Totalny mętlik w głowie

Czytałaś całość?
Przecież pokazałam absurdalność sytuacji.

Nie szkodzi

Teraz de facto jestem "z tym gościem"

Odpuść sobie tego aktora

,,wyższe sfery,, czy nie i tak to kojarzy sie z oświadczynami i ślubem☺

Nie wiem jakie "wyzsze sfery", a slubu brac nikt nie bedzie, bo mam szacunek do siebie i przed 25. rokiem zycia nigdy sie nie ohajtam, nawet z Bradem Pittem.

Kammiś, pisałem szybko i popełniłem kardynalny błąd. Nie wiem skąd mi się wzięła ta Ewelina. Może się starzeję? Dziękuję za Twoje obszerne wyjaśnienie tyczące kobiety-lalki. Naprawdę rozsądna z Ciebie dziewczyna i dalej tak trzymaj!

ponowie pytanie wyżej, co ma szacunek do do wzięcia ślubu przed 25 rokiem życia?

Hihihi, no ja mu daje tyle czasu, ile tylko będzie 'zawodowo aktywny'
Natomiast boję się, że przy intensywności i pasji, z jaką oglądam jego pracę, szybko się wypalę w swoim uczuciu do niego..

Sorki kammiś za offtop

Daj mu spokój, to tak nie działa. Chcesz z nim być, to z nim bądź bez głupich warunków. Nie chcesz, to nie bądź. Życie jest za krótkie żeby je marnować na głupie gierki.

Kammiś, a ja odnoszę wrażenie, że gdyby on zaczął się zachowywać tak jak od niego oczekujesz, to nie byłby tak atrakcyjny dla Ciebie jak obecnie jest - właśnie przez to, że on robi co chce, a Ty co najwyżej możesz się powkurzać, albo nie No nie jest tak?

W końcu, pomimo wielu rzeczy, które Ci nie odpowiadały i nie odpowiadają w tym jak on Ciebie traktuje, to jesteś z nim. Dlatego, że on się Tobie szczerze taki podoba, nieważne co by robił. I to jest zakochanie w konkretnej osobie, taka jaką ona jest.

Jest jeszcze drugi rodzaj "zakochania", taki z rozsądku.. kiedy "kocha się" drugą osobę nie za to jaka jest, tylko za to co robi dla nas.

Często spotyka się w parach, gdzie jest taka dysproporcja zaangażowania, że jedna osoba kocha kogoś za to, że JEST i za to jaki jest, a druga tylko za to co ta osoba robi dla niej/dla niego. Wtedy ta pierwsza osoba już zawsze czuje się niedoceniana, ale nie ma siły odejść, a druga potrafi i może odejśc w każdej chwili, uzalezniając swoje pozostanie w relacji od tego, jak druga osoba się o nia stara i dopoki jest jej potrzebna.

Myślę, że za dużo naczytałaś się poradników w  stylu "Mężczyźni lubią zołzy" , stąd odrazu skojarzenia z tym co takiego robisz, żeby pokazać jak to Ci nie zależy, a zależy jak cholera i widać to najbardziej po tym, że trwasz przy nim pomimo tego, że żyjecie bardziej jak brat z siostrą.

Jasne, że on 'więcej robi', ale to głównie z racji tego, że jest bardziej od Ciebie dojrzały emocjonalnie i związkowo i rozumie, że związek nie polega na udawaniu niedostępnego czy na gierkach, kto zrobi mniej itp. To też nie oznacza, że robi niewiadomo co, po prostu zachowuje się naturalnie, jest sobą.

Gdybym miała powiedzieć, którą stroną - odnośnie tego co powyżej napisałam, po Twoich opisach waszej relacji jesteś, powiedziałabym, że (wbrew pozorom, tzn. nie kierując się infantylnymi oznakami "kontrolowania sytuacji" vide powrót 'ostrej żylety' od kosmetyczki  ) to bym oczywiście powiedziała, że to Ty kochasz bardziej i zależy Tobie bardziej, tylko boisz się tego okazać, bo "mężczyźni kochają zołzy"

Generalnie fajnie, że w tak młodym wieku jesteś w związku, bo zbierasz swoje pierwsze doświadczenia.

Pisząc o 'dojrzałości związkowej' chodziło mi bardziej o to, że wie jak postępować z kobietami by za nim się uganiały. I to chyba się sprawdza, z tego co piszesz przynajmniej.

To, że miał kilkadziesiąt kobiet i chyba lubi się "bawić" facet i sam fakt, że sama uważasz go za osobę niedojrzałą do budowania związku, a MIMO to dalej w tym jesteś, to nie bardzo mi pasuje do kobiety, która stawia siebie jako priorytet, bardziej pasuje do osoby, która nie lubi "przegrywać" i im jest trudniej, w tym przyp. facet, który ewidentnie za Tobą nie lata tak jakbyś chciała i nie zależy mu 'tak jakbyś' chciała, tym bardziej Ciebie rozpala i nie poddajesz się, trochę jak wyzwanie do tego chyba podchodzisz.  Bo skoro sama wiesz, że nie w głowie mu poważne relacje, nie adoruje Cie jak kobietę, nie macie dobrego seksu, a jednocześnie dużo piszesz o tym jak silna jesteś i jak dużą wagę przywiązujesz do tego jak Cię traktuje facet, no to sporo tutaj sprzecznych deklaracji.

Tak tylko zauważam luźno.

Czyli tak jak myślałam - co ludzie powiedzą i "zazdro" u koleżanek jako dwa główne 'motory' żeby być w związku z facetem, z którym seks praktycznienie istnieje, bo nie ma między wami ognia, za to jest rozsądek.
Ty zapewne tez jesteś 'niezłą partią' na żonę, biorąc pod uwagę to, że lubisz się uczyć, masz dobry start finansowy z domu i wkrótce zapewne będziesz miała dobrą pracę.

Tylko nie ma w tym wszystkim żadnych emocji, wszystko 'na rozsądek', logike, na zimno. Nawet ten seks zaplanowany.. Dla mnie to żaden związek, tylko transakcja, układ - nie wiem gdzie to świadczy o 'powaznym traktowaniu', skoro brakuje uczuć, bo tego się ukryć, ani zaplanować nie da.

Tak czytałam jeszcze raz Twojego wstępnego posta i myślę sobie, że Ty masz z Tatą tak dziwaczną relację.. z jednej strony on Cię hołubi wręcz i jesteś Córeczką Tatusia , z drugiej "kryjesz" jego zdrady, "drugą twarz" przed matką.. to nie jest normalne. Trochę jakbyś miała z Ojcem 'pakt' przeciwko Matce, taka rywalizacja z nią, oczywiście bez elem. seksu.. Często zdarzają się takie przypadki w rodzinach, gdzie rodzice się nie dogadują, są zdrady itp., a mimo to rodzina oficjalnie jest razem, wtedy każdy członek rodziny (w tym dzieci) mają w takim teatrzyku swoja rolę do odegrania.

To pomogło mi zrozumieć dlaczego jesteś z człowiekiem, który jest "świetnym materiałem na męża", ale nie ma między wami gorących uczuć, ani emocji.
Twój Tata zapewne też jest takim typem prymusa, faceta który robi wrażenie na kobietach (vide: sytuacja z praktykantką), Mama jest zapewne "dobrą żoną" taka do pochwalenia w towarzystwie, ale namiętności i emocji Tata szukał na zewnątrz i pewnie nadal będzie to robił. A Ty podświadomie powtarzasz ich historię, wchodząc w związek letni, za to "idealny" i "perfekcyjny" z punktu widzenia prestiżu i tego, co mówią koleżanki.

Tymczasem udany związek powinien opierać się na uczuciach przede wszystkim, a nie na tym, że ktoś jest "skrzyżowaniem Brada Pitta z Billem Gates`em".

Za jakiś czas albo sama z takiego myślenia o relacji k-m wyrośniesz, oczywiście nie bez pracy nad sobą, albo powtórzysz relację rodziców.
Ja trzymam kciuki żebyś zaczęła żyć autentycznie.

EDIT: Jeszcze doczytałam, że koleżanka była w szoku, że "zerwałaś z nim", a to taki świetny "materiał na związek, z powodów j/w. ale zapominasz, a może koleżanka nie wie (albo wie, ale ma podobne podejście do Ciebie), ze Ty z nim nie zerwałaś, bo chciałaś, tylko zerwałaś, bo nie czułaś się kochana ani adorowana w taki sposób żeby czuć, że jesteście z nim blisko i coś w Tobie pękło, liczyłaś na to, że to zerwanie nim wstrząśnie i coś się zmieni. To był prawdziwy powód zerwania, a nie to, że jesteś taka wybredna itp.
Naprawdę tego nie widzisz, czy sama siebie oszukujesz?

Rzeczywiście, miałem na mysli coś innego i źle się wyraziłem. Zgadzam się całkowicie z drugą częscia tego cytatu powyżej, że tak to powinno wyglądać.
Może więc problem leży w Twoim zachowaniu w takich sytuacjach?
Nic mi do tego i nie zamierzam Cię pouczać czy zmieniać. Ale szperając na tym forum, trafiam od czasu do czasu na Twoje wypowiedzi i czasem bardzo mnie one rażą.

Biorę oczywiście poprawkę na to, jesteś przedstawicielką innej generacji, a ja pod względem "kultury wypowiedzi" jestem dość konserwatywny i że zapewne róznię się od Twojego faceta, który potrafi, jak wspomniałaś- "dowalić sarkazmem".
Ale udany sarkazm, celna ironia lub kpina nie musi oznaczać braku szacunku dla innych i nie musi wiązać się z przebijającymi czasem z Twoich tekstów; zarozumiałością, poczuciem wyższości, obcesowością ITP.
I nie ma sensu w tym momencie "kopać się z koniem" i przekonywać mnie, siebie czy kogokolwiek innego że przecież "nie masz takich intencji" lub  "on/ona mówi bzdury" itp. Bo nie chodzi o RACJE ale o WRAŻENIE.

Ty określasz to jako "ostre" wypowiedzi, ale Twój facet może być takim zachowaniem po prostu ZAKŁOPOTANY.
Bo nawet jeśli w gruncie rzeczy zgadza się z tym co mówisz, to może mu przeszkadzać FORMA w jakiej to robisz (albo NP. brak finezji) i efekt jaki to wywołuje w "towarzystwie".

Lol
Jak się wślizgnał w dyskaszyn, tylko najważniejsze wyłapał

To były aktor, muzyk, a teraz gwiazda porno o ksywce: Daniel Hunter (w googlu ciężko o jego foty takie "bez scen" - podpowiedź: ciemne włosy, broda /duh?! , meeeega ciacho) love <3

Oh, bo nie widziałaś go w akcji!  Ciężko chłopak pracuje i za to go cenię.

Bo w realu ludzie rzadziej rozmawiaja na takie tematy (prawnicze) jesli nic o nich nie wiedza no i przebywamy z ludzmi ktorzy generalnie cos o tym wiedza wiec nie trzeba prostowac podstawowych spraw
A opinie to on ma ostre np o spasionych kobietach wypowiada je w naszym waskim gronie bez skrepowania

Sprawdziłem i muszę przyznać, że jest bardzo w porządku ale... tylko z brodą. Kliknąłem na kilka filmów i broda dodaje mu czaru i osobowości bo bez brody to jakiś taki wymuskany typek jakich pełno.

Zostawiając na chwilę na boku aktorów porno, oglądałaś Dana Stevensa w filmie The Guest? Wydaje mi się, że to może być twój typ męskiej urody, tyle że brody nie ma

Pozdrawiam i odmeldowuję się

Zboczeńcy!

Ja tam mam inną rozrywkę, jutro idę do fryzjera i na zakupy Wracam (właściwie już wróciłam, tylko muszę podciąć końcówki - przy włosach półdługich trzeba często - i potrzebuję trochę nowych ciuchów dla podkreślenia efektu) do swojego starego stylu, jednak był najlepszy i niepotrzebnie sluchałam ludzi, że: "za poważnie, za staro, za blado, za krótkie włosy". Matka jednak ma zawsze rację Bo to dzięi niej wyglądałam jak wyglądałam.

Przeciez napisalam ze przy POLDLUGICH wlosach to jest konieczne. A Ty piszesz ze jak masz dlugie to nie musisz, to nie jest wielka nowosc. Jak mialam dlugie tez nie musialam. Zobacz sobie jakie to sa poldlugie wlosy, to sa wlosy do konca szczeki. I pomysl czy przy podcinaniu raz na 4 miesiace utrzymalabys ksztalt fryzury. Watpie. Wiem co trzeba wiec podcinam i nikt nie napisal ze chodzi o niszczenie.

Elle, przepraszam. Ostatnio jestem nerwowa. Studia, praca, z ostatnim artykulem ledwo wyrobilam sie w czasie (zreszta kto madry ustala deadline w sylwestra o polnocy... - wyslalam wczoraj 02.01. ale na szczescie mi uznali, no ale ile sie nadenerwowalam...).

Co do faceta - sa dwie opcje. Albo mu sie podoba maraton celibatu ktory mu funduje, albo sie z kims spotyka. Jesli pierwsze - dobrze mu tak, jesli drugie - dowiem sie co to za niedorobione dziewcze predzej czy pozniej i naucze ze nie tyka sie zajetych mezczyzn. A jestem msciwa - od dziecka (pamietam jak w gimnazjum razem z kuzynka dolalam jednej cizi srodka na przeczyszczenie do wody, oczywiscie to bylo szczeniackie, jestem stara i mam inne metody).
Nie mam zadnych konkretnych powodow do podejrzen, ale lepiej miec oczy szeroko otwarte. Zwlaszcza ze wiem jaki on jest.

Denerwuje mnie jego brak inwencji. Mysli ze przyniesienie kwiatow, jakies blyskotki i zaproszenie na obiad wystarcza - i grubo sie myli. Wzialby i wymyslil cos oryginalniejszego w koncu, przeciez ma mozg. Chetnie bym poszla do teatru. Pewnie skonczy sie tak ze w koncu przestane czekac az sie wreszcie domysli i pojde z kolezanka, ale coz - minus dla niego. Albo jakas ksiazke z sensowna trescia i sensowna dedykacja. Albo weekend w Krakowie - choc zapewne i tak bedzie tak ze sama spakuje walizke i pojade odwiedzic starych znajomych ze starych dobrych czasow. O, do zoo bym jeszcze poszla. Albo do muzeum. Niedlugo jest fashion meeting, moglby kupic bilety. Ale sama kupie i pojde z kolezanka. 
Tak jak mowie - zero inwencji. Wizyta w Sephorze trwa 5 minut, a tak to by sie musial wysilic. Ale jemu sie nie chce. A ja nie jestem panna ktora kreci "zjemy cos, wypijemy wino i chodzmy do mnie". Przeliczyl sie.

I jest okropny. Mialam udawac przed jego rodzicami ze wszystko jest ok. Znaczy byc dla niego mila przy nich i sprawiac wrazenie zakochanej pary. Rzygam tecza. Rozumiem ze jego ojciec mial zawal i nie wolno go niczym denerwowac wiec bylam mila, ale przed jego matka odstawiac aktorki nie zamierzam i juz wie jakie jest ziolko z jej kochanego jedynaka. Chociaz jej tlumaczenia: "on na pewno nie chcial niczego zlego, to jest dobry chlopiec, tylko czasem robi glupstwa, ale na pewno nie chce nikogo skrzywdzic" mi bokiem wyszly. Chociaz w sumie nie daleko pada jablko od jabloni, bo jego ojciec ma przeciez dwoje dzieci (jego i jego brata - w polowie brata - jeden ojciec, inna matka, nawet sie nie znaja) z dwoma roznymi kobietami. Mial szczescie ze jego matka byla mlodsza i ladniejsza i wychowal sie w pelnej rodzinie. Albo moze i nieszczescie, bo byl rozpuszczony jak dziadowski bicz. Ja bylam tylko rozpieszczona i kaprysna - on byl rozpuszczony bo sprawial klopoty.
Jedyny plus w tej calej sytuacji - jego matka mnie naprawde lubi. Uwierzyla mi od razu (NIE KLAMALAM) ale nie wiem czy ja - na jej miejscu - bym uwierzyla dziewczynie swojego syna ktora mowi prosto w oczy ze jej syn obslinial zupelnie obca zdzire w klubie kilka miesiecy temu. A jednak uwierzyla. Tlumaczyla go, ale nie zanegowala tego ze to prawda. Szacunek dla niej. Mowi do mnie ladniej niz jej syn, tym bardziej ją lubie. Starszego pana - znaczy jego ojca - tak samo, oboje sie do mnie zwracaja per "kochanie", na okraglo. Milo. Ich jedynak powinien brac z nich przyklad.

Zauwazylam ze jestem wobec niego coraz bardziej sarkastyczna. I to jakby wprost proporcjonalne z udoskonalaniem wygladu. Dziwne, ale taka prawidlowosc u siebie widze. Im lepiej wygladam, tym bardziej dziala mi na nerwy i tym bardziej sarkastycznie lub od niechcenia z nim rozmawiam.

Nie usprawiedliwiam go, ale więcej tego nie zrobił. Choć to i tak nie jest usprawiedliwienie. Masz rację.
Ja nie potrafię łatwo wybaczać. To znaczy inaczej - nie obrażam się za pierdoły. Ktoś mi może coś dosadnie powiedzieć, nie obrażę się. Ale "przestępstwa" grubego kalibru pamiętam na zawsze. Niewielka liczba osób takowe popełniła - na takiej liście jest u mnie zdrada (nie tylko damsko-męska, również przyjacielska, jakiej niestety doświadczyłam) i szkodzenie z premedytacją (tego też niestety doświadczyłam udzielając się politycznie, bo jeden facet niecierpiał mnie dla zasady - a raczej przez to, że miał jakieś pretensje do mojego ojca).
Nie, nie ma wielu fajnych facetów. Ok, jak się udzielałam politycznie to byli. Ale to specyficzne grono. Bardzo specyficzne grono w którym już bardzo młodzi mężczyźni żyli jak dorośli. Ale i tak nie widziałam tam dla siebie odpowiedniego partnera. Denerwowali mnie. Mieli niedobór kobiet, ciągle przebywali w męskim gronie i byli zwyczajnie męczący. Nie natarczywi, po prostu męczący.
Nie interesuje mnie chłopiec - bo to dla mnie chłopiec - który w kwestii wykształcenia rokuje gorzej niż ja (np. jego stan wiedzy jest taki że zdanie egzaminu radcowskiego czy dostanie się na aplikację jest bardziej nieprawdopodobne niż prawdopodobne), nie interesuje mnie chłopiec bez własnego mieszkania, skoro ja takowe posiadam, bez samochodu, bez pracy, bez gustu, bez kondycji.
Mam jedną taką koleżankę, już zresztą o niej pisałam. Jest zupełnie inna niż ja, ale się lubimy. I ona ma rację - jestem przesadnie wymagająca, wobec mężczyzn również. Naprawdę mało jest takich którzy spełniają odpowiednie kryteria. A po co mam się pakować w coś co mi z góry nie odpowiada?
Ja jego rodziców nie odwiedzałam i nie zamierzam. Byłam u swoich rodziców i oni też akurat byli.
Obserwuję ludzi od siebie z wydziału, obserwuję mężczyzn na ulicach, obserwowałam setki facetów. Nic.
Jedyne osoby które wydają mi się w miarę sensowne to aplikanci ojca, ale 1. to praca 2. nic do nich nie mam, to tylko znajomi.
Chwilowo (!!!) jak nie miałam kontaktu z facetem oczarował mnie jeden doktorant,  ale: 1. to ta sama katedra, 2. sypał niewybrednymi żartami na prawo i lewo. nie wulgarnymi, ale z podtekstem. Ale przemiło mi się z nim rozmawiało. Aplikant radcowski, otwarty przewód doktorski, biegły angielski (nie sposób nie zauważyć, bo zajęcia po angielsku z nim miałam), biegły niemiecki, ojciec prawnik, matka lekarz. Dobrze ubrany, ładna twarz, wysportowany - na konsultacje wracał z basenu. Pewny siebie, błyskotliwy, świetny mówca. Właściciel psa, fan podróży i teatru. Studiował za granicą. Specjalizuje się w naprawdę "dobrze wybranej" dziedzinie prawa. Podczas tej jakże przyjemnej rozmowy (naprawdę miło, przesiedziałam na konsultacjach półtorej godziny, napiłam się herbaty) nie ustaliliśmy niczego konkretnego, ale za to dowiedziałam się co można wpisać w aktach sprawy zamiast "oskarżeni zabawiali się w trójkącie".
Aczkolwiek zdałam kolokwium, nie mam z uroczym panem żadnych powodów do kontaktu i niech tak lepiej zostanie.
Napisałam o nim, bo to był naprawdę JEDYNY mężczyzna - oprócz mojego - którego uznałam za naprawdę wartego poświęcenia czasu (oczywiście wyłączając kumpla, to inna sprawa) w ciągu ostatnich ładnych kilku lat. Nie widzę powodu żebym innym miała poświęcać nawet godzinę na kawę. Jak miałam przerwę w kontakcie z facetem zarejestrowałam się na portalu randkowym i stwierdziłam - dno i metr mułu. Przez ciekawość przejrzałam profile kobiet - specjalnie żeby porównać poziom - i stwierdzam że więcej jest kobiet na poziomie, mężczyzn wcale. Całe 3 dni użytkowania i usunęłam konto. W międzyczasie dostawałam wiadomości od: 1. napalonych gości, z góry skreślanych 2. nudziarzy, przysypiałam czytając co piszą, 3. nieudaczników 4. przylepy szukających żony i piszących 20 wiadomości mimo braku odpowiedzi. Nie wiem też dlaczego kobiety na tych zdjęciach wyglądają normalnie. Nie głupkowato, wyglądają na zadbane, ładne. W przeciwieństwie do płci męskiej. Ale niektórych gryzie koszula i marynarka chyba.
Nie zależy mi żeby mieć kogoś tylko fajnego. Zależy mi żeby był na pewnym poziomie w różnych dziedzinach życia. I żeby mi się podobał. I żeby nie był za stary. Generalnie mój obecny spełnia większość funkcji. Co prawda prawo jazdy mu zabrali na 3 miesiące za przekroczenie prędkości, ale lepsze to niż brak samochodu, pracy i wykształcenia. Ale i tak nic się jeszcze nie uprawomocniło, więc jeździ

Elle, mnie nie interesuje ktoś kto nie będzie mi się podobał fizycznie i intelektualnie. Gustuję w określonym typie mężczyzn i już.
I nie szukam.
Do rady nadzorczej się nie szuka wspólnika.

Po co mi mężczyzna bez wykształcenia? Albo bez pracy? Żeby mi siedział na karku?
Jestem coraz bliżej studiów doktoranckich, aplikacji, mój promotor jest przygotowany na swoją pierwszą doktorantkę, będę mieć wykształconych znajomych na poziomie, jak dobrze pójdzie będę mogła jeździć na różne konferencje i obracać się w towarzystwie w jakim chcę się obracać, a mam może mieć faceta po zawodówce?

Ja chcę tylko jednego - żeby mój facet się ogarnął i zaczął spełniać moje oczekiwania, nic więcej.

Mój ojciec nie zapewnia mi wykształcenia.
Mam w grupie na studiach ludzi  z najróżniejszych środowisk. I biednych, i bardzo bogatych - jest jeden chłopak bardzo bardzo bardzo dziany, syn komornika. Aczkolwiek łączy ludzi jedno - dostali się na te studia (to studia dzienne, wbrew opiniom dzieci prawników nie mają łatwiej, wiem po sobie - mają o tyle łatwiej na pierwszym roku że w domu o prawie się mówi, ale nie w dostaniu się na studia), zdają egzaminy (krwawa nie przepuszcza nikomu, dzieciom palestry również). kończą je, szykują się do egzaminu państwowego prowadzonego przez Ministra Sprawiedliwości.
Są dwie bliźniaczki, które rzuciły życie na wsi i nie mając nic przyjechały do miasta bez wiedzy rodziców - po prostu spakowały wszystko co miały i wyjechały. I one są jednymi z najlepszych na roku. Na dodatek mają pracę i są ładne. Ubierać też się nauczyły same.

Nie jestem w żadnych "kręgach". Sama będę musiała sobie zapewnić wejście w krąg doktorantów. Wejście w krąg aktywnych naukowo studentów również zapewniłam sobie sama. Są ludzie którzy bardzo pomogli - np. promotor czy jedna doktorantka - ale gdybym nie pracowała, w ogóle nie miałabym szansy uzyskać takiej pomocy.

Jest u nas na wydziale taki Franek (imię celowo zmienione). Nie pochodzi z rodziny z tradycjami prawniczymi. Ale dostał "Diamentowy Grant". Co umożliwia mu ubieganie mu się o tytuł doktora zaraz po studiach. Nie znam go. Wiem tylko jak wygląda i jakie ma osiągnięcia. Tak samo szef grupy lokalnej ELSA. To są mężczyźni z którymi EWENTUALNIE - gdyby spodobał mi się całokształt - poszłabym na kawę.

Nie jest to Warszawa, ale jest to duże miasto i wydział dobry - wg rankingu Dziennika Gazety Prawnej "Stolica" województwa. Taaa, jeżdżę na konferencje, choć wolę same publikacje - bo publikacje są u nas przeliczane w punktach przy rekrutacji na studia doktoranckie, konferencje w tym aspekcie się nie liczą (debilny pomysł, ale cóż poradzę). Wiesz, nie zawsze opłaca się jeździć. Jeżdżę głównie do Krakowa, UJ jakoś przyciąga Ewentualnie Warszawa, chociaż dojazd jest okropny - Pendolino wcale nie jeździ zgodnie z rozkładem, na lotnisko trzeba się przebić przez całe miasto u mnie, potem w Warszawie z lotniska do centrum, samochodem korki, nie. A gdzieś dalej to już w ogóle mi się nie opłaca. Promotor mnie chciał wysyłać do Rzeszowa, ale mu taki protest urządziłam, że tylko puścił mi tekst Środek zimy a on chce mnie na wschód wysyłać
W tym roku akademickim się nie ruszałam, byłam jedynie w swoim mieście - ale na organizowanych nie przez swoje koło, oprócz jednej.
Poza tym - nie zamierzam się wiązać na odległość u mnie przeprowadzka nie wchodzi w grę, ja tu mam pracę
Ostatnio organizowaliśmy konferencję ogólnopolską, zjechało się ich sporo, ale przysypiałam jak gadali, a wieczorem (konferencja od 9 do 18, swój panel prowadziłam z samego rana) zmyłam się z sekretarzem koła naukowego coś zjeść. Fajny, ale za młody.

Ale ja nie odnosiłam się nigdzie do Twoich odpowiedzi, więc nie wiem skąd to porównanie. Przeczytałam jedynie dzisiejszego posta Kammiś i to na niego odpowiedziałam.

Kammiś, mam nadzieję, że mnie nie zabijesz, ale odnośnie prawników przeczytałam ostatnio bardzo fajny tekst.

Pół żartem, pół serio, nie bierz tego do siebie. Ten koleś też studiuje prawo.

A co do tematu. Piszesz, że on nie spełnia Twoich wymagań, ale wciąż z nim jesteś (tak, tak, bo inni jeszcze bardziej nie spełniają oczekiwań i są jeszcze gorsi) - nie sądzisz, że tak jakby czyny nie idą za słowami? Bycie sarkastyczną to takie fukanie obrażonego kotka, który jak wiadomo - i tak jest zależny od właściciela i ładnie zamruczy, gdy poda mu się miskę z mlekiem (kocia metafora :>). Próbujesz go wychować, zapominając, że to jest dorosły facet, który prawdopodobnie się nie zmieni. Zaakceptuj go i pogódź się z faktem, że będą "inne" (a w przyszłości podzielicie los Twoich rodziców), lub zakończ sprawę. Ale to tylko moje skromne zdanie.

Generalnie odnoszę wrażenie, że przez ten czas, jak z nim nie byłaś, byłaś "przyjemniejsza", bardziej do pogadania itd. Czy nie sądzisz, że on ma na Ciebie zły wpływ? Chcesz być wredna, sarkastyczna, zimna itd?

Znam ten kawal to oczywiscie wymyslony zart jakich na temat studentow prawa i prawnikow sa w sieci miliony. Typowy Karol - student prawa - obczaj na fb
I standardowe (do policji): spokojnie panowie , my studiujemy prawo. Oczywiscie nikt tak nie mowi na powaznie, przynajmniej nikt sensowny ja sie z policja dogaduje bardzo dobrze - o ile mialam kontakty - w rodzinnej miejscowosci kiedy sie udzielalam politycznie (zgromadzenia publiczne). Pamietam kiedys taka sytuacje: siedze sobie na gorze w lazience, dolu matka sie drze: "panstwo z policji do ciebie!!!". Pierwszy raz, to sie nawet przestraszylam

Nie wiem czy ma inne. Nie posiadam dowodow. W sumie nie posiadam powodow zeby myslec ze sa ale chce sie upewnic. Nie jest to fukanie obrazonego kotka - z prostych powodow - nie jestem od niego w zaden sposob zalezna.

No ale przecież nie byłby z Tobą, gdybyś była niewydarzoną studentką, która ledwo zdaje egzaminy. Na pewno docenia Twoje osiągnięcia i nie uchodzi to jego uwadze. A że nie chwali się Tobą w towarzystwie, to niekoniecznie znaczy, że według niego Twoje osiągnięcia nie są niczym niezwykłym. Jeśli rzeczywiście Cię nie kocha, to chyba wystarczający powód, by nie chcieć Cię zabierać na jakieś bankiety i przedstawiać znajomym.

Ale on mnie przedstawia znajomych i zabiera (a raczej: proponuje wyjście, bo na większość rzeczy nie zamierzam się ruszać z domu) jak gdzieś idzie. Z tym że nie zamierzam z nim chodzić do klubu. A eleganckich imprez jest mało. I nie zachowuje się na nich jak powinien.

Domyślam się, że jest wymyślony i przejaskrawiony - jak wszystkie dotyczące studentów (ale wszystkie mimo wszystko ziarno prawdy zawierają :>). To popatrz, Karola jeszcze nie mam. Mam za to Maćka.

Nie jesteś od niego zależna finansowo, wiem o tym. Miałam na myśli uzależnienie, że tak to ujmę "emocjonalne". Więcej się nie wtryniam, ale przekalkuluj sobie, czy jednak bez niego nie byłoby Ci lepiej.

Karol to postac fikcyjna zrobili zdjecie jakiemu chudemu chlopcu pod krawatem na tle ksiazek i ukladaja z nim memy