zdradzał mnie...

Ahaaaa

Mój też do końca chciał wszystko zataić, ale coś mi nie pasowało w tym wszystkim...
A jak już dowiedziałaś się ,ze zdradzał Cię, to automatycznie "zeszły" z Ciebie wszystkie uczucia do niego ?

Dla mnie to jest niewyobrażalne, żeby tak ranić osobę którą się kocha.... nie umiałabym tak.
Ja czuję się zraniona, jest mi przykro i tęsknię.... za swoimi wyobrażeniami. Bo dla mnie był człowiekiem, który nigdy by nie zdradził..... a okazało się co innego.... to jest dosłownie tęsknota za iluzją.
Wiem jaka jest prawda, dlatego staram się to jakoś uciszać w sobie.....

Znacznie łatwiej mi było jak myślałam, że on nie chce wrócić..... nawet to chyba widać po moich wypowiedziach. Jakoś tam się trzymałam, płakałam, owszem, ale było mi łatwiej....
Dlatego ciągle powtarzam sobie, że koniec końców i tak by pewnie znów było beznadziejnie i znów bym płakała...

.... a im szybciej uda mi się z tego wyjść wszystkiego, tym lepiej dla mnie, bo tym szybciej odzyskam spokój, podniosę znów samoocenę, która naturalnie, że podupadła troszkę...

Może my mówimy o tej samej osobie ?

Ta "druga" to samo stwierdziła, że ten to taki aktorzyna jest straszny. Też to widziałam, jak próbował mną manipulować jak grał... Prawie jak dziecko, które płacze, krzyczy, histeryzuje i patrzy na ile może sobie pozwolić dopóki mama nie zareaguje... Tylko że no właśnie, dziecko to dziecko, a on powinien już być dojrzały.

U mnie wiesz że podobnie jest ? Ja byłam przywiązana do jego osoby, do tego ,że mam do kogo się przytulić, z kim porozmawiać (jako tako, bo nie zawsze chciał słuchać moich rzeczy, natomiast on uwielbiał mówić o sobie). Po prostu się przyzwyczaiłam ,ze gdzieś tam ktoś jest...
Ja się bałam i nie planowałam nawet z nim zamieszkać, a co dopiero zakładać jakąś rodzinę. Bałam się o swoje rzeczy, utratę totalną prywatności i życia.

A też miałaś takie huśtawki nastroju będąc w związku ?
Ja i ta druga stwierdziłyśmy, że to było dosłownie tak.... dobrze źle dobrze źle dobrze źle dobrze źle dobrze źle dobrze źle dobrze źle dobrze źle ..... i tak w kółko..

Rozumiem i tak bardzo Ci dziękuję za wsparcie i podzielenie się swoją historią.

Wiesz... lepiej już mi, bo wiem, że ja po prostu tęsknię za KIMKOLWIEK obok mnie, przyzwyczaiłam się ,że mam do kogo się przytulić, organizm przyzwyczaił się do tych hormonów i domaga się...

Z czasem pewnie to wygaśnie i rozum weźmie górę. Mam nadzieję

Cenne rady
Ja jak na razie muszę przestać się łudzić.

Dzwonił, pisał, przychodził.... naprawdę, sama widziałaś po moich wypowiedziach, prawie się ugięłam... zaczęłam sobie nawet tłumaczyć, że może to aż tak przeżył i zrozumiał ,że to złe, że już nigdy tak nie postąpi.

I znów coś mnie tknęło, oszukałam go, że rozmawiałam z tą drugą. (zakończyłam z nią rozmowy bo bardziej mnie to jeszcze dołowało jak pisała coś o nich itd. ) I co ? I przyznał się ,że RAZ zadzwonił ,bo chciał odzyskać swoje rzeczy w tym przedmiot który jest jego pasją ,a ona specjalnie mu go zabrała w zastaw, zanim nie odda jej kasy. Zaproponował jej spotkanie, ale przecież się nie widzieli, wiec ON NIC ZŁEGO NIE ZROBIŁ. Przecież to gołym okiem widać, że coś kombinuje znów.
Oczywiście się zarzeka, że on mi pokaże swój billing, że udowodni ,że to tylko jeden raz zadzwonił i takie gadanie... Kilka dni temu zarzekał się, że do niej się już nigdy nie odezwie, a rzeczy odbierze przez kogoś żeby się z nią już nie widzieć.

Boże, czuję się taka głupia.
A jednocześnie mam kolejny dowód na to ,że ta łajza się NIGDY ALE TO PRZENIGDY nie zmieni i żebym najlepiej go zablokowała na wszelkie możliwe sposoby i nawet nie czytała tych jego kłamstw..........

Oczywiście, że to żaden dowód. Poza tym, nawet jeśli mówi prawdę i pokazałby mi faktycznie jedną rozmowę, to na co innego się umówiliśmy, a raczej on sam z siebie to zaproponował.
Żadnych kontaktów z tą dziewczyną, rzeczy odbierze przez kogoś.
Ja go znam, bardzo dobrze go znam, u mnie tak samo się zaczynało po każdej jednej kłótni.... propozycja spotkania się i porozmawiania. Więc w tym przypadku na 99 % chciał uzyskać to samo co wobec mnie, odnowić kontakty.

Łajza.

Jestem naiwna, a naprawdę czuję się głupio.... czuję, że zawiodłam w pewnym momencie samą siebie. Dałam się wplątać w jego manipulacje i nędzne kłamstwa. Teraz swoje wiem, a mimo wszystko pojawiały się momenty w których myślałam "a co jeśli".
I już prawie wierzyłam w to, że faktycznie jest bardzo do mnie przywiązany....
Strasznie mi głupio.....

Pomaga mi jak czytam też wątki innych osób. To naprawdę GOŁYM OKIEM widać, ale będąc z boku, że facet coś knuje niedobrego.
Wy też pewnie widzicie to ,prawda ?
Widzicie ,że ta nędzna łajza dalej chce coś kręcić z tą drugą, a mnie chce faszerować kłamstewkami.

Nie dam się.

Tak, ja kochałam osobę którą on wcale nie był...
Poza tym brakuje mi czasami przytulenia się, ciepła, poczucia, że gdzieś tam jest ktoś ,kto czeka.

Ale no chwila ten człowieczek nie czeka, ten człowieczek bezczelnie za moimi plecami dzwoni do kochanki. I NIE WIDZI W TYM NIC ZŁEGO. Serio ?

Muszę być bardziej ostra dla siebie, a raczej trzymać się ostro tego co postanowię.
Nie ma ale.
Zaczął mi pisać, że ja mu robię aferę, że on się z nią nie spotkał itd. Krótko i na temat mu napisałam, że po raz kolejny zrobił coś za moimi plecami, a tego tolerować nie będę.
"aha. fajnie"

Odpowiedź, cóż za elokwencja gdzie się podziały jego umiejętności prowadzenia negocjacji, przecież się tak szczycił jak to potrafi każdego przegadać.

Koniec z nim tematu, serio..... czuję się sama przed sobą głupio, że z nim rozmawiałam, bo widać nawet na to nie zasługuje. Nie zasługuje na to żeby czytać co napisze w tych smsach, odbierać telefonu itd.

Jasne, przykro.... jakby nie było przykro ,to bym nie przenosiła tego na forum. Ale dzięki temu ,że tutaj zbieram myśli, że odpisujecie mi to widzę, widzę jaka ta sytuacja jest klarowna.

On dupek, a ja naiwna.
On dalej będzie sobie pogrywać, grać na moich emocjach, robić wszystko żeby wrócić, a potem znów zdradzać, okłamywać i cholera wie co jeszcze.
Najprostsze rozwiązanie ? Zniknąć dla niego. Wymazać kompletnie z życia.
Jakby nigdy nie istniał......

Nie sądziłam, że będę aż tak podatna na jego manipulacje i wrócę na to forum z płaczem...
Nie wiem czemu ,ale udało mu się mnie zmanipulować. Byłam pewna, że to ja mam kontrolę nad całą sytuacją. I najważniejsze, że mam kontrolę nad swoimi emocjami. A co się okazało ? Okazało się ,że znów dziś umiejętnie zmanipulował mnie i doprowadził do tego stopnia, że wpadłam z płaczu w histerię. Nie jestem osobą płaczliwą i ckliwą.

Ale wiecie co jest najgorsze ? Najgorsze jest to, że ja mu na to wszystko w jakimś stopniu pozwoliłam. Przecież poświęciłyście mi tyle czasu, żeby pokazać, jakoś przekonać ,że mój powrót do niego to nie jest dobry pomysł. A ja zrobiłam swoje..... nie wiem dlaczego.
Wiedział, że jestem cała rozpłakana, bo z nim rozmawiałam żeby zakończyć ten związek. Podczas rozmowy, jak podjęłam decyzję i zdecydowałam wyjść z mieszkania to zaczął mącić ,tradycyjnie. A ja głupia się dałam nabrać. Mieliśmy się spotkać wieczorem i jeszcze raz porozmawiać, na spokojnie, bo byłam bardzo zdenerwowana. Uspokoiłam się, a on co ? Okazało się ,że mnie wystawił. Bo bał się ,że się z kimś spotkam.
I co ? I jestem do tego stopnia zdenerwowana, że łzy mi ciurkiem płyną po policzkach i aż cała się trzęsę.......

Co ze sobą zrobić ?

Ja już tak dłużej nie wytrzymam....

Śnił mi się ,a ja obudziłam się z uczuciem jakby mnie walec przejechał.
To jest bardzo ciężkie..... emocjonalna strona wariuje, najchętniej by odpisała mu na smsa, byle tylko wrócic i poczuć pozytywne uczucia..... ale tak nie migę żyć przecież. Jak nie zdradzona, to poniżana, to wiecznie zapłakana, zastraszona ,że odejdzie itd.
Może to zgubne, ale jak widzę ,ze pisze to mi jakoś łatwiej... czuję się większa. Zgubne bardzo, bo pojawia się pokusa odposania.
A ja na prawdę wiem ,że to ten czas kiedy powinnam odejść.

Mimo, ze to tak boli i mam ochotę się poddać......

Co robiłyście w takich chwilach ?

Dziękuję Ci za słowa otuchy bardzo mnie motywują takie słowa ,w ogóle sama świadomość tego, że jeśli się chce to się potrafi zapanować nad tym okropnym uczuciem i wyjdzie to tylko na dobre.

Zablokowałam jego numer, ale smsy i połączenia wpadają do folderu zablokowanych. Jak na razie pokusa sprawdzania jest dużo. Nie pisze nic, więc może i on sam też zrozumiał jak wyniszczający jest ten związek, że nie ma już o co walczyć.
Czasami mam ochotę zadzwonić, spotkać się, ale chwilę później przypominam sobie ostatnią naszą rozmowę.... drań zdradził mnie, a potem tak próbował porównywać do kochanki. Cios poniżej pasa.

Więcej czasu poświęcam teraz znajomym i widzę, że są obok mnie osoby ,które bardzo szanują spotkania i czas.
Umówimy się dzień przed wstępnie ,a następnego dnia ustalamy która godzina i tak faktycznie się widzimy. A z tym moim ex wiecznie był problem. Wolny dzień miał to wolał poświęcić go na granie na komputerze.
Osoby obok robią mi też miłe niespodzianki, szanują mnie itd. Nikt mnie nie wyzywa, nie zastrasza, nie manipuluje.

Ale wiadomo, takie głupie przywiązanie jest plus tęsknota za samą bliskością z mężczyzną. Mimo że rozum swoje wie....

Chciałbym poznać zdanie kobiet na temat tego czy według Was lepiej się rozstać mimo że ma się wspólne dzieci (trójka dzieci 3,5,7 lata)czy trwać w związku który jest jałowy (niby udane małżeństwo na zewnątrz które w środku jest puste,zero bliskości ,sexu ,pociągu do siebie). To największy problem tego związku. Po za tym nie ma w nim kłótni czy nienawiści wobec siebie. Życie wygląd jakby żyli sobie brat z siostrą...
Wydaje mi się że większość kobiet napisze aby nie odchodzić i choćby udawać dla dobra dzieci zgodnych rodziców.
Faceci pewnie w sporej grupie woleliby odejść.
Co o tym myślicie?

Żona zwyczajnie stała się aseksualna. Zupełnie nie jest zainteresowana cielesnością i moje potrzeby nie są w żaden sposób dla niej ważne. Moje propozycje pójścia do sexuologa zbyła. Nie chce też o tym rozmawiać. Jest wręcz zła kiedy czasem próbuje o tym pomówić. Powiedziałem jej już dość dawno że życie w takiej formie mnie nie satysfakcjonuje i jeśli nadal tak będzie niech nie liczy że będę jej wierny.
Z drugiej strony to fajna dziewczyna i dobra kumpelka. Po za tym kocham dzieci i nie potrafie sobie wyobrazić życia bez nich.

Ładna...zdaje się, że pomyliłaś tematy.

Odpowiadam Przemowi ;-)

Liwia, jdics i malinowysorbecik - bardzo Wam dziękuję za słowa otuchy i jeszcze większym utwierdzeniu mnie w mojej racji. Walczę ze swoimi emocjami jak mogę. Jak mnie aż skręca żeby napisać to sama sobie zadaję mnóstwo pytać "po co chcesz zadzwonić ? co mu powiesz? co jeśli będzie mówił że się zmieni i chce szansy? co możesz zrobić zamiast sięgnięcia po słuchawkę?" i zazwyczaj po takich pytaniach wychodzi jedno : brakuje mi czułości. Tej emocjonalnej stronie rzecz jasna bo racjonalna wolałaby przytulić się do poduszki niż do takiej osoby. Chyba zacznę sobie czytać o tym jak wychodzi się z nałogów, bo w pewnym sensie to jest uzależnienie.

Przemo77 - ja uważam, że skoro nie ma jakiś patologicznych zachowań, to powinniście pracować nad swoim związkiem z tego co widzę, co sobie przeczytałam to niestety, ale taka miłość ma swoje fazy ,więc kilka lat po ślubie partnerzy mniej okazują sobie uczucia, mniej rozmawiają. ZRÓB COŚ NIESTANDARDOWEGO dla żony zabierz ją na basen, żebyście pobyli tylko we dwoje, przy okazji jeśli któreś z was na przykład gorzej pływa - zaproponuj/ poproś o pomoc kontakt fizyczny was zbliży, nawet taki niepozorny jak złapanie się za rękę. Od razu odnowią się pozytywne emocje. Trzymam kciuki !

Ainah - jeśli masz ochotę, napisz tutaj na forum, a jeśli nie chcesz publicznie to napisz mi wiadomość prywatną

Mózg się uzależnił od takich skoków emocjonalnych, raz jest fantastycznie ,pokazuje jaki potrafi być kochany ,jak dla mnie by sięgnął po gwiazdkę z nieba.. a za chwilę wychodzi z niego zdradzający, manipulujący i zakłamany człowiek, który chce się znęcać nade mną psychicznie. I właśnie mózg płata nam takie figle, że "woli" znów powrócić do tego co już mu znane (co z tego że przynosi to ból) niż zdecydować się na nową sytuację.....
Ale najgorsze w tym wszystkim jest to, że on też się pewnie w jakiś sposób uzależnił. Chciał pewnie odejść ode mnie i dlatego zdradzał mnie ,ale widać to przyzwyczajenie / uzależnienie było na tyle silne ,że nadal ze mną się spotykał.

Właściwie to już nie jest dla mnie ważne co dlaczego robił. Najważniejsze dla mnie teraz to po prostu odzyskanie swojego JA. Odzyskanie spokoju. To wszystko jest możliwe. Tylko potrzeba dużo pracy nad sobą, potrzeba wyciszyć emocje. Zrozumieć je i wyciszyć

Gdybym miała możliwość, to zdecydowałabym się na terapię, bo znacznie łatwiej by mi było przebrnąć przez to wszystko... ale na razie zmuszona jestem do czytania na własną rękę różnych artykułów, książek, blogów wspierających takie kobiety jak ja.
Sama świadomość tego, że to jest możliwe żeby się "z tego wyleczyć" uskrzydla

Pięknie dziękuję

Czasami mam nadzieję ,że on sobie po prostu pójdzie w swoją stronę i da sobie spokój... byłoby mi o wiele łatwiej.
Śmieszne, bo kiedyś kiedyś pisałam na forum ,że szkoda ,że ze mną zerwał i to ja do niego się odzywałam. A po kilku dniach jak była cisza to czułam taką przyjemną ulgę i on zawsze wtedy wracał.... teraz już wiem, że dopóki nie znajdzie sobie nowej "ofiary" to pewnie sam nie będzie na tyle silny psychicznie żeby dać sobie spokój.
Moja w tym rola ,wyjść z tego wszystkiego z twarzą i w końcu sobie ułożyć życie tak jakbym tego chciała.

EDIT:

Myślę że chyba jestem o tyle na lepszej pozycji już teraz, że ja wiem ,że chcę końca.
Wiem ,że on się nie zmieni.
Wiem ,że im dłużej będę trwała w tym związku tym więcej krzywdy mi wyrządzi.
Wiem ,że nie jestem wcale głupia czy bezwartościowa, po prostu się zagubiłam i dałam wciągnąć w ten cały wir.
Wiem ,że jak się postaram to doprowadzę w końcu do końca

Kolejny wpis, kolejna próba ratowania własnej godności, walki o lepszą przyszłość.

Chyba nawet celowo to zrobiłam, umówiłam się i wystawiłam go. On tradycyjnie się wściekł, zaczął przerzucać swoją frustrację w formie smsów. To były tak niemiłe i tak obraźliwe smsy, że chyba tylko najgorszemu wrogowi mogłabym coś takiego napisać i w obliczu jakiejś naprawdę dużej tragedii....
Po raz kolejny podejmę próbę odejścia. Bo wiadomo, to że on napisał mi, że nic już do mnie nie czuje i że to on odchodzi ,nie oznacza ,że tak faktycznie będzie. Że za kilka dni nie wróci z podkulonym ogonem przepraszać i obiecywać jak to się zmieni i jak to będzie między nami dobrze.. do czasu kolejnej kłótni.
Kiedyś to się przejmowałam takimi "akcjami"... załamywałam się, wylewałam łzy w poduszkę. A teraz jakoś nie przejmuję się. Przychodzi taki moment, że chciałabym się przytulić, że chciałabym chwilę poczuć coś pozytywnego ,wiec nawina łapałam te ochłapy uczuć. On jak coś chce to jest milutki, to przybiega z uśmiechem na twarzy. Natomiast jak ja potrzebuję pomocy czy po prostu spotkania się to on ma w tym czasie albo wyłączony telefon, albo nie odbiera. Taki człowieczek. 
Głupie uzależnienie od hormonów wytwarzanych w organizmie podczas przytulenia się itd.
Owszem, pojawia się czasem smutek, pojawia się pragnienie żeby się z nim spotkać, miło spędzić czas. A nawet jak pojawiają się dni, że super spędziliśmy czas... to i tak zaraz przychodzi kłótnia. I teraz to już nawet nie czekam na miłe chwile.. wiem jakie to jest zgubne.
Ten człowiek samą krzywdę mi wyrządza. Nic dobrego.... skrót ostatnich dwóch dni.
Potrzebowałam pomocy kogokolwiek, on tak mówił jak to mnie kocha (chyba nawet nie wie co to znaczy) ,jak mogę na niego liczyć zawsze itd. A jak zadzwoniłam z prośbą o pomoc ,nie odebrał. Napisałam smsa, też olewka.
Natomiast dziś jak on potrzebował mojego wsparcia, a raczej towarzystwa w proszeniu się o pieniądze od rodziny, a ja nie pojechałam to co ? To typowy dla niego scenariusz. 10 smsów jaka to jestem beznadziejna, jak on mnie nienawidzi, jak życzy mi najgorszego, jak tamta druga była ode mnie lepsza. Ogólnie stek smsów i wyzwysk sfrustrowanej osoby.
Odpisałam mu jedynie żeby nie pisał już do mnie nigdy więcej, że nie będę nawet tego czytała i że nie życzę sobie wyzwisk i nie zniżę do jego poziomu i nie wejdę w tą dyskusję. Na zakończenie oczywiście rzucił smsa jak to on nie ma nad sobą kontroli itd..... no żałosne.

Wiem, pewnie macie mnie za głupią babę.
Ale ja naprawdę dam sobie radę tym razem..... mam 24 lata, chcę żeby w końcu spotkało mnie coś dobrego. Chcę założyć normalną rodzinę, mieć dzieci.

EDIT:

A po co piszę znów post ?
- chcę wyrzucić z siebie wszystkie myśli
- mam nadzieję ,że może jakoś mózg się w końcu przestawi na opcję "nie wracamy do niego" jak kolejny raz będę o tym pisała.

To już naprawdę ten moment.....

To prawda, to jest walka pomiędzy emocjonalną stroną ,która jest przyzwyczajona do tych huśtawek - raz dobrze, raz bardzo źle, zaraz znów wybuch miłości (to jest bardzo typowe dla toksycznych związków), a racjonalną stroną - która wie, że partner ma zaburzenia osobowości, która wie, że partner nie panuje sam nad swoim życiem, emocjami i zachowaniami na różnych polach, czy to w pracy ,czy do znajomych, czy do mnie.
Ja na niego patrzeć nie mogę. Nawet jego zapach mi już przeszkadza. Kiedyś to chodził czysty, koszule miał wyprasowane, w pokoju sprzątał, coś tam sobie gotował. A teraz to się z niego taki łach zrobił... chodzi w brudnych i podartych ubraniach, ma taki syf w pokoju ,że zwymiotować można. Nie chcę sama siebie obwiniać, bo to specyficzny związek, ale czasami myślę czy to może przeze mnie... czy po prostu wygodne się dla niego takie życie zrobiło.

Przede wszystkim muszę zrozumieć dlaczego weszłam w taki związek, a to już wiem. Byłam po pochopnym rozstaniu z byłym partnerem i szukałam uwagi drugiej osoby.
Dlaczego nadal z nim byłam mimo że już od dłuższego czasu wiem ,ze nie jest odpowiednim kandydatem ? - Mózg sobie też zapamiętał te dobre chwile i niestety, wspomina je, uzależnił się od tych huśtawek itd.

To jest bardzo ciężkie, ale myślę ,że da się z tego wyjść.

Kolejny krok wyżej jestem. Kiedyś mimo ,ze chciałam żeby to się skończyło to gdzieś miałam nadzieję ,że może on się pierwszy odezwie, że zadzwoni, że przeprosi. Chciałam się poczuć "górą".
Teraz już nie chcę.... teraz chcę ciszy z jego strony. Nic nas nie łączy... mogę odciąć się od niego kompletnie. Zniknąć jakbym nigdy nie istniała.

Mam nadzieję ,że uszanuje to i nie odezwie się już nigdy..

Nie możesz z nim rozmawiać, pisać spotykać się bo wtedy ona ma nad Tobą przewagę. Mój były też tak robił a ja niestety byłam jak pies nie dość, że wierna to jeszcze za nim biegałam. Ubliżał mi, nie szanował, zdradzał, kłamał i wiele innych, ale ja dalej w to brnęłam mimo, że wszyscy mi mówili jakim on jest człowiekiem, ja usilnie chciałam pokazać, że moja miłość go zmieni. Gó..no zmieniła, mnie totalnie zniszczyła i załamała. On się ma świetnie, ja przeżywam, ale wiem, że już jestem o 100kroków dalej bo się od niego oderwałam. Nie pozwoliłam więcej się tak traktować i Ty też musisz to zrobić. Musisz uciec bo inaczej będziesz kolejne lata marnować. Wiem, że jest Ci ciężko szczególnie jak myślisz sobie, że to może być rzeczywisty koniec, ale przecierpisz teraz kilka miesięcy i ruszysz do przodu a tak to będziesz dalej marnować czas a wasze rozstanie i tak nadejdzie.

Widzę, że mamy podobne sytuacje:) Też zacznę od wybaczenia samej sobie, że pozwoliłam się tak upokorzyć. Mój ex miał to samo z jednej strony pewny siebie "dżolero" który może mieć każdą więc ciesz się że jestem z Tobą a z drugiej całkowicie zakompleksione dziecko, które potrzebuje czułości i miłości:) Ja mam nad nim taką przewagę, że mi się udało wyrwać, a on musi żyć ze sobą do końca swoich dni:D W sumie to mu nie zazdroszczę:D Uwierz mi, że brak kontaktu to najlepsze co możesz zrobić. Jak Cię korci żeby mu odpisać to pisz do przyjaciółki, na forum zadzwoń do mamy obojętne byle nie do niego. Ja tak robiłam i pierwsze dwa tygodnie siostry i przyjaciółki miały mnie na telefonie co dwie godziny, ale teraz już to przeszło:) Najbardziej się boję jednak przypadkowego spotkania jak będzie ze swoją lubą... Mam nadzieję, że to nie nastąpi póki się nie wykuruje całkiem. A co do rozpieszczania siebie to świetny pomysł. Mi ostatnio głupia kąpiel sprawiła przyjemność. Cieszyłam się jak dziecko, a potem włączyłam sobie Dziennik Bridget Jones winko i bardzo udany wieczór:)

Cytuję

" Obiecaj sobie: bez względu na to co trzeba zrobić, poczynię potrzebne kroki do wyzdrowienia. To dość radykalne podejście, ale bardzo istotne. Jeśli nie ustawisz swoich priorytetów w ten sposób, nigdy nie znajdziesz czasu na zajęcie się tym, czym powinnaś, aby wyrwać się z uzależnienia od partnera.
To tak jak z uczeniem się obcego języka albo ćwiczeniem na siłowni ? sporadyczne wysiłki nie dają efektów. Dawne sposoby myślenia, odczuwania i reagowania będą wracać, choćby z przyzwyczajenia. Potrzebne są nawet niewielkie zmiany, ale wprowadzane systematycznie i przez dłuższy okres czasu. Dlatego skup na sobie całą uwagę i wysiłek, a zobaczysz efekty. "

z artykułu "Jak się uwolnić z uzależnienia od miłości ?" - Kinga Ślużyńska

warto sobie nawet zanotować i zapamiętać

To samo ten mój ex. Identycznie.... jak mu zrobiłam nalot z tą jego kochanką to się rozpłakał jak baba, drgawki z nerwów miał i wpadł w histerię i krzyczał ,że "on teraz sam zupełnie jest". Biedaczek.
Nawet jak znalazł sobie opcję to nie wiem na jaką cholerę mnie męczył. I scenariusz był ZAWSZE taki sam. Ze mną się kłócił, krzyczał ,że się rozstajemy, a po 3 dniach wracał z podkulonym ogonem. No chyba nawet tygodnia nie wytrzymał nigdy.

To tak działa ,że mój organizm jest przyzwyczajony do tych huśtawek ,więc samoistnie tak się dziwnie zachowuje ? Wyszłam dziś z domu, pośmiałam się z fajnymi babeczkami. Wróciłam do domu.... nastrój gorszy niż przed wyjściem.
Płakać i krzyczeć mi się chce. Ze złości.

Chciałabym mieć normalnego partnera z którym miałabym normalny związek, jasne, jak w każdym związku, z kłótniami, ale z szacunkiem do drugiej osoby i z prawdziwą miłością.... chciałabym tak z kimś spędzić wieczór. Żeby mnie ktoś przytulił... Przez tą sytuację z nim, czuję się taka niedokochana.....

Chcąc nie chcąc pojawia się ten ból... ja doskonale wiem jaki on jest, ile krzywdy mi wyrządził i że to nie ma sensu. Ale boli. Wiadomo...
A znajomi.... nawet nie wiedzą ,że z nim się nadal spotykałam. Wstyd było mi się przyznać i bałam się ,że się po prostu ode mnie odwrócą, bo uznają mnie za idiotkę i nie zrozumieją.

Nawet nie wiem co teraz czuję... nie umiałabym opisać chyba pierwszy raz co czuję. Z jednej strony, ulgę. Z drugiej strony strach ,ale nie wiem przed czym. Ale myślę też co on robi, czy myśli. Czy się odezwie.

Szkoda że nie można zagłuszyć myśli i nawet oglądając film przychodzą mi głupie myśli....

O ile łatwiej by mi było gdybym wiedziała, że on już ma dość tego wszystkiego i się nie odezwie.
Byłby poza zasięgiem moim i po czasie bym się przyzwyczaiła.
Kluczowe dla mnie jest tych pierwszych kilka dni. Tak jak obserwowałam siebie w wakacje jak praktycznie co 2 tygodnie zrywaliśmy to te pierwsze 3 dni były najgorsze. Śnił mi się ,nie wiedziałam czy się odezwać, płakałam itd. Później budziłam się spokojniejsza.... tak jakby te pierwsze emocje już zaczynały opadać.

Dobrze, że już wieczór i dzień się zaraz skończy.

A żeby ten wpis nie był aż tak pesymistyczny:

Jestem z siebie dumna
- po wczorajszych słowach i zakonczeniu relacji, utrzymałam emocje na wodzy, nie weszłam w dyskusję, powiedziałam jedynie o końcu związku
- dziś również ani razu się nie odezwałam

To jest oczywiście wierzchołek góry lodowej, ale uważam ,że każda kobieta wychodząca z takiej relacji powinna wręcz celebrować każdy dzień w którym udało jej się nie odezwać do mężczyzny. I ekstra punkty za sytuację w której on się odezwał, a ona mimo wszystko nie odezwała się. To powinno nas motywować do dalszych starań

Lepiej bym tego nie ujęła
Jakiś czas temu, stwierdziłam, że wezmę się za siebie. Poczytam różne książki, artykuły, poczytam forum, zobaczę co psychologowie / psychiatrzy sądzą o takich przypadkach ,których jest wprost mnóstwo. I trafiłam na artykuł w którym opisali taki typ związku. W którym jedna ze stron jest maltretowana (fizycznie lub słownie lub psychicznie) i następują takie fazy tych kłótni (też tak miałaś ? ) - partnerowi zbiera się już na kłótnię i następuje wybuch całej złości - w tym czasie kobieta jakby drętwieje, a wręcz nawet dysocjuje i nie czuje bólu/ smutku ,a po chwili następuje wybuch miłości. I organizm niestety ,ale tak bardzo się angażuje emocjonalnie w takie relacje, że bardzo ciężko z nich wyjść. To jest uzależnienie.... Dlatego sama sobie obiecałam, że jeśli ktoś kiedykolwiek w moim towarzystwie powie na kobietę ,która jest maltretowana - "głupia baba skoro nie odchodzi" to bardzo chętnie ich uświadomię jak to działa...
Myślę ,że zrozumienie tego jak to wygląda - to już duży krok w kierunku uleczenia. A właśnie dzięki takiemu zrozumieniu można przebaczyć samemu sobie. Bo ja naprawdę momentami myślałam o sobie najgorzej, że jestem tak głupia ,że wracam, mimo że nie chcę. Nie jestem głupia... Byłam po prostu w takim toksycznym związku ,który tak uzależnia.

Dziś obudziłam się w gorszym nastroju, bo oczywiście mi się śnił.
On dalej się nie odezwał, ale to nawet daje mi motywację, wiesz ? Nie sądziłam, że on jest tak silny psychicznie i wytrzyma, a skoro on daje radę ,to ja tym bardziej sobie poradzę. Może już ma kolejną panienkę, z nim to nigdy nie wiadomo... to też lepiej dla mnie by było, bo by nie odzywał się i ja mogłabym w spokoju "dojść do siebie".

To będzie długa droga.....

EDIT:

A przez to ,że mi się śnił ,a to był dobry sen, to naprawdę mi dziś bardzo ciężko. Pewnie gdyby nie te jego smsy już na tyle bezczelne i chamskie, to odezwałabym się. Ale duma mi nie pozwala.... nie pozwolę żeby ktoś mnie wyzywał od najgorszych i mieszał z błotem ,a swoją kochankę wychwalał..... czemu w takim razie do niej nie wrócił... skoro taka ona idealna. Ona by wróciła do niego.
Bez sensu.... nie wiem co ze sobą zrobić. Płakać mi się chce, a nie mogę...
Nie odezwę się, ale to będzie duży ból dla mnie..... naprawdę, to aż boli fizycznie... taki ucisk w klatce piersiowej........

Ale u mnie było tak samo. Aż wstyd mi o tym pisać, ale jeszcze 1,5 roku temu po kłótni z wyzywaniem i niemiłymi słowami potrafiłam dzwonić z płaczem i wręcz błagać żeby wrócił i dał mi szansę. Przepraszałam go.
Później coś we mnie pękło.... w grudniu 2013 roku podczas jednej z kłótni ,typowej dla tego związku - on cały dzień nie odbiera telefonu ,bo poszedł na imprezę. Włamałam się na jego fb ,pierwszy i ostatni raz. Widziałam jakie pisał rzeczy, że podrywała go dziewczyna i się wręcz aż tym chwalił. Nie wytrzymałam, w smsach tym razem to ja go nawyzywałam od najgorszych i powiedziałam sobie, że nie wrócę. I faktycznie to on od tamtego czasu po większości kłótni się pierwszy odzywał. Ja już nie chciałam tak dużo czasu spędzać razem, częściej wybierałam pozostanie w domu niż spotkanie z nim. A już tym bardziej nie chciałam zostawać na noc u niego. Zdarzały się takie zrywy, że chciałam jeszcze ratować ten związek, ale zawsze wychodziło jak wychodziło....
Naprawdę jestem w szoku, że on tyle wytrzymał i się nie odezwał. Niby to dopiero 2 doba minęła od momentu jak mi napyskował przez smsy i zerwaliśmy.

My potrzebujemy czasu przede wszystkim.... i nic na siłę nie robić. Wyleczymy się z tego przyzwyczajenia, zmienimy swoje wartości, przesuniemy granice (wiesz że kiedyś nie akceptowałam nawet podniesionego tonu w rozmowie ? a będąc z nim zaakceptowałam przeklinanie żebym uciekała, jego wyzwiska od dosłownie najgorszych, jakieś wrzaski, krzyki itd - ponownie muszę przesunąć tą granicę). I jak zaczniemy być szczęśliwe same ze sobą to być może znajdzie się osoba w której zobaczymy fajnego partnera

Ale to wszystko da się zrobić.
Moja znajoma, wprawdzie kontaktu teraz nie mamy, bo się wyprowadziła do innego miasta ,ale... była w podobnym związku jak my. Ją facet tak samo zdradzał, wyzywał, niszczył jej rzeczy, a nawet opowiadała kiedyś, że napluł jej na twarz i chyba też pobił. Ale tak trwała w tym związku... Nie wiem które z nich w końcu zdecydowało się zakończyć tą relację, ale dziś dziewczyna ma męża i słyszałam ,ze jest zakochana po uszy. I tak jak wymieniłaś, nie ma wyzwisk, jakiegoś głupiego nieodbierania telefonów i szarpanin. Więc to jest realne zawsze, ale to zawsze się tym pocieszam.
Teraz ode mnie zależy czy ja dam sobie szansę na taką miłość, czy zostanę w takim toksycznym związku.

Aczkolwiek wydaje mi się, że i on stracił już kompletnie chęć na ten związek i być może coś się stało, że w te kilka godzin odzwyczaił się..... wcześniej byłam pewna, że się odezwie. Teraz jestem prawie pewna, że tego nie zrobi. Czuję to w kościach

Witaj Cameliao,

Myślę, że warto żebyś zapisała się do psychologa nawet jeśli trzeba czekać. W różnych miejscach kolejki są różne, więc warto podzwonić, popytać. Myślę, że jesteś już świadoma tego, że Twój partner jest jedną trzecią Twojego problemu, natomiast dwie trzecie problemu tkwi w Tobie. Zerwanie relacji jest więc jedną trzecią sukcesu. A to oznacza, że jeśli nic nie zrobisz, prawdopodobieństwo tego, że w przyszłości znów podświadomie wybierzesz partnera, który zapewni Ci emocjonalną huśtawkę od której się uzależniłaś, jest całkiem spore.

Bardzo za Ciebie trzymam kciuki Cameliao, ale po tym co piszesz czuję, że Twój (były) partner dalej będzie Tobą manipulował. Po prostu czuję, że nie wytrzymasz zbyt długo, i ulegniesz. Znowu. Nie wiem co by się musiało stać, abyś zakończyła to raz na zawsze, bo gdy tak kojarzę to wszystko już chyba było - zdrada, kłamstwa, przemoc psychiczna (obrażanie Ciebie na porządku dziennym), manipulacje, chęć kontrolowania Ciebie (Ty musisz się stawić tu i tu o tej porze, a on niekoniecznie; brak współpracy z Twojej strony kończy się przemocą słowną), ukrywanie przez Ciebie jego oburzającego zachowania przed otoczeniem. Tak sobie myślę, że gdy już zamieszkacie razem, będzie Cię wyrzucał z domu w środku nocy "za karę", bo coś tam powiedziałaś, albo nie zrobiłaś czegoś tak, jak on chciał. Jeśli będziecie mieli dzieci, będziesz się włóczyła z dzieciakami całą noc po dworcu, bo czynny 24 godziny na dobę.

Wydajesz się naprawdę miłą osobą, i cholernie mi smutno, że taki los Cię czeka
Musisz się wreszcie obudzić.

PS. Bardzo bardzo bardzo chciałabym się mylić.
Więc weź się w garść i pokaż mi, jak bardzo się mylę, o!

Aeryn
mam kilku znajomych ,którzy są psychologami, wiadomo, oni nie podejmą się terapii ,bo emocje nas łączą i nie przyniesie to nic dobrego. Ale co powtarzają ? Żeby wyjść z tego muszę znaleźć genezę całego problemu, dlaczego weszłam w taki związek. A u mnie odpowiedź jest prosta, wychowywałam się bez ojca i niestety często szukałam miłości, jakiegoś ciepła ze strony mężczyzn, uznania itd. Po długim związku z poprzednim partnerem (to był normalny związek) jakoś zaczęliśmy się od siebie oddalać. Rozmowy nie przynosiły żadnego skutku ,nie wiedziałam jak się za to wziąć, więc zdecydowałam, że skoro on nie potrafi zawalczyć o związek i zmienić podejście to pora to zakończyć. Odeszłam.
I nagle zjawił się on.... chciał mi poświęcać każdą swoją minutę, na rzęsach na początku stawał żebym tylko była szczęśliwa. Więc ja, podłamana troszkę poprzednią porażką szukałam tego co najbardziej mi brakowało w poprzednim związku (bardzo błędne myślenie) - uwagi, poświęcania czasu. Dopiero po jakiś 6 miesiącach wyszła taka prawdziwa kłótnia ,że przeklnął do mnie. Ja byłam już na tyle zakochana i zaangażowana, że no niestety... wybaczyłam. On stopniowo przesuwał moje granice....

I właśnie to mnie pociesza wiesz ? A raczej to ,że on od tylu lat mnie namawia żebyśmy razem zamieszkali, a ja mimo ,że wcześniej miałam na to pieniądze to się nie zdecydowałam nigdy. Mimo ,że mnie szantażował, mimo ,że obiecywał gruszki na wierzbie, mimo ,że odchodził ode mnie z tego powodu. Nigdy się nie złamałam.
Tak samo z pożyczaniem pieniędzy, kiedyś na początku mu pożyczyłam, prawie ,że siłą musiałam wyciągać te pieniądze, ale się udało. Od tego czasu nie otrzymał ode mnie pomocy.

Wydaje mi się, że ja do niego lgnęłam ,bo brakowało mi osoby ,która spędzi ze mną czas, chociaż chwilę. A chodzi tu konkretniej o jakieś przytulenie się, czy zbliżenie fizyczne. Na tym oparłam ten związek.

Chciałam napisać ,ze walczę ze sobą. Ale źle to brzmi. Głowa wie już dużo, serce ,a raczej hormony nadal wariują. Podobnie chyba jest u osób uzależnionych od różnych substancji. Po odstawieniu pojawiają się różne fazy. Złość, rozdrażnienie, potem smutek, wypieranie problemu itd.
Co ja czuję ?

Smutek, że nie spotkałam na swej drodze partnera ,który by mnie szanował i mogłabym być teraz w normalnym, zdrowym związku.
I przytuliłabym się do kogoś..

Bardzo, ale to bardzo możliwe. Bo on wie, że jak się odezwie to ja będę się czuła górą. A bardzo tego nie chce
Ja też obstawiam opcję ,że może miał tam kogoś na boku znowu i teraz się zajął jakąś opcją.
On nie umie kontrolować emocji, w ogóle tego nie potrafi. Dlatego wątpię w to żeby bez jakiegoś większego powodu nagle się odzwyczaił ode mnie. Nie napiszę że odkochał, bo to nie było kochanie mnie. Poza tym, to nie jest taka osoba ,która trzeźwo patrzy na kłótnie. Czyli widzi, że ja coś powiedziałam co nie powinno mieć miejsca itd ,więc powinno się zakończyć relację i się tego trzymać będzie. Ja mu wszystko mogłam wykrzyczeć, tak, zdarzyło się kilka razy, że i we mnie coś pękło. Na palcach jednej ręki mogłabym policzyć takie sytuacje, ale były. Mimo wszystko się odzywał.

Dziewczyny..... muszę sobie dać radę. To jest nałóg i mój organizm przyzwyczaił się do tych hormonów towarzyszących tym huśtawkom emocjonalnym jakie mi serwował.... czas jest moim sprzymierzeńcem. Wydaje mi się ,że już po tygodniu inaczej będę się czuła.
Pamiętam po tych wszystkich akcjach w wakacje. Kluczowe były trzy dni, w każdej kłótni. Trzeciego dnia zazwyczaj było jakoś inaczej, już tak bardziej spokojnie. On wtedy akurat się odzywał.
Ale nie tym razem.

Choćbym miała tu pisać co godzinę post, wypłakiwać się, żalić, złościć się itd. To to zrobię. W imię uleczenia siebie

Cześć Cameliao Zacytuję Ci to, co napisałam na 3-ciej stronie wątku, jeszcze zanim dałaś mu kolejną szansę.

1) rozpacz,
2) nagły przypływ wewnętrznej siły i determinacji by się "nie dać"
3) po czasie: tęsknota

Trzeci etap to właśnie ten na którym ostatnio poległaś.
Masz jakiś pomysł na to co teraz zrobić żeby wytrwać na tym etapie?

Przede wszystkim, żadnych emocji nie powinno się zamiatać pod dywan i udawać ,że ich nie ma... bo to później wychodzi, nawarstwia się, nawarstwia i człowiek pęka.
Więc muszę dosłownie przeżyć ten etap i tą tęsknotę. Ale żeby ją przeżyć to też znów - zrozumieć czemu tak jest.
Emocje nadal się będą pojawiały, ale racjonalna strona już "zdania na ten temat nie zmieni"

Będę najwyżej płakać, albo cały czas się faszerować myślami, że to przejdzie, a jak przejdzie to czeka mnie nagroda. Bo spokojne życie po takiej gehennie to prawdziwy raj. Tylko niech te emocje się wyciszą.

Teraz chyba bardziej przeżywam to ,że nie mam obok siebie partnera i nie mogę się przytulić i poczuć miłości i nie wiążę tej myśli z nim. Wcześniej miałam podobnie. Chyba nawet od czasu jak się dowiedziałam o zdradzie... przy nim te emocje wariowały, bo "tak mnie zaprogramował" ,więc te dobre hormony skakały do góry. A potem w domu podczas kłótni starałam się wyciszyć i znów myśleć, że szkoda ,że nie mam fajnego partnera. Wyciszałam się na te złe momenty.
Dlatego już nie ma co patrzeć ,że "z braku laku" dobra i chwila miłości z nim, bo wcale nie jest dobra.

Jak on się odsunie i ja jego odsunę to od razu odżyję.

a Ty masz jakieś rady ? Widzisz to z boku wszystko, wiec wiadomo, że inaczej. Co robić jak pojawiają się jakieś głupie myśli. Co zrobić w chwili gdy on może napisze, a mnie będzie aż dosłownie skręcać żeby odpisać ?

To aż boli fizycznie.... naprawdę....

Czuję ucisk w brzuchu i w klatce piersiowej. Niby chce mi się płakać, a nie mogę.
Czytałam trochę różne wątki, podobne do mojego. Jedyne rozwiązanie to definitywne odcięcie się od tej toksyny.

Kobietki, Wy też tak miałyście jak się zaparłyście ,że się nie odezwiecie ,że tym razem uda się skończyć z tą gehenną ? Taki ból i dziwny nastrój ,że nawet płakać się nie można ? 

Aeryn, bardzo mi przykro i z całych sił trzymam kciuki za szybki powrót do zdrowia !!!!!

Mogłam pójść na randkę z chłopakiem, któremu się podobam. Znamy się, ale raczej tylko cześć cześć było. Zaprosił mnie na drinka i do kina. Odmówiłam... wiem, że to jeszcze za wcześniej ,poza tym, pewnie bym się rozpłakała na takim spotkaniu. Teraz dobrze się czuję tylko w towarzystwie przyjaciół i rodziny.

Spotkałam się z przyjacielem, on podobny miał związek ,a później małżeństwo. Miał o tyle łatwiej ,że żona nie chciała odbudowywać związku. On to dopiero przeżywał.... chodził też do psychologa żeby jakoś się podbudować, ale powiedział, że nie za bardzo mu to pomogło. Mówi ,że miał wrażenie ,że się po prostu wygadał komuś. Żadnych cennych rad, szukania jakiś podstaw dlaczego w takim związku był... teraz jakoś daje radę, ale też ma chwile, że chce płakać i drzeć się jednocześnie...

Ja teraz tak mam. Jakbym mogła to całą energię bym poświęciła na krzyk i ucieczkę.... chciałabym gdzieś uciec. Albo wykrzyczeć mu prosto w twarz jak go nienawidzę, jak zniszczył mi 4 lata życia.... I dziwię się, że on się nie odzywa. Skoro on potrafi, to ja tym bardziej !!!! Mimo że jest ciężko.
Dobrze to ujęłaś, to jak taki detoks. Aż człowieka roznosi.... płakać, krzyczeć i kopać jednocześnie mi się chce w obecnej chwili......