Inteligentne kobiety - gdzie znaleźć?

No a może po prosty to Ty nudziłeś informatyczkę. Też tak mam, że kiedy ktoś mnie nudzi, to mimowolnie przestaję się starać. Ja ogólnie jestem małomówna i introwertyczna w takich prywatnych kontaktach (w pracy oczywiście w pełni się kontroluję i nie mogę sobie na to pozwolić), ale są ludzie z którymi rozmawia mi się tak dobrze i naturalnie, że nagle wychodzi ze mnie bestia i mogę gadać godzinami. Sądzę, że tacy prawdziwie inteligentni ludzie umieją porozmawiać z każdym. Mam kilku takich znajomych i podziwiam ich za to, że na każdy temat mają coś ciekawego do powiedzenia mimo, że też mają jakieś swoje pasje, ale one ich nie ograniczają. Również staram się do tego dążyć, bo rozmowa tylko i wyłącznie o naszych zainteresowaniach, bez otwartości umysłu na nowe dziedziny i tematy, nie świadczy moim zdaniem o inteligencji.

Jeżeli warunkiem fajnej rozmowy z kimś jest posiadanie wspólnych tematów w sensie obiektywnym, to już wieje nudą i taką właśnie sytuacją jak wyżej.
Żeby między dwojgiem ludzi płci przeciwnej zaiskrzyło, to muszą mieć zdolność fajnego gadania o niczym.
Oczywiście konkretne tematy też przyjdą i będą się pojawiać, ale zdecydowanie ważniejsza jest umiejętność robienia surrealistycznych żartów z niczego, udowadnianie wyższości Kaczora Donalda nad Myszką Miki etc.
Jak rozmowa przebiega wg. schematu 'co porabiasz w życiu, gdzie mieszkasz....' To obu stronom szybko zbierze się na pawia.

Osobiście jestem ścisłowcem, nie nawiedzę uczyć się czegokolwiek na pamięć a wszystko staram się rozumieć, chociaż mam trochę cech i zainteresowań humanisty, jednak zawsze jest się tym lub tym - według mnie. Wszystkie znajome i kandydatki na kobiety życia były umysłami ścisłymi - głównie matematyczki, studentki kierunków technicznych ewentualnie medycznych. Wszystkie jakiekolwiek relacje ze humanistkami kończyły się szybko i nie fajnie. Niedawno poznałem humanistkę, która była inna niż wszystkie inne i na dodatek bardzo atrakcyjna - myślałem, że złapałem Pana Boga za nogi, ale szybko okazało się, że jest taka sama jak wszystkie inne. Od tego czasu staram się uciekać na widok humanistek. A jeszcze dodając do tych bardzo atrakcyjnych to facet może nazbierać tylko kompleksów przy takiej a co z tego mu przyjdzie - nic, oczywiście kobieta musi czymś przyciągać, ale nie musi być specjalnie piękna.

hmm Panowie ścisłowcy taki wzór 2 pi-to co się tym liczy:)Tak z ciekawości pytam:)

Długość okręgu jednostkowego. Powinieneś mieć to w podstawówce...

Z humanistami nie było żadnego związku po prostu najczęściej po kilku dniach znajomości następował jej koniec. Jako jeszcze student powiem, że humanistki według mnie głównie chodzą dla papierka i imprez, a jak już znajdują się inne to mają niezwykle wysokie wymagania, myślą że są księżniczkami, wszystko się im należy i najczęściej mają fatalny charakter - takie są moje odczucia. Dla kontrastu: znam pewną ambitną studentkę medycyny, finalistkę olimpiad, wymiatającą na swoim kierunku, bardzo fajny charakter, mającą chęć pomocy innym - niestety nie udało się nam - z mojej winy i szczerze jak o niej myślę czuję się trochę dupkiem. Czy w ogóle można porównać którąś naukę humanistyczną do medycyny?

Na prawdę takie mam wrażenie, że najbliższe są mi kobiety z umysłem ścisłym.

Wiem dobrze czym jest programowanie, dlatego powiem Ci, że masz umysł ścisły na tyle rozwinięty, że sobie dobrze radzisz z zagadnieniami humanistycznymi - tak jak mówiłem ja też trochę mam cech humanisty (ale na szczęście tylko trochę).

P.S.
2 pi pojawia się od geometrii, przez fizykę, całki, transformaty we wszystkim naukach ścisłych i technicznych.

Wie w końcu sprawy techniczne są bliskie ścisłym.

Studentka-humanistka: "Nauki przyrodnicze to proste, głupoty nie potrzebne, ja jestem najmądrzejsza bo potrafię przeczytać dwie książki na tydzień, bo nic nie robię oprócz ściąg i imprez mam dużo czasu a matematyka to tylko dodawanie."  
Kobieta z umysłem ścisłym chociaż nie rozumie technicznych kwestii to nigdy nie powie, że to jest proste lub nie potrzebne. Wspomniana studentka medycyny chociaż o sprawach technicznych nie wie dużo ma do tego szacunek, stara się zrozumieć i nie będzie mówić bzdur.

Skoro zrobiłem się trochę szumu, to wypadałoby dopowiedzieć coś więcej. Ostatnio udało mi się złapać b. dobry kontakt z jedną dziewczyną, nie-doktorantką (hehe), ale w podobnym wieku, i na dzień dzisiejszy rokuje to nad wyraz optymistycznie (w zasadzie biorąc pod uwagę nie formalne deklaracje a realne stosunki, to jesteśmy już parą).
Tak, już mi to jeden znajomy powiedział: "I co, dało się?".

Poszedłeś o krok dalej ode mnie, ale 10/10 to co mówisz. Tak z ciekawości w jakim wieku są te humanistki o których piszesz i w jakim Ty jesteś (student)? Ostatnio się zauroczyłem taką humanistką i odradzam Wam wszystkim tego - starałem się, nabawiłbym się kompleksów, a tu z dnia na dzień koniec znajomości.
Co do kobiet ścisłych też racja, niestety właśnie u mnie jest ten problem seksualności - czasem mnie mniej kręcą, a te drugie zazwyczaj są zajęte i wierne.
Ostatnio myślałem nad zainteresowaniem się młodszymi kobietami - tam nie wszystkie są zajęte i znajdują się takie porządne, w końcu równica nawet 10 lat jest według mnie zdrowa (ale jak się ma 30 i więcej). Mam na myśli zatrzymanie się na 18+ sam mając obecnie 4 lata więcej.
A jak jest u Ciebie bebenoebebe?

Kertesz Jaka jest ta kobieta - studentka, pracująca, humanistka czy raczej ścisły umysł?

bebenoebebe, Kwintus - cała sztuka polega na tym, żeby takie "ścisłe" kobiety rozluźnić...
Czy Wy czytacie to co piszecie???

Co do zagadek: co to jest różniczka?

Ale tak jest i lepiej przestrzegać innych jak sam się na tym przejechałem.
I będę musiał zaostrzyć kryteria a w zasadzie nie tracić czasu na takie humanistki .  Takie bo widać nie wszystkie są takie autor tematu znalazł normalna, ale prawda jest taka, że sam jest humanista, więc pewnie latwiej mu z taką kobieta się dogadać.

Jak już powiedziałem, czuję się ścisłowcem, taki kierunek jest moim zawodem i moją pasją w nim się kształcę i robię karierę, ale też dużo piszę, lubię niektóre artystyczne sprawy, ambitniejszą muzykę i nawet interesują się modą, więc ogólnie uważam się za człowieka nie zawężonego do nauk ścisłych.
Pierwsze pisałem, że to kwestia charaktery, a teraz upodobać, bo sam już nie wiem czego to jest kwestia, ale podam statystyki: każda z każdą humanistką było krótko i koniec, a z tymi umysłami ścisłymi mogę podać trzy przykłady, gdzie na prawdę dobrze się dogadywaliśmy i żałuję, że jakoś nic z tego nie było, w zasadzie zawsze z mojej winy (coś mi się nie spodobało lub miałem akurat gorszy okres). Z tymi dziewczynami rozmawiałem też dużo o sprawach które można nazwać humanistycznymi, o sztuce, kinie i było to ambitne. Humanistkę też jedną poznałem też było fajnie - tylko ten charakter i te wymagania...
Kobiety, które studiują dla papierka i imprez omijam szerokim łukiem - a niestety wśród tych "ścisłych" też są takie. Ale fenomenem były dwie dziewczyny. Pierwsza była dość mocno atrakcyjna i chociaż nie mieliśmy nawet wspólnych tematów to jakoś ciągle utrzymywałem ten kontakt - tutaj niestety z jej winy się nie udało. A druga młoda, jeszcze licealistka, dość niedojrzała (w porównaniu do innej licealistki, w jej wieku, którą znam), w zasadzie nie lubiła nawet tych humanistycznych ani tych ścisłych spraw, a do tego lubiła imprezy, a jakoś mimo to zależało mi i mnie kręciła, była dość atrakcyjna i nawet potrafiliśmy długo rozmawiać i znaleźliśmy wspólny temat - modę. Myślałem o niej nawet jak o dziewczynie, co prawda musiałbym jej przyśpieszyć proces dojrzewania, ale jednak. Jak tak o niej myślę to może nawet jeszcze spróbuję.

Kwintus nie słuchaj tej jasnowlosej królowej Żelaznego Tronu nie koncz, bo nie będę miał się z czego śmiać do upadłego.