Rockwoman7 bardzo trafnie, według mnie, zdiagnozowała Twoją dziewczynę. Też mam ten problem, spowodowany dzieciństwem w przemocy, alkoholiźmie, ale też i chorobą borderline. Huśtawki nastrojów, skrajne emocje, groźby odebrania sobie życia to typowe objawy zaburzeń psychicznych. Uleczalnych, dających się wyciszyć i ogarnąć, ale potrzeba czasu i odpowiedniego otoczenia. Obym była złym prorokiem.
Moim zdaniem najlepsze co możesz zrobić dla swojej dziewczyny to namówić jak na rozpoczęcie terapii,jak najszybciej, a kiedy już nastąpi poprawa odejść od niej. Ona do życia będzie potrzebowała bardzo dojrzałego, stabilnego emocjonalnie człowieka, nie zrażającego się zmiennymi nastrojami,nieprzemyślanymi słowami. Mężczyzny ze "strusimi jajami", który pokocha ją dla niej samej, mimo tego jej charakteru i problemów emocjonalnych. Według mnie Ty nie dasz rady, wyśmiewanie jej, drwiny to dowód niedojrzałości. Obawiam się, że Twoje zachowanie kiedyś mogłoby doprowadzić ja do próby samobójczej, może na postrach, ale jeśli nie zdąży się z reakcją, udanej. Chciałbyś mieć ją na sumieniu?
Z wiekiem zachowanie takiej osoby zmienia się na lepsze, choć np. burza hormonalna w ciąży to prawdziwe tsunami. Co mój mąż ze mną przeszedł przez te lata, aż mi wstyd do tej pory. Świętym powinni go zrobić. Już na początku, mimo młodego wieku trwał niezłomnie, karcił, ale nie oceniał, nie komentował, nie wyszydzał. Dawał odczuć, że kocha i kochał będzie mimo wszystko. Współczuję Twojej dziewczynie, że nie miała tyle szczęścia.
Podobne tematy
już dalej bez cytatu, co Ty masz z tym wmawianiem mi "chwalenia się" i "dowartościowania się po zamoczeniu"? Ktoś Cię w ten sposób skrzywdził, czy co?
Bo się zachowujesz jak gówniarz i nawet śmiem twierdzić, że nim jeszcze jesteś. Może za kilka lat zrozumiesz.
Nie martw się- nikt mnie nie skrzywdził. 
Oj, współczuję tej dziewczynie. Widać, że jest mocno rozchwiana emocjonalnie. Te esemesy to nie jest tyle dowód miłości, co strach przed odrzuceniem, wręcz wołanie o pomoc.
68 2015-01-03 17:39:57 Ostatnio edytowany przez AstaLaVista (2015-01-03 17:42:08)
Jak zwykle podwójne standardy i hipokryzja u kobiet. Jeśli mężczyzna ma problemy z emocjami, to jest gowniarzem, dzieciakiem, idiotą, musi sie leczyć i ogólnie siejecie pogardą. Jak kobieta to współczucie jaka ona biedna i że potrzebuje silnego mężczyzny który ją zrozumie. Mężczyzna za to musi być odstrzelony/leczony i odizolowany, musi dorosnac. Ona za to opieki potrzebuje, kochania, zrozumienia :*
Jak zwykle podwójne standardy i hipokryzja u kobiet. Jeśli mężczyzna ma problemy z emocjami, to jest gowniarzem, dzieciakiem, idiotą, musi sie leczyć i ogólnie siejecie pogardą. Jak kobieta to współczucie jaka ona biedna i że potrzebuje silnego mężczyzny który ją zrozumie. Mężczyzna za to musi być odstrzelony/leczony i odizolowany, musi dorosnac. Ona za to opieki potrzebuje, kochania, zrozumienia :*
Ale ona też jest "gówniarą".
Ale ona też jest "gówniarą".
Czyli problemu nie ma, swój na swego trafił i oboje powinni byc tak samo ocenieni...
71 2015-01-03 17:56:20 Ostatnio edytowany przez bakalia (2015-01-03 17:57:51)
bakalia napisał/a:Ale ona też jest "gówniarą".
Czyli problemu nie ma, swój na swego trafił i oboje powinni byc tak samo ocenieni...
Owszem, już to nawet kiedyś napisałam.
Swoje zdanie na temat dziewczyny też wyraziłam i bynajmniej jej nie bronię w żaden sposób. Może i więcej napisałam na temat autora wątku, ale to z prostej przyczyny- to z nim się tutaj "konwersuje", nie z jego dziewczyną. On natomiast zarzuca niedojrzałość swojej lubej, nie widząc totalnie, że jemu też "wiele brakuje" do dojrzałego mężczyzny.
72 2015-01-03 19:11:52 Ostatnio edytowany przez Adellaa (2015-01-03 19:13:10)
Dziewczyna wyzywa cię od najgorszych, ewidentnie ma coś z głową, a ty masz się stać jej terapeutą? Przecież na 90% ona się nie zmieni! Przecież to jest strasznie toksyczny związek.
Jakby ona naprawdę kochała to by nie wyzywała! Potrzebuje psychologa, ale to już nie powinien być twój problem. Uciekaj! Rozstań się z nią i poszukaj sobie kogoś normalnego.
Jak zwykle podwójne standardy i hipokryzja u kobiet. Jeśli mężczyzna ma problemy z emocjami, to jest gowniarzem, dzieciakiem, idiotą, musi sie leczyć i ogólnie siejecie pogardą. Jak kobieta to współczucie jaka ona biedna i że potrzebuje silnego mężczyzny który ją zrozumie. Mężczyzna za to musi być odstrzelony/leczony i odizolowany, musi dorosnac. Ona za to opieki potrzebuje, kochania, zrozumienia :*
W tym konkretnym przypadku ocenialiśmy zachowanie dziewczyny, na podstawie opisu autora postu, który moim zdaniem nie ma problemu z rozchwianiem emocjonalnym, tylko z niedojrzałością zachowania. On pisze to świadomie, sorry, ale ja tu problemów psychicznych nie widzę. Ją o takie podejrzewam. Niedojrzałość i kaprysy "gówniary" maja swoje granice, tu jak dla mnie zostały przekroczone. Mogę się mylić, ocena dobrego terapeuty tu nie zaszkodzi.
Równie dobrze mogłaby być sytuacja odwrotna, dziewczyna opisywałaby podobnie zachowania chłopaka, i co Twoim zdaniem? Bo ja na jego temat napisałabym podobnie. Dla mnie nie płeć jest ważna, głupie stereotypy na temat różnicy płci to przeżytek. Inaczej funkcjonuje mózg kobiety, inaczej mężczyzny, na pewno stąd ta masa nieporozumień, ale większość cech łączy jednych i drugich. Patrzę na każdego jak na CZŁOWIEKA i indywidualność. Są twarde, małomówne, agresywne kobiety i delikatni, gadatliwi, wrażliwi mężczyźni. Jesteś uprzedzony i naszpikowany antyfeministycznymi, nieracjonalnymi teoriami . Wyluzuj.
Moim zdaniem najlepsze co możesz zrobić dla swojej dziewczyny to namówić jak na rozpoczęcie terapii,jak najszybciej, a kiedy już nastąpi poprawa odejść od niej. Ona do życia będzie potrzebowała bardzo dojrzałego, stabilnego emocjonalnie człowieka, nie zrażającego się zmiennymi nastrojami,nieprzemyślanymi słowami. Mężczyzny ze "strusimi jajami", który pokocha ją dla niej samej, mimo tego jej charakteru i problemów emocjonalnych. Według mnie Ty nie dasz rady, wyśmiewanie jej, drwiny to dowód niedojrzałości. Obawiam się, że Twoje zachowanie kiedyś mogłoby doprowadzić ja do próby samobójczej, może na postrach, ale jeśli nie zdąży się z reakcją, udanej. Chciałbyś mieć ją na sumieniu?
Mam ją 'naprawić', a potem zostawić? Bez sensu, żeby tak komuś ułatwiać zadanie 
Nie wiem, czy dam radę, ale spróbować nie zaszkodzi. Jak tego nie zrobię, to się nigdy nie dowiem. Pomimo tego, że nadal uważam, że ma bałagan na strychu, to i tak chcę z nią być i od dłuższego czasu łapię się na jednej rzeczy - mianowicie, przez jakieś 90% dnia myślę o niej. Wiem, że takie podejście jest niezdrowe, ale mimowolnie pokazuje mi to, że zdecydowanie ona nie jest mi obojętna. A to, że czasem lubiłem jej dowalić to już inna historia.
już dalej bez cytatu, co Ty masz z tym wmawianiem mi "chwalenia się" i "dowartościowania się po zamoczeniu"? Ktoś Cię w ten sposób skrzywdził, czy co?
Bo się zachowujesz jak gówniarz i nawet śmiem twierdzić, że nim jeszcze jesteś. Może za kilka lat zrozumiesz.
Nie martw się- nikt mnie nie skrzywdził.Oj, współczuję tej dziewczynie. Widać, że jest mocno rozchwiana emocjonalnie. Te esemesy to nie jest tyle dowód miłości, co strach przed odrzuceniem, wręcz wołanie o pomoc.
Prawdę mówiąc, te SMSy to dla mnie takie rzyganie tęczą. Tylko nadal męczy mnie ten "strach przed odrzuceniem". Jak już mówiłem, jeśli patrzeć by tylko na wygląd, to naprawdę mogłaby mieć co drugiego faceta, więc dlaczego dręczy właśnie mnie, a nie znajdzie sobie kogoś innego? I woła o pomoc? Co mają wywołać tego typu wiadomości i wyznania? Nie no, miło mi, że tak pisze/mówi, ale śmiem wątpić...
AstaLaVista napisał/a:bakalia napisał/a:Ale ona też jest "gówniarą".
Czyli problemu nie ma, swój na swego trafił i oboje powinni byc tak samo ocenieni...
Owszem, już to nawet kiedyś napisałam.
Swoje zdanie na temat dziewczyny też wyraziłam i bynajmniej jej nie bronię w żaden sposób. Może i więcej napisałam na temat autora wątku, ale to z prostej przyczyny- to z nim się tutaj "konwersuje", nie z jego dziewczyną. On natomiast zarzuca niedojrzałość swojej lubej, nie widząc totalnie, że jemu też "wiele brakuje" do dojrzałego mężczyzny.
A gdzie ja powiedziałem, że uważam się za dojrzałego mężczyznę? 
Za młody jestem, co nie zmienia faktu, że emocjonalnie jestem parę pięterek nad swoją dziewczyną.
I skąd wniosek, że ja też mam problemy emocjonalne? Różni nas to, że ona robi takie szopki, bo po prostu nie potrafi nad sobą zapanować. W jakimś celu chcę non stop wzbudzać moją uwagę i ciągle być zapewnianą o moim uczuciu. A ja większość rzeczy robię celowo. No, może tak, jak wcześniej pisałem, nie zdawałem sobie sprawy, że aż tak się nad nią znęcam.
Dziewczyna wyzywa cię od najgorszych, ewidentnie ma coś z głową, a ty masz się stać jej terapeutą? Przecież na 90% ona się nie zmieni! Przecież to jest strasznie toksyczny związek.
Jakby ona naprawdę kochała to by nie wyzywała! Potrzebuje psychologa, ale to już nie powinien być twój problem. Uciekaj! Rozstań się z nią i poszukaj sobie kogoś normalnego.
Zostawienie jej, ot tak, byłoby zbyt proste. Co by nie mówić, wiele nas łączy, jest pomiędzy nami niewytłumaczalna więź i ona pójdzie do tego psychologa, już ja się o to postaram.
Pozdrawiam.
Jeśli faktycznie się postarasz i Ci się uda, masz dużego plusa :-) Niechby nawet nauczyła się opanować emocje, a może też zrozumieć i eliminować przyczyny takich zachowań. Pozdrawiam.
76 2015-02-14 19:11:10 Ostatnio edytowany przez Casual_1 (2015-02-14 19:14:28)
A ja powiem tak, czytam tą całą historię i znam ją z autopsji. Nie wiem czy jeszcze tu zaglądasz,bo rozmowa zakończona była miesiąc temu, ale pewnie nie tak łatwo Ci zrezygnować z tej dziewczyny, więc męczycie się ze sobą dalej. Nie chce stawiać diagnozy, bo nie jestem lekarzem, ale wygląda mi to na typowe zachowania osoby z zaburzeniem borderline. Możesz sobie o tym poczytać, jest nawet taki blog jak się uwolnić od takiej osoby. Od razu powiem, że nie wszystko musi się zgadzać, ale większość pewnie będzie Ci znane :)Czytając Twoje posty, z resztą sam to przyznałeś, że się nie otwierasz też masz pewne zaburzenia,ale powiem że mieszczą się one w normie. Jesteś idealną osobą dla tej dziewczyny, w cudzysłowiu oczywiście, bo jesteś dla niej osobą, której nigdy do końca nie może mieć. Z jednej strony dużo jej wybaczasz, spełniasz jej prośby,ale z drugiej olewasz, czasami podchodzisz z góry. Wydaje mi się, że gdybyś był jej uległy to może Wasz związek nie byłby taki impulsywny,ale ona weszłaby Ci prędzej czy później na głowę. Może byś się jej znudził. Ją musiało spotkać coś strasznego w dzieciństwie, coś co sprawiło że taka się stała. Ona sama jest jak takie małe dziecko, które oczekuje zainteresowania, a Ty dla niej jesteś jak rodzic który musi kochać mimo wszystko, bo jeśli wszystkiego nie wybaczy to znaczy, że w jej mniemaniu jest kłamcą i nigdy nie kochał. Jedyną radą jaką Ci mogę dać to jest to, że ona musi iść na leczenie. Terapia to nic złego, w dzisiejszych czasach nawet jest modne chodzenie na terapie. Ktoś jest uzależniony od zakupów, butów, torebek to i może być uzależniony od drugiej osoby. Musisz jej to jakoś wytłumaczyć, bo będzie tylko gorzej,ale tak naprawdę terapia to jest kropla w morzu. Leczenie może trwać miesiącami, latami...może się uspokoić dopiero około 40. Czyli jeszcze trochę Mówię Ci to jako osoba, która sama taka jest. Jak czytam to co piszesz, to są jakby moje słowa i zdania wobec mojego już byłego chłopaka. Musisz się przede wszystkim zastanowić czy ją kochasz naprawdę, czy jesteś od niej uzależniony. Taka osoba potrafi być z jednej strony właśnie czepialska, niemiła, może zrywać co dwa dni, ale może też Cie wznieść na wyżyny, powiedzieć coś co nigdy nie słyszałeś od nikogo i ona jest na tyle inteligenta, że wie co ma mówić Musisz się nad tym zastanowić, bo wyrządzisz krzywdę przede wszystkim jej, Ty w końcu dojdziesz do tego, że masz dosyć, prędzej czy później,a ona zostanie z tym sama...Jeżeli ją naprawdę kochasz to musisz jej pomóc, jeśli nie to musisz jakoś odejść...Nie będzie to łatwe rozstanie, bo ona znajdzie Cię wszędzie...chyba będziesz musiał zmienić numer, ale musisz to zrobić dla jej i Twojego dobra. Ona nie robi Ci tych rzeczy na złość, nie jest rozpieszczoną księżniczką, ją to milczenie boli, to jest dla niej trauma, ale też jest to silniejsze od niej. Uwierz mi, wiem coś o tym ja Cię rozumiem i teraz zwracam się do reszty, że jesteś może trochę niedojrzały,ale każdy w Twojej sytuacji straciłby głowę, nie wiedział co ma robić. To, że ona przeczytała tą korespondencję o której mowa, to jest jej wina, bo powinna uszanować Twoją prywatność. Kwestia tego czy Ty powinieneś pisać to koledze, to już jest sprawa moralności i nie wierze, że nikt nie gada ze swoim, albo swoją psiapsiółą na takie tematy. To jest ciężki orzech do zgryzienia i wiem, że rock wie o czym mówi i chce Ci zobrazować jak ona cierpi,ale tak naprawdę czemu Ty masz też cierpieć przez jej zaburzenia... Musisz mówię tylko się zastanowić czego chcesz i czy jesteś na to gotowy, żeby jej pomóc...jeśli nie to musisz być gotowy, żeby odejść a to nie będzie łatwe..
Zastanawiam się czasami, czy wszystkie polskie związki wyglądają w ten sposób, bo widać pewien wzór, z którego wynikają potem kłopoty. Przede wszystkim:
1. koszmarny brak dyskrecji i wychowania, zarówno facetów, jak i dziewczyn.
Polacy powinni przyjąć do wiadomości, że o pewnych sprawach nie kłapie się dziobem na lewo i prawo.
Szanuje się też cudzą prywatność i nie grzebie w cudzych mailach itd, zamiast tego lepiej jest szczerze pogadać.
2. Dziewczyny zmuszają chłopaków do płacenia za siebie (chore w tych czasach, opamiętajcie się),a ci potem woleliby, tak jak autor wątku, nie kończyć znajomości, bo "za wiele w nią zainwestowali".
3. faceci i dziewczyny chcą koniecznie kontrolować drugą połówkę, są natrętni.
To wynika pewnie z tego, że ze sobą nie rozmawiają, a wiec nie wiedzą, co druga osoba myśli/czuje.
4. koszmarny infantylizm. Polacy w związkach zachowują się jak przedszkolaki.
Tak więc może lepiej zastanówcie się ludzie, skąd biorą się wasze problemy. Zniknie przyczyna, zginie skutek .
Oczywiście, że zaglądam
Sprawa wygląda tak, że na niecały miesiąc, w gruncie rzeczy, trochę się uspokoiła, ale powiedziała, że do specjalisty nie ma zamiaru iść, bo jednak uważa, że bardziej on przydałby się mi (bo ją codziennie krzywdzę, a jak). Ponadto, zauważyłem inną, bardzo istotną zmianę w jej zachowaniu. Jak widać z temacie - niegdyś zrobiłaby/napisałaby prawie wszystko, aby tylko sprowokować mnie do jakiejkolwiek odpowiedzi, kontaktu, a na początku lutego obraziła się śmiertelnie i nie odzywaliśmy się do siebie równy tydzień. To absolutny rekord, jeśli chodzi o mój związek. Wiem, że to ją boli, ale... Sprawa wyglądała tak, że moja dziewczyna powiedziała mi, że to ona zawsze musi wyciągać rękę po kłótni i ma tego dosyć. W sumie prawda, ale cóż począć, jak 98% kłótni prowokuje ona. No i dzień później wieczorem napisała mi "Nie starasz się tak jak wcześniej. Jezu, jaka ja byłam głupia. Traktujesz mnie jak swoją koleżankę, a nie dziewczynę. Zastanów się dobrze". Typowe zachowanie dla niej - dajmy na to o 21:30 kocha nad życie, a o 22:20 wysyła takiego durnego SMSa. Ja się naprawdę staram i po prostu rozłożyłem ręce po przeczytaniu tej wiadomości, a także doszedłem do wniosku, że samo jej przejdzie. A jednak milczała. Napisałem tylko "dobranoc" (dzień po) i cisza... równy tydzień. W końcu nie wytrzymała i pisała mi jakieś bzdurne litanie. Zacytuję:
"I jak tam, poznałeś już nową lalunię? Na początku Ci jeszcze zależało..."
"Mam tego powoli dość. Zdobyłeś mnie i myślisz, że możesz mnie ot tak porzucić? Moje gadanie i tak nic nie zdziała..."
"Nigdy w życiu nie będę latać za facetem. Nie pozwolę sobie na takie zachowanie. To ty masz zabiegać, nie ja!"
"Stracisz mnie takim zachowaniem, nie pisz do mnie nigdy więcej"
"Myślisz, że jesteś panem i wszystko Ci wolno? Mam Cię może jeszcze przeprosić, że masz mnie w dupie?"
"Ty mnie po prostu nie kochasz. Nie wierze, z kim ja się związałam. Nie wiem, czy masz świadomość, że żadna inna by Cię nie chciała. Taka jest niestety prawda"
"To ty krzywdzisz mnie ciągle, a jeszcze masz czelność, że ja Ci to robię... Myślisz, że ja nie znam swojej wartości? Jestem niezależna i żaden chłopak nie będzie mną pomiatał"
"Przyznaj się, że chcesz mnie omotać, bo już wiesz, że ja nie mogę Cię zostawić. Czuje się przez Ciebie wycieńczona psychicznie. Strasznie manipulujesz i jesteś bezczelny"
"Nie sądziłam, że znowu będę przez Ciebie płakać, nienawidzę Cie!"
To wysyłała w ciągu 2h, a następnego dnia rano: "No niech Ci będzie, kocham Cię misiek. Co ty na to?"
I teraz się zastanawiam. Skąd ta zmiana? Skoro już tak nie naciska na kontakt (zresztą, sama gadała "jak nie chcesz, to nie pisz. nie czekam", ale jest to typowe babskie gadanie, bo równocześnie żaliła się koleżance, że 'mam ją w dupie' = nie piszę), to może przestało jej zależeć? A może zależy tak samo mocno, tylko zmieniła taktykę? Mówi, że musi mnie wychować, z czasem zaczęła próbować wymuszać na mnie pewne zachowania, jeszcze bardziej zaogniła "konflikt" z moją mamą, chcę założyć mi jeszcze krótszą smycz. Hah, coś mi się przypomniało. Tydzień temu, piątek wieczór. Siedzę sobie przed lapkiem i słyszę sygnał SMSa. Myślę: "Hmm, ostatni raz pisałem do niej o 18, a teraz jest po 22. Pewnie będą pretensje". I nie myliłem się. Napisała:
"Niech zgadnę. Pewnie znowu siedzisz u Krzyśka. Naćpałeś się? Ja pi**dole. No ale co ja się dziwie. Jak się posiada taką głupią sukę jak ja, której zawsze można wszystko wcisnąć, to i szkoda ją zostawiać. O seksie zapomnij. No ku*wa, ale ja byłam głupia. Jesteś doskonałym aktorem, świetnie udajesz, że mnie kochasz"
Zaniemówiłem.
Poniekąd wiąże się to z wnioskiem, do którego sam doszedłem. Jak się nie widzimy, to po prostu jej odwala. Nadal pomieszkujemy ze sobą przez 5 dni w tygodniu, a na weekendy jesteśmy w rodzinnym domu. I żegnając się z nią w piątek po południu jest wszystko ok, ale w sobotę rano już jest foch. Bo nie piszę, pewnie coś kręcę, na pewno siedzę u kolegi i mam ją gdzieś. Taaka biedna. I sama się ciągle nakręca. Aha, jeszcze zarzuca mi, że nie jestem o nią zazdrosny. Kiedy na próbę pokazałem, że jestem, była zadowolona. Ale kiedy później dla żartu powiedziałem, że na zajęciach koleżanka ciągle się na mnie gapiła powiedziała zmieszana "Pff, jest mi to całkowicie obojętne. Rób co chcesz. Nigdy nie będę o Ciebie zazdrosna, bo i tak mnie nie kochasz".
Prawdę mówiąc, jest gorzej, niż było kiedy zakładałem ten wątek. Teraz wracając z zajęć do pokoju nie wiem, co mnie zastanie. Albo śmiertelny foch bez powodu (a przepraszam, zawsze ja i moje zachowanie ponosimy winę), albo będzie czułą i kochającą osóbką.
Ciężko, ciężko...
A już odnosząc się do wypowiedzi Casual_1. Trafiłaś w sedno swoimi wnioskami. Problem natomiast jest nadal ten sam - ona nie do końca zdaje sobie sprawę z tego, że ma problem i nie chcę sobie pomóc. A ja, głupi, zamiast uciekać (jak mi znajomi doradzają), to dalej w to brnę 
Jeszcze przed chwilą czytałem sobie o tym borderline i, no, pasuje. Na przykład: "Przy tym nieustannie towarzyszy im poczucie wewnętrznej pustki, lęk przed opuszczeniem. Dlatego często sami prowokują odrzucenie, bo oczekiwanie na tę chwilę staje się nie do wytrzymania albo opuszczają bliskie osoby, bo w ich przekonaniu tylko uprzedzili ruch". Dokładnie. Ten artykuł też jest dość ciekawy i tylko utwierdza mnie w przekonaniu: http://defibrylator.blog.com/2013/12/07/13-znakow-swiadczacych-o-tym-ze-twoja-zona-albo-dziewczyna-ma-borderline-bpd-albo-narcystyczne-zaburzenie-osobowosci-npd/
Na koniec dodam, że do tej pory nie zapomniała o tych nieszczęsnych wiadomościach, które przeczytała. Przedwczoraj zażądała hasła do mojego FB, bo jej zdaniem ciągle opisuje wszystko koledze. Oczywiście ją wyśmiałem, na co odpowiedziała, że chłopaki jej koleżanek pokazują im nawet swoje SMSy, bo nie mają nic do ukrycia, a ja na pewno mam. Tak, jasne. Zaproponowałem, że może zrobimy tak, że ja dostane także dostęp do jej FB i będę przeglądać jej wiadomości (chociaż naprawdę nie chcę, bo po co mi to), to odpowiedziała, że nigdy w życiu, bo ona jest kobietą i ma swoje sprawy. A ja najwidoczniej nie mam... I tak jak wyciągam komórkę, żeby sprawdzić cokolwiek to zaczynają się gadki: "Co, już piszesz do nich?", ale to jest najmniejszym problemem...