Inteligentne kobiety - gdzie znaleźć?

Mam podobny problem,  może z tą różnicą, że większość chłopaków (bo chyba ciężko nazwać ich mężczyznami), nie chciało kobiety takiej, jak ja. Z wyglądu nic mi nie brakuje, ideałem nie jestem, ale nieskromnie mogę uznać się za ładną kobietę, zaradną, inteligentną i wykształconą. Umiem posprzątać, zrobić w kuchni coś więcej niż przysłowiowego schabowego, jestem ciekawa świata. Chciałabym sie ustatkować, założyć rodzinę i po prostu żyć. Plan piękny, ale nie jest mi to dane, bo od większości facetów słyszałam -"zazdroszczę Twojemu przyszłemu mężowi" -tylko jakoś żadne z nich nie chciał się nim stać... Nie lubię gierek, udawania, że nie zależy, bo jest to dla mnie bardzo męczące -jeśli obu stronom zależy, to lepiej tę energie poświęcić na tworzenie związku
Czego mi brakuje -nie wiem, nie siedzę w domu, bywam w wielu miejscach, działam aktywnie...Staram się wierzyć, że jeszcze ktoś się znajdzie...
Chyba trzeba po prostu żyć i być uważnym, miłość sama się pojawi
Trzymam kciuki, powodzenia

Ale skąd przekonanie, że się pojawi? I to po latach frustracji, zazdrosnego patrzenia na pary etc. Nie można sobie wyłączyć chęci bycia z kimś, bliskości, więzi uczuciowej i intelektualnej, seksualnej...
To gdzie takie kobiety, jak Ty, bywają? jakby tylko po 2 godzinach okazało się, że mamy sporo wspólnego to bym Cię zaczął podrywać ;-).

Są wszędzie, tylko na nie nikt nie zwraca uwagi, a jak już zwróci i "poderwie", to przestaje się starać, bo uznaje, że już ją zdobył...Pewności nie ma, ale co innego zrobić, poddać się? Każdy pragnie miłości, dlatego człowiek próbuje, mimo ciągłych niepowodzeń. Czekam na mężczyznę, który najbardziej będzie bał się mnie stracić, a ja odwzajemnię się tym samym...
Ja staram się po prostu być, realizować swoje pasje, dawać z siebie 100 %, w każdym związku. Walczę zawsze do końca...
Lepiej być samotnym w pojedynkę, niż we dwoje...Ja jestem romantyczką i wierzę w przeznaczenie. Więc pewnie i Twoja druga połówka gdzieś się błąka..Poza tym, gdyby wszystkie były wspaniałe, jak odróżniłbyś tę Jedyną ?

Otrzymałeś merytoryczne rady, więc dlaczego się do nich nie ustosunkujesz, tylko sam czepiasz słówek? Pitagoras miał rację w tym względzie, że zawsze możesz popracować nad umiejętnością poznawania nowych osób, a poznawać możesz wszędzie, ja podałam tylko kilka przykładów. Praca na babskim kierunku studiów wiele ułatwia. Gdybyś studiował jakąś automatykę i robotykę albo fizykę, to mógłbyś narzekać, że jest mało kobiet i nie możesz znaleźć takiej, z którą mógłbyś porozmawiać o swoich zainteresowaniach. A Ty naprawdę masz ogromne pole do popisu.

A mnie się wydaje, że jesteś całkiem normalnym facetem. Z ciekawości przeczytałam dwa razy Twój post, żeby sprawdzić ortografię i interpunkcję skończyłam polonistykę i stwierdzam, że wszystko jest na swoim miejscu
Wiesz, wcale nie jesteś odosobniony ze swoim problemem. Ja mam prawie 28 lat, też chciałabym poznać inteligentnego chłopaka, bo wydaje mi się, że nic mi nie brakuje. Ale jakoś nie wychodzi. Może po prosu daj kobietom szansę. Przed chwilą chciałam napisać do Ciebie prywatnego maila, ale ta opcja jest u Ciebie zablokowana i już jedna okazja ucieka miej oczy szeroko otwarte

Ale ja mam przecież włączone "Ukryj adres email ale zezwól na formę email". To chyba znaczy, że można się ze mną kontaktować.
I ja chętnie dam tę szansę, tylko niech szanowne panie dadzą wpierw mnie szansę chociaż minimalnie wykazać się . Ja naprawdę nie skreślam "z miejsca" ;-) .

Pitagoras, znam ten kurs.

Wtedy co go znalazłem nie. Zniechęcił mnie swoim ostatnim elementem, czyli podchodzeniem do kobiet i proponowaniem im seksu.
Teraz go pewnie zrobię, ale bez tego elementu.

Przede wszystkim według mnie nie jest zbyt dobrze tworzyć ramy przyszłego partnera. Typu od 27 do 29 lat,miejsce zamieszkania do 15km, wykształcenie wyższe związane z naukami humanistycznymi. W miłości chodzi o to, że jest zaskakująca- niejednokrotnie może nas powalić osoba, która w ten schemat się nie wpasowuje, ale jest fantastycznym człowiekiem. Bardzo ważna jest otwarta postawa i chęć poznawania różnych osób bo wśród nich może być ktoś na kogo czekałeś całe życie, ale możesz ją przeoczyć bo ma lat 25, a nie 27:)

Jeśli w życiu jesteś taki jak na forum to nie dziwię się że dziewczyny uciekają od Ciebie. Piszesz tak sztywno, jakbyś kij od szczotki polknal i do tego te wymagania jakbyś szukał samochodu a nie miłości.

No nie, nie można, przed chwilą spróbowałam. "Użytkownik nie zezwolił ble ble ble". Może to jakiś błąd forumowy...

Ja jestem inteligentna, interesuję się kulturoznawstwem, literaturą, sztuką, teatrem, kinem, muzyką, ble ble ble. W przedziale wiekowym 27-29 to się już nie mieszczę. Doktoratu nie mam i mieć nie zamierzam, bo po nic mi niepotrzebny. Ubieram się bardzo nieciekawie, bo dla mnie znaczenie ma żeby mi było ciepło i wygodnie, więc chodzę głównie w jeansach i ciemnych golfach. I pozamiatne, już bym odpadła. ;-)

Osobiście za to nie lubię snobów, a takie "jestem doktorantem, szukam inteligentnej dziewczyny" trochę mi właśnie snobizmem zapachniało. Snob to taki ktoś, kto Dostojewskiego przeczyta, ale po Kinga nie sięgnie, bo to literatura dla plebsu. Albo kto ocenia intelekt po tytułach naukowych i fakultetach. Nie wiem jeszcze jak jest z Tobą.

Btw - ja jednego ze swoich mężczyzn na stacji metra poznałam, jedną ze swoich kobiet na uczelnianym korytarzu. Nie ma jakiejś ścisłej reguły, że w jakichś miejscach się nie da poznać fajnej dziewczyny. W autobusie się da.

Więcej luzu i spontanicznośći przyjacielu. Jak też miałem i mam jakieś tam kryteria czy wymagania, ale jak Amor strzeli to się o nich kompletnie zapomina.

Czy ja napisałem, że szukam pani doktor lub profesor? Nigdzie nie oceniłem intelektu po stopniach naukowych. Opisałem mój przypadek, to na czym mi zależy i tyle. Tu nie chodzi o snobizm, tylko że najtrwalsze związki są to te, które tworzą osoby z podobnych środowisk i o podobnej kulturze. Ot społeczny wymiar podziału pracy w społeczeństwie. I żeby nie było, bo widzę, że tutaj niektórzy lubią się przyczepiać, to nie jest prawo absolutne, ale pewna wyraźna tendencja.

Sam nie wiem, co Ci odpisać na drugi akapit...

Kertesz nie wiem jaki jesteś z charakteru, ale nie posiadasz zbytnio dystansu do samego Siebie . Wcześniej JAKOŚ byłeś w związkach, więc nie do końca rozumiem z czym masz problem. A jakie masz hobby?

To jest zawsze dylemat, czy na durne uwagi dot. własnej osoby odpowiadać - choćby tylko na zasadzie "odchrzań się" i bez wyzwisk i pyskówki - czy zupełnie olać. Sądzę, że większość osób raczej w jakiś sposób zareaguje na zaczepki i nie ma to za wiele wspólnego z dystansem do samego siebie. To raczej widać, czy ktoś pyskuje, odpowiada atakiem na atak, czy nie.

Związki. No właśnie o to chodzi, że ja nie mam większych problemów, by "pociągnąć rozmowę gdy jestem na randce", chyba że trafia się osoba zupełnie nie-dla-ciebie i wtedy nawet godzina spotkania to katorga. Tak mniej więcej i plus minus licząc, połowa moich DOTYCHCZASOWYCH randek kończyła się jakimś sukcesem (mniejsza na ile trwałym). Fakt, nie randkowałem nałogowo, ale w liczbach względnych tragedii rzeczywiście nie ma. Problemem nie jest sytuacja, że jesteś umówiony, siedzisz i jest cicho sza, ale ta, by znaleźć osobę, zainteresować ją w ciągu 2-5 min, nie wyjść na debila lub desperata i się umówić. Bo to nie jest łatwe i znacznie lepiej wychodzi, gdy już spotykacie się na randce, gdzie intencje są jasne etc.

OK, może powinien był napisać wątek nie o tym "gdzie", ale jak "poderwać" inteligentną dziewczynę w tym autobusie, kawiarni, księgarni. Bo, fakt, "gdzie" to się nawet znajdzie, w końcu realnie istnieją miejsca, gdzie kobiety przebywają, tylko "jak" to zrobić . Ale na to chyba nie ma rady i nic mi nie doradzicie poza uśmiechem, żartem, lekkim sarkazmem i nawiązaniem do czegoś, czym się dana lady zajmuje.
Dobra, przyznam się: stworzyłem ten wątek, bo mnie to ostatnio dość poważnie przybiło po rozstaniu z b. wartościową osobą i rozpoczęło mi się czarnowidztwo, że "nigdy już takiej nie znajdę" .

Hobby mam, ale nie chcę się zbytnio uzewnętrzniać, prowadzę względnie intensywne życie.

Nie masz pojęcia, na czym polegają tego typu ćwiczenia, więc zwyczajnie pozostań w kręgu parareligijnych świadomości, a nie, przepraszam: Świadomości i chamskich zaczepek wobec ludzi, którzy sobie konstruktywnie radzą w życiu.
Akurat ćwiczenie DC polegające na pytaniu przypadkowych kobiet o seks nie ma nic wspólnego z seksem.
Podobnie jak miliony innych ćwiczeń na podrasowanie charakteru.
Niektórzy ludzie mają kaprys aktywnie wpływać na swoje życie i fajnie je spędzić.Innym pozostaje cytowanie oshołomów i zgrywanie w necie kogoś fajnego.

Mam wrażenie - sądząc z Twoich wpisów na forum, że trudności sprawia Ci wyłapywanie dwuznaczności, ironii, niedosłownych - przenośnych treści - za tym idzie najczęściej problem z "wczuwaniem się" w umysły innych ludzi. Niezwykle trudno to sobie uświadomić, ponieważ aby ten problem sobie uświadomić trzebaby go nie mieć :-) Nie wiem więc czy uda mi się dokładnie pokazać Ci o co chodzi. Sądzę, że gdybyś takiej umiejętności nabył, nie szukałbyś kandydatki kierując się listą pożądanych cech, ale skupiłbyś się na tym co przeżywasz w sytuacji bliskości z drugą osobą, intuicyjnie wiedząc czy "to jest to" czy nie. Zmniejszyłoby to też chęć wyuczenia się "techniki podrywu" na rzecz chęci rozwoju tych cech osobowości, które pozwalają komunikować się na kanałach niewerbalnych, które powodują, że umiesz nawiązać bliski kontakt z drugą osobą wymieniając z nią emocje a nie "literalne" komunikaty. Proponuję abyś zredefiniował swój problem - zobaczył go jako potrzebę rozwoju empatii, umiejętności wczuwania się, umiejętności komunikowania się na płaszyźnie pozasłownej, przekazywania w ten sposób uczuć drugiej osobie.

Można "aktywnie wpływać na swoje życie" stosując techniki z wyższej nieco pułki niż opisane w tym poradniku jak dla małpy.

Jesteś typem faceta, który może "zrobić wrażenie" na średnio ogarniętej trzpiotce, której imponuje taki pseudo szorstki sposób rozmowy czy maniera pokazywania w każdej rozmowie, że jesteś "ponad rozmówcę".
Możesz pisać co chcesz, ale nie jestem jedyną osoba, która zauważyła, że kompletnie nie odnajdujesz się, ani nie potrafisz wyrażać się poprzez emocje, co w żadnym razie nie świadczy o sile charakteru ani osobowości alfa, na jakiego pozujesz.
Brakuje ci umiejętności nawiązywania z rozmówcami jakiejkolwiek więzi, chcesz za wszelka cenę imponować, a już szczególnie w stosunku do kobiet brak ci jakiejś takiej elastyczności, dystansu, humoru.
Może zjednuje ci to te znudzone mężatki czy panie z biedronki, ale nie sądzę by to był cel autora wątku

Masz bardzo sztywny sposób bycia i panicznie boisz się wchodzić w dyskusje, gdzie musiałbyś pokazać się od innej strony niż "forumowy maczo", także chyba te poradniki nie za bardzo ci pomogły przełamać się i być po prostu sobą w relacjach z ludźmi.
To, na czym się głównie skupiasz, to jak wywołać określone wrażenie i wzbudzić dystans i 'respekt' (pojmowany oczywiście opacznie i mega sztywno).
To tyle.

Witaj, może nieco prowokująco, ale co tam

Otóż ja jestem nieco inteligentna i można mnie spotkać:
- w kinie,
- w autobusie,
- w teatrze,
- na koncercie,
- w kawiarni,
- w sklepie osiedlowym,
- w filharmonii,
- w dicounterach,
- w pubie,
- w metrze,
- na kursie czegoś tam

itd.

Także powko!

Wiesz, oprócz powyższych rad, dałabym Ci jedną: odpuść na jakiś czas. Wspomniałeś, że jesteś w dołku po rozstaniu i będąc w takim stanie ducha, raczej nie ma co desperacko się rozglądać za drugą połówką, raczej poukładaj się trochę wewnętrznie, pogódź z rozstaniem, zajmuj się hobby.

Pisano już powyżej, żebyś nie trzymał się tak sztywno swoich kryteriów. Też je kiedyś miałam, a kiedy odpuściłam  i stwierdziłam, że trudno, widocznie jest mi pisane być starą panną, spotkałam mojego męża. Nie spełniał wielu kryteriów, m.in. palił ( a palenie rzucił po jakimś czasie bycie ze mną, bez jakichkolwiek nacisków z mojej strony). Ale tak jakoś fajnie, zwyczajnie nam się rozmawiało na pierwszej randce, że były kolejne i kolejne.... a teraz jesteśmy szczęśliwym małżeństwem z dzieckiem.

Poznawaj kobiety, bez myśli z tyłu głowy 'o muszę poznać kogoś bo lata lecą'.  Rozmawiaj z nimi, na luzie i bez spiny o jakiejś d... Maryni, a nuż widelec coś zaiskrzy, stwierdzisz, że fajna i inteligentna do tego

Najgorzej to sobie wkręcać:30 na karku, czasu coraz mniej, już nikogo nie znajdę. Wiele osób znalazło po 30 ( ja  ładnych parę lat po

No i jednak zastanów się, czy te kryteria to nie sposób, żeby się dowartościować? Ja tak miałam, podświadomie, zobaczyłam to dopiero po czasie. Wiadomo, pewne rzeczy są nie do przeskoczenia, ale może warto się trochę otworzyć na jakieś inne możliwości, go with the flow?

To jeśli masz całkiem dużo czasu to dlaczego nie poszerzysz obszaru poszukiwań? Jeśli ma się czas to pół godziny, a nawet godzina dojazdu to nie problem?

Kertesz, z uwagi na swoja pracę, znam dość dobrze środowisko naukowe (doktorantów, doktorów, profesorów itd.) kilku kierunków, bo zajmuję się kwestiami interdyscyplinarnymi przez co współpracuję z takimi osobami i spotykamy się na różnych projektach czy konferencjach. I rozumiem o czym mówisz. Naukowcy to dość specyficzna grupa ludzi i nie dla każdej kobiety ciekawa, z różnych powodów. Pomijam kwestie inteligencji, wykształcenia itd., ale do takich osób naprawdę trzeba mieć cierpliwość Pewnie rozumiesz o czym mówię - doktorat, habilitacja itd. nie piszę się w miesiąc, poza tym artykuły, konferencje, wykłady itd. Dla osoby którą nie interesuje taki zawód, twój temat badawczy to jest po prostu nudne i męczące (i nie ma to nic wspólnego z inteligencją), dlatego warto byś poszukał w sowim gronie, nawet nie z twojej "działki", ale kogoś kto wie jak to wygląda wtedy łatwiej się dogadać, po prostu jest większa wyrozumiałość i wsparcie.
Nie wszystkie kobiety pociągają mężczyźni zarzuceni książkami i fiksowani na swoim temacie badań
Te konferencje to bardzo dobre miejsce moim zdaniem, tak jak biblioteki, może jakieś kursy, wykłady? Na pewno spotykasz osoby które interesują Cię tym czym się zajmują, napisały, powiedziały coś interesującego itd. Zawsze możesz napisać maila, zagadać, ew spotkać na kawie by obgadać temat czy umówić na konsultacje. Ze studentkami też bym nie radziła, choć jeśli to jej ostatni rok to możesz zaproponować, powiedzieć że widzisz w niej potencjał i chętnie byś jej w czymś pomógł, albo żebyście coś razem zrobili, jakieś badania, wspólny artykuł? potem samo pójdzie jeśli i ona będzie zainteresowana...
Na ulicy, w kolejce bym nie szukała choć to rożnie bywa... znam parę co wpadła na siebie w tramwaju jak nagle zahamował - tak się poznali i są do dziś
Nie kombinuj, szukaj raczej w podobnym środowisku, tylko wykaż się inicjatywą i wyobraźnią
Powodzenia!

PS. a jak nie nauka, to napisałeś o swoim hobby, którego nie zdradziłeś - tam też warto się rozejrzeć za kimś

O matko. Aż się ubawiłam. Humaniści, takie straszne problemy ze spotkaniem osoby, z którą można porozmawiać o metafizyce? Polecam wieczory poetyckie, spotkania autorskie, wernisaże, kina, teatry, opery, muzea... Festiwale filmowe, muzyczne, wszelakie. Sporo alternatyw. Nawet jeśli jesteś doktorantem i masz w związku z tym sporo papierologii.

Ale tak serio, to rzeczywiście coś w tym jest, że w wieku "po studiach" ciężko spotkać kogoś, z kim można i o zakupach i metafizyce. Odczuwam podobną zależność z tym, że oprócz idealnego wpasowania się w Twój przedział wiekowy, nie narzekam na brak okazji. Okazje są, ludzi nie ma . Ewentualnie zrezyguj z tak sztywnych ram i wymagań. Inteligentne kobiety spotyka się o wiele częściej niż inteligentnych facetów. Rozejrzyj się dookoła siebie.

Wybierz się na filologię polską. Studiowałam, więc wiem. Na około 250 osób na roku, było zaledwie kilku chłopców. Kilka fajnych doktorek było i kilka fajnych dziewczyn z roku poszło w ich ślady. Spróbuj

Chyba macie trochę wypaczone rozumienie naukowców. W wielu dziedzinach to rzeczywiście mole książkowe ale w znacznej części to wcale tak nie wygląda.

Ja znałam akurat takich, a tego typu faceci kompletnie mnie nie pociągali, i jakos Twoje słowa mi się skojarzyły wlasnie z takim typem, stąd moja wypowiedź. Ale jeśli jest inaczej - zwracam honor

"Miłość nie wybiera"

Kurcze, u mnie to chyba jakaś zwyrodniała od początku, bo zawsze "tylko starsze" ta miłość wybierała .

Na serio bardziej mówiąc, rozumiem co chcesz mi przekazać, ale ja mam właśnie tak, że dla mnie i wygląd - poza zaniedbaniem i brakiem stylu - i ilość partnerów nie robi problemu. Najważniejszy jest ów mentalny kontakt, o którym chyba sam piszesz.

"Niestety nie będzie mogła liczyć na więcej - intymną rozmowę, pożądanie i uczuciowość. "

Gdzieś Ty to u mnie wyczytała???? Żadna z moich partnerek nigdy nie skarżyła się na braki w tej materii, czy na oziębłość seksualną. Nie piszę wszystkich rzeczy, które składają się na moje związki, no ale nie ma chyba takiej potrzeby - nie muszę w tym wątku pisać o temperamencie, potrzebach seksualnych, uczuciowości. To nie jest tak, że partnerka życiowa równa się tylko partnerka intelektualna.

Słaba prowokacja. Wychodzisz z wprawy biedaku.

Musisz autorze rozróżnić jaki typ inteligencji cię interesuje, ponieważ jak widzisz bardzo szybko zostałeś zaszufladkowany jako nadęty nudziarz.

Panie Kertesz zainteresował mnie Pana wątek, bo sam niedawno myślałem o tym. Jestem prawie 7 lat młodszy,  ale mam podobnie, również planuje doktorat, jestem niezwykle ambitny i od kobiet wymagam przede wszystkim taktu inteligencji dobrego stylu bycia zachowania i ubioru. Od pewnego czasu zacząłem poznawać ciekawe kobiety, coraz mądrzejsze z którymi rozmawiałem jak z nikim innym wcześniej,  na tak wysokim poziomie. Niedawno zastanawiałem się czy jest w ogóle możliwe spotkać kobietę mądra inteligentna a jednocześnie piękna potrafiący się dobrze ubrać a do tego wzbudzającą niezwykle marzenia erotyczna. 
Jednak jest to możliwe i myślę,  że trzeba długo szukać aby znaleźć bo jest to na prawdę deficyt owy gatunek, ale jeszcze nie wywarł całkowicie. Miałemttaką przyjemność i chwila rozmowy z taką kobieta sprawia, że nie można przez następne dni się na niczym skupić oprócz niej.
Dlaczego nie warto zainteresować się młodszymi kobietami? Domyslam się dlaczego sam nie toleruje większej różnicy niż dwa lata, ale przekonałem się ze młodszekobiety ppotrafią być również tak samo dojrzałe i atrakcyjne jak te starsze.

Jacenty89,
Ależ z pewnością Kwintus jest mężczyzną 'mądrym inteligentnym a jednocześnie przystojnym potrafiącym się dobrze ubrać a do tego wzbudzającym niezwykle marzenia erotyczne'

Panie Jacenty89 wygląd jest pojęciem względnym może dla Pana kobieta nie atrakcyjna jest dla mnie atrakcyjna. Co do doktoratu to powiem tylko, że to nie jest śmieszne,  bo niektórzy ludzie od dziecka wiedzieli czego chcą od życia. Karierę a czyha się wcześniej,  bo aby zrobić doktorat trzeba mieć pewne osiągnięcia naukowe choćby wysoka srednia i o tym myśli się wcześniej. Niech autor się wypowie czy skończył studia magisterskie i został odwieczny czy wcześniej o tym myślał.

Wymagania o których pisałem to może nie wymagania a marzenia i jeśli spotykam kobietę, kktóra przypomina te marzenia to można odpłynac. Wymagam tego samego od partnerki co sam mogę zaoferować wiec chyba nic w tym dziwnego.