Inteligentne kobiety - gdzie znaleźć?

każdy ma jakieś oczekiwania i wymagania, ale Twoje są chyba zbyt duże. wyobraziłeś sobie jakiś ideał o konkretnych cechach i turdno bedzie taką osobę spotkać na żywo. zmniejsz oczekiwania, weź głęboki oddech, trochę luzu i będzie łatwiej... a poznać najłatwiej przez współnych znajomych

Napiszę coś, co Autor zapewne zignoruje, albo uzna za atak, ale co mi tam.
Z każdego wpisu widać bardzo niskie poczucie własnej wartości.Począwszy od histerycznych reakcji na drobne sarkazmy, a na upierdliwym podkreślaniu tego nieszczęsnego doktoratu i własnych 'wymagań'.
Powiedzmy sobie szczerze: ile ludzi robi doktoraty z autentycznej pasji dla danej dziedziny?1/3 to optymistyczny max.
Reszta ze snobizmu, dowartościowania się, albo zaimponowania rodzicom.Autor do pierwszej grupy chyba się nie zalicza.
Nieważne.
Ważne, że Autor uparcie próbuje wierzyć, że laskom na wiadomość o jego doktoracie i domniemanych horyzontach rozjadą się nogi z wrażenia.A prawda jest taka, że przytłaczająca liczba kobiet, usłyszawszy że kolo robi doktorat, wzruszy ramionami.
Dużo bardziej interesujący wyda się gość, który trabantem pojechał do Kazachstanu i to taki wyda się ciekawym człowiekiem i wartym poznania.
I nie chodzi mi o 'dowalenie' Autorowi, tylko uświadomienie sedna sprawy.A sednem jest blok psychologiczny, który skutkuje niemożnością pozna(wa)nia ciekawych kobiet.
Te wszystkie dziwne 'wolałbym' ; 'nie na uczelni' itp. to zwane slangowo ekskjusy.
Tak więc żadne recepty na to gdzie i jak poznać ową 'inteligentną dziewczynę' nic nie dadzą.Bo diagnoza zła.
Na poznawanie przyjdzie czas, jak się zrobi porządek w psychice.
Tyle ode mnie.Jak chcesz to przemyśl.

Studiujesz gdzieś za granicą?

To też zależy od otwartości umysłu. Ja obracam się głównie w 2 środowiskach: programistów i doktorantów z nauk społecznych właśnie. Ale to może przez to, że mam umysł lingwistyczny, a programowanie traktuję jako jeden z języków i mnie to również interesuje. Podoba mi się się w ich pracy rozwiązywanie logicznych zagadek i to dobra równowaga dla humanistycznego bełkotu. Ale zgadzam się, że przy kompletnie odmiennych zainteresowaniach trudno o wspólną płaszczyznę. Praca to spora część naszego życia i ludzie bardzo często o niej mówią. Miałam kiedyś koleżankę przedszkolankę albo kolegę, który zajmował się audytem. Oboje mogli gadać o swojej pracy godzinami i niczego innego nie mieli do powiedzenia. Umierałam z nudów na każdym spotkaniu, a potem urwałam znajomość, bo nie ma sensu się męczyć. Naukowcy i programiści bardzo dużo czasu poświęcają na ciągłe doszkalanie się, pogłębianie wiedzy itp. Trudno by było być z kimś, kto tego nie rozumie. Poza tym np. ja potrzebuję od partnera jakiegoś takiego inspirowania mnie i czasami doradzania obiektywnie, czy mój pomysł jest dobry i co mogę poprawić. Trudno, by robiła to osoba, która kompletnie nie interesuje się tematem.

Zgodzę się z Pitagorasem, że teraz większość doktorantów to niewiele warte snoby. Zrobić doktorat to naprawdę żadna sztuka. Machnęłabym taką pracę w 2 lata, gdybym miała czas. Zwłaszcza na kierunkach humanistycznych doktoraty często bronią zwykli idioci. Moi wykładowcy opowiadali mi o różnych kwiatkach swoich doktorantów. Dla mnie to żaden prestiż mieć dr przed nazwiskiem. To jest fajne tylko wtedy, jeśli doktorat faktycznie jest dla nas pretekstem do rozwijania własnych zainteresowań. Doktoranci z którymi miałam przyjemność mieć zajęcia byli naprawdę ogarnięci i mieli ogromną wiedzę. Pewnie większą od niektórych profesorów. Takich ludzi naprawdę podziwiam. Jednak ogółem sam tytuł jest niewiele warty. Liczy się to, co kto sobą reprezentuje i jaką ma wiedzę. A ludzi z dużą wiedzą można znaleźć wszędzie i nie muszą mieć doktoratu, bo większości osób szkoda na niego czasu, tak jak mnie. Dlatego kierowanie się samym tytułem jest zgubne, bo pełno jest doktorantów idiotów, ale też pełno jest inteligentnych ludzi bez doktoratu, bo woleli rozwijać zainteresowania w pracy.

W każdym razie używanie anglosaskiego skrótu PhD, jeśli doktoryzujesz się w Polsce, jest co najmniej śmieszne. Troszkę tak jakbyś się naoglądał za dużo seriali. ;-)

Gdybyś studiował za granicą byłoby jeszcze zrozumiałe.

Nabzdyczaj się dalej jak chcesz.

Hahaha, coś czuję, że w Polsce. Ok, powodzenia, Panie Ofochany.

Nie rozumiem czemu tak się bulwersujesz. Ja raczej zastanowiłabym się, dlaczego ludzie uważają, że jesteś zarozumiały i niedowartościowany. Jeśli nie mają racji, no to tym bardziej warto się zastanowić co zniekształca przekaz. A to przecież zawsze się przyda przy każdej relacji, nie tylko z kobietami.

Wiesz... Dla jednej osoby coś będzie inteligentnym sarkazmem, a dla drugiej bufonadą .

Dla mnie, jak ktoś używa określeń w stylu "domniemane horyzonty" (z czym dziwne, że niektórzy nie mają problemu), choć niczym tego nie sprowokowałem. Bo niby czym? Raczej nie będę się nad tym zastanawiał na zasadzie "a może on ma rację?". Zabij mnie, ale nie mam pojęcia czym zniekształciłem obraz swojej osoby, bo staram się przestrzegać wszystkich zasad netykiety - lepiej lub gorzej. Staram się pisać z szacunkiem, bez wywyższania swojej profesji, opisuję pewien problem i liczę na porady. Poczytałem też trochę innych dyskusji i mam już swój pogląd na rozmowę z co poniektórymi - jak prowadzą rozmowy, jakie uwagi robią innym, jaki mają stosunek do spraw społecznych etc., a a to też jest ważne do odpowiedzi na pytanie "czym sprowokowałem?".

Nie polubiliśmy się z niektórymi, trudno. Ale kilka rzeczy warto było przeczytać.

Zgoda, powinien był to doprecyzować. Już wiem o co mi chodziło od początku . O tę ostatnią (haha, nikt by nie zgadł ).
Czy zawężyłem? Nie do końca, bo pisałem o "gdzie znaleźć" i podałem pewnie miejsca, ale były to miejsca zarówno związane z akademią, jak i życiem pozaakademickim. Oczywiście - po czarnowidzku - musiałem każde z tych miejsc zdeprecjonować . Fakt, problem jest związany z kobietami w ogóle, a nie z "inteligentnymi kobietami" jako takimi.

Prawda to.
Ogólnie ja i chyba przynajmniej większość znanych mi kobiet, które cenią inteligencję faceta, uważamy, że inteligencja bez poczucia humoru i dystansu do siebie jest sucha i niestrawna.

Nie. Jak mnie nie zna, to jest obcy. Na obcych ludzi miałabym się obrażać..?

Kertesz, masz 6000 moich postów, możesz zobaczyć, jak reaguję na takie uwagi. Z reguły je wyśmiewam, odcinam się albo właśnie ignoruję, zależy od uwagi i mojego nastroju. Raczej nie tupię nogami z tekstem, że sobie nie pozwolę na takie uwagi, bo mi to tupanie nic nie da poza daniem satysfakcji komuś, kto chciał mnie sprowokować właśnie do takiego oburzenia. Ale prawda jest taka, że nie czytam tak uważnie wszystkich postów, szczególnie osób, których opinię mam w średnim poważaniu, więc zapewne większości docinek nawet nie zauważam. Ze zwalaniem winy na ofiarę to bym się nie rozpędzała. ;-)

Natomiast, chociaż nie czytałam całego tematu, to brak dystansu do siebie pokazałeś choćby strzelając mi focha za pytanie o PhD

Psycholożka... brr... wolę nieukobieconą wersję, bo to jak z tym kierowcą i kierownicą, ale ogólnie dobrze mówisz. ;-)

Jak każdego zlewam, co się dopierdziela bez sensu, a czy dopierdziela się z sensem czy bez, to sama własnym rozumem przecież mogę ocenić. Jak wiem np. że piszę relatywnie poprawnie, zwracam uwagę na to, czy robię błędy cz nie, czy coś mi tam przeglądarka podkreśla na czerwono, a mimo to dostałabym uwagę " twoja ortografia leży i kwiczy, więc się za nią zabierz", no to wiele nie trzeba, żeby sobie wygłówkować, że to bez sensu i przejmować się tym nie trzeba, pozostaje albo zripostować albo zignorować.

No OK, dałem się sprowokować kilka razy, ale było też widać że przez te prowokacje dyskusja idzie w stronę wmawiania mi różnych rzeczy, a jak mówiłem jestem tutaj zadaniowo.
Niemniej zawsze jest dylemat: zripostować czy olać. I nie jest to jednoznaczny wybór w każdych warunkach. Dla mnie zripostowanie z zachowaniem nerwów na wodzy, bez wyzwisk, "zniżania się do poziomu" jest dystansem. Jeżeli myślisz inaczej - niech tak będzie, mamy różne podejścia.

Jacenty, ale naprawdę dziwisz mi się, jak pewna część postów to ciągłe czepianie się i insynuacje? Można chyba się trochę wkurzyć, co byś nie napisał to zarzut: snob, wywyższa się bezpodstawnie, szuka nie-wiadomo-kogo, dowartościowuje się doktoratem.
Nigdy i nigdzie nie zareagowałeś alergicznie na takie zachowania i nie wytworzyłeś "muru"? Szczerze podziwiam i zazdroszczę.

I znikam z forum, bo chyba już macie mnie dość, tego mojego PehaDe (:p ) i problemów z d... .

Hm... To jest bardzo stymulująca sytuacja . Mam tak czasem wobec niektórych osób. Ale z drugiej strony to tylko netowa deklaracja .

W tym miejscu powstaje pytanie o to, czego rzeczywiście Kertesz szukasz. Inteligencja jest ważna. Chemia jest ważna. Ale bez przekonania co do własnej wartości to tylko zabawa w podchody, chleba z tego nie będzie. Więc do brzegu ? czego chcesz?

Kertesz,

przeczytałam wszystkie wpisy i się w końcu pogubiłam.
Tak dużo drzew, że lasu nie widać...

Mógłbyś tak jeszcze raz streścić, na czym polega Twój problem i jakiego rodzaju informacji zwrotnej oczekujesz?
Jest to pytanie bez cienia sarkazmu i podtekstów.

P.S. Forum to specyficzne miejsce. Ludzie prezentują swoje poglądy i przekonania (niektóre kontrowersyjne), wynikające z ich doświadczeń. Niektórzy stosują złośliwości i przytyki, uważając chyba, że taką metodą "otrzeźwiania" pomogą piszącemu spojrzeć na problem z innej strony. Jednym wychodzi to lepiej, innym gorzej... Ale roztrząsanie zaczepek słownych i prowokacyjnych stwierdzeń jest stratą czasu i odsuwa od źródła problemu, co do którego chciałeś mieć jakieś porady/informacje zwrotną. 

Natomiast weź też pod uwagę, że słowo pisane jest tyko słowem pisanym. To, co mogło być pisane jako wypowiedź neutralna/ironiczna/mało zaczepna odbiorcy przedstawia się tylko jako ciąg liter i w zależności od wielu czynników jest przez niego interpretowana. Pół biedy, jak rozbieżności interpretacyjne są wyjaśniane. Gorzej jak się ludzie bez potrzeby nakręcają na siebie.

Ja bym rozszerzył pytanie: Inteligentni ludzie - gdzie znaleźć? Dodam jeszcze, żeby nie byli egoistami, mieli do siebie dystans oraz trochę luzu i zadanie robi się naprawdę trudne.

Autorze, moim zdaniem masz jeszcze dużo czasu, spokojnie dorabiaj się, wywalcz jakieś prestiżowe stanowisko. Zdecydowana większość kobiet chce faceta zaradnego a przede wszystkim samodzielnego finansowo ("na swoim"), gwarantuję Ci że jak tylko będziesz miał osiągnięcia to kobiety same Ciebie będą podrywać - a ty będziesz mógł przebierać i wybierać. Popracuj też trochę nad pewnością siebie- naprawdę to da się wyćwiczyć- kobiety nie lubią nieśmiałych mężczyzn.
Oprócz inteligencji czego szukasz w kobiecie? Dla udanego związku bardzo ważne są też wspólne cele. (Czy ona/ty chcesz założyć rodzinę? Czy chcecie oboje wyjechać za granicę? itp.) Bo jak np. Ty będziesz chciał podróżować po świecie do 40 a ona chciałaby założyć rodzinę w najbliższym czasie (co jest b. prawdopodobne biorąc pod uwagę, że szukasz kobiet właśnie w przedziale wiekowym 28-32) to związek się nie uda.

Hehe to dobre, witam na forum ^^

Przejrzałem cały wątek i jeszcze się odniosę do oburzenia Elle88, bo też sprawdziłem tego pdf'a o którym wspomniał pitagoras.

Chyba nie zrozumiałaś założenia tych ćwiczeń (a swoją drogą nauka im prostsza tym skuteczniejsza). Czy w szkole jak się uczyłaś rozwiązywać zadania z dajmy na to matematyki, to klepałaś dużo zadań "jak małpa" czy też szukałaś bardziej wysublimowanych metod? Albo jak chcesz się nauczyć jeździć autem to jeździsz codziennie po parę godzin "jak małpa" czy stosujesz techniki z wyższej półki? To jest proste przełożenie - zrobisz coś kilkaset razy i to umiesz. Zrobisz 200 zadań z matmy i znasz już wszystkie możliwe rozwiązania w tym temacie, podejdziesz i zagadasz do 200 kobiet i też znasz wszystkie możliwe reakcje na twoje działanie. Wtedy każde kolejne zadanie/podejście jest już naturalne i wiesz mniej więcej jakiego wyniku się spodziewać. To jest podstawa pewności siebie w rozwiązywaniu zadań czy zagadywaniu kobiet (i chyba we wszystkim) - przy takiej ilości powtórzeń to następne jest proste jak wiązanie buta. Chyba też nie doczytałaś dokładnie, bo tam wcale nie chodziło o przespanie się z kobietą, tylko o samo zapytanie (odpowiedź jest nieistotna).

Zgadza się, jesteś wysoko wyspecjalizowanym i wielozadaniowym ale nie urządzeniem tylko organizmem - czyli człowiekiem. Do seksu i do rozmowy potrzebne są umiejętność i praktyka tak jak do każdej innej czynności którą wykonujemy. Relacje mężczyzn z kobietami czy w ogóle relacje społeczne między ludźmi to też umiejętności które nabywamy. Niektórzy się tego uczą sami, niektórzy mają to naturalnie a inni przez całe życie się tego nie nauczą. Jak nigdy nie miałaś takiego problemu to może się wydawać faktycznie śmieszne albo dziwne. Najwyraźniej posiadasz specjalizację ze stosunków międzyludzkich... Pani profesor!

Am0k ma trochę racji.
Dziewczyny, od małego uczycie się relacji z innymi (oldorando - nazwałaś to "obsługą"). To jest główny kierunek Waszych zabaw i zajęć. I proszę mi nie opowiadać, jak to ?ja to po drzewach i płotach z chłopakami biegałam?. Parę dni temu widziałem w sklepie pięcioletnią dziewczynkę z pluszowym misiem, którego to misia dziewczynka namawiała, ganiła i mu tłumaczyła. Ja w tym wieku miałem czołg, który był silny, niezniszczalny i jechał tam gdzie chciał. Czyli na wojnę. Bo profil naszych zabaw jest odmienny. Sposoby działania odmienne. Bywa, że potem niektórzy faceci potrzebują korepetycji. Przecież kobietom na zdrowie.

Podpisuję się pod tym co mówi Anzalea odnośnie zaradności, samodzielności i pewności siebie. Z każdym dniem Twoje osiągnięcia Kertesz rosną. Oraz Twoje doświadczenie i Twoja wartość. Czas gra na Twoją korzyść.

Amoku!
Ale ja traktowalam wszystkich jak LUDZI, nie traktowalam inaczej mezczyzn, inaczej kobiet, inaczej mlodszych, inaczej starszych....

Ludz, to ludz....

Z ludziami mam do czynienia od przedszkola( jak zauwazyles) na codzien tez...

Mam na mysli, ze takie sztucznie zdobywane kwalifikacje w pozniejszym wieku powoduja jedynie ze sie staje sztucznym, ( jak akwizytor- od razu widac, ze gadke ma przecwiczona)

Dziękuję wszystkim za rzeczowe odpowiedzi .

Nie rozumiem "czepiania" się autora oraz zaskakującego krytykowania doktorów czy doktorantów lub osób, które deklarują się,  że zastanawiają się nad doktoratem.
Chociaż należę  do umysłów scisłych to jednak dobrze rozumiem autora i sam mam podobny problem. O ile na kierunkach humanistycznych można spotkać sporo kobiet i doktorantek to o tyle na tych scisłych trudno.
Ale myślę autorze, związek z kobietą z innej dyscypliny naukowej choćby tej ścisłej nie jest złym pomysłem. Ścisłowcy a szczegolnie ci naukowi tez interesują się hobbystycznie sztuka i kultura mowie po sobie.
Dlaczego rozmowa  rozmowa z ta informatyczka była trudna? Nie mam na mmyśli ironi tylko sam próbuje się  zadawać z inteligentynmi humamistkami będą cscislowcem .

Wbrew temu co napisano powyżej inteligentne kobiety kręcą takie opowiadania faceta o naukowych sprawach oczywiście nie do przesady.

To też zależy jak kto mówi. Niektórzy ludzie po prostu nie umieją ciekawie opowiadać. Zdarzało mi się mieć wątpliwą przyjemność rozmowy z ludźmi, którzy interesowali się tym, co ja. I chociaż mówili o pasjonującym mnie temacie (sami zresztą byli pasjonatami), to ja w tym czasie zastanawiałam się jak na 100 sposobów popełnić samobójstwo przy stole w kawiarni. A są też ludzie, którzy tak ciekawie opowiadają, że są w stanie zainteresować mnie dziedzinami, które do tej pory uważałam za nudne.

Ja nie rozumiem... czyżby politechniki były otoczone wysokim murem nie do przejścia? Że nie można się przedrzeć do tych humanistek? Kiedyś to rycerze smoki zabijali, żeby zdobyć rękę upatrzonej dziewicy, a dzisiejszym facetom sprawia trudność sforsować zazwyczaj szeroko otwarte drzwi sfeminizowanych uczelni

Zawsze jest to coś o czym mówił autor, że nie potrafił dogadać się z kobietą informatyczką, może tak samo jest na odwrót, sam uważam, że tak nie jest.
Co do muru owszem jest: odległość między uczelniami technicznymi i humanistycznymi w niektórych przypadkach duża, do tego dochodzi czas, pogoń za karierą.

Jak autor tak i jak mówimy o kobietach inteligentnych a nie wykształconych to nie idzie w parze przecież, ale fakt jest taki, że osoba z wykształceniem doktora raczej nigdy nie zwiąże się z osobą bez wykształcenia, bo tacy ludzie mają inne priorytety i inaczej patrzą na świat.

A dlaczego niby naukowcy nie mają pasji? Oczywiście, że mają. A właśnie mam wrażenie, że większość z nich ma żony i ma takie konserwatywne podejście do tego. Jak sam autor napisał szuka kobiety do stałego związku, a nie przygody.

Kompleksy pewnie ma każdy jak i autor, tak i jak tak i Pani.

A wracając do tego kolegi ze liceum, to przecież nie każdy jest taki, mnie np. interesuje więcej niż tylko to czym głównie się zajmuję, ale są też tacy ludzie i powinniśmy być im wdzięczni, bo dzięki nim świat jak tak rozwinięty jak jest - mówię tu o ważnych naukowcach w historii. Gdyby nie było takich ludzi to nie byłoby medycyny na takim poziomie jak jest... można by wymieniać i wymieniać.

A nie... akurat typowo męski kierunek kończyłam

A dlaczego od razu zakładać, że jeśli ktoś jest po kierunku ścisłym, to jest ścisłowcem, a po jakimś społecznym jest humanistą? To nie zawsze jest takie oczywiste. Często ludzie są tym i tym. Ja lubię przedmioty ścisłe i humanistyczne. Chociaż skończyłam typowo humanistyczny kierunek, to znam się też na fizyce i matematyce. Mój partner natomiast skończył informatykę, ale interesuje się też naukami społecznymi.

hhahahaha, ale temat mnie można spotkać w sklepie osiedlowym, ale absolutnie na intelektualistę nie wyglądam, bo idę tam w dresie także wiesz, Twoja Kaliope może skrywać się gdzieś w przebraniu Vikcy z Little Britain

A Twój post skojarzył mi się ze sceną z "Chłopaki nie płaczą", jak Oskar dzwonił do agencji czarny lotos po panienki https://www.youtube.com/watch?v=bi3Ku_txekM

A tak serio to mam dla Ciebie jedną radę: przestań szukać. To się trafi

Myślę autorze, że tak jak ktoś napisał najlepiej jak będziesz właśnie zagadywał na konferencjach, w miejscu związanym ze swoimi zainteresowaniami, bo możliwe, że znajdziesz kogoś, z kim się bardzo dobrze dogadasz. Nie ma co nastawiać się na związek, bo wtedy wiadomo, że człowiek się stresuje, na początku warto postarać się neutralnie zagadać. Ja ogólnie do ludzi też czasem miałam problem zagadać, tak po prostu, teraz tutaj jest mi łatwiej, już się tym tak nie stresuję, tzn trochę tak, ale nie tak bardzo. No, ale też nie jestem jakąś duszą towarzystwa, żebym zagadywała do każdego i potrafiła gadać z każdym. No aż tak to nie. Trochę musiałam wypracować, by lepiej dogadywać się z innymi. Ty może też czasem nie wiesz co powiedzieć, ja też, ale czasem wręcz nie ma co się zastanawiać, ale postarać się pójść na żywioł. Kiedyś np jak z kimś rozmawiałam pierwszy raz, to byłam dość mocno spięta, rozmowa przez to była średnio przyjemna, teraz po pewnych staraniach mniej się stresuje, rozmowa lepiej idzie, czasem wręcz spotykając się z kimś teraz pierwszy raz mam wrażenie, że znam się z kimś dłużej, a kiedyś tak nie miałam, bo bardziej się stresowałam. No z forum poznałam parę osób utrzymuje kontakt i kiedyś spotkając się z nimi na pewno byłabym bardziej onieśmielona, a teraz inaczej, byłam dość śmiała, w miarę szybko złapałam kontakt, jakbyśmy właśnie długo się znali. Nie mówię, że tak samo jest u Ciebie, ale może masz też pewne zahamowania tutaj, czegoś się krępujesz, ale warto spróbować. Wspomniane muzea, teatry, kina (chociaż może tu mniej, bo częściej osoby przychodzą we dwie), w muzeum, teatrze niby też, ale mam wrażenie, że częściej też same mogą być. Generalnie to faktycznie dobrze jak będziesz szukał w swoim środowisku.

Pary dobieraja się, bo mają ze sobą coś wspólnego, a zadko dotyczy to wspólnego/podobnego zawodu, na szczęście zresztą. Wyobraź sobie 30 lat 24 godz na dobę razem albo o tym samym?

Wg mnie szukanie kobiety w Twoich kręgach "naukowych" to duże ryzyko właśnie monotematyczności w życiu.
Pasje jak są (a nie każdy je ma!!!) to i mają swoje miejsca, np narty w gorach, tenis w klubie sportowym, wycieczki rowerowe na ścieżkach rowerowych, a książki kupuje się w księgarni. Wszędzie są setki, tysiące ludzi, wszędzie w takich miejscach spotyka się ludzi z tą samą pasją, a i jest powód do rozpoczecia rozmowy. Proste? Proste.

No chyba, że Twoje pasje są rozwijane a samotności.