Dziwny związek...

Może dodam soć jeszcze od siebie.
Otóż nieskromnie powiem że ogólnie jestem osobą bardzo zaradną życiowo,nie mam i nie miałem nigdy problemów z zarabianiem,wiele rzeczy umiem załatwić,w domu zrobić wlasciwie wszystko,jestem otwarty i pomocny dla ludzi,znajomych ..wiele moich znajomych mi to mówi, tak ogólnie że facet z zasadami i silny psychicznie...ale taki się stałęm po moim nieudanym związku jakieś 13 lat temu kiedy zostawiła mnei kobieta która byłą moim ideałem..wtedy straciłęm całkowicie głowe i zachowywałem sie ..no bardzo dziwnie:),swiat mi sie zawalił... ale tamto to przeszłosć wtedy powiedziałem sobie ze nie skrzywdzi mnei już zadna kobieta...ale znowy po wielu latach zostałem zaskoczony....bo kiedyś myślałem że zdrada,olwewnie,porzucenie,kłótnie...to są krzywdy...dziś widzę że można życ z kobietą która mówi że kocha,mówi ze nie odejdzie a jednoczesnie na codzień pokazuje mi pustkę uczuciową ...Ja nie jestem w stanie tego pojąć. Stałem sie także przez to zazdrosny jakiś czas temu,a baaardzo długo już tego uczucia wczesniej nie miałem,i myslałem ze nie wróci..dziś wiem ze zdrady czy innego nie ma a jednak...dokładnie widzę że ona sowje uczucia skierowuje gdzie indziej..tylko nie wiem gdzie.
Przecież każdy ma jakiś słaby punkt,musi być jakiś sposób by przekonać się o prawdziwości jej uczuć..tylko jak to zrobić? Zniknąć bez słowa?

carmen boy masz racje najprawdopodobniej ona wie ze ja nie chce odejść,kiedyś po długiej rozmowie jej powiedziałe spokojnie że jeśli bedzie tak robić i nie wyjasni mi o co chodzi to ja odejdę w końću. na te słowa ona powiedziała spokojnie..że jak chcę odejsc to ona nie bedzie mnie zatrzymywać,ale po co gadam takei bzdury skoro tak naprawde nie chcesz odchodzić,nie manipuluj mną:) - zagieła mnie na maxa...No i wez tu takiej coś pokaż ...
Mam już tak dosyć tego mętliku psychicznego ,ale znowu nie wiem co z tym zrobić...tak jak kiedyś.Wpadłęm w bardzo podobny wir zdarzeń jak w poprzednim związku,choć tutaj są całkowicie inne okoliczności i zachowania..a uczucie w głębi takie same.
W sumie wiem że są tylko dwa wyjscia:
1.trwać w tym i się psychicznie męczyć
2.odejść ,zerwać kontakt i..tak samo się męczyć psychicznie(wiedząc ze zostawiam osobę która mówi ze kocha) - paranoja
Którą kopertę wybrać:)
pozdrawiam

Enona ...ja raczej jetem prostą konstrukcją:) Jeśli dziewczyna mi mówi ze kocha,ze nie odejdzie...To mam myśleć że jest odwrotnie? To się w moim mózgu nie dodaje:) Jak mam sobie wytłumaczyć takie sprzeczności...i to tyle lat?
Jeszcze dodam parę rzeczy bo mi sie teraz wszystko przypomina.Może to ułatwi diagnozę.
Otóż zawsze nasze rozmowy/kłótnie o to końćzyły sie w ostatecznym rozrachunku tym że ona obiecała że bedzie inaczej.I rzeczywiście nagle stawała się otwarta,miłą,zagadywała,rozmawialiśmy o wszystkich,inicjowała seks itd. ale zawsze czułęm ze ona to robi na siłę że tak troszkę gra rolę bym nie gadał,nie marudził i nei poruszał tego tematu...i wtedy kiedy tak sie zachowywała jak milkłem,byłem usmiecniety,szczesliwy,miły itd no wszystko co trzeba...mijał jakiś czas..miesiąc-dwa i to sie znowu zacierało...tak jakby ona powolutku,powolutku znowu wracała automatycznie do starej relacjii,efekt był taki ze w pewnym momencie zamykałem się w sobie...i jak zwykle przejmowałęm inicjatywe ..i teraz ja jakby zaczynałem biegać wkoło niej...w końću otrzezwienie,frustracja i złość że znowu to ja o wszystko proszę a ona bierność całkowita.Takie cykle 1-3 miesieczne powtarzają sie od lat...
Oczywiscie jesli ja nie doprowadze do rozmowy i nie pokaze inicjatywy to mogę zapomnieć z jej stroy o jakiejkolwiek inicjatywie...Jakby to opisać..oddalamy sie od siebie emocjonalnie ...a jej to w ogóle nie przeszkadza,tak jakby kompletnie nie potzrebowała,rozmowy,przytulenia,seksu,wspólnego spędzania czasu,ale nie spędza go też poza domem..po pracy najczeciej idzie spać ,potem komputer/tv do wieczora i tak codziennie.
Mówie do niej ..ogladamy mam fajny film? Ona - jasne. I tak oglądamy w milczeniu i spać. Mówię jej  - jedziemy pochodzić po sklepach - ok..jedziemy...pochodzimy wracamy do domu ,spać i cisza.I tak jest we wszystkim. Ja mam kilka hobby gdzie spedzam takze wolny czas..nic jej nie interesuje,ona nie ma hobby poza pracą,kiedyś tak nei było..nawet jak ją coś nei interesowało co ja robię to i tak chciała przy mnie być...teraz nic. To wygląda tak jakbym miał kolegę i ciągle go nagabywał i namawiał na spędzanie czasu ze mną i interesowanie sie moimi sprawami.Dołuje mnie to ze ciągle muszę ją ,,namawiać,, do wspólnego życia...które sama wybrała i któego ona nie chce końćzyć.

Dodam na koniec ze mamy po 37 lat,więc nie jakieś młode,,szczeniaki,, co sie dogadać nie mogą..no ale jak widać stare psy też niekiedy mają z tym kłopot:)

No jesli tak robiłaś to troszkę by się zgadzało.
To może powiedz czemu tak sie zachowywałaś a teraz cierpisz? Czemu nie podtrzymywałas tej miłości by twój facetnie miał chęci odejscia..przecież to nielogiczne i destrukcyjne.

No tak utrafiłaś w sedno,też uważam że to jedyny wyjście.Tylko ciąglę zadaję sobie pytanie: dlaczego?
Przcież każdy człwoeik potrzebuje uczucia, bliskości,no takich zwykłych rzeczy, nawet najbardziej wyrachowany facet...który jest twardy jak głaz na codzień tego potrzebuje..a kobiety to już w ogóle...ile trzeba mieć w sobie siły i zaciętości by nie odzywać sie do kogoś w jednym mieszkaniu przez miesiąc..? Dla mnie to nienaturale i idiotyczne.

Ja natomiast jestem takim człowiekiem ze jeśli jestem w związku to jest on dla mnei motywatorem do pracy do działania,ma to jakiś swój cel by budować sobie zycie i w pracy i w domu, jeśli ja pracuje zeby np. zbudować dom to robię to dla rodziny..itd. a nie egoistycznie tylko dla siebie.I pootrzebuje w domu takiego wsparcia mentalnego, ze ta druga osoba jest ze mną i mnie popiera zeby to miało sens musi być taka motywacja.ja przynajmniej tak mam...a tutaj pustka,tzn. aprobata ale bez emocjii,entuzjazmu.Powiem tak żeby moją kobietę zaskoczyć,wydobyć z niej jakieś emocje jakieś WOW ! to nie wiem co bym musiał zrobić...nie ma sposobu by nią zatrzęsło

Jeśli chodzi o czas i życie to wielokrotnie jej mówiłem że czas ucieka żyjemy więc bierzmy z życia pełnymi garsciami...ale to jest ewidentnie w próżnie,jakby nic nie docierało..i ona na codzień ma dobry humor...jakby jej to życie wystarczało całkowicie do szczęscia,to co dla niej jest szczytem szczescia ,dla mnie jest jakąś namiastką,nic nie znaczącym motywem.

Fakt ze w pracy jest ambitna,tam oddaje dużo energii,i kocha to co robi...nawet widzę jak wraca z pracy jest niesamiwicie nakręcona,naładowana tymi obowiązkami,wyjscie do pracy sprawia jej radość,w domu całymi godzinami,w weekend potrafi siedziec nad papierami z pracy i autentycznie widzę że jest to dla niej hiperprzyjemność,i ja to doceniam,cieszę sie z tego ale ,życie osobiste jakby dla niej mogło nie istnieć.Tak jakby w pracy traciła energie do zera.

Gdybym ją spytał czy jedzie ze mną na działkę,albo gdziekolwiek to niewyrażna mina,zniechęcenie..przymus,ale jesli jej powiem ze jedziemy na działkę i niech wezmie swoje papiery z pracy coś sobie porobi a ja zajmę sie innymi rzeczami to już jest zadowolona.
Kiedyś jej spyatłem jak siedziała nad kompem jakieś rzeczy także z pracy, czy może do mnie przyjsc ...to powiedziała ze nie teraz bo musi coś tam zrobić, więc spytałem czy naprawde komputer jest dla niej lepszy niz seks ze mną odparła...Nie..ale teraz musze posiedziec i coś zrobić:)..ręce opadają...przeciez wystarczyło by zeb przyszła dała buziaka i np. powiedziała przyjde za godzinke jak zrobię...ale ja o takim czymś mogę pomarzyć,ona nigdy nie uzewnętzrnia takich uczuć w taki sposób.

Stuacja jest nietypowa bo jej to zycie pasuje a mi nie,wiec ja ciagle zabiegam o zmiany,i jest obojetnosc,albo kłótnia.

Napisałeś, Robercie, że ona nie zdradziła Cię i nie ma nikogo, kto mógłby zawładnąć jej uczuciami.
Z czego to wnosisz, skoro czujesz jednocześnie, że gdzieś jednak te uczucia lokuje?

Po pierwsze kiedyś ją pytałem,to wyśmiała;) po drugie my własciwie cały czas sie widzimy,Raczej nie miałaby technicznie jak i kiedy tego zrobić..chociaż kobiety wiele potrafią:)

Ale rzeczywiscie jest kilka symptomów ze mogłoby to wyglądać że ma kogoś na boku..ale tyle lat? No i kiedy oni mieliby sie spotykać? Ona jest tylko w pracy i w domu.

Jedno wiem na pewno że jest jakiś tajemniczy powód jej zachowania,jeśli go poznam to będę wiedział co robić,najgorsza jest niewiedza i ..niepewność.
A najbardziej dobija mnie ta jej konsekwencja.Pytam jej ot tak z uśmiechem: Dlaczego tak sie zachowujesz bezuczuciowo,co sie dzieje?
Odp. zawsze ta sama -  Oj nie wymyślaj,wszystko jest ok taka jestem,nic złego przecież nie robię.

No właśnie.
Zdziwiłbyś się, ile wieloletnich romansów przez długi czas było tajemnicą dla zdradzanego partnera. Również te z "kolegą z pracy", na przykład.
Jak przejrzysz tematy, choćby na tym forum, zrozumiesz, o co mi chodzi.
Nie twierdzę, że tak jest, ale ta jej obojętność jest więcej, niż zastanawiająca.

Tak manipuluje:)

Poważnie mówiąc,moze mój opis jest jednostronny ale to ja mam problem nie ona,no to więc co mam napisać,piszę jak się czuję w tym związku.
Jak napisałem wczesniej u nas nie ma problemu z życiem na bieżąco tzn. praca,rodzina,kontakt itd. jest problem ewidentnie w samym związku. Jeśli chodzi o ślub ,masz 100% racjii moja panna już dawno chciała ale to ja nie chciałem,ale spróbujcie mnie nie oceniać od razu,moi rodzice są rozwiedzeni i mam blokadę,powiedziałęm jej kiedyś że przyjdzie na to czas a jesli bez slubu przetrwamy to trzeba się cieszyć.Ona jakby juz o tym nie mówi.
Ja stąpam twardo po ziemi...ale w końcu przecież to jest moja kobieta od lat,nie mogę być taki ostrożny,bezuczuciowy jak na początku przez cały czas. Moze ma na to wpływ wychowanie,ja byłęm wychowywany mimo rozwodu rodziców w takim ciepłóym rodzinnym domu i dziadkowie itd. natomiast oja kobieta wzory miała z domu raczej zimne,jej rodzice żyje obok siebie ,są dla siebie zimni i bezuczuciowi,jedynie podczas imprez rodzinnych zachowują pozory...może to sie z domu wzieło..nie wiem...ale jednak przez pierwsze 3-4 lata było super,tzn. ona była taka kobieca,troskliwa,przejmowała sie,mimo ze nie zaliłem sie nigdy jej to widząc że coś jest nie tak w pracy czy w ogóle,pytała,rozmawiała,wręcz nagabywała zebym powiedział co jest itd. a teraz mógłbym trupem w domu paść i pewnie by nie zauważyła. Nie jestem egoistą co chce tylko na siebie kierować uwagę,ale jakieś minimum..zresztą pierwsze lata związku są dla mnie odnosnikiem,wiem jak było i jak mogło być dalej.

No, to chyba sam sobie odpowiedziałeś na swój problem.
Odmówiłeś sformalizowania związku.
Twoje tłumaczenie "ostrożnością po nieudanych związkach" przyjęła tak, że i ona poczuła się "nieodpowiednia" dla Ciebie.
Czy rozmowa o małżeństwie nie miała miejsca trzy, cztery lata temu?
Doszła do wniosku, że nie warto się starać i tak doszło do tego zobojętnienia. A że nie chce z własnej inicjatywy robić zamieszania w swoim życiu, dobrze jej, jak jest.
Co o tym sądzisz, biorąc pod uwagę mój poprzedni post?

Ot i mamy:
"Kali ukraść krowę - bardzo dobrze, Kalemu ukraść krowę - bardzo źle" znaczy: Wy mnie zrozumcie, ja jej zrozumieć nie potrafię...
9 lat bez formalnego zalegalizowania... 9 lat temat w zawieszeniu, 9 lat czekania... na nie wiadomo w sumie czy w ogóle realny do zrealizowania tema ślubu (a dzieci???)...
Hmmmm - Ile można czekać i "nadskakiwać" na dokładkę.
Chyba po prostu przestała się NAZBYT starać, bo i tak nic to nie wnosiło nie była DOCENIONA> Jak w szkole
Zajęła się CODZIENNOŚCIĄ... może straciła nadzieję na cokolwiek z Twojej strony?

Mówicie ślub....cholera może macie rację..w końcu ją kocham ...własnie przed chwilą z nią rozmawiałem...i znowu mnie udobruchała;),stwierdziła ze najgorsze co mógłbym zrobić to sie wyprowadzić bo dzieci by to odczuły ..i powiedziała ze ona beze mnie nie wytrzymałąby i znajdzie mnie na końću świata,iżebym sobie wybił durne pomysły z głowy ...bo jestem jej naukochańśzym misiem:)

SZczerze to jestem w szoku...bo ona taka nie jest czesto ale jednak potrafi mi pokazać i przekazać miłość:),może nie tak mocno i często jakbym oczekiwał ale w końću do cholery nie jestem pępkiem świata,muszę chyba mieć więcej pokory:)
Ok dzięki wam kochani za pomoc,naprawde to doceniam,trochę mi to pozwoliło inaczej spojrzeć na ten związek
pozdrawiam

Tak mamy trójkę kochanych maluchów;)
Nie nie jestem jedną nogą w zadnym zwiazku,jestem z natury monogamistą;)
pozdrawiam

uzależniony;)

Teo nie wykluczone że tak jest ze ona ma stabilizacje i miłość jej nie jest potrzebna w nadmiarze,czyli mam się nie zadowalać rzucanymi ,,ochłapami,, tylko ..znależć kobietę która da mi pełnię szczęscia? Ok to nie takie trudne,problem w tym ze znowu na początku będzie fajnie a po latach przyjdzie nowy motyw i tak w kółko macieju..życia może nie starczyć.Ja zawsze starałęm sie pogodzić mój temperament ,potrzeby i budowanie jakiejś przyszłości...tylko zawsze jakaś kobieta ma inne zdanie na ten temat,jak mi sie trafi kochająca to znowu pracy przez 5 lat nie umie znależć,jak mi sie trafi seksowna to sie puszcza,jak mi sie trafiła z dobrą pozycją zawodową i kasą to znowu ma inne wyobrażenie o miłosci w związku....uj by to strzelił:) Najlepsze doświadczenia miałem za młodu..wtedy w ogóle nie starałęm sie dla zadnej to same za mną biegały,ale jak juz mam dzieci i związek powazny to co tez mam sie nie starać i latac na wódke co 2 dzień? Bezsens.

czytając opis zachowania Twojej kobiety, jakbym czytał opis zachowania samego siebie będąc jeszcze w związku i to nie jednym a kilku poważnych trwających po kilka lat. W moim wypadku to zdrowie nie pozwoliło, zresztą praca też. Tak samo jak Twoja partnerka jestem pracoholikiem, bezsensowne picie piwa w weekend przy grillu dla mnie to strata czasu, wolę pracować albo robić to co lubię niż np. siedzieć ze znajomymi i gadać o głupotach. Efekt tego jest taki że jestem sam. Z zewnątrz patrząc taka postawa wygląda na egoizm itd. zawsze będąc z jakąś kobietą nigdy nie była mi obojętna, ale po prostu potrzebowałem koszmarnie dużo czasu dla siebie. Najlepiej czułem się w pracy tak jak Twoja partnerka, w domu własna firma itd. czasu na wyjście gdzieś brakowało zawsze.

Z drugiej strony taki powód mojego zachowania był spowodowany moją słabą kondycją zdrowotną, problemy gastryczne, żołądkowe itd. dlatego rzadko gdzieś wychodziliśmy itd. wolałem uciekać ze swoimi wszystkimi problemami zajmując się pracą......

Nie jedna chciała mnie zmienić i nie udało się... taki charakter, w przypadku Twojej partnerki sprawa jest jasna według mnie, taki charakter i albo to akceptujesz albo tak jak u mnie odchodzisz, zmiana jak już będzie to na krótko a potem znowu wszystko wróci do normy.

W moim wypadku było tak, że jak już udało mi się kogoś poznać na początku angażowałem się w związek bardzo, jednak z czasem charakter brał górę i pomimo że kochałem swoją partnerkę itd. widziałem swoje błędy to moje sprawy były priorytetem i po prostu związek się wypalał.

też już nie jestem 'młodzieniaszkiem', zaledwie parę lat mlodszy od autora, samemu źle, z drugą osobą też źle bo nie ma czasu na swoje sprawy, priorytetem jest praca po 16 godzin dziennie, bo przecież co innego można robić..... też dorastałem w 'zimnym domu', brak rodzinnej atmosfery, rodzice się nie kochali itd.
taki charakter i tyle, albo się to akceptuje albo nie, według mnie szansa na zmianę słaba, ja się starałem przez 10 lat i mi nie wyszło pomimo że były lepsze okresy.
Ewentualnie spróbujcie psychologa, mnie nie pomogło, poprawa była na okres kilku miesięcy i potem znowu to samo więc....

Robert, dawno mnie tu nie było, przez przypadek trafiłam na Twój wpis i nie mogłam przejść obok niego obojętnie.

Ja widzę tutaj konflikt potrzeb wynikający zresztą najprawdopodobniej z innych wzorców wyniesionych z domu. Jeśli ja dobrze rozumiem, to Ty w związku oczekujesz adoracji i zainteresowania, natomiast Twojej towarzyszce wystarcza, że jesteście razem, ma faceta, który jest przy niej i o nią dba,  macie funkcjonujący dom rodzinny i pracę.

Podejrzewam, że tak było od samego początku, tylko po 9 latach przyszła mała stabilizacja, zaczęła się proza życia i skoro nic nie odwraca uwagi, to pewne rzeczy się wyostrzają i stąd znalazłes się tutaj. (Moim zdaniem jej romans w pracy w tym przypadku jest mało prawdopodobny. Wiadomo, wszechwiedząca nie jestem, ale wyszłabym raczej z takiego założenia). 

No i moim zdaniem sytuacja jest niełatwa, ale nie przesądzona.
Dlaczeg niełatwa: bo moim zdaniem Twój problem wynika z różnic między Wami - wzorce z domu i osobowość, a niestety do końca zmienić osobowości się nie da. To, że jej na Tobie zależy widać moim zdaniem na podstawie tego, że jak porozmawiacie, to jest jakaś poprawa. Ale potem, jak dopadnie Was codzienność (obowiązki w pracy czy związane z dziećmi) to wracacie na stare tory. Fakt, że nie "lata za Tobą' nie znaczy, że nie jesteś dla niej ważny albo że Cię nie kocha. Po prostu być może jest to osoba dla której bycie razem na co dzień i funkcjonujący dom oraz dbanie z Twojej strony jest dokładnie tym, czego potrzebuje. Wielkiego okazywania uczuć - już niekoniecznie. (Tak kusząc się o interpertację alternatywną: to że Ci nie da buziaka, jak coś robi a Ty ją wołasz? Cóż, może woli skończyć, co ma do roboty, bo praca ma większy priorytet jako źródło utrzymania (zwłaszcza jak się jest z facetem, który co jakiś czas straszy odejściem) niż chwilka czułości, na którą będzie czas potem) Niestety, to co dla Ciebie jest ważne i potrzebne, dla niej może nie być takim samym priorytetem.

Dlaczego nie przesądzona: bo najwyraźniej sporo Was łączy, skoro tyle czasu jesteście ze sobą i dlatego, że Ty szukasz sposobu, jak sobie z problemem poradzić, zamiast od razu "zabrać zabawki z piaskownicy".

Ja sugerowałabym jednak popracowanie nad komunikacją, bo czasami człowiek ma klapki na uszach/oczach i wydaje mu się, że mówi to, co chce powiedzieć, ale niestety druga strna odbiera to inaczej. Pamiętać o otwartości na inność drugiej strony i mieć gotowość samemu coś odpuścić. Nawet jeśli brak emocji jest główną diagnozą, którą postawiłeś, to w sumie nie wiadomo, co kieruje nią w konkretnych sytuacjach. Może np. jest po pracy zmęczona, dlatego tylko TV. A może nie inicjuje niczego, bo jest już tak przyzwyczajona do Twoich starań, że jej bez wyraźnego syganłu do głowy nie przyjdzie, że ma coś zrobić. A może właśnie jej się odechciało nazbyt starać. A może przeżywa jakieś sprawy, o których nie wiesz, a którymi z jakiegoś powodu nie chce/możę się z Tobą dizelić. To są oczywiśćie spekulacje, ale może głębsze zrozumienie, dlaczego się pewne rzeczy dzieją "rozjaśni" Ci w głowie (oczywisćie to że pytasz nie znaczy, że będize Ci odpowiadała - moja teza jest taka, że ludzie sami czasem nie wiedzą, o co im chodiz Wiem, nie jest to pocieszające)
Warto jest również upewnić się, że język którym mówisz jest zrozumiały dla drugiej strony. Przykładowo (nie odnoś proszędo Waszego związku, chodzi o ilustrację): dla osoby zadaniowej łatwiej będize umówić się, że np. co drugi weekend robimy sobie coś dla siebie i to ona coś wymyśleć. Dla romantyka jest to sztucznie wykreowany schemat, bo pewnie wolałby spontaniczną kolację przy świecach, ale jeśli nie jest z drugim romantykiem, to może tego nie mieć (dostając w zamian dumę, że ambitny partner radzi sobie świetnie w pracy i nie jest) itd.

Czasami taka praca nad komunikacją jest ze względu na te klapki możliwa do zrealizowania tylko z pomocą z zewnątrz, stąd wcale niegłupią radą jest skorzystanie z pomocy zewnęrznej - kto powiedział, że do mediatora czy terapeuty trzeba iść dopiero jak jest tak źle, że ledwie jest co zbierać.

Trzymam za Ciebie i za Was kciuki i mam nadzieję, że uda się Wam znaleźć jakis sposób na przebudowanie relacji. Bo nawet na podstawie tego, co piszesz, macie bardzo dużo i wielu facetów trafiających na kobiety toksyczne, księżniczkowate, zdradzające itd powiedziałoby, że szukasz dziury w całym. Szkoda byłoby nie spróbować dopasować brakującego elementu, dzięki któremu ten związek dopełni się dla Ciebie tak, jakb tego potrzebujesz.

Robert, każdy Twój wpis  coś nowego odkrywa.
Dla mnie pojawiły się dwie konkretne rzeczy. Pierwsza: męczy Cię brak inicjatywy z jej strony.  Zakładam, że ten brak inicjatywy traktujesz jako zobojętnienie ? bo skoro się nie stara, to jej nie zależy?
Natomiast warto się zastanowić, co jest przyczyną  takiego stanu rzeczy. Czy to coś zupełnie nowego? No to od kiedy? Co może być przyczyną?
A możę tak było wcześniej, tylko Ci to nie przeszkadzało/nie zauważałeś? I sie pewne nawyki wyrobiły. Bo skoro do tej pory Ty miałeś rolę organizatora, to nie ma się co dziwić, że ona nie ma takiego stylu myślenia.  No i niesety trzeba włożyć sporo pracy, żeby z takimi nawykami walczyć, chociaż ja wierzę, że do pewnego stopnia można.
Wydaje mi sie, że dobra komunikacja (jasna, stanowcza, konkretna i precyzyjna odnośnie oczekiwań) i odrobina cierpliwości (trzeba czasu na zmiany, a czasem i powtórek z wykładu) może pomóc. Może się to wydawać sztuczne i na siłę, ale może coś zmieni.
Postawiłabym też może taką tezę, że ona po protsu nie ?czuje? mimo Twoich tłumaczeń, że pewne rzeczy są dla Ciebie istotne i dlatego niespecjalnie przykłada się do ich relizacji. Ja bym się zastanowiła, jak się z nią skomunikować, żeby wiedziała, że coś jest dla Ciebie NAPRAWDĘ ważne.
(Tak na marginesie to sama poniekąd rozumiem Twój problem, bo mam koleżankę, która robi indetycznie, tzn. jak ja coś zaproponuje, to jest fanie, ale sama rzadko z pomysłami wychodzi, a często nawet w ogóle nie pomyśli o tym, żeby mnie w swoje plany włączyć. I mimo że koleżankę uwielbiam, to sam schemat zachowania jest na dłużą metę męczący. Natomiast patrząc na jej relaccje z innymi, to nie jest personalne tylko ma po prostu takie nawyki działania i myślenia. To moja koleżanka a nie partner, wieć ja odpuściłam i po prostu asertywnie sama mieszam się w jej plany i organizuję, bo w przeciwnym razei pewnie urwałby nam się kontakt, a tego na razie nie chcę)

Druga rzecz, którą ostrożnie wnioskuję na podstawie Twojego wpisu to to, że Twoją partnerkę też chyba dopadła rutyna. Macie już swoje schematy i dlatego jak robicie coś standardowego, to jest to nadal fajne i miłe, ale nie tak ekscytujące jak wyjśćie samemu, gdzie nie wiadomo, co się stanie. Dlatego wyjście do kina jest ?no, ok?, a już wyjazd na wycieczkę i balowanie jest ?ekstra?.
Cóż, być może to jest taka faza, którą kiedyś przechodzi każdy związek z takim stażem jak Wasz. Co się robi, żeby sobie pomóc ? rozwijać siebie,  żeby ona znowu się mogła zainteresować, zmienić standardy codziennego życia, zrobić razem coś nietypowego itd. Nie mądrzę się, bo się aż tak nie znam. Niestety, poniważ ona nie widzi problemu, to ewentualne pokierowanie tym aspektem chyba spadnie na Ciebie. Nie mówię, że to fair, ale czasami tak się dzieje, że jedna osoba przejmuje stery.

Natomiast błędem moim zdaniem jest poszukiwanie w tym co było kiedyś wzorców do tego, co jest teraz i przed tym zdecydowanie przestrzegam. Nie ma sensu traktować starych rozmów na gg inaczej, jak tylko do sentymentalnych wspomnień. 9 lat temu byliście innymi ludźmi, w innych  momentach życia. Motylki (czyt. chemia) wam latały w brzuchach i milusio było . A po 9 latach są obowiązki, dzieci i głowa zajęta obsługą dnia codziennego i mniej "przestrzreni" na bycie dla siebie.  Nie ma co oczekiwać odtoworzenia tego, co było na początku. I może właśnie to zwiększa Twoją frustrację, bo wracasz do niemożliwego.  Zresztą, czy ty się w ogóle nie zmieniłeś? JA bym się skoncentrowała na tym, co zrobić, żeby z tym co masz tu i teraz Tobie było lepiej w ramach, które masz. Może jak sie skoncentrujesz, to coś jeszcze dasz radę wymyśleć??? (Wiesz, każdą rzecz można interpretować dwojako - filtry nałożone na własną percepcje, albo Ci podpowiedzą "O, idzie do kina ze mną, ale będize fajnie i jaki film zajebisty obejrzymy" albo "O, idzie do kina ze mną, ale z łaski i w ogóle to powinna sama mnie była zaprosić"
 
To chyba tyle z mojej strony.  Niestety gotowych rozwiązań nikt nie poda, zwłaszza, że nikt tu nie zna waszego życia, więc powyższe to są tylko sugestie.  Myślę natomiast, żę warto wyjść z założenia, że można przy chęci i wysiłku obydwu stron tę sytuację poprawić.

P.S, Dzięki za miłe słowa.

Jedna rzecz mi sie nasunela bo jak to jest, kiedy ktos ma duzo wolnego czasu, ma sile, ma ochote a jak jest kiedy go nie ma, jest ciagle, NOTORYCZNE, zmeczenie?! Z tego co piszesz oboje prowadzicie odpowiedzialne "zycie" zawodowe a Twoja kobieta jeszcze musi dokanczac prace w domu, a poza tym, jak sam napisales, "baluje na niej do 4-5 rano....i nie słyszę zeby byłą zmęczona czy niechętna" i jeszcze pierze, sprzata, gotuje, zajmuje sie dziecmi... i tu jest caly pies pogrzebany.  Nie dziwisz sie ze Twoja kobieta jest wypalona bo kilku latach takiej charowy? Rozumiem, ze gdyby nie pracowala ale u was jest inaczej. Pan sobie odpoczywa po pracy... Moze odwroc role i teraz przez 3-4 lata zacznij wykonywac te obowiazki a kobieta niech 100% czasu odpocznie. Od dzis pierzesz, gotujesz, sprzatasz, zajmujesz sie dziecmi ale robisz to tak ze nie pozwalasz swojej kobiecie na wyrecznie siebie. I to ze ma ugodowy charakter, nie wypowiada tego ale kojarzy sobie te sytuacje, w domu z Toba, dlatego tak chetnie gdzies sama wychodzi. Moja diagnoza jest taka ze za wszystko odpowiada to wlasnie o czym powyzej napisalem. I wine za ta sytuacje ponosisz Ty. Oczywiscie kobiety zwykle narzekaja ale Tobie trafila sie nie narzekajaca i nie musi mowic ze jest zmeczona jesli jest zmeczona. Bo zmeczona takim zyciem na pewno jest. W kwestii rozrywek tez mozecie sie roznic. Nie dla kazdego np. wyjscie do kina czy na zakupy jest czyms atrakcyjnym. Sa jeszcze wystawy, spotkania, spacery, turystyka, sporty, itp. Jest wiele sposobow spedzania czasu, ktorych nie praktykujecie.

Maniek,dzięki za twoje spostrzeżenia...powiem ci że troszkę otworzyłeś mi oczy i..po przemyśleniu stwierdzam że coś w tym jest,rzeczywiście ja po pracy odpoczywam....ale ona też nie jest tak ze charuje non top,ale rzeczywiscie...ona po pracy od razu gotuje obiad codziennie ,przedtem najczesciej odbiera dzieci z przedszkola(niekiedy ja),potem ewentualnie odpoczywa..albo pierze:)... Ja tymczasem mam takie sinusoidalne chęci..tzn. np. nie sprzątam parę dni...ale potem sie biorę ostro i np. sprzątam na igłę całe mieszkanie,po prostu jestem taki charakter ze nie lubie codziennnie po troche wykonywać mozolnie tych samych zajęć..wolę np co tydzien posprzątać,albo zabrać dzieci na jakąś wycieczkę.Może ma to związek z moją pracą,bo pracuję fizycznie ,mam niewielką firmę budowlaną,dodatkowo buduję swój dom..także że tak powiem mam duży natłok spraw  z tym związanych i generalnie wracając po pracy 17-18 godzina jestem padnięty..ale jednak nie jestem na tyle zmęczony by nie mieć ochoty na jakieś figle z kobietą,mój temperament nie cierpi przez pracę raczej.

Ale rzeczywiscie ja więcej zajmuję sie pracą poza domem,sądziłęm do niedawna ze ja jednak pracuje cięzej aczkolwiek rzeczywiscie jak dodać obowiązki domowe mojej kobiety to ona także pracuje bardzo cięzko. Niekiedy miała pretensje że mógłbym jej pomóc w domu,wtedy albo mówiłem ze ok nie ma problemu a jak miałem gorszy nastrój to niestety ale powiedziłem kika razy ze ja ciezko pracuję i nie mogę pracować jeszcze w domu...nie było o to jakiś kłótni większych ale jednak kilka razy był zgrzyt na tym polu. Wiesz to nieraz ciężko tak pogodzić bo ja raczej charakter mam człowieka który szybko myśli i szybko działa..nie planuje za dużo po prostu robię,natomiast moja kobieta umysł analityczny..jakby zaprogramowany..czyli po kolei..praca,dzieci,dom,obowiązki...i na końću ja..:) od jakiegoś czasu:)
Ale myśle ze to zależy tez od temperamentu...nie sądzę że gdybym to ja po pracy zajął sie domem a ona odpoczywała to ja stracił bym chęć na moją kobietę,natomiast u niej to jest takie w sumie niezależne jak pisałem..niby jest zmęczona po tylu obowiązkach-ok..ale jak pisałem jak jedzie na wycieczkę to zmęczenie nie ma znaczenia. Teraz rozmawialiśmy i spytałem jej dlaczego w domu mówi ze jest zmęczona..a jak pojechała także od razu po całym dniu pracy na wycieczke 300km...to sie potrafiła bawić do rana? Odpowiedziała że ona po prostu potzrebuje takiego resetu po pracy,dzieciach domowym harrmiderze ..i wtedy jak sie bawi to...także jest zmęczona..ale chęć zabawy jest silniejsza i to zmeczenie jej nie przeszkadza:)...dla mnie w sumie logiczna argumentacja..ale z drugiej strony dlaczego w stusunku do mnie chęć zabawy ze mną nei jest silniejsza niż zmęczenie:) Bo to jest niespójne,a potem się nawarstwia, i potem są głupie myśli: a moze mnie nie kocha,a może kogoś ma i tam sie wyładowuje,a może przestałęm ją pociągać..?Mógłbym oczywiscie nie budować domu...nie pracować tak ciężko i wracać o 14 do domu,odebrać dzieci ,posprzątać...tylko wtedy mamy i mniej kasy i rezygnujemy z domu itd..coś za coś...Dla mnei nie ma znaczenia czy wracam o 14 czy o 18 w relacjach z kobietą...Po 18 godzinie kocham ją tak samo jak o 14..a nawet mocniej więc ja tutaj nie uzależniam swojego życia zawodowego od poziomu uczuć do partnerki.Ona nie musi mieć z tego powodu żadnych obaw..a odwrotnie już jest inaczej.Ja tych reguł gry nie zmieniałem,dlaczego mam być winny?

oohoho chłopie  "Pytam sie jej czy moze coś wypijemy albo jakiś film pooglądamy...i w domyśle chodzi mi o pozniejszy seks, ale bez mówienia wprost,i dostaje sygnał ze nie dziś bo jestem zmeczona po pracy i chce sie wyspać."

myślisz że ona nie wiedziała ze chodzi Ci tak naprawdę o sex? jesteś pewien ? na bank? bo ja myśle że kobietę masz mądrzejszą od siebie... 

kurcze wogole mam wrazenie ze jestes jak maly dzieciak ktoremu ma byc dobrze.  nie chce slubu? nie ma slubu. nie chce sprzatać codziennie, no to nie sprzata codziennie mimo ze byl proszony o to.  a gdy nie dostaje uwagi i seksu to jak to ?!? wielkie oburzenie , wspominanie o odejsciu  - no i mamy efekt manipulacji.   

a ty co jej dajesz wbrew sobie? wbrew temu ze wlasnie ci sie nie chce ale zrobisz to bo ona cie o to prosi?

ps. co do wycieczek to tak - ONA WOLI je  bardziej  bo przynajmniej nie bedzie musiala spelniac twojej kolejnej potrzeby.

tak to widze. ale mogę się mylić. oczywiście.

a ona jest w ogóle szczęśliwa ze jest twoją konkubiną z dziećmi?

Macie racje...ale wiecie kiedyś po podobnej rozmowie z kobietą gdzie przytoczyła podobne argumenty do waszych,zaproponowałem jej pewne rozwiązanie.
Otóż miśku ok więc ja od następnego tygodnia pracuje zawodowo do 14,potem robie w domu wszystko...ty natomiast po pracy jedziesz na budowę i budujesz dom,załatwiasz papiery,materiały,wybierasz itd...
Wiecie jaka była reakcja? Zwieszona głowa..i ale ja tego nie potrafię..
Otóż ja sprzątac gotować prac i prasowac,i zajmować sie dziecmi umiem.Nie znaczy to ze sie wywyzszam ale jednak role nasze podzielone zostały nie tylko na ogólne obowiązki ale tez na umiejetnosci i ambicje. Ona zawsze moze zostac w małym mieszkanku w bloku i poznać jakiegos kawalera którego jedynym zajeciem i ambicją bedzie siedzenie z piwem po pracy,znam takie związki i takich znajomych nawet mam.Nie oceniam ich ale kazdy ma swoje ambicje a ja mam takie jakie mam.Przecież moja kobieta jest ze mną 9 lat i została za mną z JAKICHŚ POWODÓW,przecież ona wiedziała zawsze jaki jestem,co lubie,ile i kiedy,jakie mam plany,ambjicje itd. Ja się wpasowałem w jej potrzeby jak umiałem najlepiej i ona nie zgłaszała ani nie zgłasza zadnych roszczeń(poza doraznymi),na temat mojej osobowośći,więc kto tu jest niekonsekwentny..?
Szanuję wasze zdanie w postach powyżej ale to nie ja zmieniam reguły gry w tym związku,może jedynie nie jestem do końća konsekwentny bo po prostu powinienem odejść,jednak nie jestem zero-jedynkowy i staram sie poznać przyczynę po to by usunąć skutki.
pozdrawiam

Maniek chyba zabrakło ci argumentów do dalszego merytorycznego uzasadniania swoich rad. Gdzie ja napisałem że dom jest dla mnie ważniejszy? Proszę zakreś cytat.

Połowo twojego postu to twoja nieudana interpretacja a druga połowa to inwektywy...

Przecież moja praca i dom..czy cokolwiek innego to jest wspólny plan mój i mojej kobiety,robimy to dla nas i dzieci  a nei ja dla siebie samego.Wyraznie to napisałem.Skąd ty to inaczej interpretujesz?

Ale skoro ktoś tu mi zarzucił że brakuje mojego zainteresowania domem to ja ad vocem tego mówie..prośzę bardzo zamieńmy się..mi rola gospodyni domowej i opiekunki mojej zony odpowiada dokładnie identycznie jak nakładanie tynku na scianę...liczy się cel. Nie bede mniej kochał swojej kobiety w zaleznosci jakie obowiazki wykonuje...czy to tak trudno zrozumieć?

Maniek co do harowania do 20-stej.. no cóż nie możesz mieć pretensjii ze rożni ludzie osiągają różne efekty pracując tyle samo. Dlatego podałem przykład,jeśli chcemy dziś w Polsce coś osiągnąc dla własnej rodziny,dzieciom dać jakąś przyszłosć trzeba troszke popracować...no chyba ze chodzi ci o to ze mam wychodzic o 6 rano wracać o 18 i do 21 prac gotować,sprzątać i kłaśc sie spać..a to nie to już nie jest normalne życie.
Nazywając mnie dupkiem ujmujesz czci i honoru ludziom którzy mnie szanują,nie powinieneś tak się wypowiadać.

Dopowiadasz sobie sam domysły na temat ciąży mojej kobiety...ale rozmijasz się z logiką,bo skoro moja kobieta jak to nazywasz pewnie tyrała jak wół podczas pierwszej ciąży to pewnie dlatego własnie zdecydowała sie na drugie i..trzecie dziecko...bo przecież mieszka z tyranem który każe jej tyrać w ciąży do 22.00. Czytasz  co piszesz?
pozdawiam
pozdrawiam

Moze zacytuje co pisza same kobiety:

"A przemocą nie jest przypadkiem to, że muszę chodzić do pracy i zostawiać dzieci na 10-12 godzin (dojazdy - Warszawa) w przedszkolu i szkolnej świetlicy??? Że przychodzę do domu padnięta i wkurzona i jedyne na co mam czas to położyć dzieci spać i paść na kanapę??? Kto ugotuje, kto wypierze, kto przypilnuje odrabiania lekcji, kto porozmawia z dziećmi, kto z nimi się pobawi, po prostu pobędzie... jak oboje rodzice muszą pracować? "

"zostaje w domu i zajmuje się dziećmi, tyra jako bezpłatna służąca? Poznałam ją doskonale na własnej skórze, 40 lat temu. Tylko wtedy jakoś nikt nie walczył z jakąkolwiek przemocą domową...

Czy nikt nie zetknął się z sytuacją gdzie dwoje rodziców pracuje, jednak kobieta osiąga niższe zarobki od męża pomimo lepszego wykształcenia. Ona, ponad to dociążona jest całym zestawem dziennych obowiązków domowo-macierzyńskich. W sytuacjach konfliktowych, gdzie frustracja sięga zenitu ostatecznie słyszy "a co ty zarabiasz, nic nie masz".

nie znam faceta, który przejmowałby się kobieta. wydzielają kasę, chcą za 20 mieć zakupy na tydzień. niech idzie do sklepu i sam zrobi zakupy, przywlecze je do domu, oczywiście po drodze z pracy, jak to robię ja. to wszystko takie proste. potem niech ugotuje, posprząta, załaczy pralke,poda obiad rodzinie i już może sobie poodpoczywac, ile zechce. jak nie padnie na pysk

albo faceta, ktorego zona zachowuje sie inaczej nic Twoj naprawde skarb:

"Baby do garów ! Człowiek charuje cały dzień wraca zmenczony do domu a tam żryć nie ma co dzieci pode drzwiami siedzom brudne, głodne, zadania nie zrobione bo nie miał kto dopilnować, nic nie uprane, w domu jak w hlewie a jaśnie pani przyńdzie se z pracy i na łóżko się wykłada bo zapracowana. Ale po kase to rekę od razu wyciaga żeby dać."

Napisz proszę co ostatnio zrobiłeś dla żony i w jakie jej potrzeby się wpasowałeś

Mam wrażenie że czujesz się lepszy od żony

Hej, wczoraj przeczytale, artykul o malzenstwie i chcialem fragmenty przytoczyc ale widze ze sam jestes zdolny do refleksji, poszukujesz. Dobrze, rzeczywiscie nowa rzeczywistosc definiuje inne podejscie niz kiedys. Poza tym mamy duzo nalecialosci z domu. Dla mnie jednak osobiscie czas spedzony poza domem to czas pracy zawodowej niezaleznie czy to jest praca 1, praca 2 czy budowa domu.  Po powrocie jednak dzielimy sie pozostalym obowiazkami jesli oboje pracujemy zawodowo. Chyba ze jedna z osob nie pracuje zawodowo. Wtedy klasyk. Dla mnie to oczywiste i tez sie tego uczylem bo pochodzilem z rodziny gdzie ojciec nie pomagal w domu. Z tym ze w tamtych czasach (PRL) matka mogla brac ciagle zwolnienia (jak np. dziecko chore), 3 lata macierzynskiego-wych., emerytura od 55 lat. Wiec ten wysilek jakos sobie zrekompensowala. Ale nie byla szczesliwa w tym.
Poza tym zobacz. Jak sie ucieszy dziecko jak odbierzesz go ze szkoly? Jak zona jak zrobisz za nia zakupy. Mysle ze z czasem sam zauwazysz zmiany na plus i bedziesz sie zmial z innych, ktorzy moze wprowadzili system klasyczny "podzialu" obowiazkow ale nie sa po 20latach ze soba szczesliwi.

Czesciowo masz racje piszac o spoleczenstwie. Ale chodzi po prostu o zwykle zmeczenie, zniechecenie. Zapomniales o sednie problemu? Rzeczywiscie dzis kobiety chca zyc inaczej. Ale to nie zmienia faktu ze kiedys jak nie mogly sie buntowac byly z tym wszystkim szczesliwsze (przyklad mojej matki). Chcialem tylko zebys zauwazyl ze to co mozesz zrobic moze przyniesc Tobie satysfakcje wynikajaca z kontaktu z dziecmi i usmiechu zony. Wal tradycje i cen swoja rodzine.

"Kiedyś nie było rozwodów dawno temu bo role były scisle podzielone..kobieta miała 5 dzieci na wychowaniu i..musiała stanąć na rzesach by było dobrze a facet był cały dzień poza domem,w pracy.."

ty jestes bardziej seksistowski ode mnie....   dawniej sie nie rozwodzili bo był wstyd wsrod ludzi , nie odchodzily nawet kobiety ktore byly regularnie bite..   a ty podajesz bo byl scisly podzial?? kto Ci nawciskał te kity?

piszesz piekne slówka że nie jestes purytanem,  zbytnim tradycjonalistą  ale jesteś.
i widzę tez ze uważasz ze tylko ty masz rację .

nawet maniek napisal Ci ze jestes d...

napiszę tez ze rzeczywiście jestes manipulator

i pisząc na forum licz się z tym ze niektórzy napiszą ci rzeczy których nie chciałbys usłyszec

Ty masz jakiś kłopot z hormonami? Wyrywasz jedno zdanie z całosci i zmeiniasz mi jego kontekst o 180 stopni..po czym mnie obrażasz...bo ośmieliłem się ustawić cie do pionu ze swoimi uwagami...daj spokój , no jestem konserwatywny i co? To jakiś zarzut,nie pojmuje jaki masz cel pisać w moim wątku skoro ani jedno twoje zdanie od początku nie skupiało sie na meritum a..tylko wycieczki osobiste.
Zrozum,temat się nazywa ,,dziwny związek,, a nie ,,dziwny dupkowaty robert,, - potrafisz dostrzec różnicę?

Tak czytam i czytam, bo sporo nowych informacji w związku z Tobą, Twoim związkiem doszło . Po pierwsze co mi się nasuwa ze spostrzeżeń: trudno znosisz szarą rzeczywistość (praca, dom, obowiązki domowe, dzieci, zakupy) na co dzień. Po drugie, masz raczej tradycyjne poglądy jeśli chodzi o podział ról w związku, natomiast model który praktykujecie to: ona pracuje na pełen etat + wychowywanie 3! dzieci, Ty praca na pełen etat, od czasu do czasu pomaganie w domu - czyli dość powszechny obecnie standard, gdzie kobieta pada na pysk i w zasadzie w pewnym sensie (jeżeli mąż jej nie pomaga w domu) ma gdzieś tego mężczyznę, bo staje się dla niej balastem, nie wsparciem, odciążeniem.

Jeśli chciałbyś mieć to wszystko o czym marzysz (zawsze uśmiechniętą, zainteresowaną Tobą i chętną do wspólnego spędzania czasu partnerkę) to ona.... powinna nie pracować (wtedy, kiedy mąż tylko zarabia, inaczej patrzy się na męża, inaczej do niego podchodzi, zostałyby jej tylko dzieci do wychowania, dbanie o siebie . Przynajmniej w tym modelu, który by Tobie najbardziej odpowiadał. Ale.., nie wydaje mi się, że jest to kobieta, która zrezygnuje z pracy zawodowej. Ona ją lubi! Zresztą, są kobiety, które nie wyobrażają sobie nie pracować. Ja też się do nich zaliczam.

Także... robert247, przemyślcie model rodziny, który macie, bo to ma wpływ na Twoją i jej satysfakcję ze związku. Może dobrym kamieniem milowym byłyby oświadczyny . Prawdopodobnie tego pragnęła, ale nie miała szansy...

Ach robert247 - jakiś taki marudny jesteś . Kobieta Ci wrogiem.

pamiętaj na jakim forum piszesz

generalnie poplatanie z pomieszaniem

ogólnie to sie sprowadza ze im bardziej męski chcesz być, macho itd itp, dom, kasa firma, to czegoś innego brak, jak to mówią gdzie nie patrzysz duuupa jest zawsze z tył

Puenta nie tedy droga, szkoda twojej energii,

pozdr

Nie czepija sie szczegółów to było uproszczenie,skrót myślowy,chodziło o to ze moja kobieta delikatnie stara sie zagarniać coraz większą częśc ,,terenu,, dla siebie..co podkopuje nasze wspólne zasady PARTNERSTWA:)
Najpierw smieci,potem smieci x 5 ..a potem zakupy i śmieci a potem jeszcze raz i jeszczy tylko podłogi umyj....a za miesiąc coś ci dorzucę..bo mi muszą paznokcie wyschnąć:)