Dziwny związek...

Nawiasem mówiąc nasz Robcio, jest lekko nie adekwatny. Więc kto tu jest ofiarą on, czy jego żona?

A czy foto było? Ponoć tak

W końcu cos zrozumialas i "chwala Ci za to" Jednak będą z Toba polemizowal w jednym aspekcie. Zrozumialem w końcu o co Ci chodzi. O te postawowa podstawe możliwości zadziałania związku. Jednak jest jeszcze cos. Skoro ludzie sa "niedopasowani" (samo to określenie jest dość niejednoznaczne) ale laczy ich wiele, wspólne lata, rodzina, umiejetnosc zycia przed, to czy nie pojawia się odpowiedzialność, za te osobe, za dzieci, za rodzine? OK. Sa ew. niedoposowani (może? bo nie jestem co do tego przekonany) ale takie niedopasowanie może być roznie ujmowane, ktoś może mieć za małego, jakas za mala, za duza, ktoś może być za wysoki, za niski, komus może smierdziec z buzi, itp. To wlasnie ze się pochylamy nad takimi "wadami" ze zrozumieniem z umiejetnoscia dotarcia do człowieka, swiadczy o naszej społecznej dojrzalosci do związku. Moza tu wiele pisać o wadach zony autora, wadach autora ale problemem który jest przewazajacy jest spoleczna niedojrzalosc autora do związku. Jest to na pewno odpowiedzialny, myslacy, oczywiście emocjonujący się facet ale tak samo jak mamy dojrzalosc fizyczna, psychiczna ale na końcu spoleczna. Tej autor z jakiś wzgledow nie osiagnal. I to jest moim zdaniem problem podstawowy. Taka osoba nie jest przez to predysponowana do społecznego zycia, do budowania zdrowej rodziny, gdzie potrzeba zrozumiena drugiego człowieka. Dobrze jeśli to zauwazyl, ale potrzeba czasu żeby dojrzeć. To nie sa dni, miesiące. To sa lata. Lata będą potrzebne żeby autor dojrzal np. 2 -3. Jeśli to się stanie sam bedac szczęśliwym, ceniąc ważne rzeczy, będzie umial to szczęście dac drugiej osobie, która tego potrzebuje, która tego oczekuje. I odwrotnie, druga osoba będzie umiala pochylić się nad problemami partnera w atmosferze spokoju i bezpieczeństwa, bez gróźb i ciągłych szantaży. A ponieważ, jak mniemam będą ze sobą rozmawiać to będą wiedzieli nad czym trzeba pracować. I wtedy wszystko będzie się dziac dobrze, mam taka nadzieje.

Sorry, jednak nie zrozumiałeś.
Te "wady", które wymieniasz po przecinku to jest inny kaliber w stosunku do braku zaangażowania emocjonalnego na takim poziomie, jakie winno być między kobietą i mężczyzną, żeby bliskość była.

Wtedy chce się rozmawiać, ale przede wszystkim chce się WYSŁUCHAĆ (z własnej inicjatywy) co "boli" drugą stronę.
A jak jest "wada" pod tytułem: jestem z nim, bo jest dobrym materiałem na ojca i męża, ale cipka mi się wyrywa i emocje do kogoś w typie poprzednika, to sorry.. Rozmawiamy o 2 różnych sprawach.

EDIT: Tu chodzi o to, że robert pod wpływem psychoterapii i pracy nad sobą może dojrzeć i 'ogarnąć się' jako facet, tylko to są lata, jak zauważyłeś, lata pracy.
Ale i tak OSOBOWOŚCI/charakteru w sensie 'rdzenia' nie zmieni.
Jest uległy, ją pociągają dominujący, którzy mają taka konstrukcję psychiczną, że nie zastanawiają się nad wieloma niuansami emocjonalnymi, tylko robią swoje, a wieczorem ja wezmą na barana i do sypialni bez "zbędnego" gadania ,itd.
Wtedy ona się czuję 'zaopiekowana' i 'na swoim miejscu', POD mężczyzną, który od niej wymaga, a nie oczekuje współpracy w sensie podejmowania decyzji, partnerstwa.
Tyle, cała filozofia ich niedopasowania na poziomie elementarnym.

Dokładnie.
Ale proste prawdy najtrudniej przyjąć.

Skoro jestes nie z tego swiata to nie ma juz nic do powiedzenia Podobno jednak wszyscy jestesmy

Mysle, ze jednak mozna wyobrazic sobie sytuacje, gdzie ktos kocha i jest kochany ale z racji swojego bagazu doswiadczen, bycia duzym dzieckiem, zachowuje sie emocjonalnie, chcac ciagle skupiac uwage na sobie. Tak przeciez postepuja dzieci, ktorych matki przeciez ich kochaja, ktorym braku milosci nikt nie zarzuca. Postepuja tak bo ich emocje i charaktery sa "nieutemperowane". I moim zdaniem, z takim przypadkiem mamy tutaj do czynienia.

Oczywiscie Ci ludzie nie sa "idealnie" dopasowani. Piszesz ze "myle" moc roznych niedopasowan. Ale zaobacz, dla jednego najwazniejsze bedzie Twoja interpretacja a dla drugiego np. "dopasowanie fizyczne". Natomiast jesli ktos bedzie szukal "dziury w calym" to zawsze cos mu tam nie bedzie pasowac.

Kiedys jakos nie bylo tego problemu w tym sensie ze obopolnie szanowalo sie postawe "kobiety", "mezczyzny", "matki", "ojca" oraz przestrzegalo zasad, opieralo zwiazki na szacunku, gdzie podniesienie glosu, reki bylo granica ktorej nie wolno bylo przekroczyc (znam z opowiadan babci). Moze dzis ludzie glebiej siegaja w siebie, moze czasem za bardzo, czemu mozna przeciwstawic prostote i uproszczenie. Ludzie sami sobie komplikuja zycie, po prostu.

Ja myślę, że kiedy Elle wejdzie w związek, gdzie zobaczy swoje niedopasowanie (mniejsze, większe, duże - loteria), a będzie naprawdę kochać, to pękną wszystkie ideały, teorie o idealnym dopasowaniu w czasie i przestrzeni. Tylko to trzeba rozumieć, być na to otwartym.

Wydaje mi się, że na forum mamy bardzo dużo przedstawicieli "współczesnej myśli związkowej". W związki nawet się nie wchodzi, bo po co (każdy może zostać buddą, freudem, coachem swojego życia, zaplanować tak zwany "idealny związek"), a jak się wchodzi to na chwilę, z mackami badawczymi (czy my pasujemy do siebie "idealnie"), a jeśli już coś nie gra, to do widzenia, czekamy na następny model . I tak "szczęśliwie" do śmierci.

Moim zdaniem sa roznego rodzaju wiezi, nawet definiuje to prawo, a ta seksualna wiaze mysle ze rowniez i ludzi o ktorych dyskutujemy. Nie ma wiec tutaj az takiej tragedii jaka Ty Elle w tym wszystkim widzisz. Co wiecej, z jednym zdaniem sie tutaj nie zgodze:

"porozumienie w kwestiach zasadniczych, w czym zawiera się podobny pogląd/wizja na sposób okazywania/obierania uczuć partnera"

tak ale jesli bysmy napisali o czyms innym:

w kwestiach zasadniczych, w czym zawiera się podobny pogląd/wizja na sposób zycia, wiary i poglady polityczne

Moim zdaniem wiekszosc zwiazkow jest niedopasowanych w kwestii traktowanej przez Ciebie fundamentalnie czyli w kwestii okazywania/obierania uczuć partnera, jest tutaj TEŻ ogromna roznica miedzy postawa meska i zenska,  ale tak jak w przypadku jakiegos niedopasowania np. seksualnego (nie drastycznego) oboje pracuja, doszlifowuja sie do siebie, osiagajac jakis kompromis, w tej kwestii, ucza sie czy sie okazywania/obierania uczuć partnera, moze ze mna nie zgodzisz?

Tutaj od samego poczatku byla zgoda na innosc parnera bo byly wazne cele, ktore w koncu autor zauwazyl, miejmy nadzieje ze i milosc, i to doszlifowywanie sie bylo, obecnie po prostu zabraklo madrosci, zauwazenia ze zwiazek po 10 latach to nie para emocjonujacych sie nastolatkow, choc takie autor ma o tym wyobrazenie, mozna mowic o tym ze te roznice o ktorych wspominasz sa nierozwiazywalne dopiero po tym kiedy w spokoju po dlugim czasie nie beda, tutaj jednak tego spokoju nie ma i nie bylo, to jakby dyskutowac o pieknie filozofii w hali fabrycznej pelnej pracujacych, halasliwych maszyn

na poziomie nastolatka bo chce by zona z nim chciała spedzac czas, rozmawiac, rozumiec się, uprawiac seks nie tylko w formie "a niech juz skonczy", tylko by po prostu go pragnęła? jego? jego ciało, umysł, dusze. to jest milosc.
nie to, kiedy są daleko od siebie i on sie czuje jak ktos kto przynosi kasę i robi dzieci.

tak sa rozne formy więzi, moze byc wiez pieniezna, spoleczna, przyjacielska
ja kdla mnie, tu nawet przyjacielskiej nie ma
a wy probujecie wmawiac mu ze kocha niedojrzale, za ot jego partnerka bardzo dojrzale

jakby jej to nie pasowalo to tez by to skonczyla, ale dla niej to totalny luz i w ogole jej to nie rusza
jego tak, ale ile mozna skomlec o zainteresowanie
traci sie szacunek do siebie i jak widac od ludzi postronnych tez

Tak właśnie jest. Terapia na  letnie uczucia nic nie poradzi. Może pomóc im obojgu dojrzeć i zrozumieć czego naprawdę oczekują od partnera- niekoniecznie od siebie nawzajem, ale nie sprawi by po 10 latach partnerka zobaczyła w robercie samca alfa, zwłaszcza, że zna go od podszewki.

Bajki o niedopasowaniu i docieraniu możemy sobie opowiadać - na dobry humorek, kiedy mamy gorszy dzień z drugą połówką, ale ogólnie czujemy więź i wszystko "hula", ale nie kiedy niedopasowanie obejmuje wszystkie ważniejsze obszary związku. A to, że jego kobieta pozwala mu od czasu do czasu włożyć penisa nie oznacza jeszcze, że ten obszar jest udany.

Zresztą, nie ma co dyskutować. Robert próbował już wierzyć, że jest za...ście, tylko coś sobie wymyśla, ale to się średnio sprawdziło i problem wraca i wysadza jak szambo.
Także to 'pozytywne myślenie' takie na siłę, w TYM przypadku 

Robert proponował tutaj by ktokolwiek z nią porozmawial to go wysmiano ze sam nie umie zalatwic problemu jak dorosly. probuje z nia rozmawiac, zmieniac zachowania i nic. tonacy brzytwy sie chwyta wiec zaproponowal rozmowe z nia osob ktore czytaly temat i probuja pomoc czy to krytyka czy radą. nic z tego.
kazdemu moze tez ona bajeczki wciskac bo nie chce byc szczera, nie ma w tym interesu ALE TO ON SZUKA ROZWIAZAN. za to mu chwała!
moze latwo powiedziec ze to jego wina, on powie ze jej i tak sie kreca w kolku wzajemnego niedopasowania w potrzebach

ten cytat mowi wszystko. kazdy temat jest opinią jednostronną i kazdy moze byc z latwoscia zanegowany, bo nie uczestniczy w nim osoba ktora 'krzywdzi' lub 'kocha za bardzo'
wszystko jest subiektywne
w twoim temacie chyba tez nie wypowiadał sie twoj partner wiec moze skus go? moze powie ze go ranisz i jestes ta zła i niedobra
mimo ze np zalisz sie na niego jaki to on zły i jak nie rozumie

ona dla niego jest taką 'kłodą' i w zyciu i seksie pewnie dlatego, że on jej nie odpowiada jako mężczyzna, ale ona nie dopusci do tego mysli poniewaz by go straciła (znowu płacz) ale w gruncie rzeczy nie zauwazylaby jego braku bardziej niz braku srednio uzywanego mebla
jest pasywna, zamknieta
on aktywny, emocjonalny
przeciwienstwa
ona zamknieta bo nie ma swojego samca alfa, ten jej nie rusza
on emocjonalny bo chce dla nich dobrze, ale nie ma na to rady, jest bezsilny i zamiast wziac odpowiedzialnosc za sibeie (odejsc) to probuje sobie wmowic ze jest ok i stad te wahania bo OK NIE JEST

ona powie ze to jego wina, ale nie powie co ma zrobic by bylo dobrze. po prostu go bedzie obwiniac i atakowac
ona sama nie wie czemu tak jest i nie wie jak to zmienic. to tak samo, albo ktos ci sie podoba albo nie i niekoniecznie uda sie to wytlumaczyc. jakby ona miała wysoka swiadomosc to by nie pozwoliła ani sobie ani jemu cierpieć, a do tego doprowadzili. przypominam jednak ze jak jest problem to sie nie ucieka, a szuka rozwiazania i to jak wiele z was mowi, cechuje prawdziwego mezczyzne. tutaj jednak brany jest za dzieciaka. kwestia perspektywy drogie panie
to ona tu jest tym zgniłym jajkiem

on z kolei chce docierac i zmuszac ja do odwzajemnienia jego uczuc, co ja przytlacza i gnębi. czuje sie zaszczuta, ale to wychodzi od niej i ona tego nie bierze pod uwage. terapie odrzuca, teorie innych odrzuca, jego odrzuca, swoje mysli i pragnienia odrzuca
tak sie rodzi konflikt. ktos chce, druga strona nie chce. nikogo sie nie zmusi do niczego. perspektywy osoby zakochanej i niekochanej taka zawsze byla jest i bedzie
i ludzie wtedy powinni sie rozstac
niestety robert działa podobnie jak kobieta niepewna siebie i zagubiona
liczy sie zrobia dziecko - bedzie lepiej
liczy sie zostanie mimo krzywd - ona sie zmieni i zauwazy w nim kogos interesujacego. moze jej kupi kwiatki, zorganizuje wycieczke. ona z kolei wzdechnie i zapomni budzac w nim jeszcze wieksze poczucie bycia nikim. tym mocniej on sie bedzie chcial starac, ale to droga do nikad co widac po tylu latach
brakuje tylko papierka slubnego a pozniej rozczarowania, ze jednak nic to nie dało i nadal jest dla niej tym samym człowiekiem
niepotrzbenym

Ona napisze, że wszystko jest super. Powie Ci to zdanie coś?
Dla niej wszystko jest ok i w tym problem.

Zresztą, ona w ogóle nie jest zaangażowana ani w ich problemy, ani ich 'rozwiązywanie' (skoro wg niej nie istnieją -to przecież logiczne ), ani tym bardziej w czytanie tego wątku

Z tym się zgadzam, ale nie z tego samego powodu co Twój mańku zapewne.
Otóż posty wnoszą konfrontację różnych perspektyw, a ta, która wydaje się najbardziej 'właściwa'/prawdziwa (na dany moment oczywiście), to ta, która rezonuje i wydaje się być prawdziwa dla roberta. Niestety brakuje mu zaufania do siebie i wiary we własny osąd na tyle, by trzymać się konsekwentnie którejś z nich choćby do kolejnego zachodu słońca
I w tym rozumieniu faktycznie kolejne posty niewiele wnoszą.

Bardzo mi przykro robert. Kawał wyrachowanej suki..nic więcej. To matka Twoich dzieci, więc nie powinnam tak pisać, ale nie mam innych słów. Od początku jej nie lubiłam, wiedziałam że nie jest szczera z Tobą.

Dobrze, że to szambo wreszcie wybiło i mogłeś zobaczyć co jest na dnie i ciągle powoduje 'awarie'. Teraz będziesz powoli stawał na nogi będzie tylko lepiej.

A eksio.. Intuicja mnie nie pomyliła znowu - pisałam Ci o byciu "drugim wyborem", z rozsądku

ściskam Cię

Ps.

Niezłą kretynką trzeba być, żeby jako argument przeciwko partnerowi wysnuwać fakt, że dowiedział się o jej 'podwójnym życiu', bo trzeba nazywać rzeczy po imieniu.

Podczytuję ten wątek od początku. Robert, bądź łaskaw przeczytać wpis #11 -  Excop'a

bylem pewny ze jest to grajaca aktorka, ktorej wygodnie jest udawac
przykra sprawa ale dobrze ze wyszla
sam odczuwam scisk w sercu jak o tym slysze bo to bardzo perfidne
zero skrupuluw ta kobieta ma zeby tak klamac
i zawsze niewinna!!!

Ja pierniczę. Współczuję Robert Ty uwierzyłeś i wielu z nas za Tobą, że jednak ten ktoś trzeci odpada.

Elle zwracam honor, jednak miałaś "dobrego nosa"... .

Wydawało mi się, że po prostu problem leży w braku komunikacji. Teraz rozumiem dlaczego unikała wszystkich terapii, bo zwyczajnie na nich kłamała i kłamałaby teraz.

Wydaje się, że nawet rady ET, prysnęły jak napompowany balonik

Jej tłumaczenia są po prostu ciosem niżej pasa. Wydawało by się, że kobiety bardziej rozumieją czym jest zdrada emocjonalna, jednak w tym wypadku jest zupełnie co innego - ale co ma winny robić. Zresztą kto wie czy jednak nie był czegoś więcej? W ogóle nie rozumiem jakie może być życie prywatne w jakimkolwiek - poważnym związku - takie jak w przypadku (jeszcze ?) partnerki Roberta. Absolutnie rozumiem, że każdy powinien mieć swój kąt, swój czas i wolno oddychać, ale w danej sytuacje granice emocjonalne zostały za bardzo przekroczone.

Robert jak byś jeszcze poszperałbyś w jej kompie, jestem pewien, że jeszcze więcej dowodów zalazłbyś dla siebie. Niestety

Dokładnie, to jest powód dla którego unikała też jakiejkolwiek konstruktywnej rozmowy, bo wiedziała, że nie jest w stanie zaproponować niczego, czego będzie przestrzegać, bo myślami i emocjonalnie w żadnej 'obietnicy' by jej nie było. Była z eksiem.

Bardzo dobrze znam ten sposób "komunikacji", gdy na najprostsze pytania i szybkie rozwiązania problemu uzyskujesz dziwnie skomplikowane odpowiedzi i nagle okazuje się, że najbanalniejszy problem urasta do rangi katastrofy komunikacyjnej - wszystko przez to, że druga strona unika jednoznacznych odpowiedzi.

Szkoda, że tyle to trwało.
Ale na wyrzuty sumienia czy jakąkolwiek refleksje n/t tego, że zniszczyła życie komuś bliskiemu bym nie liczyła - patrz wątek krotki.

i dlatego woli tamtego, a ty jestes łożnikiem rodziny dzieciorobem

pamietacie pisał tu taki nick "chwilacos"
pisał że ona odbębnia przy nim role społęczną i oszukuje w imie bycia z kimkolwiek

miał tez racje

Robert współczuje , ale to naprawdę może być nowa droga dla ciebie.
Życzę ci byś uwierzył.
Maniek , elle ma jakoś dobrze wyregulowany odbiornik do odbioru nawet nie częstotliwości myśli, a jeszcze lepiej pewnych emocji, lub widzi jakieś wzory i widzi ich sens, rzadko się myli_ w tym wątku myślałem że się przestrzeliła, a tu jeśli to prawda =proszę bardzo.
czy komuś zniszczyła życie?
Było jak było i ...już było ,teraz ważne by żyć dalej i nie nigdy nie odwrócić się w tył, a to jest naprawdę nie łatwe

Do tego powinien być dobry specjalista, do tego nie wszystkie prochy są otumaniaczam. Wręcz odwrotnie po części tłumiące emocje jak te pozytywne i negatywne, że człowiek zaczyna myśleć bardziej racjonalnie No chyba, że mówisz o doraźnych lekach?

Tu nie chodzi o siłę, co o świadomość, że tabletki tylko odwlekają w czasie żałobę i przerabianie trudnych emocji, które spychają wgłąb podświadomości.
Jak je odstawisz - emocje, które nie znalazły ujścia, wrócą ze zdwojona siłą.

Wniosek? Trzeba wejść do "Jaskini lwa" , a po paru krokach okazuje się, że wcale nie jest tak strasznie.

Ok. Ale co było po odstawieniu leków?

Ja nie mowię, że mój sposób jest Jedyną Słuszna Drogą dla wszystkich, tylko, że można samemu.

Bo w tym wszystkim chodzi o to by nie zatracać się w emocjach i myślach, by nie zapętlać się w ich spirali, a będzie to przejażdżka, przy której rollercoaster to małe miki

I jeśli potrafisz na tyle zaufać sobie, by przekonać siebie, że to co dzieje się w Twojej głowie to nie jesteś Ty, tylko historia i interpretacje emocji, którą Twój przebodźcowany mózg Ci opowiada, to jesteś 'w domu'.
Identycznie działają tabletki - "oddzielają" Cię od emocji i natrętnych myśli, na zasadzie szyby.

Bez tabletek jest trudniej i łatwiej zarazem, bo mając dostęp do skrajnych emocji możesz jednocześnie w nie wejść i dzięki temu je u źródła przepracować. Dlatego ja osobiście preferuję tę sposób, ale nie upieram się

Elle poczytaj o spadku serotoniny w organizmie człowieka. A jak było po odstawieniu? Jest okey I to nie jest wcale oddzieleniem emocji Może temat ten wgłębi Ciebie w inne poznanie od inne strony? bo interesujesz się psychologią. Takie lekki z rodzaju "filtr serotoniny wstecznej" są lekkim działem i nie powodują z człowieka "ZOMBI"

EDIT:

I pomaga to szybciej-racjonalniej myśleć nad rozwiązaniem. Uwierz mi, cały czas będąc normalnym człowiekiem.

Ale nie stawiajmy Roberta w diagnozie, niech on sam się przejedzie do psychiatry i sam wybierze czy zgadza się na jego rozwiązanie. To nie boli

Robert, może kiepskie to jest pocieszenie, ale przynajmniej znasz prawdę. A to jest cholernie ważne! U mnie była nieco mniej poważna sytuacja, bo w grę nie wchodziły dzieci, ale swój w miarę dobry stan dzisiaj zawdzięczam w sporej mierze temu, że przeczytałem to i owo. Gdy znasz prawdę kończą się domysły. Wcześniej też byłem mamiony, i też było unikanie szczerej, konstruktywnej rozmowy. Czasem tylko słyszałem puste "przepraszam". Wiesz co jest najlepsze? Gdy pytałem za co właściwie przeprasza, to ona nie była mi w stanie udzielić żadnej odpowiedzi. To są tchórzliwe i podłe persony. Pomyśleć, że były czasy, gdy uważaliśmy je za nasze aniołki...

Bardzo Ci współczuję, bo wiem co musiałeś przeżyć dowiadując się o tym wszystkim. Ja czułem, jakby ściany się skurczyły i przeobraziłem się w jakieś zombie. Byłem cieniem samego siebie. Tylko, że taki "strzał" trwa stosunkowo krótko, a po nim można już jakoś się odbudowywać. Ciężka, cholernie ciężka praca, ale da się. U mnie na przykład, mimo upływu kilku miesięcy, wciąż zdarzają się sny o eks. Takie, po których budzę się kiepskim nastawieniem, lekko przybity od środka. Poza tym jednak czuje się dobrze i mam nadzieję, że Ty także się odbudujesz.

Trzymam mocno kciuki za Ciebie i Twoje dzieci!

EDIT/// A co do psychologów - dla mnie całkiem dobrym psychologiem było to forum, i ja sam. Co prawda nieprzyjemne to było odkrycie, ile skurwysyństwa jest na świecie. Z drugiej strony - dzięki temu można być ostrożniejszym w  przyszłości, więcej analizować.

Co do prochów to u mnie szedł od czasu do czasu valerin tylko, o ile można to nazwać prochem.

Bardzo mało fachowej literatury akurat z psychologii prześlizgnęło mi się przez ręce. A to dlatego, że w pewnym momencie zrozumiałam, że psychiki ludzkiej nie da się ogarnąć tylko z jednej perspektywy, a psychologia -zwłaszcza w ujęciu klasycznym - lubi jednak te wszystkie tabelki i proste, niemal zahaczające o statystykę wyjaśnienia zachowań i zależności. Ja tego nie kupuje do końca, potrzebowałam czegoś znacznie więcej - stąd duchowość. Tu znalazłam większość odpowiedzi ..i spokój
Ale to nie temat na ten wątek.

robert dawaj znać co jest grane

Nie spodziewałam się takiego scenariusza.

Przykro mi, Robercie.

Powstaniesz. Każdą kryształową kropelką nowego dnia wypłuczesz to, co dzisiaj jest bólem nie do opisania.

Dwukrotnie straciłam Wielką Miłość mojego życia i powstawałam ze zgliszczy. W obu przypadkach stwierdzono depresję. Choć ja, dziś nazywam to raczej przejmującym smutkiem, głębokim załamaniem. W obu przypadkach powrót "do siebie" zajął mi około osiemnastu miesięcy. Przepisane przez lekarza tabletki leżą na stoliku nocnym. Nigdy ich nie użyłam.

- - -
Proszę, wytłumaczcie mi, jak to jest możliwe, aby kobieta będąca mamą trójki małych dzieci, osobą pracującą, zajmującą się domem znajdowała jeszcze czas i sposobność do zdrady?

To jest możliwe, gdy:

-  zostajesz matką dzieci tego, który miał pomóc zapomnieć (rozum) o tym, którego pierwotnie wybrałaś na ojca (serce)

- albo gdy założyłaś rodzinę, bo nie wierzyłaś, że spotkasz kogoś, kto "zawróci Ci w głowie", więc 'lepszy wróbel w garści', a potem go poznajesz (historia kroteczki)

Rozum vs. Serce  - klasyczny scenariusz.

Z tego co napisał robert i jak ja to zrozumiałam to ona go zdradzała gł. emocjonalnie, czyli smski, stały kontakt via nowe media.
Ale mając odrobinę wiedzy n/t z autopsji, mogę Cię zapewnić, że bez problemu da się znaleźć czas i na głasku-głasku już fizycznie - w szczególności jeżeli partner Ci ufa i nie ogranicza Cię, a nawet jak ogranicza to z przekory czystej, tym szybciej ten czas i sposób znajdziesz

To naprawdę nie jest taki problem jak by się mogło wydawać - ten cały techniczny aspekt.
W dobie komórek i internetów wystarczy 1 wiadomość i już jesteś skontaktowana i umówiona, hej!

W moim czerepie rubasznym to się nie mieści...

Trzeba być mistrzynią świata w logistyce i czerpać niewysłowioną przyjemność z "szybkich numerków".

Czy z tej "wiary" ma się narodzić litania do WhatsApp'a czy do opcji "Swojaki"? ;-)))

Elle, masz rację... Przy opcji "Swojaki" zakodowany jest obok numeru telefonu symbol serduszka... Telekomunikacja jest zatem współwinnym małżeńskich problemów... Powinna zostać zobligowana do wypłacania odszkodowań ;-)

Będąc na miejscu Roberta, postąpiłabym chyba jak mężczyźni w dawnych czasach - oddaliłabym się na pustynię...

Nie no, dlaczego to brzmi trochę jakby miał teraz prowadzić żywot samotnego wilka
Ja mam nadzieję, że on ja jak najszybciej zostawi i zajmie się wreszcie sobą, w tym dobrym znaczeniu - czyli jakieś hobby, może podróże, nowi ludzie - w ramach higieny psychicznej, a trochę oderwania się poprzez nowe doświadczenia nieskalane wspomnieniami, chociaż te na pewno będą gdzieś z tyłu głowy.

A babsko niech nie utrudnia kontaktów z dziećmi i broczy dalej z tęsknoty za kochasiem, dla którego to ona była i zawsze będzie tylko drugim wyborem. Są siebie warci i trzeba im pozwolić się odnaleźć w końcu, już bez przeszkód