porzucona po 12 latach

Tak, psycholog pomaga. Ale...pamiętaj na początku terapii będzie wywlekanie wszystkiego, bolesne, czasem jednak konieczne. Wrzucisz z siebie to co boli do obcej osoby, która ma do tego duży dystans. Raczej nie pogłaska po głowie. Będzie ciężko na początku, ale z każdą wizytą będziesz szła do przodu. I jeszcze jedna rada wizyty muszą być conajmniej raz w tygodniu. Rzadziej nie ma sensu. Poza tym praca samemu. Nie będą to postępy z dnia na dzień, ale będą.  Poza tym jak mi kiedyś powiedział psycholog TO MINIE. Wiem, że dziś ciężko Ci w to uwierzyć, ale zobaczysz minie. Nie zapomnisz, ale będziesz wspominać jak szereg innych rzeczy w życiu. Podobno po każdym związku musi być okres żałoby.  Da się przez niego przejść...

Będziesz umiała. Będziesz płakała, szlochala i mówiła.  Będzie ciężko, wrócisz do domu i...padniesz. Im więcej zmęczenia tym lepiej.  Przeżyłam to. Myślałam że nie dam rady.żyć.  Minęły kolejne miesiące a ja o dziwo oddycham ;-) 
Czytając Twój ostatni wpis o Waszych wakacjach wpadłam na pomysł, żebyś przeczytała tego bloga mojedwieglowy.blogspot

Heh, ja tez bylem na wakacjach z moja narzeczona tuz przed rozstaniem - koniec sierpnia - bylo bardzo fajnie, mamy ladne kolorowe wspolne zdjecia na ktorych jestesmy usmiechnieci, ona mnie caluje, przytula bla bla bla bla Pozniej dowiedzialem sie, ze ona juz sie ode mnie od dawna oddalala i wlasciwie nie chciala jechac na te wakacje, ale w sumie to na wakacjach zawsze jest fajnie a to ze za chwile poznala swoja nowa "wakacyjna milosc" nie ma znaczenia bo juz i tak ze mna nie chciala byc wiec mi to napisala na skype blablabla

Fluoxetyna rozmowa z psychologiem/terapeuta pomaga - tak jak pomaga po prostu wygadanie sie komus - do tego jesli to dobry fachowiec to pomoze Ci spojrzec na sytuacje z innej strony, zada odpowiednie pytania. Ja tez wierze bardziej w chemie, szczegolnie po moich wczesniejszych doswiadczeniach ze 'slabymi' psychologami - ale w tej sytuacji postanowilem poszukac pomocy w terapii - troche to u mnie utrudnione ale zobaczymy jak to dalej bedzie.

W kazdym razie sprobuj, tylko musisz trafic na dobrego psychologa - z tym bywa roznie, wiec poczytaj wczesniej opinie o danej osobie.

Autorko, wspolczuje i rozumiem twoj bol, poczucie krzywdy, rozczarwanie, moze lek przed przyszloscia. Wiele nieprzyjemnych uczuc przeszkadza funkcjonowac. I to jest zdrowa reakcja na rozstanie, o ile nie trwa zbyt dlugo a twoj stan sie nie pogarsza, ale przeciwnie, stopniowo polepsza. Wtedy to taka naturalna "zaloba". Mam wrazenie, ze tak jest u Ciebie, ale psycholog jak najbardziej wskazany.
Nie tylko, zeby pomoc Ci teraz w kryzsie w jakim jestes, ale lepiej przygotowac na przyszlosc.
Moim zdaniem, jak pisalam juz kiedys do Ciebie, niedostatecznie zadbalas o sama siebie w tym zwiazku -  emocjonalnie, materialnie, spolecznie itd.
Zwiazek z kims nawet najlepszy i napiekniejszy moze sie skonczyc, poniewaz, tak jak tutaj, wypali sie uczucie, ktos zakocha sie w kims innym, lub uzna, ze jednak chce zyc inaczej. Partner ma do tego prawo. Oczywiscie byloby dobrze, gdyby mogl przynajmniej jasno i otwarcie o tym powiedziec. Nie jest to latwe, wymaga dojrzalosci i odwagi. Nikt tych cech nie ma w nadmiarze. Jak zatem zyc ze swiadomoscia, ze zwiazek nie jest dany raz na zawsze, malzenstwo tez tego nie gwarantuje? Otoz zyc pelnia zycia, cieszyc sie chwila i mezem, czy partnerem gdy jest i miec swoj swiat, prace, znajomych, pasje, prawo do czesci wspolnego dorobku po ewentualnym rozstaniu. I gdy takie nadedzie - przyjac to jako czesc zycia, przeplakac, przebolec i isc dalej.

Nie wiem o co chodzi ale dziś ten ból zniknął.Ani razu nie dostałam tego paraliżu umysłowego jak tylko napłynęło jakieś wspomnienie.Cały dzień.I spałam normalnie, bo odkąd wiem nie mogłam jeść,budziłam się o 3. i dogłębnie analizowałam WSZYSTKO,dostawałam jakiegoś drżenia na myśl,że on jest z nią teraz.Nie jest to może jakaś euforia;) ale raczej nadzieja,że nie będzie tak żle.Jestem wręcz zawstydzona reakcją ludzi na mój widok.Ciągle tylko:jak świetnie wyglądasz,odżywasz,na dobre ci to wyszło.
Nie jestem przyzwyczajona;).I tak sobie pomyślałam: kiedy od niego usłyszałam jakis komplement?I przysięgam,że nie pamiętam...Te ostatnie miesiące to była jakaś porażka,on systematycznie mnie krytykował,wręcz obrażał,a ja to wszystko "łykałam",nie wiem dlaczego.O każdą chwilę razem musiałam zabiegać,o każde przytulenie,wszystko.Znalazł sobie idealną przykrywkę w postaci ciężkiej pracy,swoje myślał( robił?),a ja kombinowałam jak go rozruszać,pocieszyć.Zaczynam powoli rozumieć,że większość tego co mówił to głupoty.Bo czy naprawdę powodem rozstania może byc to,że nie lubię jeżdzic samochodem(juz lubię,przełamałam się;)),nie znam się na elektronice,nie mam konta internetowego(juz mam),nie gotuję codziennie i nie myję okien co miesiąc(zawsze to olewał),a zamiast leżec na kanapie wolałam basen lub na rower,zamiast sterczeć przed kompem czytac książki?On jako wadę wskazał nawet to,że pracuję,więc nie mogę dla domu za duzo robić.No i oczywiście nieśmiałość,bo przecież znamy się 12 lat i wcześniej nie zorientował się,że ma u boku dziewczynę raczej wrażliwą i niepewną siebie a nie przebojową gwiazdę;)
CO ZA PIEPRZONY STEK BZDUR.
Ja nikomu tego nie mówiłam,pękłam przy koleżance w niedzielę,jak mi powiedziała i była w szoku,że on mi nie podał prawdziwego powodu.Tylko taka wyliczankę.
Od dłuższego czasu mnie poniżał w ten sposób,niszczył poczucie własnej wartości,a przeciez powinien je podbudowawać,uskrzydlać.Taki to jego przepełniony szacunkiem do mnie sposób na rozstanie.I teraz wydaje mi się taki żałosny,tchórzliwy,okrutny i pozbawiony empatii,że przycmiło mi to te dobre chwile.Nie chcę marnować juz swojego czasu na tęsknotę za kimś takim.Straciłam do niego szacunek.Alleluja,bo przeciez dotąd cały czas go idealizowałam.
wykorzystam ten moment poprawy formy psychicznej i idę na imprezę dziś,z fajnymi ludzmi wypic parę drinków,może potańczyc.Kupiłam sobie nawet na te okazję nowe ubranko i szok:3 rozmiary mniej.Ja chyba nawet tego nie widzę,ale naprawde te treningi dają efekty.A kondycja też poprawiona,złapałam już bakcyla biegania,daje mi to taaaaką dawkę energii i oczyszcza głowę.I tak sobie myśle,że przeciez ja teraz robię to co lubię i nie muszę słuchać,że truję,myślę o głupotach zamiast spokojnie leżeć na tej cholernej kanapie;).Bo ja naprawdę nie jestem kanapowym typem i nie chcę być już nigdy.
No i za 2 tygodnie jadę nad morze,a za 2 miesiące na świetną wycieczkę zagraniczną.Czyli naprawdę da się bez niego.

Fluoxetynka, Kiv, polecam połączyć farmakoterapie z psychoterapia. Z naciskiem na to, że psychoterapia powinna trwać długo,  co najmniej 2 lata. Ja mam to szczęście, że moja terapia nie kosztuje mnie majątku,  chodzę już na nią 2 lata,  i pochodzę jeszcze trochę; )
Cholernie Wam współczuję,  sama znam ten ból. Na domiar złego mam z tym facetem dziecko, synka,którego zostawił w obcym kraju tak jak i mnie.  Jestem więc niejako skazana na kontakt z jeszcze mężem przez cały czas.  Najgorsze jest to, że on mi się jeszcze śni w nocy.  W dzień o nim nie myślę a on się wdziera w moje sny. W kwietniu miną 2 lata kiedy nas zostawił.  Ból nie jest tak intensywny jak kiedyś jednak. ..wwciąż jest.  WAM życzę szybszego dojścia do siebie.  Dobrze, że nie macie dzieci z nimi. Dacie radę, wszyscy damy .

Fluoxetyno, najlepiej podaruj jakiś drobiazg. To naprawdę rewelacyjne, że obcy czlowiek chce Ci oddać rzeczy, masz szczęście, kobieto!

Podczytuję Twój wątek od pewnego czasu, chciałabym Ci tylko napisać, że spokojnie sobie wszystko poukładasz, masz na to dziesiątki lat przed sobą. Naprawdę, ja rozumiem, że teraz jest potwornie ciężko. Bo do każdej nowej sytuacji trzeba przywyknąć, nauczyć się z tym żyć, radzić sobie w "nowym" świecie, "nowej" rzeczywistości.

Natomiast alkohol... to droga donikąd. Serio. Kiedy masz dołki, wyjdź pobiegać, wyjdź na rower, spacer, spotkaj się  z kimś pogadać, napisz na forum, poczytaj książkę, zajmij się czymś - czymkolwiek -
Sama zobaczysz, jak to jest, kiedy się przetrwa dzień, kilka dni, tydzień, a nawet parę tygodni nie robiąc głupot. Rozpacz powraca, jak najbardziej, jesteśmy tylko ludźmi, ale każda, najdrobniejsza sprawa, którą robisz dla siebie, by być szczęśliwa i poprawić swoje życie na lepsze, jest Twoim sukcesem i powinnaś być z niej dumna.
A imprezy, picie ze znajomymi, picie sam na sam w domu, to tylko ucieczka i tkwienie w beznadziei. Mówię Ci.

Nie chcę Cię namawiać, bo nie wszyscy to lubią, ale ja, kiedy już totalnie się rozpadam i nie mam siły o siebie zawalczyć, albo kiedy mam tak trudne emocje, że sobie z nimi nie radzę, lubię wieczorem wyjść pobiegać. Wieczorem - bo mogę nałożyć wygodny,  niekoniecznie elegancki strój (zwykłe, drezowe, lekkie spodnie + T-shirt i ciepła bluza). Na ulicach nie ma w moim mieście ruchu, więc nawet jeśli nie jestem w formie, mogę trochę pobiegać, trochę potruchtać, kawałek przejść, znowu biec dalej.
Raz biegnie się łatwo, raz naprawdę ciężko. Zdarzyło mi się w czasie takiego wieczornego biegania wręcz płakać, ryczeć z bezsilności, tak bardzo wysiłek fzyczny oczyszcza z emocji. I właśnie  o to chodzi: żeby wyrzycić z  siebie gniew, rozpacz, złość, bezradność, poczucie wstydu, żeby nie tłamsić tego w sobie, ale pozwolić sobie to odczuć. W ten sposób te uczucia spalamy, i one giną.

Tak samo pomocne jest chodzenie na basen, wyjazd nad morze lub w góry, zależy gdzie mieszkasz. Mogą być wielogodzinne spacery ze słuchawkami w uszach, z dobrą muzyką lub audiobookiem dla relaksu. Rower, moja przyjaciółka np. chwali sobie kurs tańca i siłownię, jest tam codziennie. Każdy radzi sobie z rozpaczą na swój sposób, ale alkohol się do tych sposobów niestety nie zalicza.

Jakbym czytała o sobie. Z nich są straszne tchórze,  mój były tez wymyslal jakieś głupoty np. Ze nie robie listy zakupów, zamiast się rozstać jak ludzie. Jak słuchałam tego bełkotu, to myślałam że to moja wina, bo przecież takie bzdury da się poprawić. Teraz wiem, że on kogoś mia. Nie miał jaj żeby zerwać z kobietą która był 7 lat na pokojowych warunkach tylko wyciągał jakieś brudy. Czytam te wątki i za każdym razem powtarza się ta sama wersja, czepianie się, głupie odzywki. Krew człowieka zalewa!

Masz dopiero 30 lat! Wszystko przed Tobą.

Fluoxetyna u mnie jest podobnie Mysle, ze te wahania sa naturalne na tym etapie - minelo juz kilka miesiecy - niektorzy mowia, ze to "dopiero" kilka miesiecy.
Tez przechodze od poczucia, ze odzyskalem pewnosc siebie, jestem pelen energii, ze bedzie dobrze - do totalnego zalamania i zalu. Ten drugi stan trwa niestety dluzej.
Tez zaczalem regularna terapie

To do mnie?
Nie wiem czy wszystko ale jeszcze troche czasu mi zostalo, to fakt.
Na razie czuje sie jakby ktos przekreslil, ukradl mi ostatnie - najlepsze 13 lat zycia
Nie wiem czy z czasem bede to odbieral inaczej? W tej chwili mam ochote wyrzucic, skasowac wszystkie zdjecia, wymazac z pamieci.
Ale to tak jakbym wymazal-stracil cala mlodosc.

Dzisiaj to usłyszałam w radiu ... nic więcej nie będę pisać...

PIASEK- KALEJDOSKOP SZCZĘŚCIA
Nie płacz chociaż będę już iść
Zobacz co zostało z nas, nic
Wiem, obiecywałem bez końca czas
Właśnie tego nie umiem dać

Nie kłamałem choć myślisz tak
Cały nasz początek już zgasł
W kalejdoskop szczęścia chcesz wiarę dać
Choćby nie był dany już nam

Ref. Nie płacz, bo musi być
lepszy ode mnie, choć jeszcze nie wie
Nie wie, że gubisz łzy
By lepszy ktoś ode mnie mógł przyjść

Wiem, że nie chcesz słuchać, to nic
Jutro też jest dzień, wstaniesz z nim
Pokładanych we mnie nadziei moc
Snem się spełni już z innych rąk

Nie kłamałem choć myślisz tak
Znów zobaczysz, że piękny świat
Tyle jeszcze ciągle dla Ciebie ma
Choćby dzisiaj smutek we łzach

Ref. Nie płacz, bo musi być
lepszy ode mnie, choć jeszcze nie wie
Nie wie, że gubisz łzy
By lepszy ktoś ode mnie mógł przyjść x3

Nie jestem silna.Chyba.Nie wiem.Zawsze myślałam o sobie jako o słabej,niepewnej siebie,przewrazliwionej.Wszystkim się za bardzo martwiłam,wyolbrzymiałam porażki,umniejszałam sukcesy.Nie wiem z czego to wynika.Taki po prostu "słaby" charakter.Nic naprawdę złego mnie w zyciu nie spotkało,nie jestem "zahartowana",wszystko szło zgodnie z planem(bo ja muszę mieć wszystko zaplanowane;)).Najgorsze doświadczenie to śmierć jego rodziców,bardzo to przeżyłam.Koszmarem był tez jego wypadek,jeszcze nieraz budziłam się w nocy z przerażenia,że mógł umrzeć.Czyli ja naprawdę nie wiem jak ja funkcjonuję teraz.Na początku myślałam,że po prostu umrę,nie dam rady,nie mogę oddychać,położę się do łóżka i będę leżeć,koniec świata,wszystkiego.A dostałam motorka takiego do działania,że nie poznawałam siebie.Tylko,że motywacja była zła-nadzieja,że jak się szybciutko ogarnę, zmienię(bo to moja wina)to on wróci.Od niecałych dwóch tygodni znam prawdę.Jezu,znów myślałam,że juz po mnie.Koniec złudzeń.Kurcze,jest naprawdę ciężko,ale jadę dalej.Bardzo boję się depresji.Że jak poddam się na chwilę,zwolnię tempo,zamknę się w domu,zmarnuję sobie miesiące albo lata życia.
Psychologowi powiedziałam wszystko.Nawet to,czego tu nie pisałam bo wręcz było mi wstyd.Chciałam zrozumieć jak to możliwe,że człowiek tak nagle się zmienia w skurw**a bez empatii.Drążyła i drążyła i okazało się,że wcale nie tak nagle.Osobowość narcystyczna,dążąca wręcz do uzależnienia drugiej osoby od siebie.Zadawała bardzo trafne pytania.Dlaczego zamiast mnie zmotywować do jakiejś czynności od razu to robił za mnie dodając,że ja przeciez nie umiem.Co jakis czas dawał do zrozumienia,że bez niego sobie nie poradzę.Kpił sobie z mojej pracy.Potrafił w sposób niby-żartu obrażać moją rodzinę.Nieczęsto,ale były takie incydenty juz parę lat temu.Mnósto takich malutkich przykładów.Nie wiem czy to prawda bo w takim razie ja mam byc jakąś ofiarą cholerną a to wszystko to było kłamstwo?w kazdym razie na pewno juz wcześniej zauważyłam tą dziwną zmianę zależności w tym związku.Gdy jakieś 3-4 lata temu to on znalazł się"na górze",przejął stery a ja nie wiem co zrobiłam,poddałam się,zaufałam,poszłam ślepo za nim.Podobno takich manipulacji po prostu się nie widzi.
Muszę to wszystko przetrawić jakoś.Nie wiem co myśleć.Jedno jest pewne,nie ufam swoim wyidealizowanym wizjom przeszłości.One bardzo oszukują.
Co mu powiem jak się odezwie?To już raczej niedługo bo muszę jechac po opony(jestem chyba jedyną osobą,która ma nadzieję,że będzie zimno jak najdłużej;)).Nie mam pojęcia.Czy w ogóle coś mówić?Boję się,że zrobię coś głupiego,załamię się jak to wszystko zobaczę po tych paru miesiącach,rozklei mnie mój pies,ten dom,on.W każdym razie ja wiem(ale tylko logicznie rzecz ujmując),że nie ma powrotu.Nie po tym jak mnie potraktował.Podziękuję mu chyba po prostu za ten "szacunek".

Fluoxetyna , pamiętasz jak kilka dni temu polecałam Ci książkę "Kochaj wystarczająco dobrze..." ? Tam jest cały rozdział dotyczący mężczyzny narcystycznego. Jak to czytałam to zrobiłam wielkie oczy , bo czytałam o moim byłym. O tym, że jednego dnia chce się z Tobą żenić, budować dom , mieć dziecko, a następnego rzuca Cię bez słowa... Też mój były wiódł prym , powiedział, że musiał mnie ciągnąć za rękę w każdej sytaucji... Wygarnęłam mu , że jak sama chciałam coś zrobić , to nigdy mi nie pozwalał. Ludzie o naturze narcystycznej budują swój idealny wizerunek , chcąc w ten sposób ukryć wewnętrzne słabości ...

BlinkBlink,mam polecaną przez Ciebie książkę.Na razie sobie dawkuję, ciężko mi się czyta w ogóle,nie wiem co sie dzieje,kiedyś połykałam książki w jeden dzień,teraz nie mogę się skupić.Dzis doczytam.Strasznie to dla mnie trudne,juz nie wiem sama,czytam tez moje dwie głowy.Czy można nie znać człowieka po tylu latach?To chyba niemożliwe.z drugiej strony naprawdę wiele rzeczy pasuje.A może to tylko pocieszenie porzuconej osoby?Nie kocha mnie już,wybrał inną to teraz sobie wytłumaczę,że jest toksyczny,zły i mnie niszczył.Czy to nie jest po prostu ratunek dla mojej psychiki?Już nie wiem w co mam wierzyć,to mnie wykończy,najlepiej bym o tym wcale nie myślała.A te wszystkie dobre wspomnienia mam teraz oczernić,uznać za udawanie,kłamstwo?O ile jeszcze z czasem chyba zrozumieć można rozstanie z powodu wypalenia,zakochania w kimś,to nie pogodzę się z tym,że to miała by być wielka manipulacja od lat.Aż tak ślepa bym była?Co za porażka,jaki straszny błąd.

marzimagia,ja tak naprawdę nie wiem co bym zrobiła,gdyby on chciał kontaktu.Mogę teraz unosić się jakąś resztką dumy i pisać,że tym razem to ja bym mu strzeliła wylicznakę wad i pogoniła,ale nie wiem. Ja się już wystarczająco upokorzyłam,robiłam takie rzeczy,że głowa mała,tak prosiłam,błagałam..ale czekałam chyba ze 2 miesiące na jakiś ruch,cokolwiek,znak,że tęskni..sam mi zaszczepił tę nadzieję przecież.Teraz rozsądek musi wziąć górę nad emocjami.Rozumiem i wiem,że on mnie nie chce i ja tez nie chcę tam wracać.
Nie mam pojęcia czy ta moja psycholog jest taka dobra,czy ja po prostu tak rozpaczliwie potrzebuje zeby mi ktoś pomógł i wyjaśnił to wszystko.Dobrze sie rozmawiało,otworzyłam się,co nie jest oczywiste w moim przypadku.Trudno chyba stwierdzic po jednej wizycie.Jest bardzo oblegana i na nastepne spotkanie jakos długo muszę czekać(może przez te  święta),mam nadzieję,że pózniej będzie to bardziej regularne.Po prostu jak poznać,że ten psycholog mi pomaga,a kiedy wybrać innego?Nie wiem.Jestem z mazowieckiego.Taka tajemnicza będę na razie,chociaz i tak tyle wywlekłam na tym forum,że jak ktoś mnie zna to pozna;).wszystko mi jedno

Nie przepraszaj bo Cie rozumiem. Tez glowa mi peka od tych zakichanych wspomnien. Chce tylko zapomniec i by wyszla mi z glowy bo tego stanu nienawidze. Nie staram sie myśleć co ona porabia bo to jak automat wbija mi sie w mozg. Nie chce tego a musze sobie z tym radzic.
Przykro sie czyta to co napisalas i nawet nie mam pojecia jak cie pocieszyc.

Fluoxetyno, nie chcę zabrzmieć jak własna matka- ale uważaj na bieganie w odludnych miejscach.
Świrów nie brakuje:/

Odnośnie psychologa- to trwa., trudno oczekiwać, że po pierwszym spotkaniu będzie lepiej.
Dochodzenie do siebie po rozstaniu to PROCES.
Pamiętaj- z nikim się nie ścigasz i masz prawo czuć to, co czujesz.

Też mam dzisiaj spadek formy... Pomyślałam , że mam 29 lat i muszę zaczynać wszystko od początku... Mieliśmy być fajną rodziną , planowaliśmy budowę domu i dziecko w przyszłym roku... Nie wiem jak długo trwał ten "romans"... Czy to było nagłe , jego decyzja o końcu i wyprowadzce podjęta pod wpływem chwili , czy myślał o tym od dawna ...? W sumie nie wiem , która opcja gorsza. Znaliśmy się 7 lat , od 6 byliśmy parą , a 5 lat mieszkaliśmy razem. Czułam się pewnie i bezpiecznie. A u nagle taki cios... On stał się dla mnie obcym człowiekiem. Tak z dnia na dzień... A był najbliższą osobą. Wiedzieliśmy o sobie wszystko , widzieliśmy się w najgorszych sytuacjach... Przeszliśmy przez niejeden kryzys, śmierć jego bliskich , moją chorobę... a wystarczył obcy tyłek, żeby to wszystko umarło. Zastanawiam się czasem czy on zdaje sobie sprawę z tego jak mnie skrzywdził ,czy chociaż raz pomyślał jak się czuję... Czy może jest zwykłym pieprz**ym egoistą? Dzisiaj są święta i mimo tego, że zaprosiłam do siebie całą rodzinę na śniadanie wielkanocne to myślami byłam gdzie indziej...

Tak,bedzie po świętach i się polepszy.mam tak zawalony tydzien,ze nie będzie czasu na "zjazd".Ja naprawdę nie chciałam tego dzis,ale wystarczyło byle co a wspomnienia wracaja.Tu je spedzalismy,z moja rodzina,juz był jej czlonkiem,swojej najbliższej przecież nie mial.I nie ogarniam tego,ze po prostu tak bez żadnych skrupolow z tego zrezygnował dla ledwo poznanej lafiryndy.a może nie ledwo.przeciez ja nic nie wiem.w sumie to naprawdę duże ryzyko.moze my nie wiemy co to jest to zakochanie,nie pamietam,bylam gowniara.ale to musi być coś naprawdę mocnego,ze ludzie takiego pierdolca dostają.
Póki co niech nam przyświeca jedyna słuszna myśl: ch*j im na drogę .

Hej.Lublin to moje ukochane miasto studenckie,jestem jednak z innego województwa.Bardzo chetnie bym poznała kogoś nowego,ciekawych ludzi o takich samych zainteresowaniach,ale na razie jakos najlepiej czuje sie sama.Wychodzę kiedy jest tylko okazja na jakieś spotkania,imprezy,ale nie jest tego dużo a ja i tak wtedy uciekam myslami.No i nigdy nie wiadomo kiedy dopadnie mnie "zjazd",tak jak 3 tygodnie temu jak troche;) przesadziłam z alkoholem i w efekcie chyba przez godzine płakałam koleżance w rękaw.Co za wstyd.
Jutro jadę nad morze.Idziemy z dziewczynami zdobywać Sopot nocą.Gdyby mi ktoś powiedział pół roku temu,że będę jeżdzić na imprezy do Trójmiasta to bym się uśmiała.Ja,taka udomowiona,nieśmiała,przeciez bez niego się nigdzie nie ruszałam.Mam nadzieję,że będzie fajnie.Kolejny mały kroczek udowadniający mi,że jest jakis inny świat poza tym,który znałam od tylu lat.Zeby mnie tylko znów jakieś ckliwe wspomnienia znad morza nie dopadły...Może być ciężko.Ale już wiem jak z tym dziadostwem walczyć.Wskoczę w dresik i będę biegła i biegła gdzie mnie oczy poniosą.A teraz,skoro już mam urlop,idę sobie na siłownię a póżniej na zakupy.dziewczyny kazały mi kupić jakieś sexy stuff;)

Jest tak pieknie.plaza,slonce,mewy.przebieglam parę km brzegiem morza i się wygrzewam.I tak bardzo mi go brakuje.Tyle wspomnien.pieknych chwil.nie rozumiem.tak ze wszystkiego zrezygnować. Miało już tak byc.Czasem tęsknię tak bardzo,ze znów mi się wydaje to wszystko jakimś nieporozumieniem,ktore się wyjasni.

Wracam sobie juz do domu,weekend był świetny poza paroma chwilami gdy mnie dopadła tesknota.W każdym razie morze zostało odczarowane,istnieje nawet bez niego:).
Zastanawiam się czy zapytać go gdy się spotkamy dlaczego w ten sposób to zrobil.czy w ogóle jest sens z nim rozmawiac.skad mam wiedzieć czy powie prawde.nie chciałabym żeby te wszystkie lata okazały się klamstwem a on po prostu manipulatorem.Bo jak to świadczy o mnie.Dalam się tak oszukac?No i to straszne pytanie:od kiedy??moze lepiej nie wiedziec.
Chciałabym juz odzyskać siebie,swoje normalne mysli.wywalic to z glowy.szkoda czasu.Kazdego dnia.Palant zmarnował mi tyle lat.

straszne sa te dni gdy trzeba cierpiec zwijac sie  z boblu Mój maz mnie zostawil i moja corke 2 mce temu - powod nie kocha mnie juz znalismy sie 8 lat wczesniej rok po slubie- nie odzywa sie od 2 mcy moja corka byla  z nim mega zwiazana do niej tez sie nie odzywa, blagalam prosilam cala wine wzielma na siebie nic nie chcial widziec nic ratowac nic, winie sie z  ato chodz nic nie zrobilam poprostu jak mowia mi trafilas na drania na typa co szybko sie nudzi skacze z kwiata na kwaitek. Juz raz dalam mu szanse tez tak zrobil potem wrocil co ja glupia naiwna ....obiecal mi duzo ze nigdy nie zostawi kupil auato abym do pracy jezdzila chcial abysmy wprwoadzily sie do niego hm teraz po rozwodzi emusimy sie wyprwoadzic... powiedz abym mu nie niszczyla nowego zwiazku jak  wnim bedzie ze ja sie nie nadaje do niczego- pracuje dbam o dom on jest za granica zarabia bardzo dobrze nigdy na nic mi nie dal nigdy zabral zcasme na pizze czy do kina, i splaca swoj kredyt... ale bylam glupia ale wyje nadal  za nim

Już mnie psycholog ustawił do pionu troche.Kurde,nie dosc,ze ciężko przeżyć rozstanie po tylu latach to jeszcze mam problem z tym czy to było normalne.Bo ona robi wielkie oczy jak pewne rzeczy jej mowie.A później bronie go bo bardzo trudno zaakceptować teze,ze on ma zaburzenie osobowości i ta spektakularna końcówka to było po prostu odsłonięcie totalne,opadniecie maski.Cholera,to się wszystko zgadza.Te szczegóły z przeszłości. Czuje się tak bardzo oszukana,wysterowana,jak frajer ostatni.Jak mogłam tak dać się stlamsic,tak do siebie mówić,tolerowac to co wcale nie jest normalne.A teraz mam zryta psychikę,bo mi w głowie siedzi:jestes kaleka i nie nadajesz się do życia i kochania. Jaki normalny facet tak mówi do swojej narzeczonej.Nigdy go nie oklamalam,nie zrobiłam niczego żeby sobie zasłużyć na takie slowa.Nie wiem czy ktokolwiek zasłużył.Bardzo dużo przede mną pracy nad odbudowa pewności siebie i poczucia własnej wartosci.
Nie będę z nim rozmawiac.Wezme rzeczy i się zmyje.Mysle,ze dam rade.Moze wezmę kogoś ze sobą do pomocy ze względu na gabaryty tych rzeczy.Tylko ze znajomymi tu na miejscu trochę krucho.Nie mam kogo o to poprosic.To jednak dość daleko

Witaj, przezywam to smao co TY maz 2 mce sie nieodzywa czekam na pozew rok od slubu 9 lat razem ... chodzilam tez do psychologa czy mi pomogl nie bardzo. Mysle juz mniej ale ten weekend mialam natlok mysli, modle sie duzo mam teraz Boga. Boli mnie bardzo skrzywdizl mnie i moja corke zapewn ema kogos, ale nie mam od kogo sie dowiedziec bo on jest z agranica. Tz slyszalam ze nie nadaje sie do zwiazku do zycia, ze nie mma pasji jestem beznadziejna nikt mnie nie zechce. Pasjii? gdybym miala kase mialabym pasje a ze mam dziceko na utrzymaniu i pracuje ciagle - zreszta kochal mnie - chyba kochal .. taka jaka jestem duzo sily Ci zycze ciezka droga przezd nami

hej,kochana,odpowiedziałam juz w Twoim wątku.Jest naprawdę dużo lepiej,zmieniłam nastawienie.Myslę,że pomogła mi wizyta tam,musiałam odebrać parę rzeczy swoich.Jego nie było ale i tak się obawiałam,że to miejsce obudzi wszystkie uczucia,wspomnienia.Ale tak się nie stało.Poczułam ulgę.Bardzo dużo pracy włozyłam w to zeby moje nowe zycie nie było pasmem lamentów i płaczu i szłam do przodu jak czołg nawet jak bolało jak cholera.I teraz jestem z tego dumna.Jeszcze mnóstwo nauki przede mna ale już się tego tak nie boję.Czuję,że dam radę.I chyba cos na kształt prawa przyciągania zaczeło działac;)odkąd chodzę usmiechnięta i bardziej pewna siebie poznaję dużo ludzi,coraz łatwiej mi pokonywać nieśmiałość,jutro nawet jadę na wycieczkę z "kolegą";).W każdym razie widzę wyraznie,że da się żyć bez niego a nawet ze jest to inne,ciekawe życie.Na spokojnie,bez nerwów sobie zyje i planuję zmiany,które mnie jeszcze dwa miesiące temu przerazały.Przede wszystkim nie czuję się juz jak nic nie warty,wyrzucony śmieć co mi towarzyszyło długo dzięki mojemu wspaniałemu narzeczonemu.Teraz sobie myslę co to za facet,który potrafi sprawic,że jego narzeczona tak o sobie myśli.Palant i dupek bez jaj.Dno,które na mnie nie zasługuje.A ja naprawde potrafie dac z siebie wiele.I jak trafie na odpowiednia osobe,bede sie starac nie popelniac tych samych bledow,juz nigdy nie zrezygnuje z wlasnego zycia na koszt czyjegos.Na razie jest dobrze tak jak jest.za dwa tygodnie Portugalia:)...Juz nie moge sie doczekac..odreaguje ten koszmar jak tylko sie da.Trzymaj sie,kochana.bede tu zagladac.

Hej,Marti.U mnie minęło juz prawie pół roku.te 3 miesiące były straszne.Każdy tu pisze,że czas leczy i taka jest prawda.Ale można sobie pomóc.Ja bym w życiu nie pomyslała 3 miesiące temu,że teraz bedę szczęśliwa,uśmiechnięta,że tak się zmienię.Wydawało mi się,że to koniec świata.Z resztą,to wszystko widać w tym co pisałam.Nadal jestem czasem rozbita i miewam spadki nastroju ale już powoli zaczynam się ogarniać.Teraz skupiam się na odbudowywaniu tego co zaniedbałam przez lata.Znajomości,zainteresowania,praca,mnóstwo mniejszych i większych rzeczy tylko i wyłącznie dla mnie.Powolutku.Juz nie na zasadzie,ja wam pokaże jaka jestem super i silna,ale dla siebie.Z tym,że ten spokój nadszedł dopiero po 4 miesiącach mniej więcej.\Trzeba dac sobie prawo do tych złych emocji,płaczu,rozbicia.Byc wyrozumiałym dla samego siebie.mnie tak strasznie frustrowalo to moje zawieszenie,placzliwosc,nerwy.Ale to taki etap.trzeba przez to przejsc.Wyrzucic z siebie.Ja to robiłam tu na forum,podczas biegania,ogólnie przez sport.Teraz jest to moja wspaniała nowa pasja.Okazało sie,ze sa i ludzie,którzy o mnie nie zapomnieli,chcieli pomoc.Wytrzymali moje nastroje,a ja szybko zrozumialam,ze nie ma sensu caly czas zatruwac otoczenia moim nieszczesciem,biadoleniem,ze w ten sposob robie krzywde sobie.Z czasem naprawde lepiej to wszystko widze,z dystansu.Czasem jestem po prostu tak szczesliwa z jednago powodu.To juz tak nie boli.

moje gratulacje!!!! ja napewno tez juz w innym miejscu niz 4 miesiace temu, ale dalej cierpie (niestety), mam dni kiedy chce mi sie wyc, kiedy tak strasznie czuje sie samotna....

Za szybko weszłaś w nowy związek/relację, nie uporawszy się wcześniej z żałobą po starym, jednocześnie pozwalając żeby twoja intuicja została uśpiona i sygnały ostrzegawcze zostały pomijane. Nie uczysz się na błędach. Co masz teraz zrobić? Nic, odpuścić i urwać kontakt, bo nic z tego nie będzie. Pobądź sama i wyciągnij lekcję na przyszłość.

Witaj fluoxetyna
Potwierdzam-za szybko
Aniu ja przed 30 tez zakończyłam długoletni związek. ..szybko sie zakochałam-za szybko...
I nim wpuscilam do swojego życia *teraz już męża) pokochałam najpierw siebie.
Jej jak to było ważne. .pokochac siebie...nim zainwestujesz swoje uczucia w kogos innego
Dzięki temu udalo mi się w końcu stworzyć"poprawny"zwiazek..

o to chodzi, że miłość własna jest ważna

W ramach terapii przeczytałam swój wątek...i dobrze,naprawde to jest teraz pikuś.Przykre doświadczenie ale doprawdy bez porównania z tym koszmarem wtedy.Spokojnie,dalam rade rok temu,teraz też będzie ok.Jestem w innej sytuacji,sporo nadrobilam,tym razem mam już z kim pogadac,wiem co robic.A on?Byc moze źle to wszystko zrozumialam...Ale chyba nie.On był zakochany i po prostu minęło. Bo nie wiem czy teksty o leku przed odpowiedzialnością i zaangażowaniem to nie są zwykłymi wymowkami...jakieś glupawe takie;).Serio,jaki strach niby??Ze on tak ma,gdy zrobi sie poważnie to tchorzy..przeprasza.W sumie to jak mam wierzyć w jakiekolwiek powody,rownie dobrze to może być stek bzdur,jak tu wierzyć w cokolwiek,ludzi są dziwni.

Chciałabym być na tym etapie co Ty...

Witam wszystkich! postanowiłam dołączyc do forum, jest bardzo pomocne! szczególnie w tych najtrudniejszych dniach po rozstaniu, czytając Wasze wpisy i rady, głęboko w duszy pojawia się nadzieja na lepsze jutro i tak jest!

Gelwira87 - ten czas rozpaczy minie, ale dużo tez zależy od tego jak sama do niego podejdziesz. potem już inaczej spojrzysz na wszystkie sprawy, Twój były nie będzie taki wyjątkowy , przestaniesz go idealizowac, bo poprostu nie będzie czego! serio
a co najważniejsze te najgorsze poczucie winy, odrzucenia osłabnie, będzie nadal ale już słabsze. zacznij mysleć o sobie, nie o nim!

jestem 2 miesiace po rozstaniu. 9 letni zwiazek, na wszystko sami pracowalismy w obcym miescie, przez studia zeby sie utrzymac, potem kazdy praca i wszystko bylo wspolne. wynajmowalismy kawalerke.  1,5 roku temu zareczyny w dodatku przy jego i moich rodzicach. plany na przyszlosc itd.  az pewnego dnia oznajmil mi ze nie czuje juz tego co kiedys  i z kims innym bede bardziej szczesliwa. i wyszedl z kolega na piwo..  jak sie poczulam to doskonale wiecie.
spakowalam najwazniejsze rzeczy i przenocowalam u przyjaciolki. nie zainteresowal sie nawet gdzie sie podzialam. na drugi dzien prosilam o rozmowe (bo uważalam jak tak można potraktowac druga osobe - widac ze mozna). prosilam, pytalam czemu dlaczego ale z jego strony osiębłość i tylko te same slowa " nie jestes taka jaką chciałbym żebyś była" i jeszcze inne wytykajace moje wady nawet z przeszlosci. oczywiscie zaproponowal przyjażń i pomoc w kazdej sprawie. i te gesty żebym juz opusciła nasze mieszkanie ze koniec rozmowy, i słowa "wiecej nie mam nic do dodania".
poczulam ze dosc, koniec ponizania sie i proszenie o szacunek i uczucie.
w skrocie - po kilku dniach zabralam co moje. wspolne rzeczy zostawilam. musialam zrezygnowac z pracy i wrocilam do rodzinnego domu.

po tych 2 miesiacach odezwal sie.. z pytaniem co u mnie, jak zyje, jak sie czuje. ze wczesniej nie mogl pisac bo czekal az emocje opadną. "nie olalem cie wczescniej a teraz napewno juz lepiej sie czujesz"   napisal ze zawsze bede w jego sercu i jesli bede potrzebować pomocy to mam smialo dzwonic o kazdej porze. i jesli nie odpisze to nie odbierze tego jako - cytuje  "foch  bo wie ze jeszcze czuje do niego niechec i odraze"   

co to za słownictwo foch, olałem...

jeszcze miesiac temu odpisalabym od razu a teraz poprostu nie wiem, nie wiem co mialabym mu napisac. po co napisal, zeby pozbyc sie wyrzutów sumienia?