Dziwny związek...

Moja kobieta napisała więc chyba mogę już coś napisać i sie odnieść.

Moja kobieta ma rację,były kłótnie,były wyzwiska.Nie usprawiedliwia mnie nic.Ale nadal twierdzę (z mojego punktu widzenia) że zostałem do nich sprowokowany.Oczywiście zdaję sobie sprawę ze jako facet powinienem być stabilny emocjonalnie i nie dać się prowokować...ale przy mojej naturze ekstrawertcznej,naprawdę cieżko mi nieraz było sie pohamować.

Po takiej kłótni często sam analizowałem gdzie jest mój błąd,dlaczego aż tak mocne słowa potrafią paść. Zawsze dochodziłem do wniosku że to siędziało na zasadzie takiej sprzeczności.
Czyli kłócimy sie o pierdołę jakąś i nagle konflikt przechodzi w atakowanie się nawzajem,asedno kłótni ucieka i go już nie ma. Padają słowa....i nie mogę zrozumieć jak moja partnerka może tak mówić do mnie skoro mnie kocha,wtedy u mnie jest żal,bunt,złość i...nienawiść i nagle bach...padają obrażliwe słowa. Zawsze ten sam mechanizm...czyli urazona duma,lub przykre słowa a w mojej odpowiedzi - wyzwiska.
Fakt ze tego już dawno nie ma,ten okres to jest kilka lat wstecz ,po czasie po prostu przestałem to robić,bo zdałem sobie sprawę że to jest chora relacja,że lepiej po prostu wyjść z domu,przemilczeć niż po raz kolejny zostać doprowadzonym na skraj emocjonalnego ładu.

Jeśli chodzi o krytykę.
Potwierdzam..i też zrozumiałem że nie powinienem tego robić...ale znów muszę napisać skąd to się brało u mnie. Otóż z wzorców wyniesionych z domu.
Moja partnerka ma całkowicie,wręcz biegunowo  inną rodzinę od mojej.W mojej opinii zawsze stawiałem jej rodzinę jako gorszą,o gorszych wzorcach i zasadach....widziałem te zachowania i wzorce u mojej dziewczyny...i fakt- nie mogłem ich nieraz zdzierżyć. Zwracałem jej uwagę i próbowałem ją przekonać do tych moich - własciwych(moim zdaniem).
Dziś wiem że to był straszny błąd.Ale ja wczesniej tego w ogóle nie rozumiałem.Jej rodzice byli bezuczuciowi,bez zasad (chorągiewki),leniwi...no i jeszcze zrobili w  zyciu coś czego nnie mogę tu opisać,ale mi sie w głowie to nie mieściże tak można.
Taki obraz ich miałem...po dłuższym poznaniu ich. Dziś wiem ze to bardzo bardzo zle,ze nie powinienem ich krytykować ,tylko po prostu uszanować ludzi jakimi są i wyciagnąć tylko ich dobre strrony. To zwykły brak pokory u mnie,bo przecież ja tez nie jestem ideałem,ale taki pokręcony obraz miałem w głowie przez jakiś czas.

U nas było tak,kłótnia,wyzwiska...pogodzenie sie...miesiąc dobrze i potem znowu,nieraz ten czas był dłuższy bez zadnych zwar,nieraz krótszy ale zawsze powodem było żemoje wybujałe ego zderzało sie z rzeczywistością której nie akceptowało.Niekiedy były to rzeczy skrajnie nie do przyjęcia dla mnie. Musiałbym być skrajnie obojętny żeby to olać,aleja nie byłem obojętny bo byłem zaangażowany w tę relacje.Nie potrafiłbym być obojętny.

Dziś po czasie już tego nie robię,po prostu robię swoje i nie wgłeebiuam sie w psychikę postępowania,tesciów,jednak żyję z kobietą która wiele przejeła z tego .
Kiedyś myslałem i spytałem ją, dlaczego jest tak w naszym związku ze moja kobieta  nie zwraca mi  uwagi w moim postępowaniu,decyzjach,itp.nie krytykuje ich i ona odpowiedziała że po prostu nie ma żadnych obiekcjii do mojego postępowania,decyzjii,poglądów,czynów...jedynym wyjątkiem były te wyzwiska i eskalacja kłótni,ale w codziennym życiu żadnych obiekcjii. To mnie tylko utwierdzało w tym ze nie robię zle...ale szczesliwy nie byłem mimo to,bo słyszałem ze w naszym związku oprócz kłótni wszystko jest dobrze...zatem ;SKĄD SIE BIORĄ TE KŁÓTNIE skoro w związku jest dobrze (wg niej) ? Paradoks.
pozdrawiam

Tu nie wystarczy "psycholog". Potrzebna jest osoba będąca licencjonowanym psychoterapeutą z długoletnim doświadczeniem. Psycholog może natomiast pomóc znaleźć kogoś dobrego. Ma to szczególne znaczenie dla przyszłego rozwoju emocjonalnego dzieci, jeśli to ten typ osobowości, który sugerujesz.

Bardzo się cieszę. Tyle, że spróbujcie to raczej rozwijać i nakręcać (inaczej zdechnie śmiercią naturalną)  - czyli gadajcie o uczuciach, seksie - wspominając przyjemne momenty, o tym jak się poznaliście, co czuliście wtedy, co przeżywaliście jak rodziły się wam dzieci, jak fajnie będzie zamieszkać w nowym domu. Napisałem tu kiedyś, że miłość jest herbatą z malinami, którą dostałem do łóżka na przeziębienie - chodzi o to żeby mieć świadomość(obustronnie), że gdy ktoś gotuje ci zrazy na obiad to zawiera w tym kawałek czegoś dobrego od siebie, jeśli biegniesz na budowę i coś tam szpachlujesz czy przykręcasz to dodajesz do tego swoje marzenia o szczęściu. Innymi słowy bez tego elementu zarówno zrazy jak i budowa są szarą i mozolną harówką pozbawioną sensu i nadziei.

I jeszcze jedno - jak widać, sytuacje konfliktowe mogą przeradzać się u was w awantury. Docelowo koniecznie należy nauczyć się rozmawiać o najgorszych problemach tak jakbyś rozmawiał o pogodzie. Ewidentnie masz problem z kontrolą emocji, więc to uchroni cię przed przegrywaniem swoich spraw. Trzeba abyś nabył w takich sytuacjach perfekcyjnej kontroli nad "manierami".

Bo zdrada faceta może być zjawiskiem prostym jak drut. Autor opisywał jednak przeszłość żony, która w kontekście obecnych zachowań tworzy wspólną całość. Dlatego też uważam, że warto aby uwolniła się od demonów przeszłości. :-)
Ważne jednak aby w przypadku podjęcia terapii, nie stawiać z tego powodu żony w jakieś przegranej, defensywnej pozycji w związku. Nie ma podstaw do przekazania "włądzy nad związkiem" w ręce autora z tego powodu. To dalej relacja partnerska a podjęcie pracy nad sobą może świadczyć o determinacji i woli naprawienia - czyli ważności związku dla żony.

Co to znaczy że jej rodzina gorsza. Każdy kocha swoją rodzinę nie masz prawa wmuszać jej swoich wzorców. To jest związek dyktatorski gdzie próbujesz wymusić na niej swoje wartosci a tego się nie da i dobrze wiesz że to też nie zadziała w druga stronę...
Choćbyś chciał to nie zmienisz wartości wyniesionych ze swojego domu. Własnie na tym powinieneś ty popracować.

To może dorzucę Ci jeszcze posty z innego wątku:

Chyba jednak żona autora musi coś "ze sobą zrobić", bo w tym układzie szczególnie szczęśliwa nie będzie, chyba że autor zabierze się za naukę psychopatycznych technik uwodzenia, ale to trzeba robić z talentem, a do psychopatii raczej nie ma inklinacji...

Przyszłość, lubię Cię czytać, ale niestety ten ostatni post jest nasączony myśleniem KKZB, dla której najlepszym dowodem miłości jest trwanie przy kochanej (nieważne, że od dawna platonicznie i jednostronnie) osobie brodząc po uszy w bagnie, nieważne - byle z misiem/misiową!

"Zamęczyć się do ostatniego tchnienia  - byle u stóp mojej Bogini, wyzionąć ducha, wierny jak pies, oto prawdziwy dowód Milości!"(przez "l" koniecznie
Taki ma mniej więcej wydźwięk 'linia obrony' żony roberta.

Ciągłe dawanie jej szans i wyrozumiałość posunięta do granic absurdu.

Pytanie czemu robert ciągle czuje się tak źle, skoro jest tak dobrze?

To jest przepis na marynowanie się w sosie wzajemnych pretensji, niespełnionych oczekiwań i przede wszystkim -braku uczucia, za to jest przyzwyczajenie i zobowiązania, dzieci.. Cudowny fundament, nie ma co.
Na koniec dodałabym klasyczne: "Rozwód??!! A co ludzie powiedzą?"

Dejta spokój..

ale dla mnie TA wersja jest bezdyskusyjna od samego początku, już niezależnie od wątków pobocznych, które wynikły i nadal wyskakują wraz z upływem czasu, jaki robert jest na Forum.

Oni do siebie nigdy nie pasowali, co robert sam przyznał i co zacytował w innym wątku - wypowiedź swojej partnerki, która tez to przyznaje z rozbrajającą szczerością

Dla mnie, jak mówię, robert żyje w iluzji, że był/jest kochany przez tę kobietę. Jest TOLEROWANY jako partner "drugiego wyboru", jako ojciec dzieci, ale nie jako partner- mężczyzna.
Ona ma do niego co najwyżej sentyment, ale o żadnej namiętności, pożądaniu, głębokim uczuciu nie ma tu mowy.

Ona nie odchodzi, bo nie ma dokąd ani do kogo. Po co?
Autor nie odchodzi, bo od lat jest w ślepej pogoni za wyżebraniem od niej uczucia, na które ciągle stara się jakoś "zasłużyć" łudząc się, że pewnego dnia ona poczuje do niego to co czuła/czuje do ex.'

Masochizm? Chyba tak.

Widzisz Elle, wg mnie Ty masz łatwość kończenia związków, w których jedno z partnerów nie czuje się komfortowo. Pewnie wynika to z Twoich doswiadczeń.
Robert zbiera siły, szuka argumentów i popleczników do tego, co mu już od dłuższego czasu chodzi po głowie.
Ale brakuje mu jeszcze tej łatwości, którą ja przypisuję Tobie.
Nie uważam, że to masochizm.
To bardziej dojrzewanie do decyzji.

Ucieszyłam się, gdy Robert napisał o terapi, którą razem ze swoją partnerką zamierzają podjąć, bo to pomoże im obojgu dotrzeć do sedna problemów i kryzysu w ich związku.
Bez względu na to, jaki będzie finał i czy ostatecznie Robert i jego partnerka będą razem, czy się rozstaną, to wartością dodaną będzie ich większa świadomość samych siebie i relacji.

Ale wzdrygam się na samą myśl, że Robert już przypisał winę za rozpad związku swojej partnerce, nie próbując nawet przyjrzeć się sobie.

Tak właśnie widzę swoje miejsce na tym forum - dzielę się swoimi emocjami i doświadczeniami

OK Elle,
Skoro sama wiesz jak trudno było Tobie zakończyć relację, w której się męczyłas, to dlaczego tak mało w Tobie zrozumienia dla walki z sobą Roberta?
Uwierz mi, że ze związku, w którym są dzieci wychodzi się dużo trudniej i mniej zdecydowanie.

Ech, powtórzę jeszcze raz, że nie jestem przekonana co do "oziębłości" partnerki Roberta tak bardzo jak jego egocentryzowania się.

W ramach hmmm... psychoanalizy dla ubogich też zastanawiałem się nad tym, że chcesz ten związek "jeszcze bardziej zakończyć niż się da" - zauważ jesteś najlepsza właśnie w wykrywaniu toksycznych relacji i kończeniu ich. W to wkładasz najwięcej serca i najgłębiej analizujesz argumenty przemawiające za "kasacją". Jeśli działasz bez żadnej superwizji poza grupą, to takie przegięcie byłoby możliwe. Bo tu bezapelacyjnie, zawsze jesteś we wnioskach do przodu, przynajmniej w porównaniu z innymi więc nie masz de fakto realnej "superwizji". IMHO daje to niebezpieczeństwo, że w jakiś sposób przeginasz. Ale jeśli mam choć CIEŃ racji, może być to elementem walki z pragnieniem aby wbrew logice wrócić. Mam nadzieję, że mnie nie zabijesz za to co napisałem :-)

EXTRA_ Tu chodzi o to, że w głębi serca (intuicyjnie) ZAWSZE wiemy, kiedy już nie jesteśmy kochani, to tylko ego i mentalność niedostatku karze nam trwać w beznadziejnym położeniu, licząc, że samo się zmieni.

Ja tylko mówię, że związki dobre sprawiają, że czujemy się LEPIEJ niż solo, powodują, że chce się nam dążyć do bycia swoja najlepszą wersją - i taka potrzeba przychodzi nam zupełnie naturalnie, jest wręcz organiczna, nie trzeba o to nikogo prosić, ani błagać na kolanach czy uciekając się do szantażu.
I działa w 2 strony.

To wszystko.
Jeśli jednak dany związek powoduje, że nasze samopoczucie (poczucie wartości, godności, atrakcyjności) spada systematycznie na łeb na szyję, a jakiekolwiek próby realnej (powtarzam REALNEJ, nie srajdu pierdu - słodkie słówka) zmiany sytuacji niczego nie wnoszą poza poczuciem frustracji i niezrozumienia, to znak, że przeoczyliśmy moment, gdzie relacja ciągnięta jest już tylko przez jednego 'konia', który lada chwila zostanie zarżnięty samoistnie w tej pogoni bez wody, jedzenia, snu i odrobiny dotyku.

Rzeczy dobre są zawsze proste.

Oczywiście. Ale ja jestem zdania, że - z racji, że nie żyjemy wiecznie - to czekanie na zmianę i szukanie rozwiązań powinno być ograniczone (aby samemu nie popaść w depresję, otępienie lub obłęd) przez 2 kwestie: 

- TERMIN, może nie tyle konkretna data, co mniej więcej określony okres czasowy. Dla jednych będzie to pół roku, rok. Jeśli robią się z tego lata, które przechodzą w kolejne lata, to ktoś albo stracił poczucie czasu albo wiarę w to, że może spotkać go w życiu cokolwiek lepszego niż wieczna walka z własnym partnerem.

- POSTĘPY: małe, minimalne, ale realne . W materii związków ta 'realność' polega nie tyle na zadaniach i działaniach do 'odhaczenia' (choć to w pewnym zakresie też), co w odczuciach, emocjach - czy zaszły jakieś zmiany na plus. Bo jeśli to "robienie wszystkiego" sprowadza się do tego, że jedna osoba wychodzi z siebie, szuka rozwiązań, włącznie z terapią, a aktywność drugiej strony ogranicza się do biernej zgody na przejęcie całej inicjatywy przez 1 osobę, bo "ja się wypaliłam", bo "mi tam odpowiada tak jak jest", no to sorry, ale ja inaczej rozumiem 'staranie się'. W kontekście związków staramy się wspólnie, albo wcale.

Tak to rozumiem ja.

Chyba nie zrozumieliśmy się do końca.
To nie 'dobro' sensu stricto,  wymaga od nas komplikowania sytuacji i codziennej walki z emocjami, wolną wolą - swoją i partnera.
Za wszelka walkę odpowiedzialne są wzorce : ukryte głęboko w podświadomości przekonania i nawykowe reakcje n/t relacji. Mają tu też swoje źródło wszelkie 'bodźce' (tzw. wyzwalacze określonych reakcji, pożądań, emocji), które nie zawsze (a raczej bardzo rzadko ) mają coś wspólnego z właściwie pojmowanym 'dobrem jednostki' rozumianym jako umożliwianie i pomaganie jej w rozwoju emocjonalnym, duchowym, mentalnym, itd.

I teraz- jeśli patrzysz na dobro i czynienie dobra, jak napisałeś, w  kontekście Oprogramowania (podświadome programy/wzorce)  z jakim się wcielamy w tę rzeczywistość, to faktycznie wydaje się ono czymś ogromnie skomplikowanym i wymagającym ogromu pracy, coś jak "walka ze sobą" i całym światem.
"Złem", zgodnie z tym podejściem, będą wszystkie sytuacje i reakcje, które wynikają z wadliwego Oprogramowania.

Zmierzam do tego, że 'dobro' jest wartością/jakością względnie 'obiektywną' w subiektywnym świecie (paradoks ) i spójną, czyli działa na zasadzie wspólnej dla wszystkich istot matrycy będącej odbiciem pewnych wartości z materii duchowej (wymiar 3.0) na świat materialny (wymiar 2.0).
Matryca ta tkwi tak głęboko w świadomości zbiorowej, że umożliwia - nawet największym cynikom i sceptykom - na tzw. "przebłyski świadomości", gdzie są oni w stanie w pełnym świetle zobaczyć swoje uchybienia i złą wolę w działaniu (oczywiście nie musi to się równać decyzji o zadośćuczynieniu).

Dobro jest PROSTE, bo jest naturalnym dążeniem jednostki do osiągnięcia pełni swojego rozwoju (na wielu płaszczyznach).

I teraz dochodzimy do sedna... To, że wszyscy posiadamy w podświadomości pewne programy, ograniczające a czasem sabotujące nasze rozumienie i rozwój, nie jest 'usprawiedliwieniem' i powodem do tego by wchodzić w związki i trwać w nich z partnerami, którzy są z nami niekompatybilni w sensie czynienia nas najlepsza wersją siebie, bo kompatybilni w kontekście dogrywania wzorców

Z prostego powodu: każda jednostka, niezależnie od Oprogramowania, posiada swój 'plan duszy', choć wcale nie musi być go na poziomie rozumu/logiki świadoma.
Przykładowo: czyimś planem duszy na tą inkarnację może być przepracowanie wzorców ofiary/męczennika.
(co objawia się np. wchodzeniem i trwaniem w nierokujące, pełne kłótni, przemocy i braku miłości związki)

Ktoś inny ma plan bycia 'katalizatorem' dla w/w jednostki do przepracowania w sobie tych wzorców, ALE musi je ona sobie uświadomić - katalizator wcale nie musi niczego pokazywać paluszkiem i wprost, wystarczy sama możliwość zaistnienia interakcji

Reasumując, bo jak zwykle się rozwlekłam..  Dobro i czynienie dobra jest dla istoty ludzkiej sprawą głęboko intuicyjną (a więc prostą), bo jego wzorce istnieją na doskonałym i najwyższym poziomie jaźni - odwzorowane w Matrycy.
Jeśli w którymkolwiek momencie czujemy, że zbaczamy w swoim rozwoju, dobrym samopoczuciu z właściwej ścieżki, wtedy sprawy zaczynają się komplikować.
Ale w żadnym razie nie wpływa to na meritum - nie sprawia, że dobro staje się czymś 'trudnym' i skomplikowanym, a jedynie to, że zgubiliśmy właściwy kurs i niebezpiecznie kierujemy się na mieliznę.

Zbyt często mamy skłonności do trwania przy błędnym kursie, tylko po to, by nie zmierzyć się z prawda o tym, że sami sobie go w pewnym momencie źle ustawiliśmy.

Autora, ale ja właśnie o tym piszę - NIE WYSTARCZY dobra wola i chęci tylko z jednej strony. To jest ten moment kiedy ja uznaję, że należy się rozstać.

Poza tym, Miłości nie da się zatrzymać wyłącznie 'okazywaniem dobra' (byciem dobrym),  tyle to wystarczy na koleżeństwo, dobre relacje rodzinne, itp.
Miłość potrzebuje stanowczości, szacunku i godności, a sposoby na wyrażanie tego to już indywidualna kwestia do ustalenia u każdej pary.

Mój poprzedni wpis dotyczył głównie kwestii wadliwe (toksyczne) wzorce vs. trudności w czynieniu dobra.
Im ktoś ma lepszy Program (zdrowsze wzorce) tym stawanie po 'jasnej stronie mocy' będzie dla takiej osoby naturalniejsze i niemal bez wysiłkowe. Co wcale nie oznacza, że 'w nagrodę' rozkochamy w sobie kogoś, kto z nami być nie chce, bo nie o to w byciu dobrym przecież chodzi To nie transakcja.

Ale że większość z nas jednak ma dużo kwestii (wzorców) do przepracowania w tym życiu to prawdopodobieństwo, że za 1-szym razem trafimy na kogoś z kim życie będzie łatwiejsze niż trudniejsze i pełne bólu, nieporozumień i braku miłości, jest małe.

Cały pic polega na tym by w momencie kiedy uświadomimy sobie, że w danej relacji zamiast wzajemnie wspierać się, obdarowywać miłością i tą miłość otrzymywać to tkwimy w jakimś totalnym toksyku, albo lepkiej pajęczynie z obojętności i wzajemnych pretensji, potrafić zostawić to co nie daje szczęścia za sobą i otworzyć się na coś lepszego.

Jeśli tego nie dostajemy to tylko i wyłącznie z powodu ograniczeń mentalnych, które sami na siebie nieświadomie nakładamy i pielęgnujemy, a na pewno nie dlatego, że straciliśmy JEDNĄ I JEDYNĄ w życiu Love.

Jedna jest tutaj racja nadrzędna. Sytuacja jest duzo trudniejsza przez dzieci...to jest fakt bezdyskusyjny,ja doskonale wiem co znaczy dla dzieci rozstanie bo sam to przezyłem w dziecinstwie...po tym zawsze zostaje trauma.
Moja kobieta cóż rozmawiam z nią i ona ma chyba najlepsze intencje...ale niestety to co Elle pisze cały czas...Ja ją muszę cały czas zmuszać,nagabywać,upominać  co to jest uczucie. Nieraz mam wrazenie autentyczne i bolesne że tłumaczę 3 letniemu dziecku coś a widzę smutną zapłakaną twarz i odpowiedz: ,,ja nie potrafię,,
Rozmawiałem z moją dziewczyną wczoraj i na spokojnie proponowałem reset naszego związku. Rozstanie powiedzmy na 3 miesiące bez żadnego kontaktu. Pomyślałem sobie że wtedy będzie ten czas na przemyślenia,szczególnie dla niej czego ona chce,czy ona tyle kocha i zatęskni że zmieni swoje podejscie sama czy jednak dojdzie sama do wniosków że to nie miłość.
Ale ona bezwzględnie tego nie chce,żadnego rozstawania sie,i zwraca mi uwagę na dzieci...no i ja przyznam sie wam,nie potrafie sam podjąć takeij decyzjii,natychmiast czuję wyrzuty sumienia i czuję sie winny za to co mogę tym zrobić dzieciom,bo one tutaj są w ogóle niewinne.

Gdyby ona sie zgodziła na to,nie wiem poparła mnei w tej decyzjii moze było by łatwiej. Ja wam powiem szczerze...ja już nie widzę innej szansy dla nas jak taki reset. Ja już nie wiem do końca czy ja tak naprawde znam swoją kobiete,zabrneliśmy w to tak daleko że ja nie wiem co ona tak naprawde mysli i czuje,ponieważ widzę jak bardzo wymuszam na niej pewne słowa i gesty. Ona sama z nimi nie wychodzi,to jest tak jakbysmy stali w miejscu.

Elle napisała dosyć dobrze o tym ze moja kobieta w wymuszonych słowach zapewnia o miłosci,pożądaniu itd. ale jak przechodzę do analizy czynów to widzę tragedie.
pytam sie jej czy przeczytała ten temat do konca czy sie moze wypowiedziec...a okazuje sie ze ona nie ma takiej potrzeby,ze ona nie umie pisać o uczuciach,zresztą czytaliscie jej post...
Pytam sie o psychologa to mówi ze tak ze owszem ,jest chetna i pojdziemy....ale jak o tym milcze kilka dni -temat dla niej przestaje istnieć.
Widzę że ona przerabia ten problem tylko dlatego ze ja go przerabiam,dla niej problem w naszym związku nie istnieje. Wczoraj rozmawialismy...i ona nie potrafi sama z siebie ani mówić o uczuciach ani ich wyrazać.Zawsze jest to wtedy kiedy ją ,,upomnę,,..a jednoczesnie ona nie chce rozstania...
W poprzednim poscie wspomniałem ze od około 2 tyg. jest u nas super,i rzeczywiscie naprawde jest ale..Elle ma racje....ona sie zachowuje wzorowo..ale jedzie na tych wymuszanych schematach....absolutnie nie usłyszę od niej ,, Jestes męzczyzną mojego życia ,chcę ciebie wspierać bo cię kocham,, Ona nigdy sama z siebie nigdy nie powie nic w tym stylu,tak jakby to było od siebie ,z serca....zamiast tego czuć to wumuszanie i wymuszane słowa. Ona tłumaczy sie tym ze jest introwertyczką,nie umie tak mówić i okazywać uczuć...po prostu zaczyna płakać i mói ze nic jej do głowy nie przychodzi. Mnie to dokumentnie dobija,bo czuję jakbym żył nie z kobietą a z dzieckiem...chociaz to zły przykład bo widzę jak moje dzieci okazują uczucia jak wchodzę do domu - To jest szał radości,w tym widac spontanikę i miłość...a przeciez one są małe ..nie uczyłęm ich tego...one same wiedzą,to instynkt miłości dziecka do rodzica. W relacjach z moją dziewczyną tej spontaniki z jej strony nie ma,jak pisałem wszystko jest ,,przegadane,, i ,,wymuszone,,.

Dlatego ja to widze tak: Albo rozstanie...albo trwanie w tym bagnie...albo....przyszło mi do głowy trzecie rozwiązanie tylko nie wiem czy mam na tyle siłi a moja panna polotu zeby to sie udało: Otóż musiałbym chyba rzucic w cholrere naprawianie związku,forum,mój temat,wszelkie tematy,przestac z nią wałkować to,przestac nagabywac o to czy o tamto...i oddać jej całkowicie inicjatywę tej naprawy,niech ona sie pomęczy porozkminia..pokaze sama na co ją stać ...niech sama zobaczy jaki to ciężki chleb tak ratować związek...tylko czy ją na to stać..?
pozdrawiam

Ja uważam, że oni się ze sobą męczą nawzajem i maja kompletnie inne oczekiwania co do okazywania miłości. Nie tworzą związku tylko coś w rodzaju spółki, gdzie głównym 'wkładem' są dzieci.

Ja także pochodzę z rozbitej rodziny i pamiętam jak prosiłam rodziców (z rodzeństwem) by się rozeszli, taka była "atmosfera": zimna wojna, tak bym to określiła- coś potwornego.

Jeśli ktoś uważa, że warto kisić się razem tylko ze wzgl. na dzieci i próbowanie na chama zmieniać drugiego człowieka pod siebie, gdy ten tego wyraźnie nie chce, to zamęczajcie ich dalej.

To, że robert jest sam jak gówniarz i zmienia zdanie co kilka dni, nie potrafiąc podjąć 1 męskiej decyzji i sie jej trzymać to jest dla mnie widoczne i od dawna powtarzam, że to żaden sposób na 'naprawę' miotanie się jak g... w przeremblu.

Myślę, że robert jest po prostu zdesperowany i żyje w iluzji, że jest w stanie zmienić partnerkę pod swoje oczekiwania. Nie rozumie i nie chce zrozumieć, że ona jest i ma prawo być jaka jest, tylko po prostu w tej konfiguracji nie pasują do siebie. Jak wspominała - z ex byli dograni niemal idealnie (pomijając zdrady).
Czyli ewidentnie to nie jest tak, że taki człowiek z NIKIM nie stworzy satysfakcjonującej relacji. Stworzy, ale z kimś kto nie będzie miał potrzeby jej zmieniać. Ex nie miał i dlatego tamto wypaliło w 90%

To tak jak ze złą lokatą.. Wtopimy trochę kasy w nieodpowiednie akcje, ale na początku coś nam podpowiada, że może warto doinwestować i nie zrażać się jednym niepowodzeniem.
Ale kiedy z jednego niepowodzenia robi się duża inwestycja i zaczynamy pomału wpadać w długi, to same akcje tak naprawdę nie są już głównym problemem, tylko kołowrot autodestrukcyjnych myśli i obsesja, do której doprowadziliśmy się ciągle inwestując w nierokujący interes, chcą na siłę zobaczyć siebie jako milionera, nie potrafiąc dodać 2 do 2.

Z ich relacja jest podobnie. To nie tak, że kiedyś było między nimi super i coś się nagle rypło i od tego się zaczęło.
Z tego co pisał autor, od początku to małżeństwo oparte było na kompromisach na tyle dużych, że nikt nie czuł satysfakcji ze związku. A dzieci jako "remedium" -klasyczny błąd w myśleniu, nie sprawdziły się, bo to tak nie działa i nie zadziała. Dzieci nie mogą być klejem na niedopasowanie rodziców!

Elle Najmilsza,

Jasne, że ratować związek nie za wszelką cenę, bo tą ceną jest życie. Celowo piszę, życie a nie szczęście, bo jest ono moim zdaniem najmniej trwałą cechą ludzkiego istnienia :-).

Jednak sama widzisz, że konsekwencje rozstań rodziców dźwigamy my, ich dzieci i to jest często tak, jak z wirusami w zmutowanej i jeszcze trudniejszej do wyleczenia formie.

Więc jeśli życie przedstawia dla nas wartość i nie jest jedynie tak szalenie modnym obecnie kręceniem się w kołowrotku seksualnego obłędu i pogonią na wysokich szpilkach (koniecznie od Louboutina, bo jakże inaczej!) za iluzją wiecznie szczęśliwej i dostatniej rodziny, to trzeba jednak trochę więcej rozwagi, by powiedzieć "pass" lub  ratować z tego "pożaru", co tylko się da, nawet z narażeniem się na zranienie, ból, etc.
Właśnie tak, jak pisała Przyszłość, jeśli się rozstać, to z czystym sumieniem, że zrobiło się wszystko, co było możliwe, by przetrwać w warunkach uczuciowej Sahary. Wydaje się, że Robert i Jego Partnerka już się na niej znaleźli, a miotają się dlatego, że nie potrafią obrać wspólnej taktyki przetrwania burzy piaskowej, która dodatkowo ich nawiedziła.

Gdy czytam ten wątek, to mimo wszystkich tych błędów, które popełnili jako para, właśnie ta ich obecna szamotanina jest dla mnie znakiem, że nie padł jeszcze ostatni bastion... Nie mniej jednak, nie chcę napisać, że mają trwać w tym związku wyłącznie dla "picu" i z powodu małoletnich obywateli, których powołali na ten świat i aby oboje w tej walce o związek padli z odwodnienia z braku wzajemnej miłości, szacunku i zrozumienia.

Rozumiem doskonale o czym piszesz, Elle i wdzięczna Ci jestem za Twe kategoryczne słowa, bo tym bardziej odsłaniają one sytuację, w jakiej znalazła się opisywana w tym wątku Para i tym większy dajesz impuls do działania pisząc ostro o tym, jak postrzegasz ich relację.

Jest jeszcze jedna sprawa, na którą zwróciłam uwagę... W momencie małżeńskiego krachu, wiele kobiet  z racji swojej wadliwej dla tej płci konstrukcji emocjonalnej, zaczyna demonizować byłych partnerów, przypisywać im cechy seksualnych herosów, wzniosłych Abelardów i innych supermenów o kompatybilności w zakresie 90% -100%. Zapominają często, że w chwili obecnej tracą oni najczęściej dawny wigor i owłosienie, nie mówiąc już o zainteresowaniu obiektem swych  młodzieńczych namiętności - dziś matką dzieci i żoną pohukującego męża. Zatem pielęgnowanie ołtarzyka przeszłości i modły do dawno zaprzeszłego Dyzia, w chwili małżeńskich potyczek są czcze i z lekka "trącą myszką".

Bezwzględnie. Jedynie współpraca obydwojga może przynieść rezultat w postaci zmiany w ich relacji, bo tak, jak piszesz Elle, ciągnięcie tego "wózka" w pojedynkę prowadzi do jednego z trzech scenariuszy:
- jej rozpadu po przedłużonej agonii,
- postępującym zamykaniu się każdego z małżonków jego odrębnej, hermetycznej kapsule niezgody, pogłębiającej się niechęci/ nienawiści/zobojętnienia,etc.
- heroizmu, ale to przydarza się jedynie wybrańcom, którzy zostali opisani w świętych księgach, ale takich przypadków na tym Forum jeszcze nie zanotowano :-)

Czuję, jak niezbyt twarzowe nakrycie głowy z puchatej wełny kóz angorskich wciskane jest tu na czółko coraz głębiej... A przecież instytucja rodziny i szczególna piecza nad nią ze względów społecznych, a nade wszystko politycznych, to twór epok, gdy koza nie przyczyniała się jeszcze do masowego dziergania beretów, a jedynie do użyczania rogu zaspakajającego potrzeby żywieniowe Zeusa :-)))

Miałam raczej na myśli długofalowe konsekwencje u DDRR. Gdyby było to wyłącznie "demonizowanie" problemu, to by tak wielu psychoterapii nie rozpoczynano od wnikliwego "skanowania" dzieciństwa i szukania "rodzinnego kodu kreskowego" dla określania przyczyn poważnych problemów w dorosłym życiu.

Jasne, że rozwód rodziców nie jest determinantą, która przesądza o jakości życia DDRR, ale trzeba ją traktować bardzo poważnie. Ja w każdym razie, odkrywam wciąż nowe skutki spustoszenia psychiki po rozstaniu moich rodziców i braku ojca, mimo modelowo poprawnych relacji zarówno między rodzicami po rozwodzie, jak i silną więzią łączącą mnie z ojcem przez długie lata.
Stąd tak wielkie parcie z mojej strony na ratowanie rodzin w sytuacji podobnej do opisywanej tutaj, jeśli tylko obie strony widzą choćby cień szansy. Jeśli nie, albo jeśli są to tylko słowne deklaracje, to podpisuję się pod "szybkim cięciem"...

To chyba jednak off topic

Podchodzę do tego jak do jeża od dwu dni, ale ZUPEŁNA odpowiedź wymagałaby przedstawienia, z jednej strony jakiego metodologicznego podejścia, którego używam, potem szczegółowych wyjaśnień dotyczących podstawowych pojęć, wreszcie dopiero, znalezienia w tym co piszesz tej części, która na ten aparat jest przetłumaczalna i tej która nie.

Teoriami "spekulatywnymi" też czasami się posługuję - mogę rzucić jakąś "psychoanalizą" ale generalnie ma to dla mnie jednak zbyt duże ograniczenia. W konsekwencji mogę tylko zasygnalizować, że nie mam (bądź nie znam) żadnych empirycznych dowodów na istnienie "nieświadomości/podświadomości/świadomości zbiorowej", "uniwersalnego wzorca dobra",  "matrycy". Podobnie przeświadczenie o istnieniu zjawiska reinkarnacji, lub użyteczność pojęcia "karmy" czy "duszy" nie wydaje się mieć podstaw w dającej się sfalsyfikować (czytaj: sprawdzić) procedurze ekperymentalnej, niezależnie od tego czy coś takiego "jakoś istnieje" czy nie.

Tylko część pojęć: typu (1)"plan duszy" - dla mnie np przekształcalny do stanu układu nerwowego w chwili narodzin+oddziaływania środowiskowe do chwili oceny tego "planu"
(2) intuicja - dla mnie suma oddziaływań związanych z nieświadomym uczeniem się określonych decyzji w powtarzalnych sytuacjach bodźcowych

dałaby się przeformułować i nimi "dyskutować", ale to chyba i tak byłoby na siłę. Bo "prawie" to samo, to już nie to samo.

Tak więc odpowiadam głównie w ramach niekurtuazyjnego szacunku dla rozmówcy i z chęci podkreślenia, że tego nie zbyłem, chcąc jednak wskazać zasadnicze różnic metodologiczne oraz różnice leżące w sferze podstawowych założeń czysto filozoficznych dotyczących natury ludzkiej. Rożnice te wymagałyby czegoś więcej niż dyskusja postami a i tak robę tu niezły off-top.

To się kwalifikuje z każdej strony na jakieś seminaria ze slajdami + dyskusję panelową :-)
BTW mogło by być ciekawie :-)

Haha, czasem też tak sobie myślę i wtedy przestaję pisać

Rozumiem co masz na myśli, ale z jednym się nie zgodzę:

Często spotykam się z takimi "zarzutami" u ludzi, którzy mylą osiągnięcia współczesnej fizyki kwantowej, która od dawna zauważa bezpośrednie i wzajemne odwzorowanie swoich podstawowych założeń z wymiarem duchowym ('wszystko jest wibracją', zjawisko rezonansu, pole energetycznego/czakry, etc.) z jakąś bliżej nieokreśloną filozofią nurtu New Age i szamaństwem i to wszystko im się zlewa w jedno.

Żyjemy w 4 wymiarach: materia, emocje, sfera mentalna i duchowa. Umiejętność zauważania jak te płaszczyzny wciąż zachodzą na siebie  zależy od stopnia rozwoju świadomości i zdolności do odbierania wibracji o różnych częstotliwościach jednocześnie. Ale to temat rzeka i nie na ten wątek, masz rację.

Dla ciekawskich coś a propos na długie zimowe wieczory:

https://www.youtube.com/watch?v=VYYXq1Ox4sk

Elle88, EXTRA_terrestrial,

Zostawcie "układanie paneli" innym :-)))

Świat Was potrzebuje!
Piszcie! Doradzajcie! Prostujcie! Wyjaśniajcie! a klepki może nawet same się poukładają? :-)

Jutro psycholog,idziemy razem,pierwszy raz...i co ja mam mu powiedzieć..
Pustka w głowie,tyle tego się nawarstwiło  ze nie wiadomo co mówić.
Ostatnio się dowiedziałem od mojej kobiety że to wszystko przez to forum,ze za dużo czytam,że za duzy wpływ mają wasze wypowiedzi na mnie.Pogubiłem się w tym.
Zobaczymy co powie psycholog.
pozdrawiam

Kończyłam budowlankę...

A dla Twej Żony ślę ukłony wdzięczności aż do samej ziemi.

Wnoszę, że skoro swe życie splotła z E.T. sama musi być NIEZIEMSKA!

;-)

Czyli wszystko po staremu

Trudno w tę zmianę uwierzyć, po tym co wyżej napisałeś.
Bardziej bym to określiła jako "próba dostosowania się" do oczekiwań bez kompletnego przekonania w GŁOWIE.

Ten wątek i "postępy"w sytuacji  kojarzą mi się z takimi filmami przyrodniczymi, gdzie drapieżnik wlecze swoją ofiarę za flaki przez całą sawannę i te flaki się tak ciągną i ciągną..

Dobrze to rozkminiłeś, nie wiem czy psycholog zrobi to lepiej, oby nie spieprzył

Z jednej strony jak się to czyta i widać jak się męczysz to rada jest jedna, z drugiej..jak widzę jak Ty tę kobietę się starasz ze wszystkich sił zrozumieć i rozkminić to widzę tu prawdziwe uczucie.
Oby ona potrafiła to docenić..

U parzystokopytnych roślinożerców te "flaki" mogą mieć nawet 40 metrów, a na dodatek są bardzo ciągliwe...

Robercie,

Elle ma słuszność. Ofiara "wypruwa flaki". Jednak wytrzymałość drapieżcy też jest bardzo osłabiona, najpierw samym zdobywaniem, a potem tym "ciągnięciem" bezwładnego osobnika po sawannie życia. Drapieżniki żyjące w tak trudnych warunkach, owszem są silne, zdeterminowane, ale to typowi krótkodystansowcy. W bardzo krótkim czasie "padają trupem"z wycieńczenia...

Osoby, które zaangażowały się w Twoim wątku, wskazywały, że we dwoje nie dacie rady uporać się z tą sytuacją i pomoc jest tu ogromnie potrzebna, wręcz niezbędna. To nie jest pora na to, abyś się przedzierzgnął w domowego terapeutę, a Twoja Luba, by myliła psychologa ze spowiednikiem  lub sędzią i robiła naprędce rachunek win i zawczasu ferowała wyroki. To jest dla Was okazja do tego, aby uświadomić sobie, że Wasz związek od dłuższego czasu dynda nad przepaścią i podjęcia decyzji, czy jest w Was wola usunięcia go stamtąd, czy jednak przecięcia tej pajęczej niteczki, na której jest zawieszony.

PS Elle, byłam przekonana, że w niedzielne przedpołudnia słuchasz "Koncertów Brandenburskich" a nie, że zgłębiasz etologię zwierząt Czarnego Lądu...

Jesteś jedną wielką Niespodzianką :-)

Aurora, nie podejrzewałam Cię, że mnie o to podejrzewasz A tak serio, jestem bliżej "zwykłego" ludu, natury i banalnych prostych rzeczy niż ktokolwiek mógłby się spodziewać po moich wywodach być może

A wracając do autora i wątku terapii, również zgadzam się z EXTRA_terrestial, że psycholog temu nie podoła - to był raczej taki 'skrót myślowy'. To musi być psychoterapeuta, który potrafi w myśleniu wychodzić poza schematy i ciąg przyczynowo-skutkowy, którego uczą na kierunku: psychologia czyli po prostu ktoś z powołania i z pasji, kto rozumie wiele zależności, które składają się na powstanie traumy, a nie tylko sam fakt, że Twoja partnerka cierpi w jej wyniku.

Ale najważniejsze w tym wszystkim by ona zrozumiała, że MA problem i przestała racjonalizować i chować się za te wszystkie taktyki oparte na wyparciu, których wyuczyła się latami i osiągnęła w tym niemal perfekcję. Perfekcję w samooszukiwaniu się.

Elle: To jeszcze dalej idzie i nie kończy na myśleniu - w psychodynamicznej np. pracuje się na emocjach a nie zajmuje tylko wyjaśnianiem. Coś takiego co masz z "Hasta la vista bejbe" teraz - aż się prosi żeby wykorzystać takie przeniesienie w celach terapeutycznych. Poprzez "daremność" przeniesienia, poprzez jego kierunek pokazuje się delikwentowi, jak "preset" z dzieciństwa rujnuje jego relacje. Głównie TO jest treścią pracy, aby pojawiające się się w przeniesieniowych interpretacjach emocjonalne treści przekształcać poprzez zderzenie z osobą, która okazuje się kimś innym niż wyświetlony na białej ścianie osobowości terapeuty obrazek. Pracuje się więc "sobą".

Tyle, że to się pokazuje namacalnie - czyli pacjent "odgrywa" się na psychoterapeucie który specjalnie gra męża aby sprowokować... Nie można potem uciec ;-)

Perło Skandynawii,

Gdybyś Ty wiedziała o ile pięknych rzeczy ja Ciebie "podejrzewam"! :-)
A ile mam uciechy, gdy trafiam - tak, jak na przykład dziś - na namalowaną przez Ciebie "martwą naturę" z gazelą o rozciągniętych jelitach i śledzionie na pierwszym planie oraz cierpką połówką cytryny, Twych czasem buńczucznych słów w jej tle ;-)))

Uwielbiam galerię Twoich słownych obrazów...

Gdy przeczytałam dziś post EXTRA_terrestial, to na moment skamieniałam... Gdybym była na miejscu Lubej, Roberta, to po przeczytaniu jego słów nie musiałabym chyba już iść po diagnozę, tylko bezpośrednio po pomoc, do wymienionych przez Was osób.
Moim zdaniem E.T rozwalił system i odsłonił kilka obszarów szczególnie "zawirusowanych". Niesamowite!