Dziwny związek...

Twoja wola jest czysto powierzochwna i jeszcze nie przerodziła sie w żaden czyn.

Taaa już widzę, jak Twoja żona bo 9 latach i 3 dzieci zaraz znajduje sobie nowego faceta.

Przykład z współpracą nietrafny: zwróć uwagę kolego, że tutaj charytatywnie ludzie chcą Ci pomóc, doradzić, dzieląc sie spostrzeżeniami i doświadczeniem nie ma tu żadnej wspólpracy bo co i kto zyska jak się ogarniesz? Jedynie może trochę satysfakcji, że nie stracili czasu na marne na gadanie z niereforlmowanych idiotą.
A tutaj chodzi o TWOJE życie, związek, dzieci, dom, rodzine i żone: więc przestań się zasłaniać nią i bierz sie za siebie!!!

Ja pierdole, jesteś debilem czy tylko udajesz?

Ludzie napisali Ci wywody jak możesz ineterpretować jej zachowanie, podesłali linki z definicjami, odesłali do książek, ale Ty jesteś zakompleksiony, zapatrzony w siebie, pozbawiony zupełnie samokrytyki...
Doceń tych wszystkich którzy poświęcili swój czas na odp na posta: PRZECZYTAJ CAŁY WĄTEK KILKA RAZY.
Niech Cię wreszcie trochę oświeci!

jolanka - spokojnie

No przeczytałęm cały watek2 razy i no niestety tylkol to co napisała Lorelaine  oddaje faktyczny stan w naszych relacjach.
Potwierdzeniem tego jest ten tydzień od poniedziałku,ona nie lubi rozmawiac o uczuciach,nie lubi i nie chce ..może nie umie ich okazać,jest zimna,milcząca i zamknieta w sobie mimo ze weekend poprzedni był rewelacyjny,czułem sie jak dawniej w tym zwiazku,to w poniedziałek wieczorem już jest norma.Jakby kto inny wchodził do domu po pracy. Próbowałem jeszcze w poniedziałek podtrzymać ten weekendowy stan ..mówie sobie może się uda przez nastepny tydzień to już będzie rewelacja,nic z tego.
Ona sie nawet nie wycofuje,tylko jest tak jak Lorelaine opisała,neutralna ,nic nie robi zle..bo nie robi nic,żadnych relacjii poza sprawami rodzinnymi....czyli ,,daj mi kluczyki od auta,, , ,, odbierz dziś dziecko bo ja ide na szkolenie,, , itd. w tym stylu...potem komputer ... i idzie spać wszystko własciwie w całkowitym milczeniu. Wiec ja włączam film o 20.00 i takze zasypiam sam w milczeniu. Zero inicjatywy dotyczącej nas. Już się prawie upewniłęm ze ona swojego sposobu bycia nie zmieni. ja staram się szanować ten jej sposób bycia i nie czynie jej żadnych wyrzutów,żadnych już huśtawek,żadnych manipulacjii. Nic. Odpowiadam jej dokładnie tym samym,czyli milczenie a jak rozmowa to tylko sprawy rodzinne ...postawiłem się na jej poziomie relacjii,ani mniej ani więcej. Żadnych fochó czy jakiejkowliek ode m,nie oznaki niezadowolnia - po prostu kamienna zimna twarz No i trwam w tym bezsensie.Równie dobrze mógłbym mieszkać sam ...nic by mi od tego nie ubyło ani nei przybyło. Nieraz jak tak patrzę jak potrafi siedziec godzinami w milczeniu to sie zastanawiam ..jak w ogóle można tak wytrzymywać,i to tyle dni...To jest masakra.
Mam kolegę...zwykłego kolesia ,jak sie spotykamy 2-3 razy w tygodniu czy gdzies jedziemy to nam sie buzie nie zamykają,mozemy sie pokłócić ,pośmiać,spędzić czas w naprawde zajebisty sposób...rozmawiamy takze o uczuciach...tzn. w naszych związkach...a nawet niekiedy rozmawiamy o nas o naszym stosunku do siebie o tym kolezenstwie...To jest masakra ze zwykły kolega umie mówić o swoich uczuciach i robi to chętnie bez przymusu...a własna kobieta tego nei potrafi i to jest kobieta,przecież kobiety uchodzą za bardziej uczuciowe wylewne. To jest grecka tragedia.
pozdrawiam

Jolanka,Lorelaine nie głaszcze po głowie,bo w jej poscie nie zauwazyłem nic w czym by popierała moje postępowanie,ona tylko napisała ze rozumie jak ja to widzę,przeczytaj jej post..zobaczysz ze tam nie ma aprobaty a jedynie zrozumienie.

Na wszystkie pytania staram sie jak najszerzej odpowiedzieć,zeby dla czytających dać jak najwięcej danych,wtedy łatwiej coś doradzić.Jeśli są jakies niewygodne pytanie,podaj je,na pewno odpowiem bez wykrętów:)

Z psychologiem podchodze sceptycznie...bo co ja mu powiem? Ze kobieta mnie nie lubi..? hmm no nie wiem..nigdy nie maiłęm kontaktu z psychologami,nie wiem nawet jak jest na takiej wizycie.

Przykłądy jakie podaję są z życia wzięte więc chyba dobrze odzwierciedlają nasze relacje.Ja najlepiej umiem opisywać coś na przykładach. Zauważ że jeśli miałbym złe intencje wobec mojej  kobiety to nie zakładał bym tematu,nie drążył problemu tylko po prostu rozstał sie bez słowa,wiec jednak mi zależy żeby te relacje poukładac,może tego jeszcze nie umiem ale własnie chcę sie nauczyć,skoro ona ich nie poukłada to już nikt za mnie tego nie zrobi.

Irytacją osób sie nie przejmuje,doceniam krytykę,tylko po co od razu epitety,mozna wyrazic dezaprobate bez nazywania debilem..jak sądzisz..?:)
Ja naprawde doceniam osoby piszące w moim temacie za chęć pomocy..ale mam także świadomośc że tutaj niektóre osoby piszą w oparciu o włąsne doświadczenia,emocje..przeżycia..wiele opinii jest bardzo obiektywnych ale z niektórych przebija pomoc poprzez stricte bezkrytyczne jednostronne spojrzenie w temat,nie mam o to pretensjii bo każdy moze tu pisać i nawet te mniej obiektywne posty są cenne.

Na forum trafiłem przypadkiem i po prostu napisałem,chciałem żeby moze inni spojrzeli na te moje/nasze życie i wyrazili opinie,może jakas pomoc,rada.

Tak oczywiście ja sądzę że w problemie w naszym związku załamania sie tych relacjii winne są obie strony,nie wnikam która bardziej,więc uwierz mi ciężko z moim charakterem tak od razu podporządkować sie i z góry przyjąć ze wina jest tylko moja i ja muszę sie zmeinić,no zrozum mnie troszkę.Wiesz jak ja zawinię to ewidentnie umiem  przyznać sie i przeprosić,ale kiedy widzę że dwie strony przyczyniają sie do problemu to wtedy ciężko mi przychodzi pogodzenie sie z samym sobą, z włąsnym ego,przecież moje przekonania to moje ego..nie mogę tego ot tak wyrzucić bo stracił bym chyba swoją osobowość.:)
proste:)
Czyli reasumując,zmiany - tak.....ale nie za wszelką cenę.

Równie dobrze moja kobieta mogłaby wejsc do netu ,zmnależć forum i napisaać temat,że żyje z psychopatycznym człowiekiem który chce uczuć..i co ona ma zrobić?
Mam faceta on chce zebym mu okazywała uczucia  - co mam zrobić?:) Smieszne co?
Ale ona widocznie nie ma takeij potrzeby zeby sie nad tym zastanawiać ani na forum ani w realu w rozmowie..ona chce tylkozyc tak jak żyje..neutralnie i bezpiecznie.
Mogła sobie znależć takiego człowieka,np. tak jak Lorelaine opisała swojego męża,spokojny,bierny,niewylewny...i miała by raj.To ja mam ponosić winę że ona nie dokonała odpowiedniego wyboru..kiedyś tam?
pozdrawiam
A może pokazać jej ten wątek..? Ale co to zmieniii....jej nie rusza nic.

Jeszcze jedno dopiesze do tematu na temat naszych relacjii bo sobie przemaslałęm i to mi sie takze odswieżyło w głowie jak u nas jest.

Ja jestem taki że czuje sie happy i zmotywowany kiedy widzę że ona  jest uczuciowo pobudzona..tzn. przykład: Dostała premie w pracy...wpada do domu uchachana ,i mówi słuchaj super dostałam premie ,dodatkowa kasa,dawaj jedziemy na zakupy. inny przykład: Słuchaj widziałalm filmy w internecie jakskączą ze spadochronem,dawaj sie złożymy i skoczymy sobie bedzie super:)
inny przykłąd:
Słuchaj widziałem w necie reklame nauki pływania ,choc zapiszemy dzieciaka na nauke,bedzie umiał pływac,co o tym sądzisz..itd itd.
Takie jakieś z zycia pomysły czy motywy  które nakręcają i cieszą...
Takei coś z jej strony powoduje u mnie całkowite uspokojenie,pewnosc siebie iszczescie ze ta druga osoba wspólnei chce cokolwiek robic...Pozytywne uczucia nakrec ają mnie pozytywnie.
Natomiast ciągłę siedzenie,milczenie,brak pomysłów ,brak wyrażania własnego zdania..powoduje u mnie po czasie dół..tracę motywacje że sie kochamy,trace motywacje ze z tą ossobą mozna coś w tym życiu zrobić..to się przeradza we frustarcje..a dalej to już wiecie. To dlatego tak mi trudno zrozumiec ze to ja mam sie zmienić..bo co mam sie stac taki sam....? To wtedy nasz dom bedzie cichy ponury,milczący. Milczenie jest złotem? ok ale ja wolę srebro.

Te wszystkie kłótnie i złe chwile jak wczesniej opisywałem to jest efekt takiego życia a nie przyczyna kłótni,przyczyny są totalnei błache (kino).
Nieraz mówiłem do moje kobiety czy kiedykolwiek zastanawia się nad skutkami,swoich decyzjii,postępowania...odpowiedziała ze nie myśli o tym co będzie:) bo co bedzie to bedzie..przeciez tlenu mi nie zabrakinie do oddychania..wiec to wszytsko co potzrebuję:)

12.

1.Absolutniie i kategorycznie nie !!! Kocham moją kobietę i jeśli na nią narzekam to zawsze z bólem serca.Moja miłosć do niej jest duża ale nie na tyle by nie dostzregać wad.
2.Aby dać szanse na znalezienie rozwiązania mojego problemu.

pzdr

Amen.:)

Możesz to rozwinąć?

Padło mądre zdanie od ryby o przydatności terapii małźeńskiej. Odpowiadając "Amen " zdajesz sie odpowiadać twierdząca, prawda?

Czy mamy zatem rozumieć, że po dużej niechęci do psychologa i negowaniu potrzeby zwrócenia sie do niego, zmieniłeś zdanie?
Czy to taki "żartobliwy ton"?

Dobra ..no to co dalej..?

Jest 17 godzina..ona przyszła z pracy ja wczesniej...ona lezy..nie odzywa sie ani słowa. Jezusie czy zawsze ja musze? I to jest własnie to poczucie ponieżena..że zawsze ja muszę myśleć,pisać i ratować.. teraz znowu mam iść do nej...a ona no cóż doskonale we że przyjdę.Nie umiem jednak życ obok...albo bedzie normalnie po partersku albo muszę ją starcić z oczu.
Jeszce bym zrozumiał gdyby ona potrzebowała tej ciszy zeby coś konstruktywnego postanowić...wow dałbym jej pół roku ...ale ona ne myśli o nas tylko ..no własnie o czym ona myśli..zawsze mi mówiła ze mysli o tym zeby sie wyspać..:)

Tak chcę skorzystac z tego psychologa(choć Elle chyba dobrze diagnozuje) ale z nią tylko i wyłacznie,ale juz widzę jej minę jak jej o tym powiem....będzie albo ,,Przestań wymyślać,, albo ,, znowu coś ci do głowy dzwnego strzeliło?,, Na bank tak będzie. Nenawidze jak ona tak mówi. To ucina jakiekolwiek podejscie.

Mówicie ze nie pisze o jej zaletach...hmm no nie pszę bo to nie jest tematem wątku,ja tu nie bede sędzią jaka ona jest tylko wyliczam te jej wady które mi niszczą egzystencje.
Oczywście że ma zalety duzo zalet,ale te wady mi je przysłaniają.
pozdrawiam

Wiesz Robert, wg mnie Twoja żona nie ma świadomości, że Tobie jest aż tak źle w Waszym związku, a w konsekwencji nie macie jednakowego spojrzenia w kwestii jego hmm....naprawy.
Jezeli druga osoba nie dostrzega i nie ma świadomosci problemu, to nie ma silnych na to zeby poprawić relację. Bez współpracy dwojga ludzi nic sie nie da uratować.
Zatem Twoim celem powinno być przekonanie partnerki, że męczysz się w Waszym związku, frustrujesz, jesteś nieszczęśliwy, itd.
Psychoterapeuta lub mediator może pomóc dostrzec jej PROBLEM, którego ona teraz najzwyczajniej nie widzi.
Jasne, że jeśli sytuacja w jakiej jesteś dołuje Ciebie, smuci lub złości to masz prawo działać aby to zmienić i poczuć sie lepiej, ale proszę daruj nam swoje użalanie się nad sobą.
A jak wyczerpiesz wszystkie sposoby to wtedy odejdź i szukaj szczęścia gdzie indziej.

BTW: myślę, że super, że przyszedłeś na to forum teraz, gdy czujesz brak uwagi i zaangażowania ze strony swojej partnerki, a nie w momencie w którym spotkałeś kogoś, kto wypełnił Twoje deficyty w związku, w którym już długo się nie układało. Niestety, na tym forum najczęściej pojawiają się historię, w których partner zamiast powiedzieć wprost, że "jest nieszczęśliwy, to koniec, odchodzę", preferuje szukanie szczęścia w związku na boku.

Jakaś taka nudna ta Twoja kobieta. Mało energiczna. Może z tym ciśnieniem coś jednak powinna zrobić. Ten Wasz powrót z kina dziwny mi się wydaje.Po pierwsze jak się źle czułeś to mogłeś wyjść i poczekać na nią, a nie wymagać  od damy,że  Ci pozwoli. Po drugie wydawało mi się ,że po wyjściu z kina każdy dyskutuje o obejrzanym filmie, zastanawia mnie dlaczego nie szliście razem, dlaczego Cię nie zawołała ??. Mam wrażenie, że Ty w ogóle nie jesteś jej do niczego potrzebny. No oprócz tego, że wybudujesz dom, ma z Tobą trójkę dzieci, które kocha... ale jakoś tak wydajesz mi się mało ważny w tym wszystkim.I ta jej niechęć do rozmów, no mnie by to wk...wiło. A jeszcze  tak się zastanawiam ...jak ona tak śpi po powrocie z pracy,a Ty pracujesz do późna, to kto z tymi dziećmi jest ??. Trójka dzieci to przecież masa obowiązków. Co zrobić w tej Twojej sytuacji ??. Ja bym jednak optowała za terapią. Ty nie wiesz jak to wygląda, ale myślę,że skoro Ci zależy to warto spróbować i tego sposobu, aby nie rozpadł się kolejny związek. Trójka dzieci to przecież wielka odpowiedzialność. Jaką traumę przeżyją jeśli się rozstaniecie ?? Przecież coś o tym wiesz...Jeśli teraz "zafiksujesz" się tylko na swoje potrzeby, na to żeby Cię ktoś przygarnął i dopieścił to z pewnością takiego kogoś znajdziesz,ale za jaką cenę ?. Twoja kobieta nie jest w porządku wobec Ciebie jak to tu wszyscy Ci wmawiają -moim zdaniem. Spróbuj ją namówić na terapię.

Jolanko: Dostrzegam błędy autora, tylko tu sytuacja jest odmienna o tyle, że to ON (i tylko on) dostrzega problemy i chce nad nimi pracować, partnerka je bagatelizuje i gra w "ślepego i głuchego". Nie możemy jej zrobić 'psychoanalizy' , bo jej tu nie ma, więc nie wiemy co nią kieruje, ale jedno wiemy - ona głową i myślami jest gdzie indziej. Zdystansowała się do tego stopnia, że żyje w swoim świecie, obok.

Nie ma nic złego w "ustabilizowanym życiu" jego partnerki, o ile w tym życiu jest miejsce dla niego - u niej go nie ma. Jest tylko pozornie- dzielą tą samą przestrzeń.

Zastanów się jolanko nad tym, co piszesz, bo niedawno miałaś odruch wymiotny na sama myśl by związać się z partnerem, z którym spędzanie czasu polegało na oglądaniu razem telewizji. Teraz wyobraź sobie, że tak spędzacie czas nie kilka tygodni/m-cy, a kilka lat, a wszelkie twoje próby wychodzenia z inicjatywą odbierane są jako "trucie dupy" i wyszukiwanie problemów.

"Również zauważyłam, że to wszystko zmierzało do dania Robertowi przyzwolenia na "poszukanie lepszego modelu", które on chciałby dostać: znaleźć inną, która będzie mu poświecać całą uwagę, która zrozumie jego bolączki, pozwoli się wygadać, pogłaszcze, przytuli bo "żona" jest zimna i zła. "

No jolanko, czyżby??. Naprawdę myślisz, że gdyby chciał poszukać lepszy model to potrzebowałby czyjejś aprobaty ?? Twojej i innych anonimowych osób ?? no przestań... On szuka rozwiązania problemu. Tak ja to odbieram. Problemu, który go dręczy, o którym CHCE rozmawiać ze swoją partnerką, a trafia na mur obojętności.Zero dialogu.No z czyjej winy,jak myślisz ? Ja go rozumiem i mu współczuję.

Ja nie mam problemu ze zmianą opinii, gdyby istniały jakieś przesłanki co do tego, że jego partnerka również próbuje coś zmienić. Ale z tego co wyczytałam takowych nie znajduję.

Dzieci dziećmi, ale związek kobieta -mężczyzna, mąż-zona powinien być zawsze priorytetowy. To inny rodzaj miłości, ale nie znam udanego związku, gdzie rodzice po urodzeniu dzieci, zaprzestali okazywać sobie czułości i miłości w taki sposób jak przed powiększeniem rodziny. Ze znajomych mi, szczęśliwych i wieloletnich par (ze stażem powyżej 17 lat- dla porównania) te, które przetrwały i mają się dobrze to te, które maja właściwie ustalone priorytety i relacje kobieta-mężczyzna -dzieci. To tyle.

Jolanko, mam wrażenie, że wyładowywujesz frustracje na autora wątku za coś zupełnie innego.. ale to nie ten wątek.

Oj,Robert,Robert.Niezly diabelek z Ciebie.Szantazowales ja,ze "inna na jej mijsce wskoczy".To imie jednak cos w sobie ma...Pzdr.

Faktycznie też zwróciło moja uwagę, że autor wypowiada się o partnerce "dziewczyna", podczas gdy mi cały czas ciśnie się na usta słowo "żona" w końcu to już 10 lat i 3 (?) dzieci.

Ale to i tak nie zmienia nic co do meritum: totalny brak komunikacji z tą kobietą. Cokolwiek by jej nie dolegało, ma usta i potrafi mówić. Wrażenia zastraszonej z tym swoim: "Weź idź. Weź nie szukaj problemów." też nie sprawia jak na moje oko.
Jak dla mnie to z racji, że w niej się wypaliło - ona nie dąży sama ani do zbliżeń ani do rozmów, bo jest jej to na rękę.

Co do frustracji i wyładowywania jej na autorze, miałam na myśli to, że może to być rykoszet po tym, jak sama czułaś się zupełnie pomijana w swoich relacjach z facetami, na których ci zależało (zwłaszcza tym ostatnim) i na robercie zogniskowałaś całą złość.
Często odnoszę wrażenie, że nie czytasz ze zrozumieniem do końca tego co on pisze.
Tylko ja i Lorelaine odrazu wyłapałyśmy 'wydźwięk emocjonalny' tej sytuacji. Pewnie dlatego, że obie wiemy z czym to się je z autopsji i dokładnie z tego samego powodu odmawiamy samobiczowania się o obojętność partnerów.
Czasem można wywrócić się 'na lewą stronę' i szukać w sobie winy, a druga osoba i tak ma w nosie, kto "winny" i o co w ogóle się rozchodzi, bo chce mieć święty spokój, do czasu aż coś go/jej z tego letargu nie wyrwie.
W większości przypadków bywa to ktoś trzeci lub fantazje na jawie o kimś innym.

Ok - w takim razie mama. Dzięki za doprecyzowanie, składa się to do kupy

Mnie tez nie chodzi tyle o "szukanie winnego", co akceptację sytuacji jako FAKT - a nie tylko "przyjęcie do wiadomości" i dalej dzierganie tego samego - co ona odbiera jako 'męczenie dupy', a on się sam ze sobą męczy.
Ja mówię: Weź człowieku zaakceptuj w końcu fakty i podejmij jakąś - dobra dla Ciebie - decyzję. Nie mówię, że będzie łatwo i że będzie od początku w 100% przekonany, że zrobiłeś dobrze, ale TRZEBA coś zdecydować, bo dalsze trwanie w tym konflikcie tylko go zaostrzy i wzajemnie się wykończycie.

I teraz, prosta sprawa- to AUTOR szuka pomocy, bo tylko on widzi problem. Więc to jego zadanie znaleźć dla siebie rozwiązanie, bo na pomoc nie może liczyć - to już ustaliliśmy.
Nie podoba mu się to co jest - można mu wciskać kit, że nie jest najgorzej, a dzieci w Afryce umierają z głodu, ale to ie zmienia faktu, że on się czuje w tym związku samotny (nie wątpię że ona też) i że po prostu nie ma między nimi jakiejś emocjonalnej więzi poza bieżącymi sprawami i wymianą uwag na te tematy.

Jeśli mu to odpowiada - niech dalej jej wierci dziurę w brzuchu, albo z zaskoczenia zaciągnie do terapeuty (co bez jej woli nie wróży powodzenia).
A jak mu nie odpowiadają fakty - to trzeba podjąć męską decyzję.

Od jojczenia nic się nie zmieni samo.

Mediacje, doszukiwanie się u żony powodów tego zachowania na kilka lat wstecz i to BEZ JEJ czynnego udziału mija się z celem.
Tyle.

i to chyba jest jego głowny problem.
Ma żonę i 3 dzieci z nią a wolałby mieć..... "dziewczynę"

To dobrze. Tylko ja nie mogę wyjść z podziwu na jakiej podstawie ludzie biorą ślub i mają dzieci, skoro sami przyznają, że nie rozumieją swoich potrzeb 'na poziomie podstawowym' i nie rozmawiają ze sobą
no cóż, przynajmniej wreszcie POZNASZ swoją żonę

Świetnie :-)
Powodzenia

Właśnie!
Warto zawalczyć i wykorzystać wszelkie możliwości, szczególnie jeśli w związku są dzieci.
Może w związku Roberta, on jest bardziej świadomy.
Liczę na to, że wypowie się w wątku jego partnerka, bo to może być inspirujące i wiele wnoszącego dla innych związków, w których po latach szwankuje komunikacja.

Brawo, Robert! Tylko tak dalej! Tylko nie spocznij na laurach
Komunikacja w związku jest bardzo ważna, niestety w swoim małżeństwie odkryłam to trochę za późno.
Trzymam kciuki, żeby się Wam udało!

http://www.netkobiety.pl/t11961.html

No na froncie w porządku:). Zmian w codziennosci gołym okiem jeszcze nie widać,bo to nie mozliwe zeby w tydzien zmienic to co narosło przez lata,ale czuć inną atmosferę,dobrą atmosferę do powolnych zmian. Na razie oboje mamy dużo pracy zawodowej więc jakby odłożyliśmy temat na potem. Od mojej kobiety dostałem także w międzyczasie bardzo ciekawą deklarację na przyszłość,która powinna po wprowadzeniu w życie bardzo dużo nam pomóc w związku.Otóż od następnego roku moja kobieta zamierza skrócić czas swojej pracy o dobre kilkanaście godzin w tygodniu,sama wyszła z inicjatywą tej zmiany:) .Chodzi o jej przemęczenie pracą i przez to jak widać pogorszenie naszych relacjii ale to tylko jeden z wielu powodów naszego konfliktu.Nie będę tego szczegółowo opisywał bo to dosyć skomplikowana sprawa.
Na terapie też przyjdzie czas,tylko musi sie u nas w pracy troszkę poluzować.
Ogólnie wszystko na razie na dobrej drodze.

Wnioski z ostratnich dni ma takie że w tego typu sytuacjach..mimo braku komunikacjii ,musi być obopólno wola do zmian i naprawy,to wtedy nawet jak nie wychodzi od razu to jest motywacja z obu stron,także jesli nie byłoby dobrej woli to nic z tego by nie wyszło.Stądniewiele tu mogęnapisać więcej bo jakby diagnoza jest postawiona ,teraz trzeba leczyć to cholerstwo
Dzień w którym zapomnę o tym temacie na forum...będzie dniem wyleczenia...ale to szybko nie nastąpi,więc coś tam napisze od czasu do czasu.
Moja kobita miała tu napisać ale kompletnie teraz czasu nie ma,więc cierpliwości:)
pozdrawiam i dzięki za zainteresowanie

http://www.netkobiety.pl/t28860.html

No widzisz to jest wszystko takie trudne jak się starci wrodzoną ,,singlową,, czujność. Potem człowiek nie kuma najprostszych rzeczy. Jest także konflikt władzy bo mi sie wydaje ze wszystko robie najlepiej i jej też,a potem albo ktoś ustępuje ,albo wojna....na kompromis nie idziemy.Już to sobie wyjasnilismy ostatniuo że rzeczywiście bardzo u nas cięzko z dojsciem do kompromisu  tak żeby się spotkać w połowie drogi.
Teraz jest u nas tak że kilka dni super potem konflikt ale za chwilę znowu spokój.Moja kobieta mówi że cytuje,, spokojnie docieramy sie,, ...ale ile można się docierać na poziomie podstawowych relacjii.Obłęd .

Dziś mała sprzeczka o nic...czyli moja racja jest mojsza...
Ja już się nawet nie denerwuje,tylko raczej rozmyślam jak filozof, jak to jest kurna możliwe ,że nie dajemy rady nadawać na tych samych falach.Ja mówię a ona,,możesz przetłumaczyć na mój język ? ,,
Ja teraz wiem że nie rozumiem kobiet. Już się tego dialektu nie nauczę.
pozdrawiam

Też mi się tak wydaje że jednak u nas rozstanie to kwestia czasu,chcemy oboje niby dobrze ale nie wychodzi...ja tak wczesniej myślałem że jedyna droga żeby przywrócić stare relacje to musimy sie rozstać,bo to pokaże komu na ile zależy naprawdę. Widocznie są tacy ludzie ze nie potrafią naprawiać a jedynie zacząć od nowa.
No zobaczymy jak to będzie.

Kurde ale czy jakieś relacje z domu rodzinnego  naprawde mają az taki wpływ na takie duperele jak rozmowa dwojga osób? Mi się zawsze wydawało ze zeby sie dogadać wystarczy trochę dobrej do tego woli...nawet z głuchoniemym dało by radę jakby chciał a co dopeiro zwłasną dziewczyną.Widocznie nie znam życia jeszcze..:)
pozdrawiam

Tak czytałem,ona nie.
U psychologa...jeszcze nie,ale to jest zaplanowanejak tylko sie zwolni z pracą u nas juz pisałem.

No czekam na tego psychologa,ale w międzyczasie sonduję nasz związek..i własciwie niewiele sie zmieniło,poza tym ze jest dużo  mnie kłótni,własciwie ich wcale nie ma,drobne sprzeczki,ale to jest dlatego ze sie oboje pilnujemy,po prostu pasujemy wczesniej zeby sie nie ,,nakręcic,, i to w sumie jest pozytywne,ale te nasze relacje na poziomie podstawowym leżą.
Dziś np. zwykła normalna rozmowa o rachunkach,moje pyatnie na co poszło to to i to...i nic..zwieszona głowa i zdawkowe odburknięcie - na życie. Ok tylko zechciałem rozmowy na ten temat zeby że tak powiem przegrupować nasze finanse,troszkę zmienić wydatki....rozmawiałem spokojnie bez emocjii...i od razu na mnie atak ze ją rozliczam. Więc próbowałem spokojnie wytłumaczyć ze absolutnie nie,tylko chciałem pogadać,ona nie chce gadać bo wszystko wiadomo...

No i to takie własnie idiotyczne bezsensowne obojetne podejscie z jej strony.We mnie sie gotuje na to jak ona podchodzi do zwykłej rozmowy..sam temat rozmowy absolutnie nie wyprowadza mnie z równowagi. To własnie ta wczesniej opisywany obojętność,brak zaangazowania ,brak zrozumienia dla mnie ze w sumie chciałem tylko pogadać o tym czy o tamtym. Straszne to jest. Nie jestem w stanie zdiagnozować tego braku otwartosci na tak banalny temat ..jak rozmowa o rachunkach. I potem to sie przekłada na nasze relacje w innych motywach.
Ale ja juz to przeciez pisałem:)

Elle powiem tobie że ja wiem chyba tyle co ty
Może rzeczywiscie jest taka sprytna że zamierza te życie tak prowadzić na zasadzie życia obok siebie.
Jej rodzice tak żyli i żyją do dziś..relacje na poziomie własciwie zerowym,jedno ucieka od drugiego....ale jakoś tam żyją. Zawsze  mówiłem że nigdy tak nie skończę..to by była jakaś masakra,wolałbym do końca życia byc singlem niż udawać bycie razem przed całym światem. Może ona to wyniosła z domu..?

Jeśli chodzi o te rozmowy..to ona jest zawsze ale to zawsze bardzo oszczedna w mówieniu....ja 5 zdań -ona jedno słowo.

Jeszcze chciałem coś napisać co sie ostatnio wydarzyło,otóż moja kobieta jakby wykazała jakieś szczatkowe zaangazowanie w naprawę związku ze swojej wyłącznie inicjatywy,i spytała w pracy ,,dyżurnego psychologa,, o pare rzeczy.Pdsycholog jej powiedział żeby sprawdzić nasz typ osobowości.
Wyszło że ja jestem cholerykiem (nie w negatywnym znaczeniu)...a ona cóż mieszanka....sangwinik plus coś tam jeszcze.
Dodatkowo moja kobieta powiedziała mi ze jest skrajnym introwertykiem i bardzo ciezko jej rozmawiać o uczuciach o tym co sie w jej wnętrzu dzieje.
U mnie jest totalnie na odwrót,zawsze wyrzucam z siebie negatywne emocje,nie mam zadnego problemu z wyrazaniem lub rozmową o uczuciach.
Fakt ze kiedyś nigdy nie prowadzilismy takich rozmów..nie było potrzeby,nei było kryzysu,wydawało mi sie że jest normalną otwartą osobą,z którą można gadać do rana o wszystkim.

Doszliśmy na tej podstawie do wniosku że dlatego nam sie ciezko zyje....Ja problem chce rozwiązać od razu ...ona musi pomilczeć 3 dni pomyśleć i dopiero coś tam.
I to rzeczywiscie działa w naszym związku....jesli są takie motywy ze ja na siłę zamykam sie wsobie i nie odzywam to ona za 2-3 dni reaguje,jesli natomiast zareaguje tak ze od razu chce pogadac i wyjasnic to ona sie jeszcze bardziej zamyka w sobie i żadną siłą jej nie mozna zmusic do rozmowy.
Innymi słowy ja ją niszcze jak chce rozmawiać,ona mnie niszczy gdy ja muszę milczeć. Idiotyzm ...a jednak możliwe.

To sie także przekłąda na takie motywy jak moja wyprowadzka,teraz to zauważam...Jak sie pakuje i mówie ze odchodzę,to jest cisza,nie zatrzyma mnie nigdy przenigdy....ale to mnie irytuje...ale jak jużsie przemogę i wyjdę..ona dzwoni na drugi dzień i pyta dlaczego sie wyprowadziłem. Dla mnie chore..

Ja tak sobie myślę, robert, że jak z tobą tak wygląda komunikacja w realu jaką my tutaj mamy z tobą od tylu stron to bardzo kiepsko.
Związek to trup, który od czasu do czasu jak nim potrząśniesz i palcami poprawisz mu usteczka to uzyskasz coś na kształt grymasu zbliżonego do uśmiechu, a ty to bierzesz za dobrą monetę, że trup żyje i sadzasz go do stołu..

Nic do ciebie nie dociera. Będziesz z nią po tych psychologach łaził kolejne 9 lat, aż na swój własny widok będziecie wymiotować.
Nie ma uczuć tylko rozsądek i próby sklejania czegoś, co może KIEDYŚ kiedyś tam przypominało uczucie, bo NIE MA SZANS na pełną miłość wśród ludzi u których komunikacja leży i kwiczy do tego stopnia. Oboje "kochaliście" wyobrażenie na temat drugiej osoby, a teraz okazuje się, że jesteście dla siebie 2 obcymi osobami.

Jak śpiewał Perfekt: "Trzeba wiedzieć kiedy ze sceny zejść.."