Tylko "księżniczki" wymagają od faceta, by on po nie przyjeżdżał?

Zrobiłam jak radziłaś. Trochę nazmyślałam, że mam mało czasu, dlatego nie przyjadę. Wiem, brakuje mi asertywności. Chłopak miał wielki problem, godzinę go przekonywałam, że u mnie jest co robić, bo co bym nie zaproponowała, to grymasił. Masakra. Chyba go pożegnam.

Masz rację, ale to strasznie ciężkie. Postaram się.

Wiesz, mój były (on z Włocławka, ja z Warszawy) potrafił po mnie przyjechać i odwieźć, i nie uważał tego za ujmę na honorze. Ale niech będzie, że mój były był wyjątkowo szarmacki ponad przeciętność, też nie WYMAGAŁABYM tego od faceta.

NATOMIAST - jakby facet mnie POGANIAŁ, żebym jechała do niego czym prędzej, z ciężkimi walizami, zmęczona, zapyziała, głodna, bo on się stęsknił tak wielce, a nie chciałoby mu się wsiąść w brykę i podjechać po mnie, żeby było szybciej, to bym go chyba śmiechem przewróciła. To coś jest nie tak. Jak mnie zależałoby na czasie, to bym powiedziała - jasne, Ty zostaw rzeczy, umyj się, zjedz coś, odpocznij chwilę, a ja po Ciebie podjadę, a nie włączyła jęczenie i marudzenie, że Ty do mnie nie chcesz lecieć z niepotrzebną walizą i pustym brzuchem, kiedy ja sobie będę leżała w ciepłym domku.

Akcja opisana później też karygodna - ona ma jechać pociągiem, bo jemu się nie chce, ona może płacić za bilet, dla niego za drogo, ona może do niego za każdym razem tym pociągiem jeździć, on raz nie może. To kpina przecież.

Tu żadne sztuczki, żadne ściemnianie o braku czasu czy innych zobowiązaniach nie pomogą. Tu trzeba jasno powiedzieć, że jak mu jakkolwiek zależy, choćby na tym seksie, to niech też da coś od siebie albo szuka sobie innej dziewczyny/kochanki czy za kogo Cię tam uważa. I twardo się tego trzymać.

Żadna relacja nie będzie zdrowa jeśli jedna strona będzie się angażowała w jej utrzymanie, a druga nie robi nic, bądź bardzo niewiele. I trzeba tu się nauczyć stawiać jasne granice. Pokaż mu ten temat jak chcesz.

Dziewczyno obudz się, on myśli tylko o sobie, nie o Tobie! Nie chce mu się o Ciebie starać bo po co skoro sama o niego zabiegasz i włazisz w przysłowiowy tyłek:-)

ON CHYBA NIE JEST JEDNAK LENIWY... tylko chciwy. Kiedy dopinałam na ostatni guzik plan naszego spotkania, stwierdziłam, że w miejscu X mi jednak nie pasuje, bo muszę pójść do placówki banku, by wypłacić pieniądze, a to w zupełnie inną stronę (nie wydali mi jeszcze karty). Zażartowałam, że to najwyżej on mi będzie wszystko stawiał. Wmurowało go... Zamilkł na chwilę, a potem jęknął, że chyba w pobliżu miejsca X są też oddziały tego banku, więc tam będę mogła sb kasę wypłacić...

Potem, już na spotkaniu, przekreślił cały nasz dotychczasowy plan spotkania i uparł się, że chce jechać do sąsiedniego miasta. On tego nie powiedział, ale myślę, że chciał uniknąć opłaty za przejazd, bo miał bilet strefowy na PKP, który obejmował to miasto, a gdybyśmy zostali u mnie, musiałby kupić bilet autobusowy za 3zł, no max za 12zł (24godzinny).

Później byliśmy na piwie, a potem BIEGLIŚMY 3 kilometry (to nie jest przenośnia) na dworzec, żeby on nie musiał dokupywać biletu (bo ten jego strefowy wkrótce miał stracić ważność).
I oczywiście ja głupia zgodziłam się pojechać do niego na noc- to nic, że musiałam zapłacić za kolejny bilet. Rano miał mnie odwieźć pod sam akademik i co? Łaskawie odstawił mnie na dworzec i miał gdzieś to, że się gniewam. Wykręcił się tym, że jego tata potrzebuje auta na godzinę 13.45, bo ma masaże. Nieważne, że droga do mnie to 40 minut, a na dworzec odwiózł mnie o godzinie 10tej.

Wiem, że to moja wina, bo tak się mu daję. Jestem beznadziejnym przypadkiem braku asertywności, przynajmniej przy nim. Z poprzednim facetem nie miałam takiego problemu- zawsze stawiałam na swoim. On sprawia, że ja już rozum gdzieś gubię. Nie umiem być butna, bo zaraz mam wyrzuty sumienia, że mu truję, że go krzywdzę tym, że tracę w jego oczach. Znowu powiedział, że jestem wygodna prosząc o odwiezienie.
Jak stać się bardziej stanowczą? On sprawia, a raczej moje postępowanie z nim, ja sprawiam, że czuję się żałośnie i beznadziejnie. Czy jeśli odstawię go na kilka dni, żeby jakoś wyzwolić się spod jego uroku, tzn. nie będę dzwonić, pisać, odbierać telefonów, to on ze mnie zrezygnuje? Tego bym nie chciała. Jak mogę uzasadnić swój brak czasu nawet na głupi telefon w ciągu dnia? Czy to głupie? Zachowuję się idiotycznie jak małe dziecko.

Przecież 20zł za obiad to normalna cena, a i tak byliśmy umówieni, że pójdziemy do baru mlecznego, gdzie ceny są podobne.

Umówieni znaczy się on tak chciał, zaproponował? Czy ty wymagasz, on wymyśla na co go stać, bo księżniczce się zachciało?
Tu o cene nie chodzi, nie jednorazową, tylko o to co robisz.

po 1sze tu nie chodzi o twoja asertywnosc tylko o to, ze boisz sie, ze go stracisz...
po 2gie nic nie zmieniasz mimo rad, wiec szkoda czasu forumowiczów na wypowiadnie sie w tym watku, a twoje wolanie o rady robi sie juz nudne, bo wszystko zostalo powiedziane a ty robisz dalej po staremu.

twoj wybor twoja decyzja. powodzenia.

Sprostuję, żeby nie było.

Akurat ten bilet nie kosztował 2zł, tylko kilkanaście. No fakt, że szkoda hajsu, ale z drugiej strony to też nie był jakiś wielki majątek dla kogoś kto "nie ma co z kasą zrobić" czyt. nie utrzymuje się sam.
Nie był u mnie pierwszy raz. Chyba drugi, o ile się nie mylę. Na pewno pierwsze spotkanie nasze było u mnie.

filezila No właśnie w tym problem, że ze mnie taka sierota, ze się nie potrafię postawić, przynajmniej jemu. Jedyne co mi dobrze wychodzi to urywanie kontaktu jak już zbiorę siły, zmobilizuję się i wyjaśnię sobie oczywistą kwestię: faceci to balast zatruwający życie.
A wyżalić się też nie mam komu, bo trzymam tę znajomość w tajemnicy, jedynie współlokatorka wie, ale nie chcę jej za bardzo męczyć, bo i tak jest już biedna, że wgl musi ze mną mieszkać. Padło na Was, sorry. Pewnie jeszcze nie jeden raz będę tu szukała poklepania po ramieniu, więc kto nie chce odpisywać, ten niech nie pisze, przecież nikt nikogo do niczego nie zmusza.

@kareninka serio biegłaś 3 kilometry żeby on nie dopłacał paru zyli do biletu? Chyba musisz go naprawdę bardzo kochać...

Tak jak pisze oldorando wyżej - szanuj się kobieto, bo jak sama nie będziesz się szanować to nikt nie będzie.

On jest chciwy, leniwy i co najważniejsze nie zależy mu na Tobie. Wiesz co, w pewnym momencie stwierdziłam, że jak czytam te Twoje posty, to ta sytuacja jest wręcz smutna. Tak, smutne jest to, że młoda dziewczyna daje tak sobą pomiatać, żebrze wręcz o kontakt. Naprawdę nie rozumiem Twojego problemu. On MA CIĘ GDZIEŚ, a Ty się na to godzisz. I tak za nim latasz i jeśli czymś się martwisz, to tym, żeby nie zerwał z Tobą kontaktu.

Dziewczyno, obudź się! Przecież z tego związku nie będzie. Chociaż nie, mógłby być, jeśli nie będzie Ci przeszkadzało to, że Twoje zdanie się nie liczy i fakt, że tylko Ty się będziesz starać o jego przetrwanie.

I cóż z tego, że tutaj na forum stwierdzisz, że jesteś głupia, naiwna itd. Przecież to już wiemy. Cały czas jednak dajesz przyzwolenie na taką sytuację, więc nie rozumiem Twojego oburzenia. Skoro sama się nie szanujesz, to myślisz, że facet Cię będzie szanował? Przypominam, że to dopiero MIESIĄC znajomości. Z czasem zapewne jeszcze ciekawiej się zrobi.

Byłabym nawet w stanie zrozumieć, gdyby pisała to dziewczyna będąca w wieloletnim w związku. Tzn. fakt, że ciężko jej się rozstać z takim kimś, bo przywiązanie i tak dalej. Nie zrozumiałabym natomiast, że się z kimś takim związała, bo nie wierzę, że "nagle się taki stał". Jednak to, że Ty ciągniesz ten chory układ w dodatku tak krótko znając tego kolesia- tego totalnie nie ogarniam. Od początku Cię tak traktuje, więc cóż się dziwisz?

I jeszcze jedno- no zastanów się, czy to jednak nie jest ten słynny seks układ, który Ci zaproponował. Tylko nie nazwany po imieniu.

Ahaa, czyli to Cię boli. Z jednej skrajności w drugą. Mam wrażenie, że chyba do końca nie rozumiesz rozkładu proporcji w związku. Takim "normalnym". Obie strony się starają, nieraz trzeba iść na kompromis. W pierwszym to byłaś księżniczką, która niezależnie od tego, kto miał rację, i tak stawiała na swoim. Tutaj facet ma Cię ewidentnie i z poważaniem głęboko "w gdzieś", to tak za nim latasz, że aż żal coś takiego czytać.

Co chwilę przewlekasz jakieś porównania do byłego. Ten facet nie jest "Twoim byłym", więc weź to w końcu pod uwagę. Ja wiem, że najbardziej docenia się kogoś, gdy się go straci.

I nikt Ci nie pisze, żebyś była butna. Chodzi o to, że Ty najnormalniej w świecie nie umiesz mówić o swoich potrzebach, boisz się wyrazić SWOJE ZDANIE. Czytam to wszytko i aż oczom nie wierzę. To normalne, że ludzie mają różne poglądy, podejście do życia. Jestem w stanie dużo zrozumieć, ale najbardziej mnie wkurzają osoby, które albo nie mają zdania albo boją się je wyrazić.

On już i tak sobie pewnie wyrobił zdanie na Twój temat. Dla mnie już byś "straciła" w oczach tym lataniem, płaszczeniem się, robieniem czegoś wbrew sobie, brakiem swojego zdania. Jednak, gdybym się chciała Tobą zabawić, to czemuż bym miała rezygnować z takiegoż "kąska"? Przecież nie często się takie okazy zdarzają.

A czemuż to?

Owszem, głupie. A wiesz dlaczego? Ano, dlatego, bo nawet gdybyś się nie odzywała, to i tak byś jakieś "usprawiedliwienie" swojego zachowania znalazła. W ogóle nie potrafisz powiedzieć co i dlaczego Ci się nie podoba. Obawiam się, że nawet małe dziecko śmielej mówi o swoich potrzebach.

Ja już rozkładam bezradnie ręce. Do Ciebie nic nie trafia. Jeśli chcesz z nim tkwić w tej dziwnej relacji (bo trudno ją związkiem nazwać), to tkwij. Musisz się jednak przyzwyczaić do takiego traktowania.

Problem mój polega raczej na tym, że ja tego zdania nie potrafię przy nim obronić. Nie raz już mówiłam co mi nie pasuje, pogadaliśmy, pokłóciliśmy się, wyrzuciłam z siebie co mi nie leży, a zawsze kończyło się na tym, że do niczego nie dochodziliśmy, bo on ma swoje zdanie, ja swoje tyle tylko, że on swoje zdanie potrafi wcielać w życie, egzekwować, a mi się to nie udaje.

Przez tę głupią znajomość porzuciłam swoją zasadę "Urażona duma po czasie boli bardziej niż złamane serce". Zachłysnęłam się jego zajebistością na drugim spotkaniu i tak tkwię w tej nadziei, że będzie lepiej, ale nie będzie. Koniec z tym. Dzisiaj mamy przeprowadzić rozmowę, więc to dobry moment na to, by powróciła stara ja. Bezwartościowy chłopak blokuje miejsce kogoś wartościowego, a raczej kogoś kto mnie będzie szanował. Umiem być sama, chciałam być sama, bo faceci to same zmartwienia- zabierają energię życiową i czas, męczą, opróżniają portfel, trują nerwy, a na końcu pozostaje tylko nienawiść. Wkurwiłam się. Trzymajcie kciuki, żeby to wkurzenie utrzymało się u mnie do 15tej.
Możecie już sobie szydzić ze mnie, bo wiem, że nikt nie uwierzy, że potrafię się postawić, wcale Wam się nie dziwię. Sama jestem w szoku, że dałam komuś taką władzę nade mną.

Dziękuję Wszystkim za odpowiedzi i za ogarnięcie mnie.