porzucona po 12 latach

Kolejny cholerny piątek i dół.Zły dzień w pracy,za dużo tego wszystkiego,jeszcze jakiś facet mi drasnął samochód.Rozanielone nadchodzącym weekendem koleżanki w pracy pytają:co tak Anusia dzisiaj nie w sosie?Nie w sosie.Nie no,pewnie,wszystko super,tylko,że:
jeszcze dwa miesiące temu miałam normalne życie,
narzeczonego,który mnie kochał(??)
"swoje"miejsce-dom,marzenia z nim związane,psa,kota,
plany,marzenia.Te przyziemne,jak podróże,te ważniejsze,jak ślub,dzieci.
miałam jakąś przyszłość,pewność,stabilizację a teraz NIE MAM NIC.
Tak poza tym to wszystko cudownie.Jezu,nikt mnie nie rozumie,nie mam komu tego mówić bo,bez przesady,nie będę truła ludziom z pracy,ani jakimś znajomym,których widzę raz na sto lat.Na dodatek jakiekolwiek ich trajkotanie o mężach,chłopakach i oczywiście o porannym,popołudniowym,wieczornym seksie doprowadza mnie do stanu irytacji,rozpaczy,juz nie wiem czego.Nie mam ochoty się spotykać z nikim,mój plan prowadzenia teraz bujnego życia towarzyskiego się nie uda,nie mogę ich słuchać,ich radość mnie denerwuje.Chciałabym się wypłakać,wyżalić,a nie udawać,że wszystko jest świetnie,taka jestem dzielna,doskonale sobie radzę.
Bo kto by chciał tego wysłuchiwać.Miałam tylko jedną taką osobę.Tylko jedną,która mnie całkowicie poznała,przed którą się otworzyłam.Bo nie przychodzi mi to łatwo.

W ogóle nie wiem kiedy i jak to się stało,że tak się uzależniłam od tego człowieka.Początki nszej znajomości to jakaś prehistoria.Ja,maturzystka,a on dzieciak na początku liceum.Przecież nie traktowałam tego poważnie.Byłam już na studiach,kiedy on został tu w szkole,nigdy bym nie pomyślała,że to przetrwa.A jednak przyjeżdżał do mnie,po 2 latach wybrał uczelnię w tym samym mieście.To on zabiegał,prosił,żebym na niego czekała.To ja byłam wtedy"na górze".I tak przez kolejne 5 lat.Pokochałam.Nie mieszkaliśmy razem,dawaliśmy sobie swobodę,jeśli chodzi o jakiejś wyjścia,imprezy.Z resztą ja miałam bardzo dużo nauki,on niekoniecznie,ale prosił o każdą moją wolną chwilę.Dojrzewaliśmy razem,patrzyłam jak z chłopaka zmienia się w mężczyznę.Jak z głupiego nastolatka,który ma to i owo na sumieniu,przeistacza się w zaradnego,kochającego faceta.Zawsze mówił,że to moja zasługa.Ze wyszedł"na ludzi'.Był we mnie zapatrzony jak w obrazek.Jak się cieszył,gdy po moich studiach zamieszkaliśmy razem.Ja też.Pierwsze wspólne kroki w dorosłość.Oświadczyny.Znałam go od podszewki.Widziałam w chwilach największej radości,w złości,ale też w rozpaczy,gdy wychodzi z człowieka wszystko.
Kiedy to on znalazł się "na górze"?Ja już pracowałam,gdy on jeszcze był studencikiem,póżniej same dorywcze prace,bezrobocie,zwolnienie lekarskie po wypadku(z jego głupoty).Był wtedy niewiadomą,nie wiedziałam jak z tego wybrnie,ale kochałam go już bardzo.Razem daliśmy radę.Zaufałam całkowicie.Wybrnął.Stanął na nogi a ja byłam dumna,że go to wszystko nie załamało,a nas nie rozdzieliło.No i chyba wtedy znalazłam się "na dole".Uznałam za pewnik,że teraz już najgorsze za nami,wychodzimy na prostą,zapomniałam o świecie i zamknęłam się z nim w tym domu,jego pięknym rodzinnym domu,który oczywiście był cały mój...
A teraz siedzę sama,w domu rodziców,nie wiem co dalej,nie wiem jak dam radę.Ile czasu moge poświęcić na dochodzenie do siebie,a kiedy zacząć żyć na własną rękę.nic nie wiem.Niczego nie mam.Budować wszystko od nowa.Sama.Ale ja mam już we krwi,że on jest zawsze obok.Czuję się jak dziecko,które nie zna życia.Nie mam innych doświadczeń.Nie znam innych związków.To był mój pierwszy chłopak,facet,narzeczony.Pieprzona poprawna monogamistka,która nawet w największym amoku,na imprezach,tych prehistorycznych:),nigdy nie całowała innego.Zawsze tylko on.Byłam z tego dumna.Znależliśmy się jako dzieciaki,żeby całe życie spędzić razem.
Czy jest tu ktoś,kto w wieku 30 lat ma tak żałosnie skromne doświadczenie?Czy to boli tak bardzo niezaleznie od tego,czy to pierwszy,drugi,czy piąty związek?

Tyle podobnych historii...
12 lat i bez ślubu - i bardzo dobrze, ślub nie oznacza, że wszystko się ułoży (ja jestem ewidentnym przykładem, ślub po 11 lat znajomości, a po kolejnych 4 mąż się wyprowadza).
Bardzo dobrze Cię rozumiem, trudno jest zapomnieć, zrozumieć. Ja ponad rok temu dowiedziałam się o końcu związku i do tej pory nie mogę się od tego oderwać. Polecam nie pisać, nie kontaktować się, jak się da to wychodzić, zacząć ćwiczyć (joga, zumba, cokolwiek) by odreagować i lepiej się poczuć. I jeszcze jedno, widząc po różnych historiach lepiej radzą sobie te osoby, które potrafiły zrozumieć, że związek się skończył, ale niestety to nie jest łatwe (ja niestety do tej grupy nie należę).
Wytrwałości życzę.

Przeczytałam Wasze wątki,dziewczyny.Otworzyłam chyba oczy.Nie podoba mi się to,co widzę.Czyli mozna tak"'po prostu" nie kochać już tej drugiej osoby,nawet jeśli nie ma żadnej kochanki.To nie musi być pogubienie,depresja,kryzys,problem psychiczny,straszna pomyłka.To tylko moja poorana psychika nie chce przyjąć do wiadomości,że najzwyczjniej w świecie on mnie już nie chce..Nie chciała tego przyjąć już wcześniej.Ta irytacja moim zachowaniem,brak czułości,pogardliwe komentarze.Brak chęci na cokolwiek.Przytulenie,dotyk,pocałunek tylko gdy miał ochotę na seks(coraz rzadziej).Może ktoś bardziej doświadczony od razu by wiedział.Ja widziałam tylko zmęczenie i nerwy z powodu przepracowania.Bo i tak tylko o tym ostatnio rozmawialiśmy.Co za klasyka gatunku.

Hej,Sonieczka.Na początku skomlałam:(Ale trudno,nie czuję się z tego powodu jakoś poniżona,zrobiłam co mogłam żeby to ratować.Nie da się chyba tak po prostu trzasnąć drzwiami i wyjść jeżeli człowiek kocha i podchodzi do związku poważnie.Natomiast teraz milczę.Nie wiem już sama.Ale nic nie osiągnę bieganiem za nim.I ta cholerna nadzieja...Ale czy bez niej bym się nie rozsypała?

Cześć, to, że błagałaś, skomlałaś o miłość itd. - wiele osób Ci napisze, że to poniżej godności, ale jak mówią inni "love is stronger than pride". Ja skomlałam (podoba mi się słowo, którego użyłaś) bardzo, bardzo! I wiesz co? Nie żałuję, bo mnie to było potrzebne właśnie do porzucenia nadziei. Nadzieja bowiem umiera ostatnia.

Mój ex przeciągnął mnie 4 lata - bez odrobiny uwagi, czułości, zainteresowania, wsparcia, dodatkowo praktycznie zero seksu... Nie rozumiałam co się dzieje, byli terapeuci, organizowałam wspólne wyjazdy, wakacje, wieczory, wyjścia... Ostatecznie już pod sam koniec zdiagnozowałam u niego zespół Aspergera, czyli lekki autyzm! Wysyłałam go na terapię, po pomoc. Wiem jak śmiesznie i naiwnie to brzmi! Ale we wszystko wierzyłam w pierwszej kolejności niż w to, że on już mnie zwyczajnie nie kocha i nie chce ze mną być! Chwytałam się wszystkiego! A jemu było wygodnie przez te lata! Dopiero przy ostatecznym ultimatum bardziej związanym z wyjazdem jego zagranicę oświadczył, że od 4 lat mnie nie kocha!!! To mogło trwać jeszcze dłużej, on nie był nawet jakoś bardzo nieszczęśliwy...

Odprowadził mnie do 30 urodzin (prawie) i odszedł. Naprawdę nikt, kto mnie zna nie obstawiłby, że mogłam być tak uzależniona od drugiej osoby - piszesz, że czułaś podobnie. A te 4 lata to już wyrachowanie. Trudno się po czymś takim pozbierać.

3 godziny napierniczałam na siłowni żeby oczyścić się trochę z emocji.Tylko takie zmęczenie mi pomaga.Z tą nadzieją to jest tak,że ona sama się pojawia,a póżniej znika.Pozwala mi się trochę uspokoić i mobilizuje.Tak naprawdę to liczę na to,że z czasem,jak sobie poukładam podstawowe sprawy,gdzieś po drodze stwierdzę,że jej nie potrzebuję.Nie trzymam się jej kurczowo.To jest na zasadzie"zobaczymy co będzie".Staram się więc,robię nowe rzeczy,przezwyciężam tą cholerną nieśmiałość,pracuję nad sobą.To są drobiazgi,ale może z czasem odważę się na jakieś większe zmiany.No a tak naprawdę myślę " ja mu pokażę,jeszcze zrozumie,co stracił,palant jeden,niech się zdziwi".Moja lista spraw do załatwienia,nauczenia to tak naprawdę to,o co miał pretensje.W każdym razie chcę się tego nauczyć,sprawdzić jak sobie dam radę sama,bo on pewnie myśli,że bez niego przepadnę.Żałosne to trochę.Ja tu biegam,miotam się,szarpię,a jemu równie dobrze może to zwisać i powiewać:(.Ale w takim przypadku przynajmniej zrobię to dla siebie.
On nie zna innych związków.Nie ma porównania.Może to motylki go skusiły,wizja innego życia.Nie wyszalał się?Nie kocha.A co to znaczy kochać po tylu latach?czy on w ogóle wie?Stałam się przyjaciółką,a on oczekuje fajerwerków jak na początku?
Nie rozumiem,jak można przekreślać tak po prostu to wszystko co mieliśmy.A nawet,jak miał z tym problem,to nie spróbował porozmawiać,naprawic,powalczyć.Nie warto?Nie wiem,co on by musiał mi zrobić,żebym powiedziała:nie kocham cię,odchodzę"

Tak strasznie dziś ciężko.Może dlatego,że taka prawie wiosna,słoneczko.Nawet bieganie nie pomogło.Na działce wyrastają krokusy,pewnie u niego też.Tak całkiem niedawno je sadziłam.A jakie będzie miał piekne tulipany.Dopiero co je wybierałam.Wyjeżdżałam z tej działki,to jest ledwie 10 km od niego i miałam ochotę tam pojechać,powiedzieć:nie wygłupiaj się już,co ty robisz,przecież to jakieś nieporozumienie...Naprawdę tak ci to wszystko nie pasowało?
A tak poza tym to raczej staram się mysleć o jego wadach,o wadach życia tam.O mozliwościach,które się pojawiły.No i co z tego skoro dziś bym chętnie zamieniła te wszystkie swoje plany poznawania nowych ludzi,podrózy,pracy nad sobą na chocby wspólne leżenie na kanapie i jakiś dobry film z winkiem w dłoni.I te cholerne myśli,co on teraz robi.

Wiesz mysle ze lepiej ze teraz mu odbilo - jak jestes mloda , bez dzieci?
Poradzisz sobie
Kolejne doswiadczenie
Wiekszosci samcow odbija ok 40-tki ,zostawiaja zony z dziecmi i odchodza do tych LEPSZYCH, niegderajacych ?..
Wiem ze teraz to dla Ciebie puste slowa: "czas goi rany", czy "DAj czasowi czas"
ale tak jest naprawde
Ja rok temu bylam na samym dnie, ryczalam cale dnie i noce, fizycznie i psychicznie umieralam
myslalam ze swiat sie zawalil
ja -babka kolo 40-tki z 3 dzieci, bez pracy, uzalezniona od Pana
a Pan znalazl sobie swoja inna pania, ktora skladala sie z samych zalet(!!!!)
wzloty, upadki, depresja, problemy z dziecmi

Trzymaj sie
Jestes mloda, wysportowana, wiec pewnie baaardzo atrakcyjna ;-)) masz dobry zawod, dasz rade!!!!!
Glowa do gory

Mysle ze jak kogos poznasz, zakochasz sie to pewnie z czasem mu zaufasz.
Ale teraz z perspektywy czasu, na moim przykladzie i mnostwa tutaj opisanych najwazniejsze zeby zawsze moc na siebie liczyc samemu, i byc niezaleznym.
Czyli uczyc sie na moich i innych bledach?.
Mozna z kims byc szczesliwym do konca zycia
ale tez moze sie czaic jakas sympatyczna suka ktora okaze sie lepsza od Ciebie i pozamiatane.
Mnie tez cholera bierze, mam zal caly czas ale glownie do siebie ze bylam taka idiotka.
On teraz ma kase, pozycje, i dzieci jak ma ochote?.
Osiagnal to jakby nie patrzec w duzej mierze dzieki mnie.
a ja mam dzieci, zapierdzielam zeby zarobic jedna dwudziesta jego pensji i musze to dzwigac?.
Ale zla karma wraca, wierze w to

Miłego szusowania! Super, że możesz tak intesywnie zorganizować czas! No i masz z kim jechać! Baw się dobrze! I zdaj relację jak było!

Dzięki.Już trochę lepiej.Mam nadzieję,że ten wyjazd się uda,to dla mnie taki przełom:)Co prawda nie mam ekipy za bardzo,ale cos zorganizuję sobie sama.Nie posiadam również doświadczenia w chodzeniu po górach zimą.Obym nie skończyła na czerwonym pasku w TVP INFO..:)
no i chyba muszę odświeżyć garderobę.Wyjmuję te polarki,buty górskie,plecaki i wszystko mi się kojarzy z tym palantem.

Co za dno.Niby fajnie,wieczór w pubie,knajpie,barze,czy jak to się teraz mówi.Tanczenie,smiechy,cuda wianki.kolezanki(wszystkie single)mówia:tyle tracilas przez ten zwiazek,tyle fajnych wyjsc,wypadów,poznawanie ludzi.No to tanczę,piję,bawię się,a tak naprawde to tylko chce miec do kogo wrocic po tym bo bez tego to bez sensu.Pusta,plytka zabawa,zagluszanie.to jest jedna wielka porazka,stracilam wszystko,juz nie wiem co mam robic.gdzis mam te wyjscia,nowych ludzi,mialam swojego jedynego przyjaciela,milosc,rozumielismy sie bez slow we wszystkim.nie chce innych,to niemozliwe.pisze to zeby nie dzwonic nie pisac do niego,bo najchetniej bym to zrobila.i zapytala  jak to jest,ze te wszystkie lata nic nieznacza,za to niewazne.czy ma kogos kto go zrozumie jak ja,pokocha jak ja.co ja zrobilam,ze mnie tak potaktowal,przeciez nie tak mialo byc.przepraszam za ten cholerny post.no i naprawde alkohol nie pomaga w niczym.

Fluoxentyna nie przepraszaj ! Pisz jak Ci to daje ulge. Przutalam Cie serdecznie Ja mam takie same hustawki, tego nie da sie przeskoczyc...musimy to przechodzic w swoim wlasnym tempie...Trzymaj sie kochana!

Dzięki.Co ja bym poczęła bez tego forum?:).Troszkę wczoraj popłynęłam...Może nawet nie było tak żle do pewnego momentu.Nawet byłam zdziwiona,że potrafie się tak bawić jeszcze.Po tym moim udomowieniu paroletnim.Nigdzie nie chodziłam.Dom,praca,czas spędzany we dwoje.Smialismy się,ze teraz to juz fotel bujany,kapcie i kot na kolanach;).No a teraz trzeba kapcie zrzucić i wyjść do ludzi.
Tylko,że jak przychodzi dół to lepiej byc trzeżwym,bo mnie wczoraj po prostu jakis cud powstrzymał przed dzwonieniem do niego.Nie wolno.

Nowy dzień,chyba wiosna przyszła,trzeba wstawać i pobiegać po lesie:)Tylko,żeby białe mewy tak nie tupały;)

Urodziny to taki czas kiedy siłą rzeczy nachodzą refleksje i chęć jakiegoś podsumowania tych przezytych lat.W  tym roku to jakis koszmar.Trudno mi nie traktować tej sytuacji jako totalnej porażki,zmarnowania czasu.Najgorsza jest ta świadomośc,że byc może straciłam swoją szansę na życie,jakiego pragnęłam,że wcale nie musi byc tak,że "się ułoży".Nawet nie do końca mi chodzi o wiek,chociaż na pewno spokojniejsza bym była parę lat temu,przed 30;).Po prostu czułam od kilku lat,że znalazłam swoje miejsce i tam zostaję.Byłam tak bezczelnie pewna nas,tego związku,uznałam go za coś oczywistego,będącego od zawsze i na zawsze.Na tyle pewna,że nie zauważyłam chyba jak coś się zaczyna sypać.I żeby trochę osiąść na laurach.Ciągle nie wiem dlaczego tak się stało,jaka jest przyczyna.Myślę,że w końcu ją poznam.Może ma jakieś imię:).

"wszystkiego dobrego zycze"-to wszystko co ma do napisania po 12 latach człowiek,którego tak kochałam i tyle przeżyłam.A impreza rok temu na okrągłą 30-stkę to teraz jakieś migawki z innego życia.Jakie pyszne przekąski sam przygotował,tort,muzyka,prezenty.A jak goście juz wyszli,jak zwykle doszedł do wniosku,że najlepiej nam we dwoje.Jaka byłam szczęśliwa.Czy o tym wiedziałam?Za mało się starałam?Popełniłam dużo błędów.A może to teraz umysł mi płata figle i to wszystko idealizuje?
Ciekawe czy napisał szczerze.Moze i dobrze,ze tylko tyle,w kazdym słowie dopatrywałabym się głębszego sensu.A w tym ciężko się czegoś doszukać,chyba ze zupełnego zlekceważenia.

W tym roku inaczej.Uciekam przed tym,jadę do stolicy;),poszalejemy z koleżanką.Tylko nie wiedziałam,że się tak rozsypię.Ale ostatnie tygodnie to i tak ciągłe udawanie więc chyba dam radę.Nie mam wyjścia.Trzeba iść do przodu.A pewnego dnia może napiszę jakiś post ''w stylu espresso'';)

Wszystkiego najlepszego
Czytam Twój wątek i zastanawiam się jak to możliwe, że wszystko jest takie podobne. A ja byłam pewna, że mój jest inny niż Ci mężczyźni dookoła.
Byliśmy razem 10 lat, byłam jego pierwsza. Za uszy z długów go wyciągnęłam, z hazardu wyrwalam. Namówiłam na założenie firmy, która teraz prosperuje rewelacyjnie.
We wrześniu rezerwacja terminu na ślub, w październiku namawia na ślub cywilny już teraz, natychmiast. Oczywiście od roku mieszkamy razem. Nagle ciągle nie ma czasu, mnóstwo zajęć. W domu nie robi kompletnie nic, a do tej pory robił. Po 16 latach umiera mi kot, jego to nie rusza. Pytam czy jestem Ci obojetna. Słyszę już Cię nie kocham. Musimy się rozstać. On płacze. Widzę przerażenie w jego oczach. Wynosze się. Urywamy kontakt. On wyjeżdża na tydzień nad morze. Wraca i pisze któregoś dnia, że nie jest mu dobrze. Zaczynam walczyć. On mówi że nie wie co do mnie czuje. Ze oczywiście nie ma nikogo, ja wierzę w 100%, bo kto jak kto, ale nie on. We wtorek mówi, że napewno chce być ze mną, w środę że jest ona i on nie może przestać o niej mmyśleć i się z nią spotykać. Odchodzi do niej. Nie powiedział mi kto to. Ale ja podejrzewam. Jeśli to ona to spotkali się już w październiku jak byliśmy razem. Ot koleżanka z klasy z którą nie widział się 9 lat. Mieszka nad morzem.... 800 km od nas. Dla mnie koniec świata. Zwodzil mnie 4 miesiące i tak naprawdę uważam, że on nadal nie wie co czuje i czego chce. Ale wybrał. Ją.
Sama nie wiem jak sobie z tym poradzić. Cały czas głupia nadzieja nie chce się ode mnie odczepic. Nie mam z kokim wyjechać, nawet nie bardzo mam z kim wyjść. Wszystkie.koleżanki mają już swoje rodziny. Ja cierpię, nie rozumiem, a on jest pewnie z nią, może szczęśliwy.
Tak bardzo nam wszystkim współczuję. Nie rozumiem jak można zrobić coś takiego drugiej osobie. Nie rozumiem.

My nawet mówiliśmy o sobie stare dobre małżeństwo. Oczywiście z przymrużeniem oka, ale to tak właśnie było. Dla niego też do pewnego momentu. Ja nie wyobrażałam sobie żebyśmy mogli nie być razem. Poprostu dwa kawałki jednej układanki. I cóż teraz też mi jest ciężko uwierzyć w to, że faktycznie tak to się zakończy już napewno. Że to nie jest chwilowe.
Mam takie wrażenie, że oni zwyczajnie zrozumieli może że jeszcze muszą się bawić, że muszą spróbować kogoś innego. Że może to nie jest prawdziwy brak miłości ale fascynacja kimś innym, innym życiem, tym że ktoś inny się nimi zainteresował. Że może pójść i zrobić co mu się podoba bez pytań, tłumaczeń itp. Taki kryzys wieku średniego w młodym wieku. Takie mam wrażenie obserwując te wszystkie historie, które są tak podobne do naszych. Czas pokaże czy to był dobry wybór z ich strony i co my z tym poczniemy. Ja przynajmniej narazie chciałabym żeby wrócił. A z drugiej strony bardzo chciałabym już o nim zapomnieć, wymazać ze swojego życia, pamięci. Mnie już przerażają wakacje. Bo jak to? Bez niego? Jak mam pojechać bez niego? Z kim w takim razie? Rozumiem Cie doskonale

Fluoxetyna / Tamta 89 czytam to co napisałyście i myślę, dużo myślę... Długo się zastanawiałam czy się tutaj zarejestrować.Od kilku miesięcy czytam wpisy różnych ludzi, dotyczące rozstań. Od września 2014 jestem sama. Byliśmy razem prawie 6 lat, od 5 razem mieszkaliśmy. Wspólny dom, pies , kot. Plany na ślub i budowę domu. Oczywiście jak w każdym związku pojawił się kryzys , dla mnie był do przejścia , bo jak się jest ze sobą tak długo, to życie nie składa się z samych różowych dni. Jednak pojawiła się "ona". Okazała się szczytem marzeń ... I mój "przyszły, niedoszły mąż" poleciał jak na skrzydłach... Oczywiście odstawiając ten swój cały tatrzyk z płaczem, z wypaleniem się , później była złość , usłyszałam , że nie jestem dla niego autorytetem, towarzyszem do rozmów itd. Oczywiście , jak zapytałam czy jest ktoś inny ... to usłyszałam , że nie, absolutnie!!! Prawda wyszła na jaw kilka dni później. On na prawo i lewo chwalił się swoją nową panną i jak to jest szczęśliwy. Stwierdziłąm, że to chyba nie ten sam człowiek , któego znałam.Nie będę tu opisywała innych szczegółów, bo to nie o to chodzi... Męczyłam się strasznie od tego września w zasadzie do poniedziałku ;-) Przez te kilka miesięcy płacz codzienny , początkowo brak snu, zero chęci do jedzenia itd. Wyjścia na siłę , organizowanie spotkań, zabijanie wolnego czasu. Jak spojrzałam na siebie w poniedziałek w lustrze, to zobaczyłam dziewczynę starszą chyba o 10 lat , z cerą jak papier ścierny , worami pod oczami ...  ;-) Dlatego powiedziałam, że koniec !!!! On teraz wije nowe gniazdko , a ona się do niego już wprowadza... ale przetrwam to , przetrwałam nawet fakt, że razem  pracujemy od zeszłego roku i to on mnie usilnie namawiał, żeby spróbowała z tą pracą! Do czego zmierzam , przez te kilka miesięcy dużo czytałam o psychologii związków, o coachingu , o nowej psychologii itd. W dzisiejszych czasach ludzie dążą do szczęścia , szczęścia ponad wszystko , wszystko ma dawać szczęście , związek ma dawać tylko szczęście , a tak nie jest. Naszym partnerom stawiamy coraz większe wymagania.Większość szuka jakiegoś superbohatera, a nie partnera. Przyjrzałam się mojemu związkowi i wymaganiom jakie stawiał mi mój były. Uważam , że w relacji musi być miejsce na trudne uczucia, dołki , a przede wszystkim na naturalną zmianę krajobrazów , które niesie wspólne życie. Seks nie będzie taki wow do grobowej deski , ale może być równie satysfakcjonujący, ciało się zmienia , otoczenie się zmienia , my się zmieniamy. Szkoda, że nie wszyscy potrafią to przetrwać , zrozumieć , pogodzić się z tym. Mój były mówił mi o ślubie , o budowie domu , oglądaliśmy działki, a za tydzień siedział już u innej i tego mu nie wybaczę. Bo ok. można się rozstać , nie my pierwsi i nie ostatni, ale nie wybaczę tego, że do końca mówił coś innego. Mógł sobie to już darować...

Bo to jest płytkie i nie da się przez całe życie uciekać od problemów dnia codziennego. Każdego dopada rutyna i trzeba z niej zwycięsko wyjść , zawalczyć o to co się ma, a nie budować ciągle coś nowego ,bo to i tak nie da poczucia satysfakcji. Jak go zapytałam co zrobi jak z nią mu również nie wyjdzie , to stwierdził, że jak nie ta , to inna będzie ... Jak to mówią głowa siwieje, dupa szaleje ;-) Także krzyżyk na drogę... Napisałam, że życzę mu szczęścia na nowej drodze życia.

Bo wydaje im się , że są Panami życia. Mężczyzna to łowca , lubi zdobywać. Tylko , że często myli im się zauroczenie z prawdziwym uczuciem, a niestety te początkowe motylki w brzuchu okazują się złudne i ta nowa panna okazuje się jednak nie taka idealna. Królowie piaskownicy ;-) Bądźmy silniejsze i pokażmy klasę!

Najgorsze to przezyc te traume.Kiedys tez bylem w zwiazku 7 lat i meczylem sie okolo roku i dzis jest mi to obojetna i ona rowniez.Balem sie ze bedzie trwalo dluzej ale sie udalo.Takze swoje musisz przezyc i przecierpiec choc latwo nie bedzie.On niech spada na drzewo i nawet nie odpisuj jak cos bedzie pisal bo nie nalezy mu sie gdy zostawil cie dla innej.Ignorancja boli najbardziej a on dobijal sie bedzie jak tam juz bedzie monotonia bo do niej dojdzie napewno.Teraz sa motyle bo jest miod i malina ale ja na twoim miejscu juz bym o nim zapomnial i z tym modleniem pomaga,wiem po sobie.
Tez rany mi sie goja i mysle ze miesiac max i bedzie git a ona mam ja w dupie tak jak ona miala mnie.Uszka do gory i wytrwalosci zycze.

Nadajesz sie tylko wiesz czego sie boje teraz?  Ze będziesz bala sie zaufać komus nowemu bo taki sie znajdzie. Chcialbym bys sie nie zmieniala bo wtedy i ja bede spalony u Ciebie. Ja tez dostalem kopa ale kogoś kogo poznam bede darzyl wielkim uczuciem i nie zmienie tego a ty badz taka sama a on nie sobie zyje,nie to nie.

To życze ci wytrwalosci, zdrowka i powrotu do tego świata ale dobrego, powodzenia :-)

Jeszcze spac nie ide :-P
I tak trzymaj no i usmiechu zycze duzo ;-)

Czytam twoją historię od początku i pierwsze co pomyślałam to, że on kogoś poznał.
To naprawdę przykre i po tylu latach, które razem spędziliści tak banalne i tanie, że naprawdę lepiej, że pokazał swoje oblicze teraz niż za następne 12 lat.
Pozbyłaś się mola ze swojego życia.
I przetrwasz to. Zniknął z Twojego życia kłamca, oszust, bezczelny goowniarz bez empati, bo tylko goowniarz bez empatii obnosi się na facebooku ze zdjeciami nowej "przyjaciółki", a nie potrafi powiedzieć prawdy osobie, z którą spędził tyle lat. Mówię ci - pozbyłaś się padalca.

Bez tego strzępka nadziei jest inaczej.Nie moge się zebrać.Nie spałam.Znów to samo.Miałam tyle planów na dziś,urlop żeby pozałatwiać parę spraw,a nie mogę się zlwlec z łóżka.
Kiv,czekałam na Ciebie:).Widzisz,to wszystko jest jednak tak banalne,tylko ja nie mogłam uwierzyć na początku.Wiem,że mnie rozumiesz.Jesteś parę miesięcy ""do przodu",też już nie chcę o nim myśleć,wyrzucić to z głowy.

Binonade,dzięki za te słowa.To prawda.Tylko,że to padalec i oszust pozbył się mnie;).Nie znam tego człowieka,nie wiem dlaczego to robi.Tu nie trzeba nawet mieć ogromnej empati,żeby rozumieć jak ja się czuję,gdy on całemu światu obwieszcza swe szczęście.Nie widziałam tego,nie mam zamiaru.Ale wszyscy znajomi widzieli,wszyscy wiedzieli oprócz mnie.Czuję się tak upokorzona,oszukana i pierwszy raz w życiu kogoś nienawidzę.

BlinkBlink,mnie bardzo to forum pomogło,bo trochę przygotowało na PRAWDĘ.
To jest wszystko takie schematyczne,że aż śmieszne.

Dziękuję przede wszystkim za rady,żeby się nie odzywać,nie pisać,nie dzwonić.To by dopiero było upokorzenie.Ja wysyłająca ckliwe smsy z tęsknoty,podczas gdy on zabawia się ze swoją miłością.

Nadzieja umarła,tak więc chyba teraz dopiero zaczynają się schody.

z tym pousuwaniem nie ma problemu bo wszystko zostało tam.Zdjęć nawet nie zabrałam,zawinęłam się dość szybko.Pewnego dnia muszę się upomniec o parę rzeczy.Po tylu latach zatarło się już co moje a co twoje.Wyszłam z niczym.

Madrze mówisz i z wszystkim sie zgadzam. A ostatnie zdania z dodatkiem "bez niego " strzalem w dziesiatke i tutaj masz racje. Nic tak nie boli jak ignorancja i ukladanie sobie tego wszystkiego bez nich a byli przeciez niezastapieni :-) 
Dobrze mówisz ;-)

Wlasnie, ze nie! Tak jak pisali poprzednicy - teraz bedzie juz tylko lepiej. Jak pozbedziesz sie nadzieji i zludzen co do tej osoby to juz prosta droga do 'wyzdrowienia'.
No moze nie prosta bo - w moim przypadku - sa gorki i dolki - ostatnie dni bylo ze mna znowu bardzo zle ale teraz czuje sie znowu lepiej Usunalem wszystko lacznie z jej numerem tel

Nie wiem jak z ta nienawiscia bo ja raczej nic takiego nie odczuwalem - jedynie wielkie rozczarowanie i poczucie bycia oszukanym. Z czasem przyszla niechec do tej osoby ale raczej nie nienawisc - to szkodzi tylko Tobie - odpusc sobie, staraj sie o tym nie myslec.

Tak jak i u Ciebie fluoxetyna - to byl moj i jej pierwszy powazny zwiazek i myslalem ze bedzie to juz 'na zawsze', widzialem rozpadajace sie pare, zwiazki w ktorych sie nie ukladalo - przykro bylo patrzec ale zawsze myslalem, ze nas to nie dotyczy... Zabawne, ze kiedy dostalem propozycje pracy za granica i wspolnie postanowilismy, ze pojade i przygotuje grunt pod nasze przyszle wspolne zycie tutaj (do ostatniej chwili bylem utrzymywany w przekonaniu ze to wszystko jest aktualne) - moje znajome bardzo sie dziwily ze ona tak sie bez problemu zgodzila, podobnie jeden moj kolega - pytali czy u nas wszystko w porzadku. A ja sie smialem i mowilem ze oczywiscie, "no co wy o czym wy mowicie". 35 lat i zycia nie znam...

No ale nic - jeszcze pare miesiecy i bedzie zupelnie dobrze - u Ciebie tez! (ja jeszcze z 1-2 miesiace wstecz nie wierzylem, ze przez to przejde).

Ostatnie zdanie to strzal w 10 ;-)
Uszka do gory :-)

Oczywiście , że brzydko pisząc "zeszmacił" Cię na sam koniec , zapodając tą swoją wiązankę ... Też to przerabiałam,ten cały teatrzyk z jego strony. Czułam się potem jak śmieć. Moje analizowanie wszystkiego doprowadzało mnie do szaleństwa później. Dlaczego to zrobił ? Bo musiał zabić swoje poczucie winy i całe zło przelać na Ciebie. Bo chciał mieć czyste sumienie,sam przed sobą chciał się wybielić , że to on jest pokrzywdzony i musi odejść, bo biedny już nie może dłużej. Dobrze zdawał sobie sprawę , że Cię rani... I znowu pojawia się nasz "kanon". To jest tak śmieszne, że aż smutne. Faceta poznaje się nie po tym jak zaczyna , tylko jak kończy i tyle w temacie.