Dziwny związek...

"po czym ja jako konkluzje rozmowy proponuje rozstanie na jakis czas spokojnym głosem..."

Dla mnie to jest najciezsza bron z mozliwych. Mowienie o odejsciu dla mnie przekresla wszystko, w tym mozliwosc poruzumienia sie. Uzywanie tego jako argument w rozmowie wynika chyba tylko z nie zdawania sobie sprawy z wagi tego, jest tak samo obrzydliwe, jak podle, uzywanie tego swiadomie przez autora jest dowodem ze autor nie bierze pod uwage uczuc partnerki i jest skupiony tylko wylaczenie na sobie, na efekcie

czyli tak jak napisala Elle, bez zmian

A co do zony Roberta, to kazdy potrzebuje zrozumienia, kazdy ma jakies wady, ale tutaj brakuje zrozumienia dla Niej oraz szacunku w postepowaniu, zapominacie tez o celu Roberta, o tym o czym pisal na samym poczatku i pisze ciagle, normalna rodzina mu nie odpowiada, a parnerke zna od 10 lat i nagle mu zaskoczylo ze moze miec jakies problemy

z obserwacji wiem ze mozna komus wmowic problemu, ba nawet leczyc farmakologicznie przez wiele lat, ale to nie rozwiaze prawdziwego PROBLEMU, ktorym jest dostrzezenie w parnerce przez autora watku, innego, rozniacego sie od niego czlowieka i uszanowanie tego, oraz powsciagniecie swoich emocji i oczekiwan

Witam
Nie wiem co napisać bo ...wczoraj zaczelismy rozmawiać...i wszystko co było najgorsze wróciło.To jak koszmar.
Myslałem ze ten ostatni naprawde dobry miesiąc to początek jakiś zmian...a wczoraj jak obuchem w łeb.

Rozmawiamy sobie na luzie,o jednym wątku z tego forum...i pytam jej czy w naszym związku zabiłęm jej spontaniczność(było to w tym watku),odpowiedziała ze tak.
Więc pytam jak sie to objawia,co zrobiłem,kiedy..konkretne zdarzenia...
Ona na to wymieniła mi TRZY .....Nie chciałem isc do kina,Nie chciałem z nią jechac do ogrodu botanicznego...i jeszcze trzecie podobne..przez 9 lat..odmówiłem jej 3 wypadów i ona to nazwała ,,zabiciem jej spontanicznosci,,.
Fakt ze sie unisłem na chwile,podniosłem głos stwierdzając ze to jakas manipulacje,ze to niemozliwe ze odmawiając trzech rzeczy przez 9 lat,osąd jest tak radykalny.
Wtedy ona wyszła z pokoju i....powiedziała że nie bedę na nią sie unosił i teraz ona nei bedzie rozmawiać.No i kłótnia gotowa. Chciałem jeszce rozmawiac ale bez rezultatu.
Dodam ze od dawna juz ona nie stosowała tej swojej wrednej metody ucinania rozmowy bez wyjasnienia...a od 2-3 miesiaecy to sie juz nigdy nie zdarzało.Po prostu jak pisałem wczesniej doszlismy do tego ze nie bedziemy eskalować i wpedzać partnera w poczucie winy..i to działało...do wczoraj kiedy onapowróciła do starej retoryki.

Potem keidy ochłoneliśmy coś mnie tkneło...No tak..bingo! Wizytu u psychologa.

Wiecie co,wszystko bym dopuscił i pomyslał ale nie to ze przez tą wizytę ona wróci do tego co najgorsze.
Psychlożka jej powiedziała ze diagnoza jest prosta...mnie trzeba wyhamować a ją otworzyć...i dała jej do zrozumienia że to ona tkwi w toksycznym związku i powinna sie cytuje ,,ewakuować,, bo za długo ona toleruje moje zachowanie.  Spytała wiec o to moją dziewczynę...odpowiedz była ,,Bo ja go bardzo kocham,, Acha czyli ja jestem tym katem i oprawcą co chce skonczyc związek...ale jednoczesnie ona wcale nie chce odchodzić.Jeszcze wczoraj w trakcie kłótni zaproponowałem całkowicie polubowne rozejscie sie bez żadnego obwiniania sie,dajmy sobie czas. Kategorycznie stwierdziła ze nei ma takeij opcjii.

Spytałem czy mówiła psychologowi o swoich uczuciach,dziecinstwie...o moich uczuciacho dziecinstwie itd. Ona mówi ze po co miała mówić...zresztrą ona mnei o to nie pytała...ja tylko odpowiadałam na pytania...:) ale psycholog stwierziła ze to nie w niej jest wina tylko we mnie,stąd jej takie zachowanie i że ona mówi ze zanim bedzie ratować związek musi najpierw uratować siebie samą....ale to ja chciałem zebysmy sie rozeszli:)....Nie mogę uwierzyc w to co usłyszałem,mi sie to w głowie nie miesci.

Zmienić kobietę czy psychologa..? Bo ja już nie daję rady.Dopiero wczoraj doczytałem po waszych sugestiach że pani psycholog jednak nie ma zadnego certyfikatu do psychoterapii,ze ma tylko studia psychologiczne...ale na stronie opisała ze ma doswiadczenie. Nie staram sie od razu obwiniac wszystkich naokoło....ale sądziłem ze po tej wizycie,nawet jednej moja dziewczyna dostanie jakiś punkt zaczepienia do tego by nasze relacje podtrzymywać...a ona dostała radę by zniszczyć i sie ewakuować.Masakra

Elle przyznaje ci teraz 150% racjii...nic sie nie zmeiniło bo zmiany zachodzą w głowie. Jestem w punkcie wyjscia.

Chyba powinienem przeniesc sie do wątku ,,Cłodne rozstania -Jak obudzić w sobie siłę,, Bo mi tej siły brakuje zeby to samodzielnie zakonczyc bez poczucia winy,którym jestem serwowany na kazdym kroku.

Przeczytałam cały twój wątek i z tego opisu wyłania się obraz jakiegoś niezrównoważonego psychicznie faceta. Moim zdaniem katujesz tą swoją kobietę, rzucasz ją co 5 minut (to jest zgroza, spustoszenie), krzyczysz, wyrywasz się, obwiniasz, czy ty w ogóle widzisz tę kobietę? Jaka ona jest? Czy ty masz jakaś empatię? Hipokryzją wieje z twoich opisów jak nie wiem co. Ona jest twoimi zachowaniami wycieńczona, ona potrzebuje wsparcia, troski, opieki. Ona potrzebuje partnera, nie małpy, która skacze z jednej gałęzi na drugą. Przepraszam, że może tak ostro, ale dawno nie czytałam już tak popapranej historii.

Robert, mam tylko chwilę, dlatego postaram się w telegraficznym skrócie napisać swoje spostrzeżenia po Twoim ostatnim wpisie.

Żaden szanujący się psycholog czy psychoterapeuta nie wchodzi w koalicję ze swoim pacjentem, nie zajmuje stanowiska w "konflikcie" między partnerami, nie ocenia, nie wskazuje na ewakuację ze związku na pierwszym spotkaniu - to są wypowiedziane przez Twoją partnerkę myśli z jej głowy, to jej osąd sytuacji między Wami. To jej PROJEKCJA.
Ja np. na terapi dla par przez kilka pierwszych spotkań miałam wrażenie, że nasze terapeutki mówią do mnie mniej lub bardziej bezpośrednio, żebym jak najszybciej ewakuowała się ze swojego małżeństwa, podczas gdy one tylko zadawały pytania i parafrazowaly moje wypowiedzi. A w tym samym czasie mój mąż "odbierał" zupełnie inny subiektywny komunikat. Paradoks polega na tym, że to, co nam się wydaje, że ODBIERAMY od terapeuty to tak naprawdę jest komunikatem, który sami NADAJEMY.

Aby ruszyć do przodu w kierunku wyjścia z kryzysu, trzeba zrezygnować z UDAWADNIANIA sobie nawzajem, kto ma rację, kto ma większą świadomość na rzecz większego otwarcia się na partnera. W tej chwili żadne z Was nie chce ustąpić, nie chce odpuścić. Każde z Was z osobna jest przekonane, że jest w porządku wobec drugiego, a mimo to relacja kuleje, bo Wy w rzeczywistości macie z sobą słaby kontakt. Dominuje w Was obojgu poczucie zranienia, chęć wycofania się z relacji, ewaluacji i skupienia się tylko na sobie (egocentryzowanie się).
Ale paradoksalnie Wasze rozmowy o rozstaniu łączą Was, bo podczas rozmów o rozstaniu jest między Wami prawdziwa bliskość, uczciwa wymiana myśli i szczere, pierwotne pragnienie bycia razem.

Bardzo mądra wypowiedz. Jest tutaj na forum taki autor, który pogubił się nieco w małżeństwie, zaczął się zastanawiać czy w ogóle jeszcze kocha, chciał się wycofać. Ale on, w przeciwieństwie, do autora tego wątku, skupił się na rozwiązaniu problemu, dojściu do tego, co jest grane (czego żonie brakuje, dlaczego tak się od niego oddaliła) oraz na tym, co on potrzebuje, co może zrobić, aby było im lepiej. I ten facet nie zakrzykuje swojej żony "ty jesteś winna, bo oglądasz tylko seriale", tylko poszedł z nią porozmawiać, dowiedzieć się jak się czuje, zapytać, co się z nimi stało. Bez krzyków, awantur, po ludzku, z otwartością. I on nam pisze teraz tak: muszę spadać, bo idę do żony, praca, pieniądze nie są tak ważne, jak moje małżeństwo, ona.

On też autorze walczy, ty też myślisz, że tak. Tylko spójrz jak można to zrobić na wiele innych sposobów. U ciebie dominuje szantaż emocjonalny, emocje zrównane są z myślami, brak empatii, zobaczenia tego drugiego człowieka takim jakim jest (ze swoimi bólami, traumami, lękami, pięknem).

Tak jak się można było spodziewać - w tej konfiguracji, tj. gdy kisicie się dalej pod wspólnym dachem, taka rewolucja (terapia) nie przejdzie, a raczej nie zostanie wykorzystana w sposób, o jaki chodzi. Co widać po reakcji partnerki, która dokładnie wie, który guzik przycisnąć i co powiedzieć by roberta 'ustawić' w poprzedniej roli - faceta z wiecznymi problemami, pretensjami, niezrównoważonego psych. i jej się to udaje.

A jeszcze wnioski, jakie ona wyciągnęła ze spotkania, choć bardziej prawdopodobne, że je sobie pod siebie nagięła, że problem jest 'poza nią' znowu .. klasyka gatunku.

robert tez klasycznie -zaklina się na wszystko, że tym razem to on już "na to nie pozwoli" itp. itd. ..słowa, słowa, ... na nikim już one wrażenia nie robią- ani na jego kobiecie, ani na tym Forum, ani pewnie on sam nie traktuje słów, które wypowiada poważnie.

Co dalej, ale w kwestii realnych działań, robercie? ale bez pitu-pitu i odgrażania się pliz

Robert
psycholog do dupy. Co to za psycholog, który po jednej wizycie stawia diagnozę. Psychologowie potrzebuję co najmniej kilku spotkań aby poznać pacjenta. Druga sprawa, dobry psycholog nigdy nie wydaje opinii o drugiej stornie jeśli jej nawet nie posłuchał. Trzecia sprawa, to był totalny fuck-up, po co ona poszła skoro mieliście iść razem?

Ja na sam koniec zapytam przewrotnie, co z Toba jest nie tak, ze tkwisz od prawie 10 lat w takiej relacji. Laska jest totalnie obojętna, nie mówi ze Cię nawet lubi, nie macie wspólnego świata, nie jesteście ze sobą szczerzy, walczycie. Jeśli jesteś w takie relacji od prawie 10 lat to znaczy, że z Tobą jest także coś nie tak, że masz jakieś deficyty. "Normalny człowiek" by zwiewał na samym początku.

Ogólnie problem ze mną jest taki że jak się zaangażuje to cięzko mi potem odejsc,dużo mogę znieść.

Natomiast co jest w tej relacjii nie tak z mojego punktu,gdzie tkwi haczyk że to tyle trwa..

Otóż ja uważam że moja czujność została totalnie uśpiona...

-Pierwsze 2 lata sielanka cud miód
-pierwsze dziecko
- nastepne 3 lata pierwsze słabe symptomy...ale nadal nic nie mozna zarzucić(początki biernej przemocy)...zwalane na ciąża,samopoczucie,taka jestem,ja tak mam itd. olałem
-5r ok zwiazku druga ciąża (bezposrednio przed ciążą sielanka)...w ciąży już niezbyt ale spokój w domu bo wiadomo..zaczałem sie troszkę irytować bo symptomy nie miajją ale nie są takie starsznezeby od razu wywracac do góry nogami związek
- 5,7 rok związku już brakowało wymówek mojej pannie wiec zaczałem już naciskać i pojawiły sie juz otwarte konflikty ,epitety itd(najgorszy okres ok. 0,5 roku.
7 rok związku nagle sielanka i moja pani mi mówi ze chce 3 dziecko...odmawiam ....ale sielanka sie przedłuża,moja pani zachowuje sie nagle perfekcyjnie,małymi kroczkami daje sie wciągnąć w nadzieje ze juz bedzie dobrze...pierwszy seks-bach -masz,chciałaś bądz szczesliwa....
Po urodzeniu dziecka całkowita obojetnosc oschłosć....powrót do starej retoryki ze to wszystko przez wyzwiska i kłótnie...mimo ze oczywiscie te konflikty ustały.
Po kazdym takim okresie miałem mętlik w głowie i czułem sie po prostu oszukany,z premedytacją wciągniety krok po kroku.
W pewnym momencie nie ma odwrotu bo człowiek ma 2-3 dzieci,zobowiazania ,i całkowity mętlik w głowie.....toniesz.

Gdyby w naszym związku non stop było zle przez 9 lat ..jak dzis twierdzi moja kobieta..to nie powstały by z tego dzieci...nie powstałoby te tysiace zdjec ze wspólnych wypadów,urlopów,ferii,takze naszych osbistych bez dzici,nie było by wspólnych planów budowy,perspektyw na rozwój firmy itd.

Ostatnio powiedziałem mojej pani ze skoro było tak tragicznie to skąd 3 dzieci,mieszkanie,dom,tysiące fotek na których jestesmy szczesliwi....jak zwykle odpowiedz wymijająca ze to były tylko chwile
Więc wziołem do ręki kalkulator:
pierwsze dwa lata - super
trzy ciąże i powiedzmy 3-4 miesiaczny okres przed ciążami....to są 3,5 roku
potem jak pamietam latem zawsze było dobrze od czerwca do wrzesnia to mamy nastepny rok kiedy było naprawde super...pokazują to filmy zdjecia wspomnienia nie tylko moje,znajomych itd.

Wychodzi mi co najmniej 6,5 roku gdzie nie dało by rady życ w zadymach wyzwiskach i jakiejkowliek patologii ...zostaje 2,5 roku rozłożone równomiernie na ostatnie 7 lat ..mniej wiecej.
To są suche fakty.
Dla mojej panny to 9 lat gehenny..i nie przyjmie zadnego argumentu.

Jak kogos takeigo przekonać ? Szach mat...

Pomijam już to ze mógłbym byc facetem z tzw. złą wolą i dodatko uprzykrzyc nam życie różnymi zdradami,wyskokami,alkoholem -nic z tych rzeczy wprost przeciwnie zawsze w domu zawsze praca,zawsze zycie rodzinne...
Nie byłem miekki...ale przemoc? No way.

A może dlatego to tak wygląda ze panna mi powiedziała że jedno moje wyzwisko przykrywa 50 super chwil:)...Nie ma o czym debatować,bo to miłość nie jest.

Tak Elle ,ja jestem takim samarytaninem...wiesz w kryzesie lubie sie poswięcać,ja już nie liczę na żadną miłość...czekam tylko aż upadnę na samo dno...ona starci do mnie resztki szacunku i tego czegoś co omyłkowo nazywa ,,kochaniem,, - wtedy ona sama skończy ten związek...a ja się wtedy uwolnię,odpocznę. Na inną opcję juz sie nie nastawiam tylko na najgorsze.

Jestem na tyle słaby ze nie potrafie tego sam skończyć i jednocześnie na tyle silny żeby dać sie kroić po kawałku  i przepuścić przez maszynkę...jesli jej to daje satysfakcje..ok,rózni ludzie są na tym globie.

Elle co do byłego...tez jej to argumentowałem - bezskutecznie bo nakryła mnie przysłowiem ,,czego oczy nie widzą..i tak dalej,, Ona uwielbia zyc w matrixie..może być niezdrowo i hu...o ale to nic..póki nie widzę i nie słyszę to niech zdradza na zdrowie.
pozdrawiam

Jesteś po prostu uległym z natury facetem, dlatego jej "siła", choćby pozorna - w postaci chłodu emocjonalnego, przyciąga Ciebie jak magnes, a ja Twoja wylewność i ciepło odpycha, bo ona w swoim Oprogramowaniu za ideał miłości między ludźmi ma relacje z miłym sk...nem, jak jej ex. Ty jesteś przy nim ciepła klucha, sorry

A ta nieumiejętność kończenia i dawania po sobie jeździć.. jesteś jak mój jeden ex. Do szału mnie to doprowadzało.
Na pewno nie skłania to do 'wdzięczności' to co robisz. Ona odbiera to jako mega upierdliwość i twoją wielką słabość.

Oj robert, robert.. gdzie ty tu u siebie widzisz dominujący charakter, bo ja wcale

EDIT: Powiedziałabym, że oboje - prywatnie (bo zawodowo to inna baja) jesteście ulegli, dlatego od partnera oczekujecie tego, czego sami sobie nie potraficie dać - czułości, opieki, ale i stanowczości, siły.. Kogoś, kto potrafi "ogarniać" i przewodzić - a jesteście w tym zakresie jak 2 'minusy', niekompatybilni, odpychacie się.

robert, wybacz, nie jesteś dominujący Ta rola została Ci narzucona poprzez jej brak decyzyjności, inaczej nigdy byś sam się za to nie podjął z czystej potrzeby serca - wolisz partnerstwo. Tu tego nie ma i nie zapowiada się.

Ona potrzebuje bardziej ojca niż partnera. "Ojca" w znaczeniu takim bardzo klasycznym, niekoniecznie pozytywnym - kogoś kto rządzi po prostu. Dlatego ona nie rozumie czego Ty od niej chcesz, ona myśli: "rób co chcesz, na mnie się nie oglądaj, a będę zadowolona jeśli Ty będziesz."
Ale Ty nie jesteś, bo nie potrzebujesz kobiety bezwolnej marionetki i 'cienia' , tylko partnerki..dupa.

Mimo najlepszych chęci, jeśli ona swój charakter zaakceptowała na tyle, że nie widzi potrzeby zmian, to wyprujesz se flaki i kupa kasy poleci na specjalistów różnej maści, a efekty takie j/w.

Taki typ osobowości jak ona trzeba kochać bezwarunkowo, jak dziecko, bo jest dzieckiem mentalnie w istocie.
Będzie pasowała do kogoś, kto lubi rządzić i czerpie z podległości drugiej osoby satysfakcję , ale autentyczną , a dominacja sprawia mu przyjemność, anie męczy i powoduje poczucie osamotnienia.
To nie Twój przyp.

Bo mylisz dominację, która z zasady winna opierać się o niewymuszony wybór tego kogoś na swojego 'mentora' i autorytet' - wtedy masz posłuch i nie uciekasz się do wymuszania niczego, a jeśli nawet, to nie na takiej zasadzie jak u was się to odbywa.
Ty wymuszasz, bo sobie nie radzisz, bo ona Cię kompletnie olewa i nie słucha, więc to jest wynik frustracji u Ciebie, narzucanie jej swojej woli i zdania - nie na tym dominacja polega

Gdybyś faktycznie dominował, "jadłaby Ci z ręki"-  SAMA. Uprzedzałaby Twoje prośby, starała przypodobać (w dobrym tego słowa znaczeniu), itd.
Nie kumasz, bo masz typowe skojarzenia z 'macho', a dominacja to bardziej Mentor niż ciskający się, sfrustrowany facet.

Do tego wszystkiego jesteś niekonsekwentny, mało stanowczy i histeryczny - totalna odwrotność pewnego siebie osobnika, taki, który "ogarnia" ze spokojem i poczuciem sprawczości i siły wew.

Nie rozumiesz..

Dominacja nie polega na rządzeniu tylko wtedy, gdy jest dobrze. Właśnie newralgiczne momenty i to, jak sobie z nimi radzisz, mówią najwięcej.
A jak wtedy się pojawia panika i padasz bezradnie na kolana to masz odpowiedź, jaka to "dominacja" - kogucia

Robert, czy ty nie chorujesz na jakiś psychiczny "przedwczesny wytrysk"? Weź się człowieku wyluzuj, że tak powiem ku*wa. I naucz najpierw myśleć a potem strzelać a nie na odwrót. Albo jest tak jak ja napisałem - psycholog po samych studiach idący po schemacie "przemoc domowa" (bo nie rozumie, że żona chce abyś ją najperw bił a potem płakał i przepraszał - coś się przypomina?;-) albo tak jak napisała Przyszłość - dziewczyna wykorzystuje SWOJE interpretacje rozmowy z psychologiem do walki w małżeństwie znacznie je zniekształcając. Przyszłoć to przerabiała w real lajfie. Możliwy jest też gorszy wariant - i jedno i drugie. Cyli nakładanie się obu. Nic nie wiesz a się podniecasz. Jak chcesz się DOWIEDZIEĆ co się dzieje to postaraj się być przy następnej rozmowie, i PRZY ŻONIE(!) spokojnie wyjaśnij psycholożce z jakimi "WNIOSKAMI" żona wróciła od niej (powtarzam koniecznie przy żonie) hehe. Następnie poproś psycholożkę o wyjaśnienie, jak ma się to do wymagania bezstronności przy prowadzeniu terapii ;-).
Po  jej zachowaniu zorientujesz się co umie. Jak zacznie się czerwienić, krygować i wykręcać kota ogonem to ją zmieniasz i tyle. Tłumaczyłem JAKIE WYMAGANIA musi spełnić osoba podejmująca się terapii. Chcesz się rozwieść to idźcie do jakieś "wioskowej szamanki" za 5 złotych - bedzie jeszcze taniej.
Co mi się wydaje dziwne - człowiek wiedzący o co tu chodzi miałby POWAŻNE WĄTPLIWOŚCI czy podoła terapii...

Zachowanie Twojej dziewczyny z tym nieodzywaniem się itd przypomina mi trochę moją mamę, czego nie byłam w stanie wytrzymać, wiem jak to boli.
Osobiście radziłabym się wyprowadzić, a nie grać i brnąć w to dalej.
Przecież nie jesteś i nie będziesz szczęśliwy będąć z taką kobietą.
Z opisu wynika , że jesteś naprawdę fajnym facetem i los się w końcu do Ciebie uśmiechnie ).
Powodzenia i głowa do góry !
Może Ty się przyzwyczaiłe ś trochę, ale to nie ma sensu naprawdę.

Dokładnie- w tym związku to paradoksalnie partnerka autora 'dominuje'. Poznać to po tym, że osoba uległa zawsze zastanawia się jak dogodzić tej drugiej, a co ona myśli, co planuje zrobić, co czuje,  co ja mam zrobić by było dobrze , etc. etc.
W centrum uwagi jest ona, robert jest bo jest, ew. wykonuje jej dziwaczny plan.

"Apodyktyczny" nie musi znaczyć dominujący.. znowu mylisz pojęcia.
Apodyktyczne są np. stare baby, mohery itp ale czy takiej baby ktoś się boi? ktoś jej ustępuje? Raczej traktuje się je jako upierdliwy folklor i nikt się z ich zdaniem specjalnie nie liczy.
Ja tak odbieram podejście Twojej partnerki do Ciebie. Od czasu do czasu zrobi coś, żebyś przestał rzęzić za uchem jak zepsute radio i czeka aż odpuścisz, bo zna cię doskonale i wie, że jeśli chodzi o konsekwencje i stanowczość to masz jej w sobie tyle co ...

Weronka, robert zrobi oczywiście co będzie uważał. A jak na uległego faceta przystało nie zrobi nic, tylko będzie czekał na cud ale mniejsza.

Ale zacytowałam to zdanie, bo akurat to Forum jest doskonałym przykładem tego, że wielu ludziom owszem ZALEŻY, ale z pobudek, które z miłością niewiele mają wspólnego.
Najczęściej są to potężne braki z dzieciństwa, które powodują przyciąganie niewłaściwych partnerów na zasadzie kompatybilnych dysfunkcyjnych wzorców.

Przypadek roberta jest, uważam, identyczny, tyle że na pierwszy rzut oka ciężej go zobaczyć w tym świetle, bo rzadko kiedy to mężczyzna ujawnia się z problemem, gdzie to on ma syndrom kkzb, a kobieta jest unikaczem bliskości.

Elle,
dokładnie, nie zrobi nic bo jak sam napisał

Elle
obiektywnie rzecz biorąc to tak jest to pseudo poświęcenie. Ale on myśli, ze się poświęca naprawdę tylko coś mu tu przestaje grać.

Tak jest - ona nie tyle nawet "nie rozumie", bo głupia nie jest, co w stosunku KONKRETNIE do roberta nie odczuwa potrzeby sprostania jego potrzebom czy sama z siebie nie odczuwa braku większej bliskości z nim.

Ja tak miałam z jednym z poprzednich partnerów - tez żyliśmy jak brat z siostrą i to "funkcjonowało" dopóki jednemu z nas nie zaczynało to przeszkadzać, wtedy się rozchodziliśmy, bo żadne z nas jednak ochoty na zacieśnianie relacji nie miało. To był właśnie taki przekalkulowany związek z rozsądku jak wasz.

Jak pomyśle, że mogło się skończyć 3 dzieci i 10 letnim skamleniem o ochłapy czułości, rozmowy i uwagi to... Jestem wdzięczna za tamto doświadczenie i wiem, że nigdy więcej takich związków na pół gwizdka, a w zasadzie to ciężko taki układ nazwać związkiem - strach przed samotnością i zobowiązania, tyle.

No więc dokładnie o to mi chodziło
Żeby kogoś pożądać musi być fascynacja, trzeba partnerowi w taki czy inny sposób imponować..tu tego nie było i nie ma.
Robert łudzi się, że jest w stanie wymusić cokolwiek terapią. w tym przypadku - przy jej podejściu- ten pomysł jest z góry skazany na porażkę, ale już tak hipotetycznie czysto - gdyby ona w ogóle zdecydowała się na terapię taką naprawdę, to ja widzę większe prawdopodobieństwo posypania się tego układu nawet niż posklejania go, bo ona by sobie wiele rzeczy uświadomiła w tym - jak bardzo go nie pożąda i jak mocno sa niedobrani i o ile teraz jeszcze go w miarę "znosi" obok siebie, tak wówczas mogło by to przejśc w odczucie obrzydzenia.

Z tego nic nie będzie, tym bardziej im bardziej robertowi "zależy", bo robi się coraz bardziej klaustrofobicznie w tym ich układzie i ona z zimnej Betty przekształca się pomału w bardzo zmęczoną i momentami depresyjna, płaczliwą kobietę, która będzie coraz trudniejsza.

Robert ma ogromny deficyt (prawdopodobnie z dzieciństwa) - jest mocno 'niedokochany' , albo matka była zdystansowana emocjonalnie - stąd jego lgnięcie i pożądanie w stronę kobiety dla niego (powtarzam: DLA NIEGO)  niedostępnej uczuciowo.
Cała reszta to jego próby dorabiania ideologii i na siłę doszukiwania się plusów w układzie, gdzie uczucie płynie tylko z 1 strony.

Ja też tego nie kupuję. Myślę, że dla roberta 'super' to te momenty, kiedy pozwalała mu "dotknąć cycka" i specjalnie nie musiał się płaszczyć i niczym nie podpaść przez kilka m-cy wcześniej.
Czyli szczególnie wtedy, kiedy miała okres fiksacji na punkcie płodzenia potomstwa. Bo nie sądzę, żeby w łóżku z lodowej królowej przekształcała się dla roberta w demona seksu wieczorami i pożerała go tam

A dlaczego dopiero teraz mu to zaczęło przeszkadzać..Dobre pytanie.
Ja myślę, że zawsze w jakiś sposób mu przeszkadzało, tyle że wcześniej jako osoba mniej dojrzała jeszcze bardziej łudził się, że to 'normalne' i ludzie, zwłaszcza rodzice dzieciom, tak po prostu żyją -obok siebie, jak para współlokatorów, a te lepsze momenty to tylko od święta. Na pewno jakąś strategie wyparcia przez te lata stosował.

Ale z czasem i obserwując zapewne jak to może wyglądać u innych, pomału zaczęły się przez ten mur wyparcia przebijać wątpliwości i narastały za każdym razem, gdy konfrontacja z partnerką dobitnie dawała mu odczuć, że jej nie zależy "aż tak", mówiąc delikatnie i czara goryczy pomału zaczęła się przelewać.

Jak go czytam to czasem wydaje mi się, że już się przelała, ale wyjął na tę okazję jeszcze 'cięższą artylerię' mechanizmów wyparcia i teraz opowiada sobie bajeczki o tym jak to kocha się poświęcać..bo coś musi sobie powiedzieć, by nie zwariować w tym domu bez klamek.

Elle
ja jestem taka mądra bo też przeanalizowałam swoje życie z ex mężem. I tez się godziłam na wiele rzeczy, np. na chłód emocjonalny. Wiesz, racjonalizowałam sobie, jest porządny, nie bije, nie pije, nie szlaja się, inteligentny. Doszłam o co u mnie chodziło, deficyty, deficyty, deficyty! Godziłam się na takie jałowe życie, chociaż nie byłam szczęśliwa. I paradoksalnie to co zrobił mi mój mąż (co oczywiście było horrorem, kurestwem i takie tam na tamten moment) to uwolnił mnie od tego wszystkiego bo ja sama z siebie nigdy bym nie odeszła ani nie zdradziła, ale godziła się na tą bylejakość. Szkoda że doszłam do tego po ponad 20 latach, z dwójką dzieci. Cóż, trudno, lepiej późno niż później .

Robercie,
Zastanawiam się, co bym czuła, jaką motywację do podjęcia starań, do dokonania zmian, do uczynienia jakiegokolwiek kroku w celu naprawy relacji bym miała, gdybym co kilka dni słyszała: "To może się rozstańmy", raz wypowiadanego w uniesieniu, gniewie a innym razem spokojnym, zrównoważonym tonem?

Jeśli ze swoją Partnerką komunikujesz się na takim poziomie emocji, jak ten, który prezentujesz w swoich postach, to trudno Wam będzie się dogadać nawet w sprawie tego, czy kurczak na niedzielny obiad ma być w majeranku czy w sosie miodowo-musztardowym, a co dopiero w sprawie pomysłu na Wasze bycie razem. Nie chodzi mi tu o to, że zawsze masz mieć twarz wesołego Buddy z chińskiej porcelany, ale o to, iż Twoje życie emocjonalne przypomina wyładowania elektryczne na słupach wysokiego napięcia.

Funkcjonujesz w rzeczywistości zbudowanej na "chcę" i "nie chcę", podobnie jak Twoja Partnerka. Usiłujecie wyznaczać granice, oparte na tym chciejstwie - niechciejstwie i wykreślać linię, która według każdego z Was ma być narysowana gdzie indziej. Każde z Was ustawiło na niej "strażników" (długość związku, trójka Pociech, trudne dzieciństwo, nostalgia za poprzednim związkiem, kłopoty z ekspresją) i toczycie walkę o swoje, nawet podczas zbliżeń... Powołaliście na świat dwoje dzieci w okresie tymczasowego rozejmu, a to trzecie też już było wynikiem batalii z "chcę dziecka" wygranej przez Twoją Lubą. Stałym elementem sporu są Twoje "chcę, aby się otworzyła, uwolniła emocje", lub "nie chcę tak żyć". Z jej strony zaś " nie chcę o tym rozmawiać", " nie chcę się rozstawać". Ile można wojować? I czy to wojna stuletnia? Podjęta decyzja o wizycie u psychologa - jednej jedynej dotychczas- też już zamienia się w pojedynek o "strefę wpływów", czyli o słowa psychologa, które są interpretowane, jako  pociski skierowane w jedną ze stron. Po co to wszystko?

A może nie potraficie podjąć decyzji o Waszej przyszłości na tak lub nie, bo formuła wojenki jako formy bycia w związku właśnie się wyczerpała, a jedyne role, które umieliście odegrać, były rolami wojowników i musielibyście zmienić i sztukę i charakteryzację?

Witam. Próbujecie tu na siłę tłumaczyć te sprawy pod kątem psychologii i ubierać w bardzo przeróżne nazwy, które mało mówią zwykłemu rozmówcy. Świat jest dużo prostszy niż opisujecie.
Są mężczyźni męscy (pewnie 10%, określani jako egoistyczni i wrodzy, a jednocześnie budzący krew w żyłach) i mniej męscy (zwykle określani jako nudni, dobrzy i ciepli). Są kobiety kobiece i mniej kobiece. Kobiece stać na samca atrakcyjnego. Mniej kobiece nie (choć prawdopodobienstwo "zaliczenia" takiej jest duże z powodu dużego zapotrzebowania).
Są ludzie brzydcy i ładni. Brzydkich nie stać na ładnych, ale o nich marzą (dużo częściej kobiety, które potrzebują więcej by osiągnąć pożądanie niż look jak u płci męskiej); kobiet których autentycznie podniecają ulegli (niewystarczająco męscy dla danej kobiety)  także jest niski procent, ciut większy niż ludzi aseksualnych (0.1%).; z kazdym dniem zwiazku wypala się chemia sterowana hormonami i czy traktujemy partnera dla nas jako odpowiednio męskiego/kobiecego. Pozniej musi przyjsc przyjazn, by to zostało aczkolwiek bez wiekszej frajdy. Pozniej seksem steruje samo libido, a nie pożądanie. Pożadanie jest zalezne od człowieka, a libido od nas samych.;

Kobiety mało seksowne czekają całe życie na seksownego mężczyzne, ale nie stać je na takowego na nic więcej niż relacje w której będą zranione (krótkotrwałą, kochanka, bycie trzecią). Mogą o nim fantazjować, mogą spotkać takiego w pewnym okresie życia, ale taki nie zwiąże sie z nimi na dłużej (choć dziecko zrobić może);

Robert dla swojej żony jest nieseksowny, nie ma czym jej imponować, więc degraduje go i używa jak przedmiotu;
jak większość mężczyzn którzy są dobrymi mężami, przyjacielami, odczuwają emocje, więc zachowują się podobnie jak kobiety;
to rodzi toksyczność, tylko to, nie żadna psychologia
kobieta z kobietą w związku by się zagryzła (hetero), szczególnie gdy ma temperament - duże libido
dwie kobiety by uznawały że są niewinne, obie uwazalyby siebie za najlepsze i obie by sie nie szanowały, poniewaz nie dominują nad ludzmi i swiatem jak niektorzy mezczyzni (stąd pociag do władzy, pieniedzy lub swiatka kryminalnego);
kobiety z niskim libido mogą wybrać mezczyzne nieseksownego
albo będą karciły się za swoja chęć seksu, fantazje. Wpędzi to je w obłęd i uznają to za chorobę psychiczną.
To nie choroba. To pęd kobiety do samca atrakcyjnego, którego nie może uzyskać ponieważ ani on jej nie chce, lub nie ma go w otoczeniu.

Mężczyzni mniej męscy stają się mizoginami co jest skutkiem braku pożądania u kobiet (kobieta zawsze obwini ze taki mezczyzna ma wady osobościowe, jesli cos jest nie tak z nim i ma prawo chcieć być pożądanym, ale to wywoła u niego złość na kobiety i niezrozumienie), lub tkwią w niewiedzy w związku z rozsądku gdzie kobieta mówi że kocha, wierzy że kocha, ale nie kocha bo czeka na wielką namiętność i czasem ją znajduje. Wątek podobny jest tu
http://www.netkobiety.pl/t79845.html

Pozniej kobieta kalkuluje jak widać na przykładzie i wini tego mniej męskiego, dopisuje mu wiele wad które ma sama, ale ich nie widzi.
Ten męski za to zwykle jest idealizowany, rozbudza namiętność ledwo dotykając kobietę, nie musząc jej uwodzic i nastrajać;
Tamten z kolei będzie przyjacielem ponieważ jest kopią kobiecych cech, co kobiety nie rozbudza, a bardziej złości lub nudzi. To wina hormonów, bo miłością damsko męską kierują tylko hormony. Reszta uczuć jest rozsądkowa, jak przy milosci rodzinnej.;

Kobiete nazwą bardzo zle, obwinią ją, uznają za zdradliwą ale ona tego nie mogła opanować. Z racji inteligencji usprawiedliła to i nie zobaczyła hipokryzji w swoim działaniu i ocenach;
Mężczyzna taki krok po kroku będzie degradowany i wpadnie w depresję, choroby (ukazujące jego słabość genową);

Kobiety mniej atrakcyjne wiążą się z mniej atrakcyjnymi bo lepszych zainteresowanych nie spotkały. To związek z wygody, który zwykle konczy się zdradą kobiety, odejściem w pierwszej lepszej okazji gdy spotka tego bardziej męskiego. Jest jeszcze chłodna kalkulacja (zwana wyrachowaniem), czy to się opłaca, jak będzie życie wyglądało i ile można oszukiwać samca nieatrakcyjnego, by nadal z nią był;
Mężczyźni cieszą się, że zostali przez nie wybrani, ale nie wiedzą że to nie jest miłość. Stają się ulegli bo to prawo natury. Kobieta nie pożąda, więc wszystkie winy przypisuje temu mężczyznie. Robi to bardzo inteligentnie. On może z nią walczyć czym nastroi toksyczność, ale nigdy nie wygra.;
Deficyt mężczyzn bardzo seksownych i dominujących daje o sobie znać, ale takie są prawa przyrody. Takich musi być mniej, by świat nie stanął na głowie. Nie byłoby komu odchować dziecka (męski mężczyzna nie zna sie na tym), a jednocześnie sama atrakcyjnosc straciłaby na znaczeniu.;

Samiczka która ma atrakcyjnego samca zawsze jest uległa i nie potrafi od niego odejść. To w psychologii nazwie się głupio pod tytułem osobowości uzależnionej, a prawda leży tylko i wyłącznie z mocy pożądania. Im atrakcyjniejszy mężczyzna tym pożądanie większe i tym trudniej organizm kobiety na to reaguje (hormonalnie).
Dzieci w układzie rozsądkowym (miły spolegliwy mężczyzna) urodzą się lub będą chore, ponieważ związek jest niedopasowany. Jak strzelam jest to 80% chorej ludzkości. Procent rozwodów jest wysoki ponieważ brak jakościowych, przystojnych i seksownych mężczyzn. Nie jest to kwestia wychowania jak próbujecie oceniać, a słabych genów, niskiej podaży testosteronu który powinien rozgrzewać kobietę.

Społeczenstwo jest chore właśnie przez to że samce słabe kopulują (bratersko) z kobietami niedopasowanymi. Psycholog jeszcze nikogo nie wyleczył, bo na to nie ma rady. Ludzie w większości powinni być leczeni hormonami, by się dobrze czuli, aczkolwiek jest to bardzo kosztowne i zdradliwe;

Wspomnienie tego że jest to kobieta i pewna siebie i płaczliwa jak skrzywdzone dziecko?
Nic dziwnego, gdy nie spełnia się w sferze miłosnej.
Kobiety mają złożoną osobowość, a złożona jest z różnych odczuć. To nie tylko jedna strona, a dziesięć. I niestety dziesięć musi być spełnionych by była szczęśliwa. Stąd tak wysokie wymagania kobiet co do mężczyzn. Nie mogą tego sobie zaniżyć.

Extra teoresial proponował by pomóc w zapewnieniu poczucia bezpiecześtwa jej emocjonalnemu dziecku. To właściwie prowadzi do przywiązania i miłości platonicznej. Tak robią mężczyźni z którymi się chce przytulać, ale nie uprawiać seksu.;
Ci którzy nie przytulają, a są męscy - kobieta ich kocha na zabój, obsesyjnie; także jest nieszczęśliwa bo taki mężczyzna nie zapewnia bezpieczenstwa jej emocjonalnemu dziecku, za to kobiecości owszem. Z dwojga złego kobieta woli jednak kobiecość, a emocje u swojego dziecka;

Pastwicie się nad Robertem i innymi uległymi mężczyznami (uczuciowymi, poświęcającymi się, współczującymi), ale to nie ich wina i nie jest to do wyleczenia. Genów nie da się oszukać. Kobieta w tym układzie zawsze zwycięży. Z samcem jakościowym także, ale dopiero po wyfrunięciu motylków (2-3 lata), lub nie dojdzie do tego ponieważ to on zdradzi i będzie trzymał kilka srok za ogon, a cierpienie kobiety w związku z tym że jest gorsza (on jej nadal imponuje) napędza pożądanie. Ten świat jest prosty. Kobiety kopulują z pożądaniem tylko z samcami o swietnych genach, z którymi uważają że są ich najlepszym wyborem. Reszta jest związkami z rozsądku, ponieważ nie trafiły na swój ideał a tych jest bardzo niski procent - m.in dzięki tym felernym kopulacjom ze słabymi, którzy w świecie przyrody by zginęli.

Nic dziwnego w tym związku nie ma. Większość takich jest, a juz zawsze gdy miedzy partnerami wypaliła sie chemia (max 3 lata + brak przyjazni). Robert zle sie zachowuje z powodu tego ,ze ONA GO NIE KOCHA JAK KOBIETA, jego to wkurza i nie wytrzymuje. Tłumaczy mu w głupi sposob (np o tej spontanicznosci) czemu tak jest. Kompletnie nie jest to przyczyną tylko brak milosci. Odejść nie odejdzie, bo nie ma odpowiedniego kandydata + są zobowiązania typu dzieci. Mało kto wytrzymuje bycie oszukiwanym (kocham, ale nie chce czulosci). To sie nazywa kocham cie, ale nie jestem w tobie zakochana. Normalne w wiekszosci zwiazkow po czasie, lub gdy mezczyzna jest dobry, usłużny i mało władczy.
;;;;
na koniec
Ludzie powinni sie wiązać na swoim poziomie atrakcyjności. To zmniejsza ryzyko rozstania. Jeśli mężczyzna musi kobiecie imponować, by się zakochała tzn że jednak powinien być od niej lepszy. Dlatego związki toksyczne (psychologia) to takie w których mężczyzna poniża kobietę, a ona nie umie odejść. Kwestia kolejny raz hormonów. Agresja i zdominownie kobiety kobietę rozkochuje, zamiast odrzucać.
Kobiety są obdarzone różną podażą estrogenów w surowicy dzięki różnym fazom owulacji, a to zaburza im kwestię atrakcyjności męskiej w danym dniu. Nie mają na to wpływu, jak na całe zakochanie i rozpalenie. Dlatego też często odczuwają wątpliwości czy kochają. Jeden dzien kochają, drugi nienawidzą. Nastroje szaleją. Rozbudzać to może namiętność, ale kolejny raz psycholog powie że jest to zakochanie toksyczne. Nie jest. Jest rządzą seksu i przyjemności.
Fazy owulacji sprzyjają do tego, by w pewnym czasie potrzebować mężczyzny męskiego (seks), a w drugim mniej męskiego (dom). Niestety posiadanie dwóch jest niemożliwym układem. Samiec męski zabiłby słabszego, dlatego kobiety tak często zdradzają mimo że uważają że kochają obecnego partnera, lub nagle przestaje im się podobać gdy spotykają tego lepszego.

Jesli ona nie udawała tych 2 lat sielanki to miłość sie wykonczyła właśnie wtedy (i został człowiek jako czlowiek a nie jako mezczyzna i kobieta). Jesli sielanka wraca to wtedy gdy chce coś ugrać (dziecko), a Ty czujesz sie wykorzystany i oszukany. Związki z reguły są tylko po to, by mieć kogokolwiek kto sprawia przyjemnosc, robi dzieci i mozna sie nim pochwalic,pozalic. Sama sielanka napędzana przez hormony lub manipulacje nie trwa długo. Im starsze osoby tym trudniej im odejsc, cos zmienić chocby dlatego ze moze sie zepsuc reputacja takiej osoby. Ona jak 99% kobiet wierzy, ze wina jest po Twojej stronie. Tak to jest, gdy ma sie partnera który cokolwiek zarzuca, odczuwa, ma wymagania co do jego traktowania, a druga strona nie wie lub nie chce sie przyznac czemu tak jest.

Kobieta zawsze będzie posądzona o niską wartość, gdy ulegnie samcowi o wyższej wartości. Niestety tylko to wywołuje zakochanie u kobiet.
Wszyscy odeślą ją na leczenie psychiki, a jedyne co to powinna zrozumieć że to normalne zakochać się w kimś atrakcyjnym.
Ten atrakcyjny za to nie ma powodu by wiązać się z gorszą, dlatego ma dużo partnerek i sobie z łatwością wybiera. Zwykle dopiero jak już libido i testosteron opadnie, lub pod presją norm społecznych, wiary czy też spotka samicę która uznał za jak najbardziej idealną na tym etapie życia (i byc moze wpadnie z dzieckiem jako zależność, wezmą ślub, a pozniej ją zdradzi po cichu). Mężczyzna męski także nie nadaje się do odchowania dziecka, ponieważ nie rozumie gdęgania i płaczów (uczuć). Jest bezsilny i go to irytuje (irytacja wzbudza chęć walki, lub gdy nie można walczyć ucieczki - stąd wypad do kolegów na piwo). Także nie rozumie kobiety, dlatego z nią nie rozmawia zbyt dużo, jest niewylewny i nie zacieśniają więzi psychicznej (przyjaźń). Ten z kolei chce zrobic dla dzieci wszystko. To oznaka braku wysokiego testosteronu, androgenów. Nic z tym nie zrobi i może w tym tkwić dalej, gdy okaże się że kobieta przyprawiła mu rogi (i będzie to wg niej jego wina - tak, bo jej nie zdominował). I tak jak pisałyście. Prawdziwa dominacja opiera się na szacunku drugiej osoby wobec niej, czyli poczuciu byciu kims równorzędnym lub gorszym. Kobieta nie zdradzi jeśli libido ma słabe, aczkolwiek przy męskim mężczyznie libido kobiety i tak wskakuje na wyzszy poziom. Robert został użyty tylko do wypełnienia roli społecznej kobiety czyli mania dzieci i tworzenia związku, ale ona nie jest szczęśliwa. Czuje sie wybrakowana, tak jak i on. Podsumowujac. Mezczyzna o słabych genach (nieatrakcyjny dla niej teraz lub OD ZAWSZE) przekazał geny, a kobieta nie rozumie czemu nie ma prawidłowych uczuć, daje bzdurne racjonalne wymówki, które nigdy nie pomagają w rozbudzeniu milosci, chęci. Jest tylko przywiązana czym nazywa miłość (jak i mnostwo podobnych kobiet), choc wiez przyjacielska psuje sie przez konflikt potrzeb. Prawa zwierząt odcinek 1. Psycholog nic tu nie pomoże. Robert jedyne co mozesz zrobić to stać sie atrakcyjniejszym. Byc moze wtedy. Niestety jest to walka z wiatrakami, poniewaz nie wiesz czy ją to rozbudzi, a takze robisz to konkretnie w celu rozbudzenia jej. Rozczarowanie moze byc duze. Musialbys robic to dla siebie. Nie robisz więc widocznie nie masz na to siły.

chcesiezyc
Dobrnęłam do końca i jest to zupełnie niespójne. Choćby kilka przykładów, facet który ma wysoki poziom testosteronu nie musi być agresywny i dominujący. Druga sprawa, kobiety które majką niski poziom libido też zdradzają, męscy mężczyźni też się dobrze czują z dziećmi i je wychowują (znam takich). Dlatego kompletnie się nie zgodzę z tymi tezami.

Poza tym, człowiek to coś więcej niż biologia i hormony, to wychowanie, życie w społeczeństwie, że o systemie wartości nie wspomnę.

Trzymaj się Robert, powodzenia.
Swoją drogą w jakiś sposób pociesza mnie fakt że u mnie mogłoby się skończyć tak jak u Ciebie...

To typowa manipulacja na poziomie "dziecka" a nie dorosłego.

Dobrze rozumujesz, ze ona nie cierpi bo nic nie czuje, ona to tylko przyjmuje na poziomie intelektualnym, ale nie uczuciowym. Ona traci poczucie bezpieczeństwa-czytaj stabilizację i przewidywalność, ale to nie jest żadne głębsze uczucie.

Weronka smutne jest to ze niektórzy tutaj na tym forum,którzy mnie nie znają ,nie widzieli na oczy ...czują bardziej ze warto...niz kobieta z którą jestem. To pokazuje  tragizm sytuacjii i twój post jest tego przykładem,że nawet obcy ma w sobie te empatie ,jakieś uczucie..a moja włąsna kobieta jej nie ma. To smutne ale nikt temu nie jest winien.
pozdrawiam

Teraz już rozumiem, dlaczego na wizytę u endokrynologa trzeba czekać pół roku w tej kolejce po "miłość".

Twe słowa z " hymnu pochwalnego" na cześć pracy gruczołów dokrewnych i ich roli w życiu człowieka, mogłyby być umieszczone na szyldach wszystkich gabinetów endokrynologicznych świata...

Jednak Twój pean, mimo moich kłopotów z miłością, nie wzbudził we mnie potrzeby natychmiastowej konsultacji z tego typu specjalistą, ale raczej doprowadził do migotania przedsionków z powodu nasycenia    słowami "samiec jakościowy" (sic!), "samica", "kopulacja"...

Sądzę, że masz całkowitą rację w tym, iż w przypadku oparcia swego życia na determinizmie biologicznym, jednostki które kopulują powinny przed nawiązaniem jakiejkolwiek relacji z innym samcem lub samicą, zbadać przynajmniej poziom TSH, aby nie doprowadzić do wyniszczającej "kopulacji braterskiej" (jak to zostało określone w Twoim poście.

Musisz jednak wiedzieć, że ten glob zamieszkują nie tylko osobniki kopulujące, ale też istoty o znacznie bardziej wysublimowanych strukturach czuciowych, u których akt kopulacji w wyniku zaawansowanego rozwoju psychicznego ewoluował w kochanie się...

Jakkolwiek Twój dzisiejszy post zdumiał mnie niepomiernie i mam nadzieję, że uda mi się jakoś wyjść z tego stuporu katatonicznego jeszcze przed zjedzeniem podwieczorku.

Ludzie!!! Pomocy!!!

aurora....może autor miał na myśli ,,że pożądaniem damsko-meskim kierują chormony,, ,a bez pożądanie ciężko o miłość...to tutaj jeszcze ma to jakiś tam sens..:)
Ale nie wiem ja autorytetem nie jestem..ja jestem ofiarą.
pozdrawiam

Robert, ona Cię kocha.., przecież nie sama "macicą" myśli.. Uspokójcie się proszę, wyjdźcie z tego impasu, ten kryzys w brew pozorom może Was wzmocnić. Odetchnij trochę gdzieś. Rozejść się jest tak łatwo...