacji doszedłem dawno temu do wniosku, że jeśli druga strona nie wykazuje choćby minimalnej potrzeby fizycznego zbliżenia się do delikwenta już w trakcie początków znajomości, to potem nie poczuje. Ona nie ma 5 lat, wie po co wychodzi się na spotkania z facetem. A tak - czym różnią się Wasze schadzki od jej spotkań z koleżankami? Niczym. W dodatku przecież widzi, że Ty akceptujesz ten stan, więc żebyś potem się nie zdziwił, gdy ona "się zdziwi" i powie: "No ale przecież nic się nie działo, spotykaliśmy się jak koledzy, o co Ci chodzi, niczego nie obiecywałam etc., etc., etc.". A ta wymówka, że nie zna znajomych... - OMG! Zainteresowana kobieta z równie wielkim zainteresowaniem pozna znajomych faceta, z którym się spotyka.

Bart, no ja również zaczynam odnosić podobne wrażenie. Ona na ten moment raczej nie odczuwa  potrzeby by się spotkać, mało tego, mija kilka dni i sama od siebie nie odezwie się słowem. Ja tak jak pisałem nigdy nie byłem, a teraz tym bardziej nie jestem typem człowieka, który będzie zbyt długo nalegał i się narzucał.
Ze spotkań mogło wynikać, że jest chociaż trochę zainteresowana, no ale potem dziwna cisza. Możliwe, że jestem takim czasoumilaczem, nuda w pracy to można śmiało pogadać z kimś
Często podczas rozmowy nawiązywała też do innych kobiet, niby w żartach ale co jakiś czas jakieś podteksty były.

@ szarlotka dlaczego uważasz, że nie jest zainteresowana byciem kumpelą? Oczywiście, że teraz zwolnię i to dosyć mocno

Przeczytałam, rozważyłam i podpisuję się pod tym obiema rękami...
Mądra babka z tej Szarlotkinagoraco;)

Tego się nie da zdefiniować. Z jej zachowania to wynika. Ona nie traktuje Cię jak bezpłciowego Ziutka do pogaduch. Podoba jej się twoje zainteresowanie, ale trzyma dystans, bo nie chce żeby to się rozkręcało w stronę czegoś więcej, bo Ty byś zaczął ją naciskać, a ona nie chce żadnej presji w tej chwili. Ale jak się Ty zdystansujesz, to ona będzie szukała z Tobą kontaktu, bo jej będzie szkoda tej znajomości.

Ogólnie to widzę, że podoba się jej mój charakter i zaradność życiowa. Ja ogólnie to narzekam rzadko, staram się nie narzekać jak inni na te nasze marne zarobki a zamiast tego wolę wziąć się za jakąś dodatkową robotę. Ogólnie z tego co mówiła to między 'wierszami wyczytałem', że nie lubi nie zaradnych facetów i takich co boją się własnego cienia.