jest ze mną ze względu na wnętrze???

napisałam ostatniego posta, po mojej rozmowie z nim. W głębi duszy zawsze wiedziałam, że to co zawsze sobie myślałam było prawdą i tak jest (jeżeli o czymś mi nie mówił, albo nie chciał uzewnętrzniać swoich uczuć, to już jego problem, bo trzeba było rozmawiać kiedy był na to czas) Po prostu z uczucia do niego, jestem nawet gotowa wziąć winę na siebie, byleby polepszyć nasze stosunki ale teraz widzę wyraźnie, ze nie było warto robić z siebie aż takiej idiotki. Zawsze odwracał kota ogonem i wmawiał mi to wszystko a ja jak głupia sama zaczynałam w to wierzyć i mój ostatni długi post jest tego dowodem. Kiedyś wszyscy, którzy o nas wiedzieli i o moim niespełnieniu w tym zawiązku, mówili że tak być nie może i powinnam z nim zerwać, tylko ja zaślepiona miłością, olewałam to, licząc, że z tego naprawdę coś będzie...

wyszło na to jaki jest jednak niedojrzały, że nie był ze mną z miłości, tylko z barku laku, teraz trafiła mu się panienka w jego typie i strasznie się nakręcił, nas mając totalnie gdzieś... Zawsze robił ze mnie histeryczkę, tylko dlatego, że sam nie potrafił zachować się wobec mnie jak mężczyzna. On nie wie co to znaczy... On uważa że miałam tylko pretensje i wymagania, ale naprawdę, odwdzięczanie się drugiej osobie (a nie tylko branie) to wymagania? Nie mówiąc już o ciągłym powtarzaniu, że nie jestem w jego guście i ze są ładniejsze, które go bardziej kręcą... Tak jest w związku? Ciągła krytyka, nie wysilanie się, zaniedbywanie potrzeb partnera, podczas gdy druga strona daje z siebie więcej... Nie dam już sobie wmówić, że to przeze mnie, bo powli zaczynałam w to wierzyć... On jest pierwszym chłopakiem, który tak mnie potraktował...

W dodatku on myślał chyba, że będę tolerowała jego znajomość z tamtą, ale chyba upadłabym na samo dno, gdybym na to przystała. Mam swoja godność i nie pozwolę sobą tak pomiatać. Dosyć tego!

On, zamiast poważnej, partnerskiej relacji woli, gimnanzjalny zachwyt bez jakichkolwiek zobowiązań wobec drugiej strony i uganianie się za zdzirkami w swoim typie, taki właśnie jest w środku, na początku zawsze ładnie pisał, mówił, a potem wychodzi szydło z worka. Jeszcze mi wmawiał, ze to ja uzależniłam się od niego... Teraz już nic nie chcę od niego, bo on nie dorósł do bycia z kimkolwiek...

Jest mi tak bardzo przykro, bo nie spodziewałam się, że on może być taki. Miałam go za rozsądnego, uczciwego chłopaka, który ma jakieś wartości, zasady, ale nie... To 24-letni chłopiec...
I choć może czasem za bardzo byłam emocjonalna, to nie znaczy, że wszystko należało przekreślić. Dobrze wiedział co mnie rani, a mimo wszystko nie zważał na słowa, bo miał gdzieś jak się poczuję. Gdyby mu choć trochę na tym zależało, nie szukał by zaraz po naszej rozmowie, zakończonej w łóżku, pocieszycielki. Nie tak szybko i nie w taki sposób. Teraz widzę, że nie tracił czasu...

Nie będę się załamywać. To na pewno. Ale ja naprawdę go kochałam i mimo swoich emocji, godziłam się na wszystko to, czego zmienić dla mnie nie zamierzał. A mówienie o tym, że z wyglądu mu się nie podobam, bo są lepsze, ładniejsze to już szczyt. jeszcze mi wypomniał, ze rozłączyłam się dziś w trakcie rozmowy przez tel i nawet nie próbuję pójść na jakiś kompromis. Kompromis? Mam się godzić na jego "flirty dla zdesperowanych". Tyle razy ja mówiłam o kompromisach a on miał to gdzieś...

Dzięki niemu nauczyłam się, że nie można marnować czasu z kimś, kto nie jest tego wart. Teraz jestem silniejsza.

I to był błąd. Była dla niego za dobra, nie byłam tandetną zdzirą trzymającą go na dystans, tylko naprawdę kochającą dziewczyną, która poważnie myślała o wspólnych tworzeniu czegoś wartościowego. 

Nawet jeśli on zarzuca mi jakieś zbyt emocjonalne reakcje, mógł po prostu do tego nie doprowadzać, robić wszystko tak, by oszczędzić tego i sobie i mi. Łagodzić wszystko co złe, będąc ze mną szczerym i nie ukrywając niczego, c mogłoby budzić moje wątpliwości... Powinien budować zaufanie miedzy nami, a nie je podważać i ukrywać jakieś sprzeczne sytuacje. Teraz żali się swojej nowej koleżance, dlaczego w taki razie nie rozmawiał ze mną? Czemu nie mówił mi o swoich odczuciach?
Sam mi mówił, że etap poznawania się (wtedy kiedy było najlepiej; chciałam wrócić do niego w pewien sposób) mamy już za sobą, wiec potem zaczął się etap związku, w którym on więcej brał niż dawał. Jak ja na tym etapie mogłam nie być zaangażowana? Przecież to normalne, ale nasz związek daleki był wkrótce od normalności...

Póki co jestem już tym wszystkim zmęczona. Dawniej rzeczy się naprawiało, dziś wyrzuca się i kupuje nowe... Jeśli tak ma być, wolę nie mieć nic, niż mieć popsute i nie móc tego naprawić...

Mógł tak robić, ale w związku z tym, że Cię najprawdopodobniej nigdy nie kochał to mu na tym nie zależało, tym bardziej gdy czuł, że sobie na wiele w stosunku do Ciebie pozwolić. Ty się w tę relację angazowalas bo go kochalas, typowy brak równowagi uczuć. Reagowalas emocjonalnie bo Ci zależało i tyle. Przespalas moment, gdy równowaga uczuć i zaangażowania została na dobre zachwiana, po nim należy usiąść i wyjaśnić albo zakończyć, bo inaczej kończy się ciagnieciem de facto jednostronnej relacji aż do laskawej decyzji drugiej strony.
Co do naprawiania naprawy stosuje się tam gdzie jest taka możliwość, gdzie przyczyną są nieporozumienia, sytuacja zewnętrzna itp. U Was z jego strony nie ma co naprawiać i dawno już nie było. Coś podświadomie czuje, że gdybyście byli przyjaciółmi, a nie związkiem, to sytuacja byłaby dziś zgoła odmienna.