Facet nie chce czy to moze ja za szybko na niego naciskam?

Czesc, przybij piątkę Dziewczyno z niska samoocena, jest nas tu wiecej
Czytalam Twoja historie i sporo podobnych elementow moge sie doszukać we własnej.

Faktycznie jakoś smutno wygląda ta historia...  Jakbys wiodla jakieś samotne, nudne życie a on byl swiatekkiem w tunelu... Sama wiem cos o tym. Ja wlasnie jestem w trakcie tego procesu "pracy nad sobą"

No totalnie wiem co to znaczy nie umiec czekac i napierać.
Albo tez czekac nie potrzebnie...

Chętnie pogadam ale dzis do nocy pracuje wiec ciezko będzie prowadzić dyskusje

Niestety nie ma czego zazdrościć, chciałabym mieć pracę, której się mogę poświęcić i coś tworzyć, ale mam jedynie dorywcze, fizyczne zajęcie Co i tak jeste dobre bo jak siedziałam bez zajęcia przez wakacje to byłam chyba o krok od skoku  z okna.
Chciałabym się oddać w pełni ciekawej pracy, żeby właśnie żyć swoim życiem a nie myśleć (niestety nadal i za dużo) o byłym niedoszłym facecie.
Dziś jestem do dyspozycji pewnie tak do ok 15.

Mój wątek to: "Jestem zakochana, jemu chodzi tylko o łóżko... Jak wybić go sobie z głowy?". Choć po przedyskutowaniu tytuł powinnian zmienić na:
"Jestem zdesperowana, chce go, chce go, chce go choć on wykazyje ledwno minimalne zainteresowanie... Jak wybić sobie siano z głowy?"

Zostałam zdiagnozowana jako osoba z niską z samooceną, choć wcale nie było to dla mnie takie oczywiste bo wydaje mi się, że posiadam wiele atrybutów wartościowej kobiety (choćby: wyglądam całkiem nieźle, często słyszę, że jestem inteligentna, mam wiele pomysłów,uprawiam sport, uczę się języków). Jednak w głębi gdzieś jest to niedokochane dziecko, córka, którą nie do końca interesował się ojciec, którą matka zbytnio strfowała; dziecko które usłyszało kilka nie potrzebnie wypowiedzianych zdań, które wryły się w bardzo mocno w głowę. Obserwowałam relację rodziców, którą negowałam w każdym aspekcie, a którą nieświadomie chcę powtórzyć.

To co widzę podobnego w Twojej i mojej relacji z facetami:
- chcę miłości/ związku, a sama inicjucuję seks (bądź też nie opieram się mu zupełnie);
- zestaw oczekiwań po sekscie, że teraz to powinnyśmy być razem "no czemu on mi nie mówi, że mnie nie kocha?! jakim prawem?!
- stąd ta cała niecierpliwość, nie umiejętność czekania, napieranie, co oczywiście wywołuje odwrotny efekt od zamierzonego i sprawia, że facet chce się zdystansować;
- zapominanie, że "facet to też człowiek": gdzieś tam zupełnie zapominam, że on może mieć swoja własne postrzeganie związku, swoje potrzeby i kompletnie brakuje mi empatii bo - tu i mega paradoks- to właśnie ja traktuję go jako instrument do uatrakcyjnienia mojego życia
- brak umiejętności dialogu. Ty piszesz "było, dręwtno, rozmowa się nie kleiła"/ "nie pasuję mu z charakteru". No i właśnie, jak napisała Elle88, charakter to właśnie cała osoba, to jest TO co ma działać, sprawiać, że jesteśmy blisko, że chcemy być w swoim towarzystwie. Niestety najbardziej nawet współgrająca atrakcyjność fizyczna tego nie zastąpi/ nie zrekompensuje. To tak jakby zamówić patelnię, przyjedzie się w ładnym opakowaniu, ale okazuje się, że w środku są szkalanki. Przecież nie o to chodziło?
- i być może NAJGORSZE I NAJWAŻNIEJSZE: mimo, że nie o to chodziło, przyjechały szklanki, a nie patelnia, obiadu się nie są zrobić, a my DALEJ chcemy w to brnąć! Jest zupełnie nie tak jak powinno być, a nam się zdaje, że to i tak lepiej niż nic. Osoba o niezaniżonej samoocenie umie stwierdzić: "nie odpowiada mi to, nie spełniam swoich potrzeb w tej relacji, nie czuję się dobrze , nie czuje pełni jego zaangażowania, nie odpowiada pozytywnie na moje sygnały: jest źle, dziękuję nie chcę". A gdy ta samoocena jest zaniżona to nie umie się odczytywać własnych emocji i potrzeb jako ważnych i chce się dalej tkwić w relacji. I tu jest właśnie ta DESPERACJA: kiedy zaangażuję sie emocjonalnie, wydaje mi się, że już NIGDY nie spotkam takiego faceta, że muszę walczyć. MIMO, że podobnych sytuacji miała już kilka/ kilkanaście WIĘC na świecie jednak są inni mężczyżni.

Lacoste,
Mam nadzieję, że nie brzmi to w żaden sposob jakbym Ci coś wytykała, sama analizuję siebie od jakiś dwóch miesięcy keidy zaczełam te rozmowy na forum to jest na razie to, do czego doszłam. Także jestem (nadal) na etapie diagnozy. Zagadnienie pracy nad sobą/ pracy nad charakterem, nie do końca rozumiałam bo wydawało mi się, że jest to ukształtowne genetycznie i przez wychowanie, ale chyba sporo da się też zrobić.

Przeczytałam parę aktykułów i zestawów porad typu "jak podnieść samoocenę" - jednak dopóki się nie zgłębi tematu wszystkie te porady brzmią dość sucho, choć i tak są przydatne (np. wypisz sobie pozytywne cehy etc.). Przeczytałam książkę p. Katarzyny Miller "Chcę być kochana tak jak chcę" i trafiła do mnie więc planuję przeczytać kilka pozycji tej autorki. Rozważałm pójście na terapię, ale nie jestem przekonana, jednak możliwe, że sie zdecyduję jeśli inne działania nie przyniosą rezultatu.

Nie szkoda slów: to są swoje uczucia i  nie lekceważ ich. Na pierwszym poziomie racjonalności rozumiesz, ze to krotka znajomość, którą NIE POWINNA wprawiac Cię w takie stany. Ale jednak wprawia i nie warto temu zaprzeczać.
Nie wiesz czy sama chcialabys byc ze sobą w związku, nie cenisz siebie bo sama piszesz ze masz nudne życie i żadnych zainteresowań. Widzisz ja na przyklad mam wiele zainteresowań, uprawiam kilka sportów, kiedy opowiadam komus o sobie zazwyczaj robie niezle wrażenie, co wcale nie zmienia faktu, że mam niskie poczucia własnej wartości. Zawsze przecież znajde tysiąc osób, które robia wiecej niż ja, lepiej, maja wiecej kasy, ladniej wygladaja etc. Liczy sie takie poczucie w środku, ze nawet jak zmywam naczynia albo jestem gruba i brzydka to i tak jestem pelnowartosciowym czlowiekiem, który ma prawo czerpać satysfakcje z życia i który nie powinnien byc traktowany jako opcja na chwile. Wymadrzam sie teraz, ale dopiero co sobie przyswajam te rzeczy.

Również wydawalo mi sie, ze "poradniki" niewiele dają, ale zależy jak bardzo chcesz sie w to wglebic. Przyczytalm książkę p. Miller i trafia do mnie, przeczytalam inna, amerykanskiej autorki i jest mi obca jakoś. Także kwestia motywacji. Widzisz, mozna przeczytać kilka porad i poki są to suche wskazówki to nie wiele dadza. Bo logicznie niby widzisz sytuacje, ale emocjonalnie tkwisz we własnych pulapkach. Jeśli jestes przekonana do terapii to idz zdecydowanie. Natomiast na temat DDA jest bardzo dużo literatury wiec moze przejrzyj. Ja moge sie zdiagnozować jako DDD (dorosla dziewczynka z rodziny dysfunkcyjnej) ale postanowilam jednak nie tlumaczyc sie tym zbytnio, w sensie zdiagnozować jakie bledy popelniono w mojej rodzinie a potem zamknac ten rozdzial na ile to mozliwe i szukać innych niż moja rodzina mi pokazala modelow życia. Wiem, ze będzie to mega trudne, wielu osobom sie nie udaje, ale zrobie dużo w tym kierunku.

No ja nie potrafie zaakceptowac siebie tak do konca, dlatego zazdroszcze tym ktorzy mimo wielu wad umieja pokochac siebie takimi jakimi sa. Przede mna jeszcze dluga droga do tego by nauczyc sie cieszyc zyciem w pojedynke, zeby uzmyslowic sobie ze milosc to wcale nie jest jakis wyznacznik szczescia i wiele wiele innych. Ogolnie mi jest potrzebna terapia. Z poczatku olalam propozycje pojscia na nia ale teraz sie zastanawiam czy aby czasem nie isc i zrobic z soba porzadek.
Troche zaluje ze poznalam tego faceta. Juz mialam umysl spokojny a tu znowu ktos zburzyl moj spokoj. To uczucie takiej pustki i uczucie beznadzieji jest okropne. Nie umiem sobie troche z tym poradzic. Dzis bylam bliska do napisania do niego bo stwierdzilam ze moze choc na chwile to uczucie ze mnie zejdzie. No ale ogarnelam sie i nie napisalam. Co nie zmienia faktu ze dalej wyczekuje wiadomosci i kraza mysli w glowie typu: moze chce zrobic przerwe zeby troche sie ode mnie odciac i potem za jakis czas sie odezwie zeby zaczac znajomosc "na nowo"?
Wiem wiem ludze sie ale co ja na to poradze, spodobal mi sie choc czasami lapie sie na myslach czy serio mi sie spodobal czy to wszystko czasem nie jest przez to ze trafila sie okazja ktora "wyciagnie" mnie z samotnosci, to czemu by nie skorzystac.

Moze tez przeczytam na nowo jakies ksiazki podbudowujace i uswiadamiajace mnie co robie zle i co moge poprawic.
Wiem ze faceci nie zakochuja sie w wygladzie ale nie czarujmy sie wyglad jest bardzo wazny. Jesli chodzi o mnie to rzadko kogos poznajem tzn w pracy ludzie nawet kobiety obce mnie komplementuja ale na ulicy jakos nikt specjalnie nie podchodzi. Dlatego doluje mnie ten wyglad i to ze nigdy nikogo nie poznam. Heh ale to idiotyczne.

A powiedz co ty sadzisz o mojej sprawie? Oprocz tego ze jest beznadziejnie. Myslisz ze skoro chce sie jeszxze spotkac to myslisz ze moze w jakiejs 1/100 mu zalezy? Mi chyba wylaczyla sie zdolnosc trzezwego i obiektywnego oceniania sytuacji.

A ty jak tam wytrzymujesz bez kontaktu bez problemu?

No to w takim razie po co? Bo jakos w teorie dziewczyny ktora tutaj napisala ze pewnie chce zagluszyc swoje wyrzuty sumienia i ma moralniaka nie wierze.

Bez przesady.. wcale nie chce uslyszec takich bredni bo jeszcze mam zdolnosc samodzielnego myslenia i wiem ze tak nie jest.
Po prostu moze nie ma co kombinowac z domyslami i moze faktycznie skoro jeszcze jakims cudem chce sie spotkac to w jakis sposob cos go przy mnie "trzyma". Nie czarujmy sie ale nie jeden dawno kopnal by mnie juz w zadek i to po pierwszej akcji..

No bo on mi miesza w glowie. To on mi napisal ze chce sie jeszcze spotkac i ze cos go "trzyma" dlatego potem mam te rozkminy. Pisze mi tak a teraz np drugi dzien sie nie odezwal.

Ja nie widzę żeby ON ci mieszał w głowie. To TY doszukujesz się drugiego dna we wszystkim, a potem się zadręczasz i męczysz z domysłami.

Facet powiedział jasno (i trzyma się swojej wersji konsekwentnie): nic nie zaiskrzyło z jego strony, ale nie zatrzasnął jeszcze drzwi.
Nie odzywa się, bo nic do ciebie nie czuje i co tu dużo gadać..nie chce mu się.

To, że użył słowa, że "coś go trzyma", to nie znaczy nic ponadto, że chce jeszcze się parę razy spotkać by się ostatecznie upewnić. Ale patrząc po twoim zachowaniu- desperacja maksymalna- nie widzę tego.

Jeszcze z 15 stron natrzaskasz z tym samym pytaniem, bo najprostsze wyjaśnienie jest nie do przyjęcia.
Dramat.

To prawda, jesteś bardzo naiwna.

Albo inaczej: Chcesz udawać głupszą niż jesteś żeby trwać w tej iluzji. Bo jak to jest naprawde to czujesz intuicyjnie i dochodzisz do prawidłowych wniosków.

Jak się uprzesz na faceta, który do ciebie w ogóle nie pasuje - i vice versa- to możesz wziąć winę na siebie. Pakujesz się w gównianą sytuację z własnej nieprzymuszonej woli.
Jak odpuścisz i pogodzisz się z faktami to będzie niczyja wina

Jak dla mnie nie powinnaś przyjmować winy. Stało się, mleko się rozlało. Zawiązałaś supeł emocjonalny na kimś kto tego nie zrobił. Wystarczy zrozumienie powodów waszych zachowań i pozniej wdrożenie poprawek. U niego nie możesz, ale u siebie owszem.
Było kilka powodów m.in niska samoocena, chęć sobie jej podwyższenia związkiem i to z kimś kto nie daje tyle ile tak naprawde Ci potrzeba, tylko jakieś ochłapy. I to wystarczyło byś poczuła "bluesa", ale przecież tak naprawde Cie to męczy. Facet zobaczy, że rzuci jakimś marnym słowkiem, gestem, a Ty juz cała jego i domagasz się odwzajemnienia. Za co? Za to że rzucasz się na kogoś kto pokazuje że nie za bardzo go kręcisz? To odstraszy nie jednego. Wolałbym już stosować tu typowo kobiecą zasade pasywności. Niech się stara, niech podrywa. Dopóki nie okaże mi dużego zainteresowania, to nie będe go chciała, nie będe dawała więcej niż on mnie (a juz te pretensje to jak najgłębiej schować). Oczywiście w dzisiejszej sytuacji to będzie u Ciebie tylko maska, bo dalej kierowałabyś się samooceną, ale przynajmniej nie narazisz się na takie zachowanie ze strony faceta. Poza tym od maski do prawdziwości nie taka długa droga.
I nie analizować co miał na myśli, tylko sprawdzać czyny. A czynów to tu zbyt wielu pozytywnych nie ma.

Wcześniej napisałaś wazne zdanie "sama bym nie chciała być ze sobą w związku". Dlatego od tego zaczniesz i na tym skończysz.

A od czego chcesz zacząć?
Zaczyna się od poznawania i 'koleżeństwa' właśnie z dodatkiem chemii. Potem powinno to przejść w coś głębszego: przyjaźń jako fundament, bez tego nie ma nic. Żadna love tego nie wytrzyma, jeśli ludzie nie lubią i nie cenią siebie bez tej całej chemicznej otoczki.
Do jednego i drugiego (przyjaźni i miłości) potrzeba cierpliwości i czasu.
Ty nie masz tego pierwszego, a on nie chce ci poświęcać tego drugiego.

Niby chce cię poznawać -w teorii- ale w praktyce sama czujesz, że to taka gadka dla gadki, bo do poznawania się potrzebne są chęci i spędzanie razem czasu.
Facet mówi ci coś na odwal się, ale ubrane w złoty papierek, żeby zupełnie nie zrezygnowała, a jednocześnie na 100% nie ogranicza się tylko do ciebie.

I na przyszłość: NIGDY nie pytaj faceta, z którym się spotykasz, czy "możesz spotykać się z innymi osobami" Litości! Są granice wiernopoddańczości..

Ja również jestem ciekawa Twojego wieku, powiedz, nie zbagatelizyjemy sprawy przez to, nie martw sie.

Faktem jest, ze wszystko robisz pod niego "jak zachowam sie inaczej to czy będę mieć u niego szanse???". Sednem jest, ze jeśli NAPRAWDE dostrze
gasz u siebie problem i NAPRAWDE chcesz cos zmienić to musisz sie nakierować TYLKO NA SIEBIE. Nie będzie tak, poprzestawiasz sobie cos na szybko, ubierzesz sie w "niby" sile żeby "niby" pokazać ze Ci nie zależy - choć, uwierz mi, wiem bardzo dobrze jaka to trudna walka powstrzymywać sie choćby od glupiego smsa. I wtedy tym "niby" dystansem go przyciagniesz. Co dalej? Powiedzmy, ze wejdziecie w cos o nazwie "związek", ale Twoje nie pozbierane poczucie własnej wartości będzie o sobie dawało znac Np. zazdrością, potrzebą kontrolowania, robieniem dalszych wyrzutów. Czy naprawde chcesz takiego zwiazku? Jeśli myslisz POWAŻNIE o relacji z mezczyzna to musisz NAJPIERW poukaladac te sprawy.

Przemyśl zatem czy chcesz za wszelka cenę zdobyć chlopaka, którego znasz od 3 tyg. czy moze jednak poukladać swoje sprawy mentalne. Myślę, ze na ten moment te dwie kwestie wykluczają się.

24 lata mam.

A bo wkurz mnie to ze wszyscy kogos maja, kolezanki wychodza za maz a ja nic. Dlatego mam to cisnienie na zwiazek

To straszne. Znam jednak ten stan więc Cię rozumiem. To jest trudny czas: koleżanki znajdują mężów, tym samym jakby przestają być tak bliskie jak kiedyś, wiekszość uwagi poświecają związkowi i planom na przyszłosc, nagle jest coraz mniej wspólnych tematów z "singielką". I jeszcze presja, że czas ucieka, że trzeba trzeba trzeba bo inaczej pustka. To jest mało miasteczkowe myślenie. Rozumiem jednak, że emocje Cię pchają w to. Rodzi się desperacja, która jest NAJGORSZYM doradcą: jest jak choroba, która zaburza myślenie, reakcje, wartości. Czułam wiele razy desperacje i wiem już, ze tym najbardziej odstraszałam mężczyzn. Dwa związki, które "udało" mi się mieć, zaczęły sie w stanie kiedy czułam sie niezależna i tak naprawdę ich nie potrzebowałam, przyciągałam wówczas ludzi do siebie pogodą ducha, swobodą, otwartością. W takim stanie poznałam również chłopaka z mojego wątku: potem jednak zmieniła się moja sytuacja życiowa, powróciła desperacja, chęć "uwieszenia się na kimś", "mienia dla siebie" i jestem pewna, że "wydzielałam" to w jego kierunku zmniejszając tym samym zainteresowanie moją osobą ("im bardziej chciałam, tym bardziej on nie chciał").

I teraz pomyśl: masz ciśnienie na związek, chciałbyś wyjść za mąż = założyć rodzinę. Czy naprawdę chcesz to zrobić w ten sposób? Gość, którego ledwo co znasz wydaje Ci się idealnym partnerem na lata? A może najchętniej zaszłabyś z nim od razu w ciążę i złapała "na dziecko"? Bo owszem, wtedy nie byłoby koleżeństwa tylko wielkie zoobowiązanie i nie mógłby Cię zostawić. A wiesz, że mógłby? Mógłby tego nie udźwignąć, mieć dość i po prostu odejść, wyjechać, zniknąć (>>> poczytaj wątki samotnych matek na tym forum).
DDA oznaczało, że w Twojej rodzinie występowały niezdrowe relacje - podejrzewam- że rodzice trzymali się razem, choć dawno nie powinni, współuzależnienie, toksyczna relacja. A Ty jesteś na najprostszej drodze aby to powtórzyć. Z twoich słów wyłania się taki obraz Ciebie samej: "jestem nieciekawa, nie wykształcona, nie mam co ze sobą zrobić w życiu, jestem głupia i naiwna ale chociaż ładna więc złapię jakiegokolwiek, niech będzie i młodszy, niedoświadczony to chociaż mam jakąś szczątkową przewage nad nim". Pamiętajmy, że zdrowy związek wynika z naturalnego (nie taktycznego), szczerego zainteresowania dwóch osób, które przechodzi w uczucie, uczucia rodzą chęć wspólnego spędzania czasu, robienia wspólnych planów i zoobowiązań. Nie ma drogi na skróty, ani przez seks ani przez ciążę ani przez pieścionek ani przez wspólny kredyt. Można doprowadzić do znienawidzenie siebie samych i siebie nawzajem.

Wiem, że myślisz o nim teraz obsesyjnie, wpatrujesz sie w telefon... Wyobrażasz sobie co by było gdyby, szukasz swojej winy, myślisz jak dalej z tym postępować. Tak, to potrwa trochę i będzie ciężkie, ale potem jest lepiej

Pytasz jak ja się czuję obecnie... Zerwałam kontakt za radą i wsparciem tego forum. Było mi bardzo ciężko, sto razy chwytałam z telefon, jedynie to, że wykasowałam numer, pomogło, oczywiście gdzieś tam się znajdował (na rachunkach telefonicznych), ale droga do niego była dłuższa więc się opamiętywałam. Ciągle jednak zastanawiałam się: "a może gdyby...teraz jestem już jakby mądrzejsza, to może lepiej to poprowadzę.... zobaczy mnie w innym świetle... będę taka niezależna i niedostępna.... bla bla bla... bla bla". Wiem, że jestem niegotowa na tę relację i jeszcze sporo czasu nie będę. I najpewniej nie z nim. Jestem z siebie bardzo dumna, że nie pozostaje mi żaden żal do niego, że coś mi zrobił, potraktował machinalnie. Nie mam też żalu do siebie: uważam, że postępowałam i tak w miarę rozsądnie -jak na moją ówczesną desperację- i zrobiłam wszystko aby ta relacja się udała. Nie wyszło. Od czasu jak napisałam o zakończeniu kontaktu nie odezwał się. Momentami kusiło mnie takie myślenie "och, a może on sam nie wie... może się boi... może to ja mu wysyłam sprzeczne sygnały...a może on mi... a moze jest nieśmiały.... a może wpadł pod samochód w dniu kiedy dostał smsa, leży w śpiączce i dlatego nie odpisuje?"
Rację ma thepass: oceniajmy facetów po czynach , to one pokazują jakie naprawdę jest ich nastawienie. Jesli facet chce, jeśli mu zależy to okaże to  i będzie zabiegał o spotkanie. Słowne deklaracje niewiele znaczą, a słowne półdeklaracje, nie jasne komunikaty - to już naprawdę nic.

Boje sie ze kiedys przez ta swoja desperacje i pragnienie milosci zlape sie byle kogo byle by tylko byc w zwiazku i czuc sie kochana. Poki co tak nie mam, mam duze wymagania co do facetow ale boje sie ze kiedys moja desperacja sie poglebi i gdy poczuje zainteresowania ze strony (niekoniecznie dobrego i odpowiadajacego moim wymogom) faceta, stworze z nim zwiazek. To bylby pewnie strzal w kolano dlatego musze cos ze soba zrobic.
Ze strony tego faceta cisza od czterech dni. Jakis smutek jest, smutek ze znowu mi nie wyszlo ale juz podchodze do tego jakos tak chlodno. Trudno stalo sie. Tlumacze sobis to tak ze moze ktos lepszy jest mi pisany. Tak teraz mysle i tak na prawde mi tez nie podobalo sie w nim kilka rzeczy, mimo to chcialam to ciagnac.zeby bardziej go poznac ale pewnie tez troche z mojej desperacji. W koncu jak ktos napisal dla osoby zdesperowanej wyglodnialej nagle poznanie kogos to takie oderwanie od szarej rzeczywistosci. I faktycznie tak bylo. Ciesze sie ze trafilam na fo forum. Potraficie sprowadzic czlowieka na ziemie ;-)

No mnie podobnie jak ciebie tez kusilo wczoraj zeby sie odezwac ale nie ma sensu. Nie ponizajmy sie, skoro sie nie odzywaja to widocznie maja nas gdzies.

Autorko postu. On na seks nie naciska, bo już Cię zaliczył. A charakterem go nie powalasz. Wolał powiedzieć, że będziecie się spotykać jako znajomi niż że nic z tego nie będzie, bo brakowało mu odwagi.

Jolanka: na czym polegajs te wymagania? Jakie sa? Chce faceta nietuzinkowego, faceta ktory ma swoja pasje i jej sie oddaje. Faceta ktory bedzie mnie zaskakiwal. Niechce faceta typu: kobieta ma byc kura domowa wiec gotuj babo a ja sie piwka napije. Chce faceta z ktorym bede mogla zwiedzic kawalek swiata zawsze marzyl mi sie facet ktory lubi podrozowac. No i wiadomo wyglad ubior bardzo wazny dla mnie. Nie chce miec byle jakiego faceta takiego pospolitego ktorego jedynym priorytetem jest pojscie do pracy a potem napicie sie piwka.
Dlategi ten mi troche zaimponowal.

Widocznie nie przeczytales dokladnie watku stad takie zdanie. On mnie nie zaliczyl bo gdyby zaliczyl to powiedzial by mi "papa" juz po pierwszym jak ty to nazwales zaliczeniu mnie. Facet wporzadku, wiem ze mial dobre intencje i wiem ze nie chodzilo mu o sam seks bo mimo ze wyladowalismy w lozku on dalej chcial sie spotykac i to z jego stron padaly zapytania czy sie jeszcze spotkamy. I nie nie na seks bo sam stwierdzil ze nawet jak by nie doszlo do seksu to normalnie bysmy sie tez spotykali. Sam mowil zebysmy sie lepiej poznali ze wcale nie musi do czegos dojsc (do seksu) proponowal spotkania juz po w miejscu publicznym.No i teoria ze bal sie mi powiedziec ze nic z tego nie bedzie hmmm watpie sam mi powiedzial ze nie wierzy w przyjazn czy tez kolezenstwo miedzy kobieta a facetem

Obawiam się, że dalsza rozmowa nie ma sensu.

Nie masz najmniejszej ochoty na pracę nad charakterem, nad samodzielnością, prawda?

Spadam stąd.

Nie rozumiem o co ci chodzi. Nikt cie sila nie trzyma

Zgadza się poczułam. Świadomie się trochę wymądrzam w wątku autorki aby samej sobie wytłumaczyć sytuację jak to jest kiedy desperacko walczy się o uwagę kogoś, kto jej dla nas nie ma. Podjęłam autoterapię jakiś czas temu i chcę świadomie to przejść by w kolejnej relacji z mężczyzną pójść o krok dalej niż dotychczas.

Elle
Widzisz, że umiem chłodno zanalizować sytuację podobną do mojej własnej. Co więcej umiałam to uczynić, jakieś 5 lat temu kiedy doradzałam mojej przyjaciółce "daj spokoj, poniżasz się, on Cie olewa, ale Ty dalej czekasz na niego w gotowości, to żałosne, weź zajmij się czymś, nie bądź podległa i zależna, bądź samodzielną kobietą, wtedy zaimponujesz naprawdę fajnemu facetowi". Zawsze drażniły mnie nieporadne kobiety. Serio. I popatrz gdzie sama się znalazłam. Co najmniej 5-6 razy.
Dlatego też w moim wątku pisałam: obawiam sie, że mogę się potykać, będę potrzebować wsparcia etc, co wówczas było bardzo drażniące.
Oceniajmy po czynach nie tylko facetów, ale każdego, siebie również : obawiam się o swoje czyny, obawiam się, że wejdę kolejny raz w tą samą kupę. Dziś jestem zdeklarowana, rozumiem te błędy, tą żałość sytuacji, ale mając świadomość, że zatoczyłam to kółko już kilka razy, nie umiem zaufać samej sobie.

PS; Wybacz autorko, ze dominuję Twój wątek, ale z Tobą nie ma na razie o czym pogadać

O boze a co mam jeczec przez milion stron jaka to jestem zdesperowana ze rzucam sie na faceta ktory tak na prawde mnie nie chce? Przyjelam to do wiadomosci i tyle. Napisalan ci moje wymagania a ty z tego kpisz? Kazdy ma inne. Nie wiem ci jest zlego w tym co napisala. Oczywiscie zecnie jest dla mnie wazny tylko wyglad czy tez status faceta ale to chyba oczywista oczywistosc ze chce facets ktory oprocz tych cech bedzie mial tez do mnie szacunek bedzie mnie kochal za to jaka jestem czyli wszystkie te ( nie zewnetrzne) cechy.

Moze nie mamy o czym roznawiac bo ty piszesz jak jakas pseudo psycholozka.

Bo po co mialam o tym pisac? To jest tak oczywiste ze bardziej oczywiste juz byc nie moze.
Zle to ujelam, pisalam to na szybko.
Mam ochote na prace nad charakterem ale nie lubie pisac z kims kto zachowuje sie jak by pozjadal wszystkie rozumy. Sama do niedawna pisalas ze masz podobny problem a tu nagle zmiana o 180 stopni i uzywasz sformulowan: tez KIEDYS  mialam taki problem. To w koncu masz czy mialas?

No masz racje ze tak jest.

Ten facet odezwal sie wczoraj. Napisal mi co robie. Oczywiscie nie odpisalam. Potem drugi sms: "chyba decyzje juz podjelas" nie odpisalam mu nic a teraz kusi..

Witaj ponownie Lacoste,

a powiedz, czy z tego, że przyznałaś mi rację coś więcej wynika?
Przemyślałaś sprawę pracy nad charakterem, nad wzmacnianiem siebie?

Heh dobry pomysl z tymi kluskami ale mysle ze najlepsza odpowiedzia bedzie milczenie.

Nie myslalam o tym jakos "glebiej" ale wiem ze masz racje i chce zmienic swoje zachowanie. Tylko u mnie jest tyle rzeczy do poprawki ze powiem szczerze czuje sie zagubiona.

Nie podjelam zadnej decyzji. Myslalam ze jemu sie odechcialo znajomosci bo tak nic nie pisal wiec uznalam sprawe za "zamknieta".  Nie wiem co zrobic bo mam ochote spotkac sie jeszcze z nim a z druiej strony jest mi to jakies takie obojetne. Mysle ze zostawie to tak jak jest. On po moim braku odpowiedzi tez pewnie to olal.
Nie wiem co ci odpowiedziec na to pytanie. Jestem pogubiona bo jest mi to wszystko obojetne a z drugiej strony chyba bym ise ucieszyla gdyby napisal mi cos jeszcze.

Oj biedna. Rozumiem Cie bo ja mam to samo. Myslalam ze dal sobie spokoj z ta znajomoscia a teraz sie odezwal i ja juz scenariusze jakies tworze. Ale nie! Bede twarda i mu nie odpisze. Do doopy z taka znajomoscia.

Ja mam w domu dwie ksiazki "poczucie wlasnej wartosci" i "kobiety ktore martwia sie za bardzo". Wieczorkiem zabiore sie do czytania

Wiesz ja przed poznaniem tego faceta mowilam kazdemu ze ja najpierw musze zrobic ze soba porzadek a potem brac sie za spotykanie z kims i ew zwiazek. Niestety pojawil sie on i widzisz jak jest. Ta chec zwiazku albo chociaz spotykania (byleby byla ta mila odskocznia) sprawia ze chcialabym mu jednak odpisac. Wiem ze nie napisze ale meczy mnie to ze jest tak nudno szaro smutno.
Wiesz co zauwazylam? Ze wlasnie ja jesli chodzi o jego osobe nie kieruje sie jakimis wiekszymi emocjami tylko wlasnie tym ze ogolnie moje zycie jest nudne i takie szare a ze nadarzyla sie okazja i kogos poznalam to czemu by tego nie wykorzystac.
Na szczescie ktos tutaj napisal cos w stylu, ze to nie moze byc tak ze bede swoje nudne szare zycie kolorowala znajomoscia z jakims facetem. I szczerze? Zrozumialam to i podnioslo mnie to na duchu.
No ale zeby nie bylo tak kolorowo to dalej czekam na moze jeszcze jakis odzew z jego strony. Ale to wydaje mi sie ze juz chyba bardziej dla mojej satysfakcji ze to ja dokonalam ostatecznej decyzji

Ps. I tu cie zaskocze bo nabralam troche dystansu do tej znajomosci. Tak jak pisalam z jednej strony licze na wiadomosc (ale nie jest to jakies nerwowe sprawdzanie telefonu czy sms przyszedl) ale chyba tylko po to by sie dowartosciowac ze to ja to ucielam. A z drugiej strony jakos mi to wszystko takie obojetne.

Tak w ogole to zapomnialam napisac ze poznalismy sie w pracy. On tam sobie tylko dorabia np jeden dzien w tygodniu no i jutro jest mozliwosc ze go spotkam. I teraz pytanie jak sie zachowac?

Cieszę się, że nabierasz dystnsu, do tego właśnie potrzebne jest ucięcie kontaktu.
Mam nadzieję, że to prawdziwy dystans i rozumienie sytuacji, a nie powierzchowne. Jeśli naprawdę zrozumiesz to wszystko to nie będziesz potrzebowała nawet i tej "satysfakcji z ucięcia": po prostu dotrze do Ciebie że to nie jest znajomość, której szukasz i potrzebujesz i że nie warto jej kontynuować. Ale to zajmie trochę czasu

Myślę, że powinnaś dążyć do uniknięcie tego spotkania. ALE absolutnie nie aby mu pokazać, że jesteś obrażona i nieszczęśliwa albo że udajesz niedostępną. A B S O L U T N I E. Po to aby sobie samej oszczędzić zawirować wewnętrzych i burzy myśli (taki przystojny w końcu, takie spojrzenie, a ja się bawię w odrzucanie go, hmmm, może jednak jest szansa).
W twoim wypadku zdecydowanie za wcześnie na konfrontowanie się.

Sama walczę z tym samym: miało się odbyć spotkanie firmy gdzie rok temu pracując poznaliśmy się. Sikałam pod siebie bo nie mogłam sie doczekać aż go zobaczę (może sobie wyjaśnimy jednak.... może jak spojrzymy sobie w oczy.... może to, może tamto). Kupiłam specjalnie sukienkę z (podświadomą) myślą o tym spotkaniu!
Na szczęście spotkanie odwołano/ przesunięto w czasie! Teraz wiem, że zdecydowanie nie powinnam tam iść, walczę wciąż ze sobą bo chcialabym, ale wiem, że nie jestem jeszcze na tyle ogarnięta aby traktować go neutralnie.

Taaaa... Jak dla mnie to mały kroczek w tył jednak zrobiłaś. Dokładnie jak ja z tym zagadniem "dwóch zdań".

No, jak tam ksiażki, przeczytałaś coś?

Caly weekend bylam w pracy wiec nie mialam kiedy przeczytac.

Woem ze sie nie zmienilam i dalej jestem zakompleksiona desperatka ktora chce sie uwiesic na facecie by zaznac odrobiny szczescia. Chodzilo mi ze TA znajomosc traktuje jakos tak chlodno. Pewnie dlatego ze nie dokonca podoba mi sie zachowanie tego faceta. Jest jakis taki malo meski. Taki niesmialy chlopczyk a nie prawdziwy mezczyzna. Pewnie gdyby byl zimnym draniem to emocje byly by inne. Zawsze ciagnelo mnie do pewnych siebie facetow a on jest inny.

Czekam ale chyba bardziej dla swojej satysfakcji.  Wiem, dziecinne