Facet nie chce czy to moze ja za szybko na niego naciskam?

jolanka, jesteś w stanie sobie pomóc sama jak najbardziej - ja jestem przykładem takiej samopomocy Tylko niektórzy potrzebują katalizatora i taką osobą może być dobry (!!) psychoterapeuta.

Tylko nie patrz na niego bezkrytycznie i zachowaj w sobie odrobinę sceptycyzmu. W międzyczasie dużo czytaj 'na własną rękę', bo nie wykluczone, że psychoterapeuta tez człowiek
Przede wszystkim ufaj sobie i temu, co sprawia, że czujesz się dobrze (nie mylić z "przyćpaniem" na haju )- nie ma lepszej odniesienia przy wybieraniu tak partnera życiowego, terapeuty czy pracy jak reakcja na energię jaka od danej osoby płynie.

Mała wskazówka: Zwracaj uwagę czy terapeuta MA coś konstruktywnego do powiedzenia. Są różne teorie i 'szkoły' prowadzenia psychoterapii, ale do mnie osobiście nie przemawia szkoła pt. "Odpalam zegarek, inkasuje kasę i udaję że słucham przez 50min."
Taka psychoterapia to jest za free na ławce z gołębiami w parku albo z kotem w domu - też posłuchają, a kasa w kieszeni

[b] Lacoste [\b] przeanalizuj te słowa thepassa w kontekście tego :

Troche znowu sie wątki pomieszały, ale mam nadzieje Lacoste nie będzie zua
Wiecie co mowia lekarze? Że jeśli podejmujemy leczenie np w wieku 30 lat, to leczenie może zająć co najmniej drugie tyle
Ale oczywiscie wczesniej uzyskujemy rezultaty. Kwestia tego ile jestesmy zatwardziali w swoich mechanizmach, czyli gdy ego jest juz wypracowane i nie dopuszcza innych rozwiązań. Powodem moze byc nawet brud za paznokciem. Że on tworzy się i bedzie tworzyć, więc po co coś zmieniać?
Ja zawsze wpływ podswiadomosci pokazuje bardzo prostymi przykładami. Jesli ktos nam powie, ze jestesmy piękni, a jestesmy niedowartosciowani - to czujemy ze rosniemy. Jest fajnie, ale juz wiadomo ze mamy w tym aspekcie zaleznosc emocjonalną od ludzi. Jesli wiemy ze jestesmy piękni, to taki komplement bedzie działał bardzo średnio: ok, dziękuje i tyle. Im wiecej takich sfer, tym cięższą miłość przyciagniemy i bedzie trudniej zobaczyc realny obraz partnera/odejść, czuć się lepiej. Partner da nam szczescie - jestesmy szczesliwi, nie da - jestesmy zli i/lub przestajemy kochać. Sami nie damy, bo on nam nie daje, nie ma motywacji. Dzieciecy egoizm, coś za coś, mimo że pomimo wszystko.
Jeśli ktoś powie na nasz temat coś głupiego z czym kompletnie sie nie zgadzamy to zareagujemy nie negatywnie (złość, smutek) tylko albo bedzie to obojętne, albo nawet pozytywne (rozśmieszy i da energie). Smiech jest pozytywną emocją, tak jak kilka innych. I wlasnie terapia behawioralna pozwala odwrocic reakcje podswiadomosci na bodzce, ktore zamiast wywoływać cierpienie - wywołują nawet te lepsze emocje i dodają siły. Czyli porazke zamieniają w sukces. Zamiast mowic : cholera, nie udało się, jestem do dupy - to - świetnie, nowe doswiadczenie, teraz wiem by tego błędu nie popełnić i jestem lepszym człowikiem (ciało reaguje dobrze na to, a nie tylko pleciemy sobie o tym, ze tak byc powinno, a i tak cierpimy). Ludzie w depresji mają mało siły, werwy, czasem czują że umierają. Dlatego ciezko cos im zrobić ze sobą, ale to wszystko kwestia tego że nie mają władzy nad ludzmi (wszystkimi, pewnymi, jedną - zaleznie od ilosci niedostatków w danych sferach) i swoim zyciem (zbyt duzo potrzeb, zbyt mało działania). Nagle desperacja sie wyłącza, jesli nie potrzebujemy od ludzi tych wszystkich bodzców, które zostały zamienione w podswiadomosci i wtedy mozemy dawać coś innego, ale też brać coś innego. Juz samo zdecydowanie sie na takie przeprogramowanie i zrozumienie jest dodatkową wartością, na którą stać niewielu. Mozna isc przeciez na łatwizne...

jolanka - dopóki bedziesz myslala o tym, by sprawdzic efekty zmiany w nowej relacji - to niczego nie zmieniłaś , nie jestes wolna

Jak chcesz sprawdzić wolność emocjonalną i zakompleksienie pana lekarza to tak powiedz
Z reszta wystarczy, ze usłyszy historie. Oni wbrew pozorom tez postępują schematycznie.

Moze w innym temacie, ale troche tłumaczy te procesy
http://matrix.uni.wroc.pl/psychoedukacja/terapia-fobii-spolecznej/racjonalno-emotywna-terapia-behawioralna/

Uroki emocjonalnej zależności od przyjemności,a to dostarczyc moze wrazeń

jolanka, u mnie było tak, że ja nie miałam zaufania do terapeutów po kilku próbach, gdzie -bez wyjątku- zawsze odnosiłam wrażenie, że niczego nowego się od nich nie dowiem.
A raz był przypadek, gdzie podziękowałam grzecznie pani psycholog za wizytę i zapłaciłam jej tylko symboliczna kwotę jak przyłapałam ją na niekompetencji. Od tamtej pory zajęłam się sobą sama i chyba nieźle na tym wyszłam.

Zawsze byłam samoukiem w większości kwestii, które mnie interesowały, więc i psychika (moja własna ) nie była wyjątkiem, poza tym mogłam robić to po swojemu, w swoim tempie i co ważniejsze w każdej chwili kiedy mnie coś "dopadało" reagowałam odrazu, nie czekając do kolejnej wizyty, które tanie nie były swoją drogą.

I tak ekonomika i szybka check lista 'za i przeciw' doprowadziły mnie do wniosków, że zrobię to po swojemu.

Uważam, że psychoterapeuta to dobra inwestycja dla ludzi, którzy lubią czuć przysłowiowego "bata" nad sobą by czuć bodziec do zmian, albo by nie zaprzestać pracy nad sobą. Ja nigdy nie lubiłam czuć takiego bata, w życiu zawodowym na ironię to ja bywam takim "batem" dla innych, czego też nie lubię.

Tak czy inaczej - jeśli czujesz entuzjazm do tego na dzień dzisiejszy to jak najbardziej idź, nie jestem sceptyczna co do metody, ale bywam co do  kompetencji terapeutów. Sama miewam ich za klientów i niejednokrotnie zadziwia mnie ich brak ogarnięcia.
Ale "chyba" trochę uogólniam

http://pl.wikipedia.org/wiki/Osobowo%C5%9B%C4%87_zale%C5%BCna

jolanko, po co miałabym zakładać wątek dla sprawy,z która poradziłam sobie zanim trafiłam na Forum?

Inna kwestia, że nie uzewnętrzniam się na swój temat, a problemy zostawiam do rozwiązania dla siebie, tak było od dzieciaka.

Gratuluję
Powiem Ci, że ja również czuję, że zrobiłam postępy tzn. kiedyś w podobnej sytuacji na pewno dłużej bym to wałkowała emocjonalnie; nie umiałabym się powstrzymać przed wysłaniem 3 razy większej ilości sms-ów, pisaniem maili, "walką o niego". Myśę, że teraz w miarę z godnością z tego wyszłam i nie będe musiała się wstydzić przed sobą, gdy sytuacja pozostaną suche fakty do oceny.

Jednak to jest jedynie jak tabletka przeciwbólowa, która usuwa jedynie objawy, a nie przyczynę zachowania.
- Dlaczego nadal kręcą mnie niedostępni faceci?
- Dlaczego przyjmuję roszczeniową postawę wobec faceta? (podobnie jak Ty)
- Dlaczego nie umiem zareagować na proste komunikaty typu "nie chce się angażować/ wiązać/ chodzić na randki" jako jasny przekaz "czyli nie jesteś dla mnie bo ja chce się angażować", tylko próbuję jakoś kombinować: "poczekamy, zobaczymy, może jednak coś z tego będzie".
=> Dlaczego nie szanuję własnych potrzeb na tyke by wyeliminować to co, staje w opozycji do nich (czyli godzę się na koleżeństwo + seks, podczas gdy wiem przecież, że nie tego szukam).

Tak więc TYM RAZEM jak bym chciała zmienić perspektywę i nawyki tak aby być więcej w takiej sytuacji.

Dodam tylko, że właśnie zapisałam sie do psychologa: za półtora miesiaca i to ma polegać na diagnostyce.
Jesli bym chciała psychoterapię to czas oczekiwania: 3 lata (!).
Jeśli prywatnie to można zacząć już jurto <love you nfz>

Niestety, w przeciwieństwie do Ciebie Elle, już nauczyłam się, że wszystko co robię "sama" cholernie mi nie wychodzi i dopóki nie mam nad sobą bata, to wiele nie zdziałam. Będąc świadomą swoich ułomości istotą, nie ma innego wyjścia jak to, że wyłożę kasę i zaczynam tę psychoterapię....

Widzisz, sama zauważyłaś.
Faceci są prostsi niż nam się zdaje, kiedy on mówi, nie chce się angażować = zwiazku nie będzie.
Nie ma żadnego "na razie": po prostu znaczy, że nie umie powiedzieć szczerze, że nie chce ciebie bo jakieś tam korzyści ma z tej relacji, trudno tez urazić osobę, która jest dla nas dobra, łatwiej przemilczeć (a nam się wielca zdaje, że oni akurat "przemyślują sprawe").

Nie znam żadnego związku, który polegałby na tym, że dziewczyna wyczekuje, aż królewicz się namyśli i łaskawie zgodzi na związek. Ani w drugą stronę. Sama byłam w roli księżniczki,która twierdziła,że na "razie" nie chcę się angażować, na którą któś wyczekiwał bo zwyczajnie nie umiałam asertywnie powiedzieć, sorry nie chcę być z tobą.

Także nie istnieje "drugi przypadek".

Nie mozesz go zablokować, prawda?

Daj wreszcie spokój kobieto, widać że to porządny facet- nie okłamuje cię, tylko wali prosto z mostu, że nic do ciebie nie czuje i nie chce niczego obiecywać, pomimo twojej presji.

Spotkanie jest bez sensu w sytuacji kiedy on wie, że smalisz cholewy do niego, będzie mu ciebie tylko żal, wątpię by rozmowa się kleiła.

Przykre tylko, że on mimo wszystko chce się kolegować, na pewno wychodzi z założenia, że lepiej mieć kogoś na piwo czy do kina niż być zupełnie samemu.

Autorko, z autopsji powiem Ci,ze im szybciej odpuścisz tę znajomość tym lepiej- czas nic sam z siebie nie zmienia w takich sytuacjach.
znajomość może (i powinna!) rozwijać się powoli, ale MUSI być to "coś" przynajmniej na tyle, by obojgu chciała się z dużym entuzjazmem spędzać razem czas i spotykać.
Ludzi powinno ciągnąć do siebie.
A takie rozmowy jak wy macie- a to jest dopiero początek (!) to jest dramat..

Oj cichy, ty to powinieneś z ta swoja kontakt utrzymywać do śmierci. W ogóle powinieneś być jej dozgonnie wdzięczny za to, że zgodziła się wziąć ciebie na plasterek. Jeszcze ci o tym napisała. Cudowna, szczera kobieta

W takich sytuacjach trzeba kontakt utrzymywać ile się da (w wolnym tłumaczeniu: dopóki eksia się czuje samotna).

To posłuchaj starszej koleżanki , która mówi Ci prosto z serca, że taka znajomość to "gwałt" na szacunku i zaufaniu do samej siebie.
Bez "tego czegoś" (w znaczeniu prawdziwego entuzjazmu i sympatii dla drugiej osoby, nie podyktowanej jak u ciebie żadnymi brakami natury emocjonalnej, tylko samo z siebie, płynącymi prosto z serca) to droga przez mękę, wieczne kompromisy (ze SOBĄ, bo tak naprawdę zaniżasz wymagania byle on z tobą został i v-ce versa, oboje o tym wiecie i  z czasem robi się coraz bardziej sztucznie i żenująco), robienie sobie na złość (podświadoma walka o dominację, bo nikomu naprawdę nie zależy, dlatego zaczyna się forsowanie swoich racji, bo niczego się tak naprawdę nie ryzykuje, bo niczego między ludźmi-oprócz transakcji- nie ma), a pod koniec bywa i nienawiść..
Z tym ostatnim trudno sobie poradzić, dla mnie było to najtrudniejsze osobiście.

Naprawdę, uwierz mi, że po takim doświadczeniu zostaje tylko zaniżone poczucie własnej wartości, że człowiek w ogóle z takich pobudek coś takiego ciągnął, a potem wniosek, że o wiele lepiej byś się czuła i miała większy szacunek do siebie odpuszczając i będąc sama.

A jak już człowiek żyje w zgodzie ze sobą, to ta samotność nie jest dotkliwa, nie boli

Po raz kolejny musze Ci przyznac racje. Ehhh co ja bym bez Was zrobila. Fajnie ze przyszlam tu do Was z tym problemem.
Wiem ze ta znajomosc nie ma sensu a z drugiej nie chce jej urywac. Te mysli o samotnosci mnie mecza. Mam w sumie dopiero 24 lata ale serio rzadko poznaje kogos kto mi sie podoba. W ogole rzadko gdzies wychodze bo albo nie ma pieniedzy albo nie ma z kim. Dlatego jest ta mysl zeby ciagnac ta znajomosc. I w kolko i to samo. Chce sie kolegowav dla swoich korzysci tj nie czuc tak bardzo tej samotnosci ale boje sie ze tak spodoba mi sie to nasze kolezenskie spotykanie ze w razie czego ciezko mi bedzie z niego zrezygnowac
No i boje sie ze sobie go wkrece na dobre mimo ze mi nie odpowiada w 100%. Jak to mowia lepszu rydz niz nic. Boze szczyt desperacji mnie dopadl

Ale dzieki wam zdalam sobie sprawe ze lepiej byc samotnym niz pakowac sie w cos na sile. Musze sobie wbic do glowy ze nic dobrego by z tego nie wyszlo bo jedyne czym sie kieruje w tej znajomosci to strach przed samotnoscia.

Jolanka brakuje mi towarzystwa. Mam malo kolezanek a jak juz to sa sparowane lub maja dzieci.co za tym idzie brak czasu dla mnie

Dokładnie.
Ale wiesz, co byłoby jeszcze gorsze? Gdybyś po jakimś czasie usłyszała to od niego, że był z Tobą z tego samego powodu co Ty z nim.
Niby 1:1, ale tak naprawdę łudziłabyś się podświadomie, że w nim jednak coś tam się tli, a potem taki cios między oczy

I niby nie powiedział nic czego byś nie przeczuwała, ale w takich sytuacjach jest się mało wyrozumiałym, bo człowiek zawsze lubi mieć to złudzenie, że ktoś spotyka się z nim dla niego samego, bo jest taki fajny i interesujący. Nieważne, że sam traktuje drugą osobę przedmiotowo

Szczyt hipokryzji, ale tak jest jak człowiek wychodzi od desperacji.

PS. Był tu taki wątek, użytkowniczki Enona, która ciągnęła taki związek 6 lat (!) Facet na końcu ja zdradzał i ona-czując oddech rywalki na plecach- dopiero "poczuła", że go kocha Taa... On oczywiście, zgodnie ze scenariusze, tamta kochankę zostawił jak pojawiły się pierwsze problemy i wrócił do autorki wątku.
Teraz słuch o niej zaginał, więc pewnie kiszą się razem dalej, bo z tego na czym stanęło to facet chciał zamieść problem po dywan. Autorka chwile poudawała niezadowoloną, ale w myśl zasady 'lepszy rydz'.. wszystko puściła w niepamięć i trzyma się dalej jego nogawki, tylko tym razem się lepiej zębami wbiła
To klasyczny przykład jak wygląda związek z desperacji i jak bardzo można się poniżyć byle tylko nie być postrzegana jako "stara panna".

Elcia ja to zawsze nazywaniem uprzedmiotowieniem człowieka w relacji. Służy jakiemuś celowi, innemu niz zdrowe uczucie. Najcześciej mowi się o wykorzystaniu do seksu. A ja uwazam, ze to jest duzo bardziej fair niż używać kogoś psychologicznie. Straty mogą byc duzo większe.

Zgadzam się, oczywiście. Więcej krzywdy można komuś zrobić bawiąc się jego uczuciami, albo inaczej - nie przywiązując kompletnie wagi do tego, nie biorąc odpowiedzialności za jego 'oswajanie'.
Ja poniosłam sroga lekcję za to Też usprawiedliwiałam się jak umiałam sama przed sobą i tak samo źródłem była desperacja.
Sytuacja zmieniła się w kompletnie nieprzewidziany przeze mnie sposób, tak, że obudziłam się w 'ukrytej kamerze' ;P

Długo czułam złość na tamta osobę i tkwiłam w iluzji 'bycia wykorzystaną', bo to było dużo łatwiejsze dla tamtego sposobu widzenia rzeczy i świata niż przyznanie przed sobą, że wyraziłam niepisana zgodę na taki (i wiele innych scenariuszy) w momencie, kiedy po raz pierwszy okłamałam sama siebie i tą drugą osobę wchodząc w tą relację-transakcję, a potem dalej kłamałam ciągnąc ją.
Duża lekcja pokory.

Lacoste: Nie, nie zakochałabyś się w mężczyźnie, który Ci nie odpowiada (nie chodzi o względy wizualne). Żeby coś poczuć głębszego do kogoś - nie mówię o relacjach toksycznych, gdzie kochamy za realizację chorego wzorca z dzieciństwa- potrzebna jest więź, a nie da się zbudować więzi bez autentyczności w relacji. Tego jednego nie da się oszukać z całą pewnością

Tak, byłam w takiej relacji.
On na początku twierdził, że coś czuł. Po czasie zrozumiałam, że to kłamstwo. Szybko zaczęły się między nami zgrzyty, zachowywał się typowo przy takim podejściu, czyli wmawiał mi, że wymyślam i szukam problemów, ale doprowadzenie do normalnej rozmowy czy konfrontacji z nim graniczyło z cudem. Grał na czas, klasyka
Często po kłótni odpuszczał zupełnie, a ja wtedy byłam jeszcze kkzb, więc brałam wszystko na siebie.

Skończyło się na tym, że mnie zdradzał. O dziwo, sam się przyznał, ale szybko problem "zamiotłam pod dywan", tez klasyka Nie miałam wtedy nawet siły żeby to roztrząsać, bo nie miałam 'narzędzi' w postaci wiedzy jak się zachować i przede wszystkim, co dalej, w tej desperacji jedyna szansę dla siebie widziałam w ..ratowaniu tej farsy

Oczywiście nie dałam rady po bardzo krótkim czasie, bo było dokładnie to samo - obojętność i olewactwo moich potrzeb z jego strony.
Inna sprawa, że nigdy mnie jakoś specjalnie nie pociągał jako facet, a im więcej zgrzytów tym większa we mnie blokada na niego -tez tym niby sobie zdradę tłumaczył - taka kwadratura koła
Więc po tym wszystkim, ja stwierdziłam, że nie dam rady i powiedziałam jak się sprawy mają. Jego reakcja- bezcenne- prawie że wybiegł z domu, tak jakby na to czekał

Tragifarsa.

I tak to..Ku przestrodze

Ta historia to skąd zacytowałaś?
A "Even in your wildest dreams" to natychmiast mam przed oczamy: http://www.youtube.com/watch?v=oQx6fkr9U1Y <oł bejby> :>
z dedykacją dla wszystkich tu obecnych oczywiście.

Jolanko, zmiana jest ogromna, fakt, ale teraz to moja 'druga skóra' jakby i mam takie wrażenie, że to WTEDY nie byłam sobą wcale.
Ale też byłam, tylko przyćpana
W praktyce to nie wiem co masz na myśli, ale domyślam się, że chodzi o związek. Nie jestem obecnie w związku.

Tylko, że ja już nie patrze pod kątem desperacji, więc mam cierpliwość by czekać na coś wartościowego. I takiego spokojnego i pełnego zaufania czekania z tym poprzednim nie da się porównać

Z wyobrazni zacytowalam, zastanawialam sie czy psychologicznie prawdziwa moglaby byc taka sytuacja; zgrzyt wyczuwalny, prawda?

Tak, chodzi mi o nowy związek/ relacje, który by faktycznie pokazal na ile przemiana dziala w praktyce. Jestem pod mega wrazeniem, tego co robisz tu na forum, jednoczesnie bedac świadoma mechanizmu, ze gdy juz zrozumiemy bledy to chcemy sie pomoc innym. I sobie nijako utwalic nabyta wiedze. Jak widzisz tak tez czynię.
Tylko martwi mnie to podobny cykl juz zatoczylam kilka razy, dochodząc do tych samych wnioskow i znowu moja podświadomość nakierowala mnie na typ faceta który najbardziej mi szkodzi i zaprezentowalam wachlarz najbardziej kijowych reakcji. Fakt, ze teraz wszystko roztrzygnelo sie po prostu szybciej (również dzieki forum).
Jak widać jednak również i w watku nie opodal, latwo wpaść w dawne pulapki.

Elizabeth, lubię Cię, ale.. serio tak bardzo widać, że zadaje te pytania pod siebie czy co? :-D Mądra kobieta z Ciebie, wiec czy mi wierzysz lub nie, chciałem tylko znać opinię! 

Elle niezla historia..

ja kiedys spotykalam sie z chlopakiem ktory nie mial jak dla mnie "tego czegos". Nie bylo miedzy nami tych fajerwerkow, silnej chemii itd. Spotykalam sie z nim bo zauroczyl mnie charakterem, uwielbialam soedzac z nim czas bo mial fajne poczucie humoru. Ja mimo ze id poczatku nie bylo jakichs tam fajerwerkow zaczelam traktowac to hak zwiazek. No bo co mozna powiedziec o relacji gdzie osoby spotykaja sie na kazdym swoim wolnym przez prawie 4 miesiace, pisza godzinami o dzwonia do siebie. Ten chlopak pod koniec powiedzial ze on uwaza ze sie spotykamy i ze nie jest w stanie poczuc do mnie czegos wiecej niz przywiazanie. A ja o dziwo pod koniec zaczelam cos do niego wiecej czuc.
Dlatego boje sie wchodzic w kolezenstwo z tym chlopakiem bo wiem ze mogloby byc tak samo.

Nie wiem co jest ze mna nie tak. Mam juz tyle lat a nigdy nie bylam w POWAZNYM zwiazku.
Nigdy nikt chyba nie byl we mnie prawdziwie zakochany podczas gdy wiekszosc kolezanek sa juz w kilkuletnich zwiazkach, maja dzieci, zareczaja sie itp.
A ja? Szkoda gadac. Nie umiem czuc sie szczesliwa bez faceta. Nie wiem co by sie musialo stac i nie wiem jakie bym musiala miec zycie by cieszyc sie z niego i czuc sie dobrze samej. No nie umiem. Ciezko jest przestac byc desperatka. Pewnie kolejnegi poznanego faceta bede traktowac jak potencjalnego kandydata na meza..

Zaczelam wczoraj czytac ksiazke o poczuciu wlasnej wartosci. Ale jakas taka sucha nie przemawia do mnie.

Bo dalej chcesz sie leczyć drugą osobą. A co możesz zrobić, by uleczyć samą siebie? Możesz cokolwiek zrobić? Czy tylko szukać faceta? Tylko na tyle Cie stać? I czekać aż sie w Tobie któryś łaskawie zakocha? I co wtedy? Myslisz, ze przetrwa? Cały ten haj nawet jak się wytworzy to minie. Przyjdzie proza życia. Im jesteś mniej szczęśliwa, im mniej kochasz samą siebie - tym szybciej będą zgrzyty i zerowa przyjemność. A winą będzie nie ten człowiek, oj nie. Masz kompleksy? To je spróbuj zlikwidować. Wykorzystuj do życia swoje dobre cechy. Jak nie, to je znajdź. Jak nie, to je doszlifuj. To Ty masz wiedzieć kim jesteś i co jest nie tak. Człowiek nie może nic Ci dać. To nie on daje Ci frajde, tylko hormony, lub Twoje niewyrównane potrzeby. Im bardziej siebie nie lubisz, tym bardziej szukasz tego u kogoś. Im bardziej sie uzależniasz, tym bardziej popadasz w obłęd i nie wiesz co sie dzieje. Motywuje Cie wtedy tak naprawde tylko jedno - lęk przed utratą/samotnością. Byle nie przeżyć bólu. Jeśli jesteś przepełniona bólem, gdy jesteś niezależna to nie jesteś gotowa, by być z kimś.

Lacoste,
w temacie książek: jedną znalazłam, która do mnie trafiła, kolejną, kompletnie nie taką.
Widzę u Ciebie mega apatię więc pomogę Ci: przeczytaj "Chcę być kochana tak jak chcę" k. miller, nawet jak ta książka będzie kosztować w chuj kasy to masz ją kupić i przeczytać. Jasne?

Generalnie widzę, że jesteś mało samodzielna, podobnie jak i ja, więc musisz sobie ponarzucać parę rzeczy.
Zobaczysz jak każdy maly nawet postęp zacznie Ci dodawać wiary w siebie
Jak pisała Elle, cokolwiek co sprawia Ci przyjemność i przypadkiem tego nie wartościuj:
"a bo on ten czyta wiersze to taki wrażliwy, tamta to matematykę umie to taka mądra, a ja to na marną siłownię chcę iść". Słuchaj, jeśli Twoim zainteresowaniem jest np. dzierganie na drutach to idź w to. Siłownia - spoko, tylko idź na jakieś grupowe zajęcia; bo jak będziesz siedziała tylko i gapiła sie: "a ta ma lepsze cycki ode mnie, a tamta zgrabniejsze nogi" to nic z tego. Jasne?

Przeczytaj parę razy to co zostło już napisane w tym wątku.
Ja tak robię
I już zaczynam się wstydzić za tę ' żałosną' postawę kilka tygodni temu... Ale cóź, sama zaniedbałam moje życie na tyle, że chciałam się "zawiesić" na facecie. Biję się w pierś.

http://www.taniaksiazka.pl/chce-byc-kochana-tak-jak-chce-rozmowy-terapeutyczne-miller-katarzyna-konarowska-ewa-p-8954.html?abpid=361&abpcid=11&utm_source=pp&utm_medium=cps&utm_campaign=ads4books

Moja droga rozumiesz, że przejawiasz skrajną bezradność nie umiejąc wpisać tytułu w google?
Jeśli terasz powiesz, że nie umiesz zamawiać przez internet albo, że za droga to się wk.rwię bardzo. Za tydzień oczekuję od Ciebie relacji z tej książki. I nie ma usprawiedliwień, nawet od mamy.

Przecztaj mój watek DOKLANIE mój wątek. Byłam w tym samym momencie. Trzeba zrobić pierwszy krok: dla mnie to było akurat przeczytanie tej książki.

Radzę Ci edytować to zamin Elle to przeczyta i dostaniesz zje.kę za użalanie się nad sobą.

Wszedzie produkt niedostepny ;/ przejade sie jutro do empika

O k.wa o k.wa.. Trzymajcie mnie!
Kolejny problem. 2 razy mocniej odczuwasz.. Coś podobnego.
Tak się składa, że ja też mam nerwicę i do głowy by mi nie przyszło żeby se z tego robić usprawiedliwienie.

OGARNIĘCIE <cegła>

Hehe, nie mogę jezuska wszędzie wstawiać, bo się przeje ;P

Wierze Ci, jeśli chodzi o objawy, ale to nie jest tak, że jedyna metoda jest leżeć czy spać.
Naprawdę znam kilka metod, nigdy w życiu nie wzięłam żadnej tabletki.

Pierwszy i ostatni raz zaproponowała mi to jakaś młoda pani psycholog -oczywiście kierując mnie uprzednio na wizytę u psychiatry, gdyż sama nie ma takich uprawnień, jedynie marżę - zrobiła to podczas 1-szej wizyty
A nie przypominam sobie bym ją gryzła czy goniła po gabinecie.

Podziękowałam jej i nigdy więcej tam nie wróciłam.

Rozumiem, nie potępiam. Mówię tylko, ze DA SIĘ bez tabletek, które jedyne co powodują - w dłuższym okresie (bo w krótszym to jest ulga na pewno) to oddelegowanie odpowiedzialności (rozmycie jej) i poczucie posiadanie asekuracji.

Nie mówię Ci byś rzuciła tabletki, bo nic gwałtownie i pod wpływem emocji, których i bez tego masz dość. Mówię tylko, żebyś miała świadomość, że można inaczej.
Powodem dla którego ja nie zdecydowałam się na tabletki były moje skłonności do agresji. Nie wiedziałam czy te tabletki jej w początkowym okresie nie podkręcą np. Bałam się wtedy o najbliższych, serio.

Dzisiaj się ciesze, że obyło się bez, bo wiem, że potrafię sobie poradził odpowiednio "gadając" ze sobą, z podświadomością. Tu jest klucz.