zdradzał mnie...

Jak zwykle, Elle, bardzo mądra wypowiedź.

A Ty, Cameliao, pielęgnuj w sobie widok tego żałosnego tchórza.
Jestem przekonany, że niedługo samą siebie zapytasz:
"Co ja widziałam w tym popaprańcu?":)

Pozdrawiam.

Wszyscy macie rację, bardzo Wam dziękuję za odpowiedzi i miłe słowa !

Taka sama sytuacja chyba będzie u mnie. Ona ma jego rzeczy, bo jest jej winien pieniądze, więc koniec końców będą musieli ze sobą rozmawiać i spotkać się na pewno nie raz, bo to za duża dla niego kwota żeby na raz oddał, plus podobno ma jej naprawić te zepsute rzeczy. On to na pewno wykorzysta i będzie próbował nadal nią manipulować. Ja nie mam z nim już nic wspólnego... Ale czy ona da się zmanipulować, to chyba ona sama nie wie.. Będą z nią mniej rozmawiała, bo nie chcę żeby wykorzystała coś przeciwko mnie, albo na swoją korzyść... poza tym, rozmawiając z nią, widzę jego z nią.

Natomiast tak jak napisałeś - LUSILJU - to już nie powinno mnie obchodzić. jeśli wróci do niego, to pokaże że nie dość że może ją poniżać, to jeszcze zdradzać ,a zdradzał ją od pierwszego dnia związku. Nie wiem czemu ona i jeszcze jedna jego eks (kiedyś się spotkałyśmy i rozmawiałyśmy) się godziły na takie jego zachowania. Owszem, przy mnie też potrafił być... dziwny. Ale nie zachowywał się tak jak do nich. W sumie, to ze mną to był jego najdłuższy związek, ale widać jak potrafił to docenić.

On tak krzyczał we własnej obronie, że niby ta dziewczyna go ujęła, bo ma pracę, bo sama już mieszka ,a tego mu we mnie brakowało... co to za facet który zdradza z takich powodów zamiast pomóc ?
Poza tym, ja wiele razy jak się pokłócilśmy to próbowałam odejść.. ale on po kilku dniach (zazwyczaj do 3) ciszy, wracał, prosił żebym wróciła, bo kocha i inne śpiewy były. Dlaczego nie wykorzystał tego i do niej nie polazł ,a mnie zostawił w spokoju ?? Ja mu nie dawałam pieniędzy, nic nie kupowałam mu (od pewnego czasu, jak nie szanował podarunków ode mnie).

Excop - wiesz o czym pomyślałam jak czytałam Twoją odpowiedź ?
Że to troszkę jest jak z raną. Muszę ją "odkazić" a to wiadomo, przynosi chwilę większy ból niż sama rana, ale dzięki temu szybciej się goi i mniejsze ryzyko powikłań (porównując do tej sytuacji, jak wpoję sobie jak beznadziejny był to mniejsze ryzyko że NIE DAJ BOŻE zacznę z nim rozmawiać ). Zbiera mi się na wymioty, ciągle mam przed oczami to że sypiał z nią.. wspominam nasz cały związek, te chwile w których myślałam sobie, że nie takiego mężczyzny chcę u swego boku... boli, płakać się chce, chce się krzyczeć ze złości - sport pomaga

Lubię w takich gorszych chwilach po pierwsze się wypisać, wygadać, ogólnie wyrzucić z siebie.. ale też poczytać co psychologowie radzą, co piszą na ten temat osoby które podobną sytuację przeszły... czego się doczytałam ? Takie emocje trzeba po prostu przeżyć... muszę dać sobie czas na wyrzucenie tego z siebie, a z dnia na dzień będzie lepiej... oczywiście będę sobie pomagać jakoś, umilać czas żeby ból do minimum zminimalizować... ale to muszę przeżyć..

Elle88 - Ty też czułaś taki ból fizyczny ? Ja czuję jakiś taki nacisk na żebra, ogólnie cała klatka piersiowa mnie boli. O nudnościach nie wspomnę i totalnym braku apetytu, wmuszam w siebie po trochu jedzenie, bo jeść trzeba, wiadomo...

To samo u mnie było ! Identycznie... nie odbierał telefonów cały dzień, blokował wręcz mój numer żeby tamta nie widziała, że dzwonię. Potem były głupie tłumaczenia... że tam musiał pojechać, to załatwić, że zaspał rano, że ma zły humor.

Oczywiście że to nie jest miłość ! Targają mną emocje ze stresu i złości, że mi takie coś się przytrafiło... widzę jakie to jest bydle. Mam taką życiową nauczkę, że oh...

Dziś pierwszy raz się szczerze uśmiechnęłam.
Mamy kilku wspólnych znajomych, ci męscy jak się dowiedzieli że tak mnie potraktował to się wkurzyli nieprzeciętnie... a z jednym nie rozmawiał jakiś czas bo się pokłócili, zarzekał się że nie będzie z nim gadał itd. A pech chciał że właśnie z nim rozmawiałam i no... wspiera mnie chłopak. Odezwał się tak łajdak do niej, więc ten go zjechał, co tak nagle kolegów szuka.. zapytał czy słyszał o tym co się stało, ten oczywiście że słyszał, ale mu parsknął że nie i ma to w nosie głęboko.
Biedaaaaaczek szuuuuka przyjaciół żeby się wygadać : ))))))))))))))))) ojeeeej.....

Ja byłam naiwna, mówili, prosili, obiecywali, że będzie lepiej jak odejdę.. ja wiedziałam swoje, niestety nie słuchałam ostrzeżeń z boku... ale nikomu świadomie krzywdy nie wyrządziłam, więc mam wsparcie..

okropne, ale byłam w podobnej sytuacji. pół roku... nie masz czego żałować. długo będziesz musiała dochodzić do siebie po tym wszystkim, ale potem spojrzysz wstecz z jeszcze większą pogardą. to wszystko minie.

Opowiem jak to było dokładnie
W środę jak byłam u niego, bo się normalnie spotykaliśmy to odkryłam ,że ma jakieś smsy od dziewczyny w których pisze że ją kocha.. wybiegłam z płaczem i się nie odzywałam do niego. On zaczął wydzwaniać, że to koleżanka, że ona mu pomagała finansowo, że spędzali czas raem jako znajomi, że żałuje że tak jej napisał, że że niby do niczego między nimi nie doszło. Nie uwierzyłam, chciał się spotkać w czwartek, też nie dałam się.. dalej pogrążał się w swoich kłamstwach.
W piątek dałam mu szansę na żywo, żeby powiedział PRAWDĘ (plus chciałam wykraść numer do tej dziewczyny). Oczywiście dalej kłamał, wzięłam numer i wyszłam... zadzwoniłam do tej dziewczyny, ona przyjechała, nalot zrobiłyśmy i tak to się zakończyło.

Dopiero od środy się dowiedziałam ,że prawdopodobnie mnie zdradza, w piątek w nocy to się potwierdziło, jest to na tyle świeża sprawa, nie chciałam już tam dokładać, więc napisałam w tym dziale, bo tu są też zdrady, a teraz to już nie rozmowa o tym, że się z nim kłócę, że schodzimy się, rozchodzimy... tylko prawdziwy koniec i zdrada z jego strony.

Bardzo doceniam Waszą pomoc, właśnie teraz niczego innego nie potrzebuję jak rady osób które przeżyły podobną sytuację.
Z ręką na sercu, związek nie był idealny, ale nie sądziłam ,że mnie zdradza. Wszystko w ciągu kilku dni zmieniło postać rzeczy o 180 stopni....

A jeszcze apropo rozmówczyni z tamtego tematu, fakt... przeczytałam jej temat cały.. jakbym ja dalej brnęła w swój związek to cholera wie czy i mnie by tak nie zmanipulował... chociaż wątpię, bo zdrady nie potrafię wybaczyć, nawet nie chcę w sumie.

W życiu !
Mówię, był to chory związek, od jakiegoś czasu się wiecznie rozstawaliśmy, gadał że się z kimś spotyka, a za chwilę mówił, że robił to po złości. On taki był i faktycznie niektóre rzeczy mówił i robił po złości... nie sądziłam że byłby zdolny do takiego czegoś. PÓŁ ROKU ? No jeszcze miesiąc, to by inaczej o nim świadczyło, no noga się podwinęła, ale zdał sobie sprawę że to beznadziejne, ale PÓŁ ROKU ? Oczywiście nawet 2 tygodni bym nie wybaczyła, ale w innym świetle troszkę by go stawiało.

Boli, wiadomo... ale jak sobie myślę czasami że tęsknię to specjalnie patrzę na tą dziewczynę i już wiem że nie powinnam.

Mam nadzieję że mi to zajmie krócej niż rok, wiadomo, nie ma na to reguły... ale muszę sobie dać czas.. przeczekać te złe emocje które są naturalne i iść za ciosem po te dobre.

Dziś na przykład jak poszłam do sklepu to od 4 osób spotkałam się z miłym gestem czy słowem są na tym świecie ludzie którzy mówiąc zwykłe dziękuję z wdzięcznością że zakupy przesunęłam żeby zrobić miejsce na taśmie  sprawiają że odzyskuję wiarę w dobro

Mam ogromną nadzieję, że i u mnie nastąpi taka metamorfoza. Ze zranionej dziewczyny, która nie wie czym się zająć, co ze sobą zrobić do silnej kobiety ,która już nie da się tak oszukać i tak traktować.

Dziś trzeci dzień. W którymś artykule wyczytałam, że takie objawy skrajne utrzymują się około 48 h. Mój organizm chyba tego nie wie. Mam takie huśtawki nastroju. Raz jest dobrze, ale tak naprawdę dobrze. Wczoraj wieczorem to wręcz zasypiałam spokojna z uśmiechem na twarzy. Natomiast poranek ? Znów nerwy, znów żołądek zaciśnięty i wręcz zbiera mi się na wymioty. Nawet nie mam czym, bo ostatni taki pełny posiłek to był w piątek wieczorem. Przed wyjawieniem całej prawdy.... od tego czasu jem tylko tyle ile mi się uda wcisnąć, żebym nie zemdlała... to samo ma ta druga dziewczyna.
Wczoraj cały dzień się wspierałyśmy.. wyśmiewałyśmy jego dziwne i beznadziejne zarazem zachowania. Było mi lżej, bo mimo ,że wcześniej już wiedziałam, że nie jest idealnym kandydatem na mojego partnera, to nie umiałam odejść... On tak swoimi gierkami na uczuciach manipulował ludźmi. Ona właściwie miała to samo. Nawet tak obie doszłyśmy do tego, że dobrze ,że ona nie odeszła (traktował ją momentami jeszcze gorzej niż mnie i chciała odejść ,ale tak jak ja, nie umiała) ,bo jakby to zrobiła to ten w życiu by się do niczego nie przyznał, pousuwał by wszystko, znajomych ustawił ,a na mnie by przelał wszystko, więc bym się cieszyła, że ma więcej czasu dla mnie itd. Natomiast taka sama sytuacja by była jakbym ja odeszła, ona też by się nie dowiedziała prawdy.
Ten człowiek do ostatniej chwili kłamał.

Ehh... niech już się ten paskudny okres skończy. Chcę znów się śmiać, miło spędzać czas, delektować się jedzeniem. Rodzina wczoraj obiad jadła ,a ja siedziałam z boku i patrzyłam. No nie mogę, po prostu nie mogę.

A co dziś rano pomyślałam jak wstałam ?
Przytuliłabym się i poczuła miłość, ale tego co zrobił nigdy nie wybaczę.
Psychologiem ani lekarzem (niestety) nie jestem, ale wydaje mi się, że organizm przyzwyczaił się do takich skoków nastrojów jak byłam z nim. ( o dziwo to samo miała ta dziewczyna ) że raz wielka miłość, a za chwilę kłótnia. I ciągłe życie w obawie, jaki on będzie miał nastrój, czy nie wystawi spotkania itd.
Więc teraz organizm domaga się hormonu wywoływanego przez przytulanie - oksytocynę i endorfiny. I to jest podświadome, po prostu, czysta chemia... jest niedobór tych hormonów. Ale na szczęście ta "rozumna część mózgu" wie jak bardzo jestem zraniona i wie ,że nie może pozwolić mi na to żebym do niego wróciła. Takie moje wewnętrzne rozdarcie
Zajęłam się psychologicznymi sposobami na radzenie sobie z traumą. Może aż tak traumatyczne to dla mnie nie było, bywało w życiu znacznie gorzej, ale wiadomo... przyjemne też nie.

Podniosę się, znajdę nowego fajnego mężczyznę (wczoraj to aż uśmiech sam na twarzy się pojawiał jak sobie to wmówiłam że tak będzie) ,ale jeszcze muszę mieć troszkę czasu.... jeszcze troszkę.

On jeszcze ma czelność się do mnie odzywać i proponować spotkanie żeby "wyjaśnić wszystko"...... chyba sobie kpiny urządza.

Te same teksty słyszałam.

Facet został sam, a że samotność w jakiejkolwiek formie go przeraża to wraca "skruszony".
Za chwilę znów zacznie się niecierpliwić, jeśli będzie musiał na Ciebie więcej niż trochę poczekać.

Pytanie, co będzie jeśli faktycznie się zejdziecie.. Jesteś w stanie podejrzewać go chociaż o gram empatii, że nie będzie chciał sprawy zamieść pod dywan i spokojnie i powoli będzie starał się odbudować Twoje zaufanie?
Ile mu dajesz czasu, aż znów mu się znudzi.. 2-3 tygodnie?

Tylko tym razem pamiętaj -jeśli historia się powtórzy to już nie będzie jego wina, a Twój wybór. Znasz go, wiesz jaki jest.

Oczywiście, że miałam. Ale na tyle wtedy siebie nie lubiłam, że postawiłam czyjeś potrzeby nad swoimi wątpliwościami.
Dziś już bym tego nie zrobiła.

Oszukiwałam samą siebie, że ten człowiek w ciągu kilku tyg. się zmienił (tak jak Ty teraz). Oczywiście nie zmienił się w ogóle, ale ja też bym się nie zmieniła gdybym nie zderzyła się z faktami.
Dlatego zrobisz tylko tyle, na ile jesteś teraz gotowa - całkiem możliwe, że nie wytrzymasz własnego napięcia emocjonalnego i mu ulegniesz, wiele na to wskazuje.

Ja jestem głosem rozsądku, ale wiem, że go na tym etapie nie posłuchasz.

Uspokoiłaś mnie w takim razie, bo aż zaczynałam podejrzewać, że może jestem aż tak głupia, albo aż taką masochistką.
Dużo czytałam, niestety, to prawda z tym "sercem i rozumem" natomiast bardziej obrazowo, jest to nasz strona emocjonalna i ta racjonalna. To co czujemy kontra to co wiemy, niestety, nie zawsze to idzie w parze.
Co powinnam czuć dowiadując się o zdradzie ? Obrzydzenie, wstręt, żal, smutek. I owszem, tak było, na początku... teraz doszła też tęsknota, nie mogę też powiedzieć, że go nie kocham (mimo że w pierwszych dniach tak twierdziłam, że miłość zamienia się w nienawiść), bo kocham, był bardzo bliską mi osobą, niestety za bliską...
Wiesz, mam nadzieję ,że jednak wyjdę z tego jakoś obronną ręką.... że nieważne jaką decyzję podejmę, nie skończy się ona dla mnie źle... pochopnie niczego nie zrobię, to jest pewne..

A jeszcze jedno mam pytanie, czy po tym rozstaniu znalazłaś kogoś ? A jeśli tak ,to po jakim czasie ?

Bardzo mi miło, dziękuję a czym sobie zasłużyłam na takiego plusika ?

Też się wplątałam w związek z nim, bo szukałam na siłę, a może nawet nie to ,że szukałam, co z ówczesnym partnerem były gorsze chwile, zaniedbywał mnie. Ten od samego początku dawał z siebie 150 % więc dał mi to czego mi brakowało... ajjj.... teraz widzę jakie to zgubne myślenie było..
To prawda, każdy zbiera swoje doświadczenie, szkoda, że za rzadko słuchamy osób bardziej doświadczonych. Kiedyś to sobie nawet usprawiedliwiałam tym, że to jest jak z jazdą na rowerze, mimo rad innych, każdy musi się sam nauczyć jeździć... nieprawda oczywiście..

Wiele ostatnio przemyśleń mam, powinnam je sobie zapisywać, żeby w chwilach zwątpienia, takich jak dziś móc poczytać to co ja SAMA napisałam...

"Jeśli komuś zależy (co dopiero jeśli kocha) to nie jest w stanie zrobić Ci świadomie krzywdy.
Wizualizacja Twoich łez i bólu go powstrzyma." Ale pięknie napisane. Powinno się z automatu znajdować jako pierwszy post pod większością problemów poruszanych na tym forum.

Dokładnie. Facet zagrał va banque ryzykując Ciebie idąc w ten romans.
Ale to da się przejść, uwierz mi.

Gdybym ja mogła liczyć na czyjąś mądrą radę wtedy- kogoś komu ufam rzecz jasna, dziś nie miałabym na koncie tej fatalnej pomyłki, a facet może doszedłby do jakiejś refleksji, a tak.. Uznał, że nic złego nie zrobił, że ja wybaczyłam, więc nie ma sprawy generalnie

A w międzyczasie cały czas robił mi przytyki albo stroił fochy, że ja "wydziwiam", kiedy nie mogłam się przemóc do seksu z nim.
Egocentryk pełną gębą i tak mu już zostanie. Ale to już nie mój problem na szczęście.

Mądrą decyzję podjęłaś.

Podobno nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, choć każdy interpretuje to na swój sposób. Ja weszłam po roku mimo, że każdy mi odradzał. Weszłam, bo kochałam, bo bardzo chciałam, bo chciałam wierzyć w jego zmianę. Nie wyszło. Teraz może nie żałuję, bo sama tego chciałam, ale straciłam niepotrzebnie sporo czasu na człowieka , który nie zmienił się w ogóle. To moje wyobrażenie spowodowało , że wróciłam.

Elle, by kobiety (w tym ja) myślały tak jak Ty

Ismeno - na co dzień pracuję zawodowo, można powiedzieć, że już sama wychowuję dziecko, mam dom na głowie, auto, naprawy domowe  i obowiązki każdej, zwykłej kobiety i wydaje mi się, że radzę sobie na prawdę dobrze. Czasem bywam zmęczona nadmiarem obowiązków, miło by było by ktoś mnie odciążył, ale trudno-trzeba samemu to trzeba To takie przyziemne spostrzeżenia Co do byłego męża - od zeszłego roku jestem rozwódką. Opisywałam w innym wątku swoje "przejścia" i z tym radzę sobie gorzej. Jestem kkzb. B. mąż z większymi i mniejszymi przerwami skrzętnie przypomina o sobie. Bywa, że wkręcam się w jego obietnice, marzę pewnie o tym co by było, gdyby...jednak mam już świadomość, że on się nie zmieni a moje myślenie o jego zmianie to moje wyobrażenie, poparte jego umiejętną grą aktorską. Gdy z kimś mu nie wychodzi- zaczyna odzywać się do mnie, zaczyna żałować, wtedy znów kocha i znów chce mieć rodzinę Kiedy jednak jest w jego życiu jakaś kobieta b. mąż zapada się pod ziemię. Obecnie już od miesiąca jest cisza i mam nadzieję, że tak pozostanie, bo gdy zaczyna robić mi dziury w głowie- nie ukrywam- włącza się moje cierpienie i moja iluzja. Zdarza się to już rzadziej niż kiedyś. Już od jakiegoś czasu, mimo moich upadków - rozum przewyższa serce. Kochałam bardzo tego człowieka i wiele lat żyłam (może i czasem teraz też) w przekonaniu, że on mnie kocha, może i faktycznie tak jest. Jednak jemu odpowiada inne życie niż ja mam. On lubi kobiety, ich adoracje, lubi alkohol, kolegów, nocne życie, często bywał bez pracy, po za tym kłamstwa kłamstwami poganiane, a ja czegoś takiego nigdy nie zaakceptuję. Dlatego moje myślenie względem niego ulega zmianie. Bywa , że czuję się źle rozpamiętując to co było i te wszystkie krzywdy. Od jakiegoś czasu z kimś się widuję i dostrzegam w tym człowieku to czego nie widziałam we własnym związku. Uczę się jak powinna wyglądać zdrowa relacja kobieta=mężczyzna. Wiele lat żyłam przecież wg. "zasad" męża i myślałam, że tak wygląda związek. Na szczęście staram się pracować nad sobą. A w momentach , gdy zaczyna się magia wyobraźni, sprowadzam się na ziemię myśleniem - co spowodowało moje cierpienie. Trzeźwieję i sprowadzam się na właściwy tor myślenia. Nigdy więcej nie będę tak żyć , jak przez ostatnie lata z b. mężem.

Liwio,u mnie jest tak,ze jak zapewne wiesz-to juz jest koniec(bedzie mial dziecko ).I jest we mnie cos takiego-kiedy wlacze tylko rozum ,mysle sobie"dobrze ,ze ma inna.oczepi sie ode mnie.Nie musze juz sluchac jego idiotycznych gadek(szczegolnie jak jest pijany gada duzo i glupio).Nie musze sie martwic,ze jakas kolejna lady da o sobie znac("biedaczysko"prowadzi harem,a to nie jest taka latwa sprawa).Nie uciekam po nocach itd.Tyle jezeli chodzi o rozum.Ale niestety pojawiaja sie tez emocje,a wtedy nie jest juz tak latwo...Zaczynaja mi siwe przypominac wspolne podroze,miejsca,w ktorych razem bylismy.I wkrada sie iluzja-myslenie zyczeniowe(niewatpliwie jestem od niego,a raczej od wyobrazenia o nim uzalezniona).I  zaczyna sie tesknota,placz...Nie jest latwo.Oczekuje konca tego mojego slepego zaulka,ale jakos nie widze.Ciagle sa te nawroty...Pzdr.

Tak ,szczegolnie Ty wspierasz,"empatyczna" istoto.Poki co ,to nie Ty decydujesz kto ,gdzie i co ma pisac.Masz jakies aspiracje na cenzora czy co???

I zrozum wreszcie: Znam Twoja historię z dzieciństwa, natrafiłam w innym wątku kręcąc się po forum. Uwierz mi, że nie jesteś sama z takimi przeżyciami. Mimo, że ci po ludzku współczuję, to uważam, że zrobiłaś sobie z tego schematu alibi dla braku zmian i tym tłumaczysz stanie w miejscu.
Gdybyś chciała coś zmienić szukałabyś sposobów, albo przynajmniej była otwarta na sugestie -jak Liwia, ale zamiast tego koncentrujesz się wyłącznie na przeszłości i tym psychofagu, którego traktujesz jak powietrze. Niesamowicie się w ten sposób upadlasz i podświadomie prowokujesz taką postawą. Tyle

Jak zwykle piszesz bdury.Skoncz juz z tymi diagnozami.Zostaw moje dziecinstwo w spokoju i zaprzestan tych diagnoz.Jakim prawem mnie oceniasz.Masz grono wyznawcow (SMUTNE to jest i przerazajace) swojej bezczelnosci,widze,ze pragniesz wladzy absolutnej(i to jest jakis skrajny egocentryzm).Poza tym,masz obsesje nt moich wpisow-co Ciebie obchodzi co ja pisze i do kogo?W dodatku Twoj belkot jest nie do czytania.Dlatego ,przestan sie juz osmieszac,chociaz mnie-dobrze ci radze...pzdr

Jak zwykle belkoczesz bez sensu.Ciagle sie kompromitujesz,mimo,ze juz pare osob cie tu zgasilo.

Tobie by trzeba bylo troche glowke zmasowac,tylko,obawiam sie czy ktos bylby chetny?

Ty i szacunek,wez sie nie osmieszaj.Slyniesz z ponizania innych,dajesz upust swoim kompleksom-po tu jestes.Lamiesz wszelkie granice dobrego smaku i kultury osobistej.Az dziw bierze,ze moderatorzy nie docenili twojej"empatycznosci"na tym forum.

.... powracając do tematu

Elle i Liwia, bardzo mnie podniosłyście na duchu czułam się jak idiotka, że przez myśl przechodził powrót. Bałam się ,że to ja tylko takie mam myśli, ale widać faktycznie jak człowiek kocha to tak łatwo nie potrafi postawić kropki.
Ale się da ,a jak widać nie jest warto wracać do człowieka który zrobił taką krzywdę, bo koniec końców i tak to się PEWNIE rozpadnie. Zadra zawsze zostanie w sercu.
Wiecie co mi się wydaje jeśli o tego "mojego" chodzi ?
Ja myślę, że problem jest ten sam co z moim jeszcze wcześniejszym eks (tylko że on nie zdradził mnie ,ale odsunął ). On chyba się przyzwyczaił ,że ja jestem, nie musiał się starać, bo wiedział, że traktuję ten związek bardzo poważnie ,że przyszłościowo patrzyłam... nie próbuję doszukiwać się winy w sobie, bo wiadomo, ja mu przyrodzenia nie kazałam wsadzać.... ale się gość przyzwyczaił, mieliśmy okres w którym się bardzo dużo kłóciliśmy, tydzień nie odzywaliśmy. Czuł się zagrożony przez te kłótnie i kto wie, może chciał sobie coś na boczku ułożyć żeby w razie coś przeskoczyć... jak już wszystko wyszło to do mnie się zwrócił o powrót, bo wiedział, że tak długo byliśmy i nie chce tracić tego...

Przyzwyczajenie i tyle... nie miłość.
Mój poprzedni eks, moja pierwsza miłość swoją drogą tak samo, w pewnym momencie potrafił wystawić spotkanie ze mną dla kumpli, ja nie potrafiłam jakoś tupnąć nogą żeby wyegzekwować szacunek ,więc się wszystko rozpadło.. a jak odeszłam to płacz był.
Tu ta sama historia, jak mówię, że nie to płacz.

Czy to takie ciężkie do diabła, śmiać mi się chce z tym łez, bo doskonale wiedzieli ,że źle robią ,a mimo wszystko brnęli w zaniedbywanie / zdradzanie....

EDIT :

Co nie znaczy ,że mnie mniej ta cała sytuacja boli, bo boli.... bardzo boli. On nie był idealnie dopasowany do mnie, nad wieloma rzeczami musieliśmy popracować jeszcze, ale patrzyłąm na to poważnie, a tu taki cios prosto w serce..

No Elle...znów muszę potwierdzić. Doskonale opisujesz facecików i mężczyzn , no lubię to czytać, lubię

No, czasem dojrzałość polega na braku reakcji.

Oraz: Trzeba uświadomić sobie gorzka prawdę - jego nie boli to, że Cię skrzywdził, jemu doskwiera brak uwagi. Miał podwójną -od Ciebie i od tamtej a teraz ma jej mniej..albo wcale. Szaleju można dostać

No, dlatego szykuj się na serię rzewnych smsów, listów itp.
U mnie to trwało prawie 2 m-ce.
Dziś uważam, że za krótko, bo zdążyłabym zupełnie otrzeźwieć, a tak..z braku laku - zgodziłam się na spotkanie, a później już była kaszanka po staremu

Przy czym jak tylko 'dobił celu', czyli odzyskał moją uwagę, jego entuzjazm do "naprawy" regularnie pikował w dół.

Także będziesz miała niezły ubaw.
U mnie gróźb nie było, były za to krokodyle łzy i listy, których nie powstydziłby się Werter

ACHA: Tylko, że ja wtedy nie wiedziałam jeszcze o zdradach. Jeszcze byłam na poprzedniej transzy tej telenoweli

Niepotrzebnie rozstrząsasz te jego pomysły. Wkręcisz się tylko w iluzję.
Chwyt "na oświadczyny" jest również klasyką

Taaak, te oświadczyny to klasyka gatunku widać jak nie wiedzą o co tak naprawdę w nich chodzi, tylko rzucają tym jak asem z rękawa w momencie kiedy już nie wiedzą czego się chwycić.... przykre.
Staram się nie zagłębiać za bardzo w to co on teraz czuje itd, ale niestety... są momenty kiedy wszystko analizuję i po prostu, nie potrafię go zrozumieć.... ja mam zupełnie inne podejście do związku, do zamieszkania razem, do wierności itd.
Jeszcze tak dopytam, jak długo minęło od waszego ostatecznego zakończenia ? teraz już jest w porządku ,czy nadal masz takie momenty, że tęsknisz (ja nie wiem jak można tęsknić za osobą która zadała taką krzywdę, a jednak się tęskni za czułością i ciepłem (tym zakłamanym wprawdzie )) ?

Piosenka pasuje

Nie jestem ani psychologiem, ni lekarzem, ale wydaje mi się ,że mój mózg przyzwyczaił się do tych hormonów miłości wytwarzanych podczas przytulenia i kojarzył je akurat z nim konkretnie, dlatego jakaś tam tęsknota jest. Ale to tylko na poziomie emocjonalnym.
Racjonalnie nie mam za czym tęsknić....

Natomiast jeśli chodzi o to poczucie samotności będąc w związku, z poprzednim partnerem tak dokładnie się czułam... bardziej samotna niż gdybym była singielką. Okropne uczucie ,które nigdy nie powinno mieć miejsca w związku dojrzałych ludzi.

A moja historia z tym trwa 3,5 roku.
To nie był idealny związek, a już na pewno nie bliski temu czego oczekiwałam. Dogadywaliśmy się, nie czułam się samotna, ale nasze kłótnie to była masakra. On nie potrafił sobie radzić z gniewem... przeklinał, niszczył swoje rzeczy, mi dwa razy w złości zniszczył ubrania ,które były u niego. Nadużywał też słowa KONIEC. Podczas kłótni wiele razy wykrzyczał, że to koniec naszego związku, a po chwili wracał z podkulonym ogonem... może gdybym była bardziej stanowcza to więcej by tak nie robił ,ale on idealnie potrafił mną manipulować...

Zaryzykuję, wątpię żeby on się tu pojawiał na tym forum, ale powiem też co on teraz twierdzi na temat tego "drugiego związku".
Ja nie mogłam znaleźć jakiś czas pracy, jakoś w pewnym momencie życia się zagubiłam, nie miałam pasji, znajomych troszkę odstawiłam i gniłam w domu. On był jedyną moją odskocznią...
Jak już poszłam do pracy i ileś tam kłótni już z rzędu było to zaczęłam uzmysławiać sobie, że zbyt wiele musimy w sobie naprawić i po prostu nie stworzymy udanego związku... więc zaczęłam się na początku oddalać, on szalał, a ja jeszcze bardziej oddalałam się. I faktycznie, od maja tego roku ja zajęłam się swoim życiem, miałam swoje pasje, wychodziłam ze znajomymi i rodziną bez niego, nie chciałam się z nim widywać, nie chciałam spędzać z nim wspólnie czasu mimo jego propozycji różnych wyjść itd. Nadal go kochałam, ale w tym okresie bardziej racjonalna strona wzięła górę. Więc jak się pokłóciliśmy, to tydzień - półtora potrafiliśmy słowa ze sobą nie zamienić. Od połowy września znów niestety ta emocjonalna strona wzięła górę, zaczęliśmy więcej czasu spędzać razem i wydawało mi się ,że jest w porządku. Mało tego ! Widziałam już że nasze kłótnie zupełnie inaczej wyglądają, że się hamuje z przeklinaniem przy mnie... było ok.
A jak on tłumaczy teraz swój romans ?
Bo ta dziewczyna ma taką samą pasję jak on, więc spędzali wspólnie czas, że ode mnie nie potrafił odejść, bo mnie kocha (haha ) a brakowało mu obecności drugiej osoby ,plus ta dziewczyna (głupia ale skąd mogła wiedzieć) pożyczała mu pieniądze, a to przecież wieczny gołodupiec, bo kasę przepuszcza strasznie...

Wymiotować aż mi się chce jak o tym myślę. Bo ja ,podobnie jak Ty, uważam że jak się kogoś kocha to się nie wiąże z drugą osobą w kolejny związek.... jeśli widział, że się oddalam to powinien, albo walczyć, albo szczerze porozmawiać, że to koniec, że ma nową kobietę. W życiu bym nie prosiła się o to żeby się z nią rozstał czy coś w tym stylu.... a on brnął w te kłamstwa dalej....

Jak można mówić kobiecie po 3,5 roku związku ,prosto w oczy, że się ją kocha, że chce się z nią spędzić resztę życia, a następnie kolejnej nocy znikać do innej..............

Może on faktycznie jest aż tak słaby psychicznie ? Widział ,że ja się oddaliłam to z przerażenia, że zostanie sam zaczął szukać sobie "zastępstwa" i tak się władował w te kłamstwa po same pachy, że nie wiedział jak z tego wyjść ? Mi nie powiedział, że to koniec, bo jednak jakiś sentyment miał do tego związku, a jak już wyszło wszystko na jaw to dalej myśli ,że można coś z tego jeszcze stworzyć...
Zdrada nie ma żadnego usprawidiliwenia, ale jakiś motyw musiał mieć....

Cameliao - czasem każdy rozdrabnia się, zadając pytanie dlaczego? Chyba takie momenty są potrzebne. Jednak z czasem to ustępuje. Kiedyś bardzo doszukiwałam się winy w sobie, bo przecież słuchałam jaka to jestem niedobra, nieczuła, że biedak z domu musi wychodzić, bo nie umiem podtrzymać domowego ogniska Strasznie się tym przejmowałam, z czasem zrozumiałam, że to stek bzdur. On chciał siebie usprawiedliwić. Tacy faceci nigdy nie czują winy w sobie. U mnie tak było. Zawsze wszyscy dookoła byli winni. Nawet te baby z którymi się widywał ostatnio. Jedna za dużo piła (a on sam ma z tym problem), od drugiej kasę nawyciągał i chciała go kupić prezentami , no i nie mogła znieść, że on wciąż mnie kocha. Jessssuuu, masakra jakaś
Posunięcie z zaręczynami u Twojego exa wcale mnie nie dziwi, to taki typek, który zawsze ma coś w zanadrzu by jednak mózg przyćmiło
Co do tęsknoty? Bywa chyba u każdej z nas. Ja obrałam taktykę - zaraz myślę ile złego się wydarzyło, jaka samotna byłam przez ostatnie lata mojego małżeństwa, jak mnie zaprogramował na siebie, a w zamian ochłapy. Nigdy więcej tak. Wolę spokój. Nie wiem czy mu wybaczyłam, może tak. On taki już jest. I to się nie zmieni. Ja nie byłam w stanie nic zrobić by było inaczej. Nigdy nie byłabym wystarczająco dobra dla niego, zawsze byłyby inne.

Jesteś silną babką, poradzisz sobie

Po to żeby się dowartościować, po to by "życie miało smaczek" i wreszcie po to, by sprawić sobie przyjemność - egocentryzm i narcyzm w czystej postaci. Można by wymieniać powody dalej..tylko po co

Zasadnicze powody są takie:

1. Facet nie nadaje się do stałego związku, bo nie można mu kompletnie ufać. Ba, on nie może ufać sam sobie;
2. Nie kochał Cię w sposób jaki na to zasługujesz, o ile on w ogóle potrafi kogoś poza sobą (swoim penisem) kochać.

Chciałaś związku desperacko -sama przyznajesz i dobrze, wiesz gdzie leży problem.
Chciałaś związku na tyle, że uwikłałaś się w niego z nieodpowiednim facetem. Przecież sama wiesz, że były przesłanki.. ale nie zważałaś na nie, bo cel uświęcał środki.
Teraz będziesz miała czas i przestrzeń by się wreszcie emocjonalnie uniezależnić i pozbyć desperacji z podświadomości, która przyciąga do Ciebie nieodpowiednich partnerów.

Patrz na to jak na szansę od losu, bo tym w istocie jest