Dziwny związek...

"Mam znajomych młodszych od nas o parę lat...mają dziecko jednego małego chłopca...rozeszli sie jakies 2 lata wstecz...w wielkiej wojnie...oni sobie poradzą ale jak patrzę na tego małego to się płakać chce"

A co jest powodem sytuacji malego? Samo rozstanie czy przede wszystkim klotnie miedzy rodzicami? Bo jak zwykle wrzucasz wszystko do jednnego wora.

http://www.netkobiety.pl/t78765.html

Bardzo dużo ostrych kłótni jeszcze w związku,sam byłem swiadkiem niejednej,ba nawet starałęm sie łagodzić bo na ,,noże,, już szło,oraz samo rozstanie..bo mały jest bardzo mocno związany emocjonalnie z ojcem,a mieszka oczywiście z mamą.

Ok mieliscie racje.
Po dzisiejszej akcjii podjąłem definitywnie decyzje o rozstaniu.Jutro sie wyprowadzam i zamykam mozliwosc powrotu.
Problem tego tematu rozwiązał sie sam.
dzięki za rady i pozdrawiam

Oj lubi się prowokować zdradę tak jak większość mego gatunku. Czekasz na zdradę moi przyjaciele też tak postępowali. Teraz nimi nie są. Nie chcę bez jajecznych tchórzy za przyjaciół, jak oni tak postąpili wobec swojej ukochanej to jakby postąpili wobec mnie...

Chyba zle zrozumiałeś,ja niczego nie prowokowałem,wprost przeciwnie wykazywałem cechy lekkiej zazdrości.Z tą zdradą chodziło mi ze wtedy miałbym motyw do odejścia,taki bezdyskusyjny,bo to było takie zawieszenie w próżni,co robić bo moze nie robie dobrze itd. taki motyw jak zdrada rozwiązał by ten dylemat.Jasne ze nigdy nie chciałem żeby ktokolwiek mnie zdradził.
pozdrawiam

Czara goryczy polega na tym ze się wyprowadziłem,nie umiałbym żyć obok po prostu nie odzywając się i tłamsząc to wszytstko w sobie,jestem takim człowiekiem ze bardzo zle mi jest w takiej sytuacjii gdy ,,patrzę na coś i nie mogę nic poradzić,, .Wolę po stokroć być sam i w samotności dojść do siebie czyli...odkochać sie po prostu.
Ona pisze sms-y i namawia bym wracał ale ja nie chcę..po prostu nie mam już siły na to.
pozdrawiam

Ta twoja kobieta to mentalnie dziecko.
Nie wierzę żeby nie wiedziała dlaczego odchodzisz. Myślę też, że z jakichś powodów jest pozbawiona umiejętności odczuwania uczuć wyższych. Coś z nią w tym temacie nie tak...

To nie jest normalne, że dorosła kobieta latami udaje, że nie widzi co się dzieje i że dzieje się źle.

Są osoby, które nie potrafią nazywać i rozumieć tego co czują- najczęściej jest to wynik wielomiesięcznego lub wieloletniego wypierania niechcianych emocji z różnych względów: traumy, wstyd, poczucie niższości maskowane przez obojętność na zewnętrzne bodźce, etc. Z czasem z tego mechanizmu robi się nawyk i 'druga skóra'- jakby nakładka na osobowość, praktycznie nie do oderwania od tej pierwotnej i zlana z nią bardzo ściśle.
W tym stadium bardzo ciężko do takiej osoby dotrzeć, bo ona w zasadzie wielu emocji nie odczuwa już w pełnym zakresie lub nawet wcale.
Skrajnym przypadkiem do czego doprowadza wyparcie emocji dodatkowo podbite niskim poczuciem wartości i 'murem ochronnym' z obojętności (braku empatii) jest psychopatyzm/socjopatyzm.

Spróbuję coś "na siłę" wykombinować, bo męczy mnie ta sprawa.

Przypomina mi się dziewczyna z którą okazjonalnie współpracowałem przez rok. Zwróciło moją uwagę to, że w ogóle nie jest spontaniczna - to co ujawniała na zewnątrz było zawsze "pseudospontaniczne", emocje były "takie jak powinny być" ale nie takie, które we mnie uruchamiałyby jakąś emocjonalną odpowiedź. Ciekawe było to, że w sytuacjach, w których była np. atakowana, albo działała pod presją - komunikowała się takim samym tonem jak w sytuacjach neutralnych. Pewnego razu, zadzwoniła do mnie, że "nie może się spotkać ze mną bo..."   tu krótki incydent płaczu, który jakby "zrobił się sam" - coś jak nam robi się czkawka, jakby głos innej osoby...po czym znów poprzednim tonem:    "...właśnie zmarł mi ojciec". Po czym dalej ustalała swoim normalnym pseudospontanicznym tonem termin spotkania i takimże tonem odpowiedziała na dość emocjonalną - moją reakcję na jej sytuacje: "O Mój Boże, proszę się trzymać" + zapewnienia, że poczekam ile chce, nie wali się, pracę wykona później. Tak samo komunikowała się z koleżankami jak i ze mną.

Mam wrażenie, że składała się z dwu osób - tej w środku - nigdy nie ujawnianej i ukrytej przed światem, tak aby nikt jej nie skrzywdził i tej na zewnątrz - czyli jakby z zespołu sztucznych reakcji do obsługi bieżącej rzeczywistości.
W wariancie pierwszym może więc chodzić o to, że twoja dziewczyna "tam gdzieś jest" ale już nawet ona sama zapomniała gdzie. Wyobrażam sobie np. sytuację w której przez okres dzieciństwa i młodości znajdowała się pod presją osoby która wykorzystywała wiedzę o jej wnętrzu i emocjach przeciwko niej samej - np. w rzekomym celu wychowawczym. W efekcie nauczyła się ukrywać tak głęboko, że nie wie gdzie się schowała :-)

W wariancie drugim spotkałeś jakby "wydmuszkę" mam na myśli osobę bez większych potrzeb emocjonalnych, bez głębszych uczuć, za to świetnie udającą prawdziwe "jajko" czytaj: człowieka. W tym wariancie przykładową sytuacją byłoby dziecko tak totalnie zaniedbywane uczuciowo przez rodziców, że rozwinęło coś w rodzaju choroby sierocej. Oczywiście dziecko dostawało jeść, kupowano jej książki ołówki i ubranka. Ale nie było kontaktu z uczuciami rodziców. Nie ma pasji - bo niczego nie kocha. Jest spokojna bo nie nienawidzi. Swiat traktuje przez pryzmat "czynności do wykonania". Działają proste instynkty - np. chęć posiadania dzieci.

Wariant pierwszy dawałby szansę aby jej pomóc, ale to musiałby być ktoś dobry. Nie pierwszy z brzegu psycholog. Wariant drugi - chyba bez szans.

Zatem "wariant 1" robi się na podstawie ponadnormatywnej wrażliwości. Szkoda, że tego nie wiedziałem, może bym wtedy do niej dotarł :-(((

Dziękuję wam za wasze spostrzeżenia,ze poświęcacie swój czas zeby tu cos mi doradzić.
Wracając do meritum,postaram sie opisać jej dziecinstwo od małego...kiedyś mi opowiedziała wycinek tamtego okresu.

Jak wspomniałem wczesniej jej rodzice żyją obok siebie,tzn. komunikacja jest ale na poziomie podstawowym..czyli kup chleb...itd. nic więcej tych tzw. ,,uczuć,, jakichkolwiek brak.
To jest zdanie takze mojej kobiety o swoich rodzicach.
Symptomatyczne jest to że mojej kobiecie przez gardło nie przejdzie słowo ,,tata,,, tatuś ,mój kochany tatuś.....odkąd ją poznałem zawsze - ojciec. Ojciec kat i tyran.
Takie same zdanie ma jej rodzenstwo,ale wszyscy juz sie z domu rodzinnego wyprowadzili.

Moja dziewczyna jak miała 3-4 latka to ojciec ją brał za nogi,podnosił głową w dół i bił,ona mi powiedziała ze ze starchu sikała wtedy cały czas pod siebie,matka nie reagowała.
Ogólnie ojciec chciał ustawić dzieci pod siebie,tzn. jak zrozumiałem z jej słów nie wychowywał tylko rozkazywał i zakazywał....bił i pastwił się za byle przewinienie,ona opowiiadała jak uciekała do łazienki ze strachu,potem jak starsza to uciekałą z domu,kiedyś w całkowitej desperacjii jako nastolatka ,postarszyła ze jesli ją jeszcze raz dotknie to zadzwoni na policję - i wtedy przestał.
Jej matka jest inną osobą,spokojną..emocjonalnie stabilna ale w mojej ocenie zimna emocjonalnie całkowicie martwa. Z opowiadań nigdy nie reagowała na te despotyczne zachowania jej ojca.
ogólnie jak mi to opowiadała to płakała ciągle na to ze bała sie ojca ,nie wiedziała kiedy i jak dostanie,a wiedziała ze matka jej nie pomoże boo jak to wyraziła ,,ona sie nigdy nie wtrącałą,,

To powyżej to słowa mojej kobiety.

Ja od siebie dodam że jak ją poznałem..pierwsze dni.....tygodnie i spojrzałem na rodziców..szczególnie na ojca to..dziwny człowiek,taki maniak psychopata z ludzką twarzą....nawet nie .musiałem z nim rozmawiać,wystarczyło jego spojrzenie..zimne ,bezkompromisowe,jakies udawane i nieszczere.

Człowiek ten jest strasznie konfliktowy z ludzmi obok,jest takze starsznym formalistą. Nie potrafi wyrazać spontanicznie swoich uczuć i takiej ludzkeij szczerości na codzień,zero otwartosci do swiata,jest całkowicie zamkniety na swiat zewnetrzny. Miałem z nim przez te lata 3-4 konfliktowe sytuacje i i po ostatniej postanowiłęm porzucić tę znajomość,bo mimo swojego wieku dla mnie to jest  człowiek nie nadający sie do życia wsród ludzi. Zresztą moja dziewczyna nie utrzymuje z nim żadnego kontaktu,jedynie z mamą.
Jest strasznie buńczuczny,wszechwiedzący,jednoczesnie złośliwy,zgryzliwy,przezwielu postrzegany jako tzw. dziwak. Człowiek skrajnie toksyczny w moim rozumowaniu.Potrafi zachowywaćsie super by za chwilę niespodziewanie wsadzić człowiekowi szpilkę w plecy,twardy i nieustępliwy a za chwilę rozczula sie jak dziecko nad sobą.Na pewno pełen kompleksów i skrajnie niedowartosciowany co wywnioskowałem na podstawie kilku rozmów sam na sam jak to sie mówi jak facet z facetem. Zauważyłem także w kilku sytuacjach że on czerpie autentyczną radość z tego że komuś że tak powiem ,,dowali,, ,słownie.Ze ktoś ma dolek jakiś . Jak sie zakopałem samochodem to przyjedzie i pomoże bez problemu,ale jak tylko zobaczy zek ktos ma problem hmm...wynikający ze słabości emocjonalnej...on dobije gwóżdz do trumny z usmiechem na twarzy.

Ja akurat pochodzę z innej rodziny i zachowania jakie zaobserwowałem w tamtym domu były dla mnie po prostu dziwne. O uczuciach i emocjach sie tam nigdy pod zadnym pozorem nie rozmawia,nie ma czegos takeigo jak dialog,rozmowa,kompromis,konsensus,naprawienie czegoś,zmierzenie się z czymś w dobrym celu...tego nie uswiadczysz tam. Każdy zyje swoim zyciem i kazdy musi sobie radzic ajak jest słaby to ginie. Tak bym to scharakteryzował. Mam na to kilkanascie przykładów które kiedys opisała mim moja dziewczyna,przez co cierpiała nie raz przez swoich rodziców jużw dorosłym zyciu.

Zawsze o ojcu ona i rodzenstwo wyrazają sie albo z pogardą albo milczeniem albo jakimś dyplomatycznym jezykiem żeby nie urazić otoczenia.pozytywnym od 9 lat nie słyszałem.

z wiadomych względów nie bede tu opisywał wszystkiego.

Jeszcze dodam na podstawie moich kontaktów z nim i z mamą moją dziewczyny że są to ludzie którzy nie rozmawiają absolutnie o problemach i uczuciach..nie ma u nich takiej opcjii,sam próbowałem kilka razy w rozmowie z nimi na rózne tematy coś sie o nich więcej dowiedzieć,jakimi są ludzmi od środka itd. nie ma takeij opcjii,natychmiast jest ucieczka,wycofanie,mur nie do przeskoczenia.Maja tylko swoje gotowe rozwiązania i stosują je w życiu jako uniwersalne,i jak zauwazyłęm są to rozwiązania przez pryzmat własnego ego.Liczy sie tylko to co ja powiem,ja zrobie..jak ci nie pasuje to do widzenia.
Te zachowania dosłownie identyczne widzę u mojej kobiety w stosunku do nas w naszym związku,taka kalka zachowań. Choć nie raz widziałem jak moja dziewczyna próbuje z tym walczyć,jak sie w sobie zamknęła i nie potrafi słowa wydusić tylko łzy jej płyną strumieniem.

U mnei w domu było inaczej,nie mówie ze idealnie ale u nas jak był problem to sie mówiło na głos,wyrzucało z siebie i gadało żeby coś rozwiązać,nie było kumulacjii uczuć..byłakupa smiechu,nie raz płacz,nie raz sie krzykneło,ale także pocieszało,wspierało,przytulało,pomagało na poziomie tym nizszym(fizycznym,finansowym) oraz na wyzszym (uczuciowym,wspeirającym). Ja do tej pory jak mam kłopot to mogę sie zwrócic do wujka,jednego i drugiego,mamy,dziadków jak żyli....moja dziewczyna nigdy nie zwraca sie do nikogo o pomoc...nawet jak jest w skarajnej sytuacjii. I to samo jest u nas. Ona nigdy nie potrzebuje mojej pomocy.Tzn. ja jej mam to dawać ale ona nigdy o to nie bedzie pytać,prosić,zabiegać. Nie musi oczywiscie,ja tego nie wymagam,ale jak są jakieś skrajne sytuacje...to ona i tak sie zamknie w swoim swiecie.

Opiszę wam jedną sytuację z okresu kiedy moja dziewczyna była w pierwszej ciąży,już nawet dosc zaawansowanej.
Postanowiłęm ze pojedziemy nad rzekę ot tak poodychać swiezym powietrzem...30 km za nasze miasto. Piękna okolica,zawsze tam łowiłem ryby itd.
Pojechaliśmy tam autem...szum wody,mała kaskada,naprawde idealne warunki do relaksu,chodziło mi o takie posiedzenie na swiezym powietrzu.

Rozożyłęm koc pod drzewem usiedlismy...a moja kobieta pretensje bo są ..szyszki i ją kłują No to ja mówie...słuchaj to sobie usiądz z boku,albo coś,nie narzekaj..skoro jestesmy w takim miejscu muszą byc szyszki to jest przyroda...:) Ona nagle wkurw ze nie dbam o nia i ona wraca do domu. Więc ja sobie mysle..hmm zabieram ją nad rzekę zeby miała relaks ,spokój,jest w ciązy a ona tylko narzeka ,więc mówie ze nie po to jechałem te kilometry by zaraz wracać,posiedzimy troszke i wracamy...ale nie od razu. To ona mówi - No to do widzenia ja ide na autobus.
Masakra...do autobusu było 6 kilometrów,ona w ciązy chyba 6-7 miesiąc,więc mówie nie wygłupiaj sie ok jak chcesz to wracamy. Ona nie i koniec...nie wsiadzie i nie wróci.
Wiecie co...jechałem koło niej 3km/h z otwartą szybą i błagałęm by wsiadła i tak sie nie zachowywała.Zimna bezuczuciowa twarz zero odzewu...nic ani słowa,całkowita blokada.Przeszła te 6 km..poczekała na autobus i wróciła sama do domu. Tak pokazała ze ona nie uznaje kompromisu,ze potrafi.....Tylko po co? Do dzis myśle po co..tak sei zachowywać..
Ktoś powie po co błagać i prosić jak ktośnie chce..ok racja ja to wiem doskonale ze to najczesciej przynosi odwrotny skutek,ale ja jednak swój honor schowałam na chwile do kieszeni dla wyższej sprawy.Ja mam taki system wartości. My nie jestesmy wrogami,ona jest w ciąży,kochamy sie...po co mi w takiej sytuacjii honor ,skoro niczego nie muszę udowadniać...jednak dla niej to priorytet choćby miała paść na twarz ona nie pokaze na zewnątrz tej słabości.Cały związek mi pokazuje że że ona sobie da radę i jesli mi nie pasuje to do widzenia,identycznie jak u jej rodziców.A podczes tej sytuacjii moim jedynym celem było to zeby się zrelaksowała,żeby jej nie narażać na wysiłek itd. nic więcej specjalnie sie dla mnie nie liczyło.Po prostu mam swoje priorytety poukładane odnośnie danej sytuacjii.

pozdrawiam

zodiac , no włóasnie tak jak piszesz,zero uczuć w domu i potem mogąbyć takie efekty.

U mnie w domu był rozwód..przezylismy to jako dzieci ,nie było fajnie,jest trauma...ale uczucia były zawsze,mimo złej sytuacjii. Może ja własnie tym bardziej kłade na to nacisk u nas w domu. Moje dzieciaki jak przychodzę to lecą przez przedpokój ,rzucają sie na mnie ,krzyczą cześć tatusiu,zasypują pytaniami, od razu do przytulania..to codziennosc....nieraz widzę jak ona na to patrzy...oczywiscie cieszy sie itd.ale widać niekiedy w  oczach taki smutek,zamyślenie.Nie wiem dokładnie.
U mojej kobiety i to jej słowa to było tak ze jak ojciec wracał do domu po delegacjii (dłuższe wypady) to był strach,a jak wyjezdzał to była to jak to okresliła moja kobieta cyt.,,największa radość ,ulga że tyrana nie będzie,,
pozdrawiam

robert247 Z tego wszystkiego co teraz piszesz to w pierwszą kolejkę jest potrzebny Wam, a dokładnie Twojej lubej dobry psycholog, a może nawet psychiatra. Dopiero wtedy można pomyśleć nad terapią małżeńską, a może nawet będzie zbędna jak zostaną zrobione te pierwsze kroki i będą widoczne konkretne rezultaty. Pamiętam, jak opisywałeś o jej codziennej egzystencji - senność i wahania humorów itp. To też mogłoby powodem, bo to wyglądałoby jak przewlekły stan depresyjny, lub inna choroba fizjologiczna, ale tak naprawdę do tego jest podkreślę dobry specjalista i konkretne działania w tym kierunku. Zgodzę się z Rybą 81, że bez konkretnych działań nic nie uzyskacie. Na Twoim miejscu postawiłbym ultimatum, albo idzie do specjalisty i dąży konsekwentnie do konkretnych rezultatów, tym samym ratując całą rodzinę, a przede wszystkim Siebie.

Generalnie uważam, że powinieneś zagrać teraz umiejętnie dyplomatycznie i wręcz wymusić konkretne działania, poprzez ultimatum, manipulację i też prywatne wsparcie.

Uważam, że zostawienie ją z dziećmi nie jest to sposób na rozwiązanie problemu. Uważam, że da się to wszystko wszystko uratować. Pamiętam jak mówiłeś, że ślub dla Ciebie jest zbędny, bo i tak przyjmujesz te wszystkie słowa za czyny, gdzie jest m. in. bycie ze sobą w chorobie i zdrowiu, na dobre i na złe. Może właśnie teraz masz ten sprawdzian?

Kibicuję za pozytywnym zakończeniem waszej historii

Ja pier.....

Robert - nie wiem jak jest u ciebie z kwestią odpowiedzialności za partnera, przecież opisałeś warunki, które z definicji tworzą osoby które opisywałem(war. 1/2). W świetle tego co opisałeś jest jeszcze jeden poważny problem. Postawa emocjonalna Twojej żony ZASADNICZO WPŁYNIE na rozwój osobowości waszych dzieci znacząco go zaburzając. Jesteście młodzi, ona ma szanse coś z tym zrobić, ale nie podejmie żadnych działań jeśli nie stanie pod ścianą. I nie bierz do tego kogoś pierwszego z brzegu jeśli zdecyduje się na terapie. Zrób dobry "risercz". Najpierw wez googla i sprobuj zrozumiec rozniece miedzy psycholog-psychiatra-psychoterapeuta. Potrzebujesz tego trzeciego. Acha, I on odmowi pracy bez motywacji pacjenta...

Funkcjonowałem w roli szefa/mentora. Niestety po wymyśleniu jej - nazwijmy to "projektu" i zrealizowaniu go ku satysfakcji obu stron (mojej finansowej - ona osiągala tym swoj życiowy cel), pozostała jeszcze (umówiona wcześniej) 2 faza druga "projektu" -ta nigdy nie zobaczyła końca bo dziewczyna wyniosła się do mentora sławnego i ważnego. Niestety marnego merytorycznie, a tajemnicą poliszynela jest to, że facet jest największym psychopatą w dotąd poznanym Wszechświecie. Gdy z nim rozmawiałem, okazało się, że przedstawiła "projekt" (który był zresztą źródłem jego entuzjazmu i wielkich oczekiwań) jako swój... Było to tym bardziej głupie, bo nie był on raczej możliwy do realizacji bez moich układów. Dalsze jej losy były takie jak każdej ofiary związanej z szefem psychopatą. Co gorsza echa uczynków psychopaty zaczęły do niego wracać lawinowo i zachwiały jego pozycją. Straciła też pracę, którą załapała dzięki układom ze mną, bo nigdy nie udało jej się "zamknąć" wiedzy, którą otrzymywała w całość (wymaga to kilku lat pracy inaczej się rozłazi - uciekła za wcześnie). Cóż, szukała "doskonałości" a trafiła z deszczu pod rynnę jak widzę teraz. Mam prywatne układy w tym dziwnym "psychoterapeutycznym" środowisku wystarczające do załatwienia jej leczenia a w jakimś momencie mogłem stawiać warunki lub wejść  w relację wzajemnego zaufania, która by taką decyzję przyśpieszyła.

Nie , ja od dłuzszego czasu proponuje psychologa , terapie małżeńską ( Robert teraz wspomniał o jej dzieciństwie wiec tym bardziej jest to konieczne ) ale do tej pory autor uważał, ze nie jest to konieczne - poradzimy sobie sami , nastepnie pomysle o tym , potem niby obopólna zgoda na psychologa  ale nie maja czasu !!!!!  żadnych konkretnych działań nie widać bo dalej Robert walczy tym swoim schematem.

On nie używa co moze ale co on uznaje za słuszne jedyne i właściwe .
O przeszłości z dzieciństwa  partnerki wspomniał dopiero wczoraj. Wiec dlatego wczesniejsze były sugestie o psychologu czy terapii małżeńskiej  dla nich . Ale zawsze było jakies ale......   moze gdyby w ciagu misiaca,  ktory minał poszliby choc na jedna wizyte do fachowca to juz została by ona skierowana na psychoterapie indywidualna.

Rozmowy w ich przypadku nie sa skuteczne bo jak sami przyznali maja problem z komunikacja.
Rozmowa chyba tylko jedyna : ustalić termin z jakimś terapeuta .

No niestety, masz rację - kilkakrotnie widać było zasadnicze niekonsekwencje i zmiany frontu. Nie widziałem jednak w tle nienawiści i wrogości. Autor miota się bez planu i ładu w stylu "adehade"

"Bardzo dużo sprzeczności i niespójności w jego wypowiedziach i postawach powoduje, źe czekam aż może wybrzmi tu coś, co pozwoli mi na zajęcie wyraźnego stanowiska w jego wątku."

Planuje napisac ostatni post ale dzis prawdopodobnie nie bede juz mial czasu. A to ze autor napisal o problemach swojej kobiety dopiero na n,tej stronie watku jest bardzo symptomatyczne. Z jednej strony go polubilem, zaangazowalem sie emocjonalnie, z drugiej strony to porazka. Facet, ktory ma umysl analityczny a jest wyjatkowym zapatrzonym w siebie egoista. Tylko ja, ja i ja. Trudno przez to ja sie przebic a co dopiero zobaczyc drugiego czlowieka.

Elle, mysle ze nie zgadzamy sie tutaj zupelnie w ocenie sytuacji ale to nic. Oczywiscie doceniam umysl analityczny Roberta i nawet go polubilem ale co z tego skoro on widzi tylko siebie a o waznych powodach zachowania swojej zony powiedzial dopiero na 8smej stronie tego watku. Dla mnie to czlowiek "stracony" a mnie trudno sie pogodzic z ta "porazka" ale kazdy dorosly ma prawo o decydowaniu o sobie i ja, czy ktos inny nie ma na to wplywu. Owszem Robert zawital tutaj w poszukiwaniu rozwiazania, ktore sposoduje ze w jego domu bedzie tak jak on tego chce. Dlatego tez, rowniez dla niego postanowilem napisac ostatni post tutaj by zwrocic uwage na kilka waznych moich zdaniem rzeczy. Czy z tego Robert, czy ktos inny wyciagnie jakies wnioski, w to juz nie bede wnikal. Jemu samemu i jego "zonie" zycze jak najlepiej. To sa 3 punkty, ktore po kolei wyedyduje (calosc powstanie za jakas godzine).

1. Kwestia malzenstwa.

Jak to jest wazne dla kobiety trzeba bylo przekonywac Roberta dlugo. I to o czyms co jest dla wiekszosci osob oczywiste. Jednak mleko sie rozlalo i powstala pewna stala sytuacja, ktorej nie zalatwia oswiadczyny (jesli to byl wogole powod) od razu. Otoz samo malzenstwo jest wazne dla kobiety z roznych powodow. Kobiety same o tym pisza. Wiec oczywistoscia powinno byc to, ze Robert zrobi to dla swojej kobiety bo chce i chce zeby Ona poczula sie lepiej. Niestety ale Robert zrobil to dla siebie, potraktowal jako cudowna rozdzke, ktora zmusi kobiete do postepowanie jak on chce. ZUPELNE NIEZROZUMIENIE ISTOTY RZECZY ale zupelnie zrozumiale i logiczne jesli zauwazy sie ze chodzilo o dorazny wplyw na zachowanie sie zony. A przeciez to jest nawet smieszne, 10 - letnie narzeczenstwo. Nie ma tu nawet cierpliwosci czekania do slubu czyli na efekt dlugofalowy.

2. Kwestia dziecinstwa "zony".

Jest to istotna kwestia do ktorej autor podchodzi "beznamietnie". A ja kiedy sobie wyobrazilem te mala dziewczyne trzymana za nogi, tak samo jakby to byla moja coreczka, to cos we mnie drgnelo. Nie umialbym tak przejsc nad tym do porzadku dziennego i moje spotkanie z tesciem zakonczylo by sie conajmniej uderzeniem go z piesci w twarz. Jednak wplyw takiego domu jest istotny i ja widze po sobie ile nerwowowsci, roznych problemow powodowalo takie dziecinstwo. Widze tez po mojej przyjaciolce ile wplywu na cale zycie ma taki dom. Dlatego jesli ktos jest zrownowazony, prowadzi spokojne zycie, umie sie z tego "wyleczyc" i normalnie zyc to taka osobe nalezy podziwiac, otaczac troska, wrecz wynagradzac. Tutaj Robert postepuje wobec swojej zony dokladnie odwrotnie.

3. Kwestia zachowan w domu.

Niezaleznie od swoich oczekiwan i kto je zglasza mozna samemu robic to czego sie oczekuje. Jesli oczekuje sie przytulenia od zony to samemu mozna podejsc i przytulic co da ten sam efekt przytulenia. Bylo tez omawianych wiele rzeczy, w tym udzial w obowiazkach, elastyczne i moze mniej nachalne podejscie do seksu. Czy cos z tego zostalo zrealizowane, czy byla zmiana zachowania Roberta i cierpliwe oczekiwanie na efekt? Przypuszczam ze nie, bo wszystko musi byc juz i zaraz. Po za tym brakuje porownania. Osoba w malzenstwie powinna sie czuc swobodnie. Czy czuje sie tak osoba wobec ktorej ciagle ktos ma pretensje, zale i jest niezadowolony? Ludzie latami zyja w dretwym malzenstwach (co samo w sobie nie jest dobrym przykladem) i umieja byc w stosunku do siebie spokojni. Spokoj, ktorego nie ma w malzenstwie Roberta (to autor jest zrodlem tego niepokoju) jest bardzo wazny dla samego zycia.

Robert nie ma porownania i stworzyl chyba sobie wizje zwiazku ktory ma wygladac jak w momencie zakochania sie. Ciagly wigor, codzienny seks, nadskakiwanie sobie. Tak nie wyglada normalny zwiazek po 10 latach.

Klotnie inicjowane w tym zwiazku sa z blachych powodow. Obraza o szyszki, o to ze nie zwrocila uwagi na to ze mu goraco w kinie. To przeciez dziecinada.

Robert musi wybrac. Albo bedzie dojrzalym mezczyzna szanujacym swoja parnerke, wspierajacym, kochajacym bez wzgledu na okolicznosci zgodnie z trescia hipotetycznej przysiegi, takze odpowiedzialnym, organizujacym, rowniez wyczekujacym w spokoju, godzacym sie na to ze seks nie bedzie codziennie, ze to ze swojej strony musi nauczyc sie okazywac milosc, czulosc, umiejacy sie godzic z zupelnie normalnymi rzeczami jak codzienne zmeczenie, zabieganie, ale rowniez organizujacym zmiany, nie ulegajacym rutynie .... albo bedzie dzieckiem oczekujacym zainteresowania, codziennych "dowodow" milosci w postaci "namietnego seksu", itp. Byc moze kiedys ludzie stworza takie roboty ale dzisiaj czlowiek jest tylko czlowiekiem.

Tutaj jest brak zrozumienia u Roberta jego parnerki. Tego ze ludzie maja rozne charaktery. Podam tutaj przyklad mojej kuzynki. Ona zywiolowa, maz taki ciapiak. Ona przez lata czula sie zle w tym zwiazku, oczekiwala od meza zywiolowosci, namietnosci. Po latach kiedy zauwazyla wiele jego zalet - staly, odpowiedzialny, nigdy nie zdradzil jak u kolezanek a potem jej samej potrzeby zmalaly i przeczytala ksiazke o roznych charakterach ludzi, zrozumiala kim jest jej maz, jaki ma charakter nagle go zaakceptowala i poczula sie szczesliwa. A przeciez maz jej sie nie zmienil. To ona zmienila sie w swojej glowie przechodzac droge od niezadowolenia do szczescia. Od nieakceptacji do akceptacji parnera nawet po czesci zmuszona wczesniej do bycia z nim z racji wiary i nierozerwalnosci wezla malzenskiego. Dalo jej to sile do pracy i do poszukiwania zrozumienia parnera.

Elle, idealnie to ujełaś.

Pamiętam dobrze jakieś 3-4 lata temu ,te same rzeczy do niej wypowiadałem a odpowiedzią było: Miśku przestań wymyślać jest wszystko dobrze.
Co ja mówię wczoraj dostałem sms-a że u niej jest miłość do mnie,a te problemy to imaginacje:)
Dopiero po moim milczeniu napisała następnego w którym stwierdziła że cyt. ,, Tak wiem ze stałam sie oschła i obojętna wobec ciebie ale to dlatego ze nasze rozmowy kończą sie kłótnią,,.

Czyli dla niej idealna sytuacja to jest ,cicho być,nic nei mówić,nie poruszać problemów bo zamieciemy je pod dywan..a jak sie pokłócimy to pomilczymy 3 tygodnie i nam przejdzie...a tymczasem zajmijmy sie pracą,domem.

Czy ja coś nabroiłem...przez te 9 lat.

Tak nabroiłem,bardzo nabroiłem. Największym grzechem jaki wypomina mi moja dziewczyna jest to że potrafiłem w kłotniach kiedyś dawno temu używać niecenzuralnych słów w jej kierunku. Jednak moje status quo nie zmieniło sie....tyle że przestałem się kłócić,a nawet konczyłem temat by nie szło to za daleko. Jednak powód tego jest absolutnie taki sam identyczny od lat - jej wycofanie. Problem w tym ze kiedyś jak to się zaczeło nie rozumiałem tego zachowania,nie szukałem rad na forach ,u psychologów tylko...liczyłem na moje zdolnosci do konwersacjii i najzwyczejniej chciałem pogadać by sie dowiedzieć w czym jest problem...nie dowiedziałem sie.
Najpierw rozmawiałem i sie kłóciłem,potem rozmawiałem ale juz bez kłótni,po prostu jak nie chcaiła rozmawiać to milczenie,potem zobojetniałem zupełnie ...a potem sie wyprowadziłem.Moje reakcje przez lata sie zmieniały na ten sam motyw,jej nigdy przenigdy nie zmieniła swojego podejscia.

Ja już nawet nie chciałem jej zmieniać bo zrozumiałem ze tak nie mozna...po prostu liczyłem na ZMIANĘ PODEJSCIA - bez skutku.

Ona pisze mi smsy ze mam wrócic do domu.....NIE DO NIEJ....tylko do domu,ona wmawia sobie ze ja zostawiłem dom a nei ją. Dostałem 5 długich smsów i w zadnym z nich nie było krzty uczucia,tylko zimna kalkulacja i namawianie na powrót,a to dzieci,a to ze przeciez sie kochamy(puste słowo).
Przez gardło jej nie przejdzie sekwencja typu:
Ale dlaczego sie wyprowadzasz,co sie stało,przeciez ja cie kocham ,ty mnie kochasz,nie chcę zyc bez ciebie itd.

zamiast tego jest:
Zle robisz,pomysl o dzieciach my nie jestesmy wazni tylko liczy sie dobro dzieci:)

To nie jej wina że wyniosła z rodziny takie wzorce. Ja tylko mam nadzieję żre jak się rozwiedzie to kogoś znajdzie. Bo Robert na pewno sobie poradzi. Teraz widzę że myliłem się co do jego pierwszej diagnozy.

robert, to jest kawał wyrachowanej egoistki - i to na pewno nie jest 1 wariant, o którym pisał maniek.

Teksty: "Uszanuj to, że nie będę rozmawiać, że jestem taka i owaka..że mam Cię w d..." albo "Koniec tej rozmowy, bo zacznę milczeć" BARDZO mi przypominają takiego jednego debila emocjonalnego, przepraszam za dosadność.

Ja tez próbowałam rozmawiać, czego z perspektywy czasu żałuję.
To jest kwestia braku ELEMENTARNEGO szacunku do Twoich uczuć i ekstremalne skupienie na sobie zadufanej w sobie podstarzałej już nieco księżniczki.

I jeszcze ciągłe odmawianie seksu też bez podania powodu..MA SA KRA.
Saddam w spódnicy.

Ratuj się robert i uciekaj od tego bezuczuciowego, zgorzkniałego pudła, zanim zupełnie zniszczy Twoja wiarę, że cokolwiek dobrego Cię czeka.

ryba81: Z tego jak ja zrozumiałam wpisy autora, to w którymś momencie on napisał, że ona ZAWSZE była taka skryta i miała problem z mówieniem co myśli, co czuje. Nie wiem też czy dobrze kojarzę cyfry , ale zmieniło jej się PO dzieciach ? (może coś mylę, jeśli tak to mnie poprawcie). Po prostu niektóre kobiety jeszcze ciągle podchodzą do związku na zasadzie: zagiąć parol na faceta, urodzić dzieci (najlepiej jeszcze wziąć ślub) i "można odetchnąć" -czyt. olać. Swój "obowiązek" wzgl. społ. spełniłam.

Jakkolwiek, jeśli nie było zdrad czy innych rażących "błędów" podobnego kalibru, a jedynie kłótnie wynikające ze skrajnego niedopasowania charakterów, to autor latami próbował z nią rozmawiać, ale ona konsekwentnie podejmowała decyzje, że to ONA ma rację i rozmawiać nie ma o czym - bierna agresja z jej strony: jest albo tak jak ona chce albo karała go milczeniem. Skur....stwo moim zdaniem wysokiej klasy. Bo to jest celowe ranienie partnera tylko 'w białych rękawiczkach' - wyżyny manipulacji, coś czym po przemocy wprost najbardziej gardzę w partnerstwie.

Pytasz JAK to możliwe , że po 3 latach?
A słyszałaś o tym, że okres zakochania/motylków trwa mniej więcej tyle do 3-4 lat?
Przeszło jej i stwierdziła, że autor taki jaki jest jej nie pasuje, ale zrobi sobie dzieci -albo inaczej, skoro już są, to będzie go obok siebie zwyczajnie "tolerować" jak zło konieczne, rozmawiać i sypiać ze sobą nie muszą.
Zdarza się tak? Zdarza.

To świetna kobieta do ćwiczenia technik radzenia sobie z kontrolą emocji. Dzięki temu, że partner daje się podpuszczać osiąga swoje cele - wydaje mi się, że ten sposób manipulacji partnerem leży u podstaw części przypadków przemocy domowej, bo facet czuje że został wyrolowany, nie wie dlaczego i chce bić  - lub w wariancie "soft" przynajmniej wyzywać. Niezależnie jak to się skończy, będziesz miał jeszcze wiele okazji aby przerobić sobie z nią takie techniki rozmawiania, które nie pozwalają jej na pokłócenie się, ucieczkę od problemu, zmianę tematu, wprowadzenie nowego intrygującego zdarzenia odwracającego uwagę. IMHO jest lepsza od ciebie w tym, manipuluje twoją SKŁONNOŚCIĄ DO ŁATWEGO URUCHAMIANIA EMOCJI - zarówno tych pozytywnych jak i negatywnych. Niestety nie gra czysto, i za każdym razem gdy włącza ci się "święte oburzenie" z tego powodu jest w stanie wygrać to oburzenie na swoją korzyść.

Niezależnie od tego jak wielki masz z tym problem, i mimo tego że masz jej już dość jako człowieka, niezmiennie zachęcam aby jakoś zmotywować ją do psychoterapii - dla dzieci nie jest dobrze mieć taki wzorzec matki - zwłaszcza w momencie gdy będą trochę starsze i będą nadawały się do takich i podobnych manipulacji. Być może to właśnie jest najważniejsze co trzeba teraz zrobić. Chodzi zwłaszcza o potencjalne następstwa pozostawania z taką osobą "w roli" matki - kogoś najważniejszego dla kształtowania się każdego człowieka - z pewnością ważniejszego niż żona. Ty możesz od niej odejść. One zostaną i będą ukształtowane przez kogoś takiego(!). To nie jest dobra wiadomość.

Czy to jest prawda ??

No proszę, nawet tą przemoc domową wykrakałem... Jesteś jakimś krypto-ADHD :-) Jeśli można Cię tak łatwo prowokować, zawsze poniesiesz "moralną" klęskę - inaczej mówiąc, zrobisz takie rzeczy, które wystarczą aby odmówić Ci czułości, seksu, zainteresowania. Nie ma znaczenia czy w samej "istocie rzeczy" masz rację czy nie. Przemocowiec nie ma racji "z definicji" :-) Żona bez kłopotów zapewni sobie układ przypominający małżeństwo jej rodziców, czyli świat "znany i lubiany", a Ty nie będziesz miał nic do powiedzenia.

Zanim cokolwiek napiszę i będę chciał się odniesć do jej słów ,to najpierw niech ona się wypowie do końca.To co napisała to poczatek ,tylko technicznie nie dało rady dalej pisać (brak czasu).
pozdrawiam i dzięki za zainteresowanie tematem

hej ho.
no widzę, że sporo mnie ominęło: oświadczyny, wyprowadzka, biografia partnerki i jej oświadczenie...

Brawo Robercie, że zdecydowałeś się uczciwie napisac jej słowa. Rozumiesz natomiast w jakim świetle Cię to stawia.

Skoro wyzywasz ją w kłotniach od najgorszych, to jak możesz oczekiwać ciepła, zrozumienia, zainteresowania sobą i głaskania po główce? Aha, i jeszcze nie wyczerpanej ochoty na seks.
To co zostało zainsynowane na początku, o tym Robercie, że możesz być przemocowcem okazuje się prawdą.

Przepracowanie również wydaje się być prawdopodobne biorąc pod uwagę pracę na etat połączoną z wychowaniem 3 dzieci. Nazywa Ciebie "nieodpowiedzialnym w życiu" - trudno się z tym nie zgodzić biorać pod uwagę Twój sposób wypowiadania się: rzadko mówisz o dzieciach i ich roli, chcesz traktować swoją kobietę jak "dziewczynę", nie "żonę". Zauważyło to wiele osób czytających wątek, nie tylko ja.

Myślę Robercie, że brakuje Ci zrozumienia dla swojej partnerki: zarówno samej natury kobiety, jak i wzorców jakie Twoja kobieta wyniosła z domu. Jeśli poskładasz to wszystko w całość, spokojnie przeanalizujesz (może w toku rozmowy z kimś kompetenym) powinno to stowrzyć przejrzystą układankę.
Oczywiście to świetnie, że chcesz coś zrobić z waszą relacją, że szukasz tutaj pomocy, ale to nie wszystko. Mieliście iść do specjalisty: koniec wymówek i odraczania, zróbcie to, jeśli nie, idź sam i przedstaw problem: pokaż, że naprawdę zależy Ci na naprawie i ulepszeniu związku, a nie tylko wyegzkwoaniu swoich roszczeń. Bo niestety mam wrażenie, że te dziwaczne oświadczyny to była karta przetargowa: "ok, oświadczam ci się, będziemy małżeństwem skoro masz się lepiej przez to poczuć, ale przytuaj mnie, zauważaj, rób herbatke i bzykajmy się co noc". Nie tędy droga.

Wydajecie się ludźmi zupełnie odmiennymi pod względem charakteru, wzorców i oczekiwań. Gdyby to była rozkmina między zwykłą parą to dawno bym położyła krzyżyk, ale w związku z tym, że jesteście rodziną dla trójki dzieci (i pewnie są dziesiątki innych zoobowiązań) radzę powalczyć. Dojrzale powalczyć, nie szamotać się między pierścionekiem a pakowaniem walizek.

Witamy,

Fajnie jest poznać dwie strony medalu.
To dobrze że Twój partner pozwolił Ci się wypowiedzieć i wyrazić swoje zdanie w kwestii, którą publicznie tu rozważaliśmy. (do tej pory jakby za plecami)
Mam nadzieję że nie masz nam za złe tego że tyle różnorakich myśli spostrzeżeń, ocen i słów.
Każdy z nas starał się znaleźć najbardziej pasujące wytłumaczenie problemu który przedstawił Robert.
Miło, że zagościłaś tu i możesz sama teraz ocenić trafność bądź nie naszych poglądów. Mam nadzieję, że dało Wam to Wiele tematów pod dyskusję, tyle co  nas forumowiczów tyle różnych spojrzeń na temat przyczyn i skutków.
Każdy z nas ma swoje doświadczenia i swoje zdanie w temacie, jednak to co sami ustalicie i wprowadzicie w czyn jest tu najistotniejsze.
Podziwiam Was za to, że podjęliście się tej próby i życzę abyście znaleźli dobre rozwiązanie.
To że nie jest łatwo żyć w związku pokazują tu inne wątki forum.
Nie każdy ma szanse się dogadać, nie każdy tego chce. Dla Was wspólne życie być może otwiera nowy rozdział...
Życzę powodzenia!

To nowa jakość tego forum:D
Czy to jest uczciwe?
Oby.
Tylko w ten sposób naprawdę idzie się dalej.
Życzę byście dalej szli razem, ale na tej ścieżce się nie rozmijali, tylko /docierali/ znaczy się- ewolucja zrozumienia drugiego człowieka.
To forum ku temu sprzyja, bo daje wiele perspektyw. By dotrzeć do prawdy, która jest w nas od narodzin aż do śmierci. Tylko idąc na łatwiznę ,tak łatwo zapominamy co jest najważniejsze. A najważniejsze jest... drugi człowiek który myśli tak samo.
Czy to jest możliwe? Nie , bo jesteśmy indywidualni , na wzór Boga(tego czy owego)
A więc kompromis?  Tak, ale tylko gdy druga istota rozumie sens kompromisu.
Tak trudno znaleźć kogoś kto kocha, bo zatraciliśmy sens w miłość.
Liczy się tylko by było dobrze, tylko komu? Mi, jej , nam wspólnie nigdy? 

ON kocha Ciebie, ma trochę dość, nie dostaje tego, czego mu trzeba.
Ona kocha Go , ma tyle ile jej trzeba.
W tej relacji każdy myśli o sobie.
Gdzie w tej relacji jesteście Oboje ?