dziwne zachowanie przy rozstaniu

Ja podzielam opinię ale dodałbym aby nie czekać namiętnie aż się odezwie, po części warto też wziąć trochę sobie do serca słowa Iceni i STARAĆ się przejść do porządku dziennego. Nie wierzę aby to było łatwe z racji niedokończonych spraw i stażu związku (dla mnie to była by katastrofa po takim czasie), ale trzeba liczyć, że gdzieś czeka na nas prawdziwe szczęście. Pozdrawiam

Sama popadasz w skrajności, a jesteś rzekomo ich przeciwniczką.

Z 1 strony wynajdujesz jakieś powody z dupy, rzucając przykładami rodem z filmów - spekulując prowokujesz kolejne wątpliwości, co zamknięciu tematu nie sprzyja.
Z drugiej - zaprzeczając sobie - polecasz "przejść do porządku dziennego" nie mając pojęcia w zasadzie o co poszło.

Ogarnij się kobito. Zero logiki w tym co tworzysz..

A autor się ogarnia całkiem nieźle, wpadł zadać pytanie i dostał odpowiedzi. Nie zauważyłam, żeby się ciął z powodu wydarzeń, które go spotkały, ale porady w stylu "Zapomnij o sprawie w 5 min. " czy "Daj se siana, nie dociekaj. Po co ci to?" świadczą jedynie, że daje je osoba, która mało w życiu doświadczyła albo jest b. młoda mentalnie..

Nie, absolutnie nie zamierzam robić ani najazdów, ani nie chcę jej zagadywać na ulicy, ani dzwonić, ani nic z tych rzeczy. Ja tak naprawdę przestałem mieć ochotę na bycie z nią, nawet gdyby nagle jej się odmieniło (w co i tak wątpię). Niestety, będę ją widywał na uczelni, ale ona raczej ma tendencję do odwracania głowy i udawania, że mnie nie widzi. Czyli mnie trochę jej widok poboli, ale mam nadzieję, że przestanie.

Kwestia która realnie mnie teraz martwi to ta, że mogę mieć trudności w zaufaniu w kolejnym związku. Także obawiam się, że mogę wpaść w syndrom o nazwie "wszystkie kobiety to *%#!".

Oczywiście, jej nic się złego nie stało. Wiedziała co robi, a to co zrobiła, było jej wolną, wykalkulowaną decyzją. W żadne jej traumatyczne przeżycia nie jestem w stanie uwierzyć, sorry.

Zaufasz na nowo. Ale nie tak w ciemno i nie odrazu. Wbrew pozorom to same plusy.
Poświęć ten czas na wzmocnienie pewności siebie, stań mocno na nogi i odbuduj poczucie bezpieczeństwa - ta sytuacja mocno te cechy nadwątliła, ale nie jest najgorzej, bo zachowujesz się racjonalnie - w porównaniu z większością tematów

Zaufaj MI - "Nie będzie padać cały czas."

iceni: Zajarz wreszcie, że nikt jej prawa do olania rozmowy nie odmawia. Chodzi o to, że tak zachowują się nastolatki, a nie kobiety które chcą tworzyć związek i to jeszcze bełkoczą coś w pijackim zwidzie o pogłębieniu relacji - narzeczeństwo, małżeństwo..i co jeszcze? może frytki do tego?

Kobieta przewspaniała, tylko może nie ta. Za słaba psychika. Była świadkiem brutalnego napadu uzbrojonych po zęby Tatarów na krakowskiego lajkonika i bohatersko nie chciała mnie narażać, więc osunęła się w cień. Teraz płacze za mną, że musiała zadać taki gwałt własnemu sercu, ale kierowały nią wyższe racje. Iceni, ja naprawdę chciałbym wierzyć, że ona miała jakiś mniej egoistyczny powód. Ale jedna sądzę, że po prostu jej się odwidziało i zaczęła mnie mieć kompletnie w dupie; brutalne, ale cóż zrobić. Potrafię przyznać, że w trakcie naszego związku robiłem różne błędy, od szybkiego irytowania się spóźnieniami po brak sympatii do jej ojca, ale wszystko to w ramach znośności i nie było to bezpośrednią przyczyną zerwania.

I jeszcze jedno: ja nie uważam, że moja była dziewczyna to zło w czystej postaci, wyrachowana psychopatka itd. Wiem, że ma swoje powody. Może kompletnie nie rozumie tego, co się wydarzyło? Może sama jest zagubiona? Ale żaden człowiek nie jest zwolniony z odpowiedzialności, o ile tylko pozostaje o zdrowych zmysłach.

Elle, dzięki raz jeszcze za słowo wsparcia. Tę moją byłą dziewczynę poznałem na krótko po zerwaniu z wcześniejszą (tą wcześniejszą potrafię zrozumieć, bo teraz łyka tabletki od psychiatry, miała problemy, ale za to jesteśmy przyjaciółmi). Zaufałem, choć na początku nie było łatwo. Trwało wszystko super przez 4 lata. Niestety, znowu moje zaufanie padło. Mam nadzieję, że i tym razem się podniesie. Racjonalnie rzecz ujmując, wierzę że są kobiety w moim wieku, które mają zupełnie inny sposób myślenia i pojmowania związku od mojej świeżej-byłej.

Przystałbym na to, ale wtedy, gdyby mi ktokolwiek powiedział, czym ją zraniłem? Postawieniem jasno sprawy, że miga się od kontaktu i jest to wysoce niepokojące?

No wiesz, Elle, igła postawiła tezę, że wydaje się oczywiste, że zraniłem moją byłą dziewczynę. Ja szczerze mówiąc, nie wiem, czym ją zraniłem? Napisaniem, że przerzedza kontakt i jedziemy w dół? No cóż, jeżeli tak, to zgoda, tylko musiałem to napisać, chociażby w imię prawdy i szczerości w związku... Natomiast ani moja dziewczyna nie dała mi znać, że ją czymkolwiek zraniłem, ani ja nie mam pojęcia, czym miałbym to zrobić. Związek dogorywał przez cały rok, dokładnie odkąd ukończyliśmy studia magisterskie. Stopniowo w dół. Nie przypominam sobie czegoś, czym mogłem ją brutalnie urazić.

Kumam, kumam :-)
No właśnie tak to działa, niestety, póki rany świeże... Jak nieświeże, to zresztą tak samo.

Było to do przewidzenia. Przykro mi.

No.
I takie posty to ja chcę czytać.

A nie wiszące gile za księżniczkami ze spalonego zamku.

Też uważam, że należała Ci się szczerość już dawno temu.
I też uważam, że samo unikanie spotkań nie musiało być sposobem na danie Ci do zrozumienia, byś sobie poszedł. Zwłaszcza że tłumaczenia tych faktów były raczej próbą uspokojenia Ciebie a nie odepchnięcia.

I też nie widzę powodów dla szukania wytłumaczenia dla jej zachowania. Związek to nie małżeństwo, ale to nie znaczy, że nie obowiązują w nim jakieś zasady... i że nie należy się komuś szczerość i rozmowa na koniec.

Przypuszczalnie to ona sobie już od jakiegoś czasu układała życie inaczej. Może nie miała pewności, czy z tego co wyjdzie, to nie chciała zamykać sobie furtki. Na koniec zachowała się klasycznie dla takiego toku rozumowania. Jak będzie mieć kiedyś potrzebę, wmówi Ci, że to Ty z nią zerwałeś... że ona tylko pracowała, a Ty nie wykazałeś się zrozumieniem... i dlatego sobie poszła. Jeszcze, całkiem możliwe, będziesz ją przepraszał.

Też mnie przeraża taka bezduszność. Rzeczywiście wyjątkowo wrażliwa osóbka... ale tylko na swoje "ja"... Całą resztę traktuje instrumentalnie.

Brak słów na takich ludzi...

Haha :-D No tak, to nawet gorzej niż gwałt, bo jej mroczna tajemnica ociera się o drzwi Mordoru... co tylko podkreśla kretyńskość całej sytuacji i sprawia, że mam dziś ochotę na film Woody'ego Allena :-)

To stary watek ale trzeba byl reagowac na poczatku 4 lata temu. Widac tu jakas desperacje w byciu z kims.

Witaj autorze,
Utożsamiam się z Twoją historią, gdyż w bardzo podobny sposób zakończyła się relacja z przyjaciółką, nie sposób jestem zrozumieć jej decyzji.
Obecnie, po miesiącu wysilania swojego umysłu, staram się patrzeć na nowo na świat, poznawać nowych ludzi i mieć nadzieję że spotkanie jej na wydziale już nie poruszy pulsu w moich żyłach.
U mnie zaufanie do dziewczyn zmalało, na wszystko patrzę dosyć krytycznie i z rezerwą.
Chciałem zapytać, jak obecnie się czujesz, w jaki sposób radzisz sobie z porzuceniem przez kogoś emocjonalnej relacji na śmietnik?