Mojemu mężowi zaczęło odwalać.

Mąż taktykę zmienił. Zadzwonił i powiedział, że jedzie, wyraził miłość i troskę o żonę i dziecko oraz znalazł w wyprowadzce pozytyw, bo żona nie będzie sama, a on nie będzie musiał się martwić.

I co dostał? Focha nr 2 XD Bo przecież "to nie tak miało wyglądać!".

Kamila, wzięłaś sobie za męża "dresa", po wszelkich opisach nie mam już żadnych wątpliwości. Więc nie oczekuj, że on się zacznie zachowywać jak książę z bajki.

Dwóch panów dzielnie i usilnie próbuje się przebić w temacie wśród stada dziamgających bab, które widzą tylko białe, albo czarne i żadna z nich nie chce spojrzeć na sprawę z kompletnie innej perspektywy, a wszelkie próby tłumaczenia zachowań męża przez Pitagorasa i Swena są zakrzykiwane, bo nie pasują do ich biało- czarnego światopoglądu.

Teo może ona spodziewała się po nim innego zachowania chamber05 maiła rację że wiele mężów bierze delegację jako pretekst do omijania obowiązków związanych z wychowaniem dziecka. Każda kobieta tak jak i każdy mężczyzna też ma prawo podejrzewać że małżonek zdradzi. A jakby ona wyjechała do niego to co wtedy ?
Dobry test na sprawdzenie jego reakcji na takie zachowanie ...

Bez wątpienia uroiła sobie, że mąż zmieni się o milion stopni w jeden dzień i przytarza się na kolanach.
Zero kontaktu z rzeczywistością.
Bo zachowanie męża jest zauważalnie inne.Szału nie ma, ale jest odmiana w dobrym kierunku.Ale Autorce nawet na myśl nie przyszło to zauważyć, cieszyć się małym zwycięstwem.
Najważniejsze zmartwienie, to ''wykrzyczeć mu''.
Spoko,powodzenia.

Chaber, oczywiście, że masz rację. Faceta zaczyna sytuacja przerastać (o ile wcześniej cały koncept małżeństwa był "tylko" dla niego szokująco-przerażający, co trza było zapijać na weekendowych balangach) i po prostu UCIEKA od problemu, licząc na to, że Autorka zmięknie, wybaczy mu i nie dojdzie do żadnych poważnych rozmów.

A postawy Teo w ogóle nie rozumiem. OK, może i Kamila była trochę ślepa na zachowanie faceta, którego poślubiła, ale zorientowała się jaki jest i PODJEŁA kroki w celu rozwiązania sytuacji: najpierw rozmawiała, a po tym jak rozmowy NIC nie dały, dotrzymała swojej obietnicy wyprowadzki. Jak teraz mąż zachowuje się bez cienia zainteresowania związkiem, to się wcale nie dziwię, że jest rozczarowana. Tylko nie wiem jak ma jej pomóc Twoje pisanie teraz "wyszłaś za dresa to masz". To co ona jeszcze wg Ciebie ma zrobić????

Teo, jemu guzik zależy na Autorce. On po prostu zwiał sobie w świat i głodne kawałki Kamili podtyka, licząc na to, że ją zmiękczy, bo w końcu czyste skarpetki w domu i obiad na stole warto mieć. Facet, który przejmuje się realnie stanem swojego małżeństwa, nie zmywa się w trakcie kryzysu.

Ten mężczyzna pokazał na 100%, że nie dorósł, że chce sobie fikać jak za młodu i jedyna rzecz jaka trzyma go jakoś przy żonie to wygoda, którą ona mu zapewniała jak była potulną myszą. Na miejscu Kamili, zaczęłabym poważnie myśleć o dobrej kancelarii adwkackiej.

Na JAKIEJ podstawie wyciągnęłaś takie wnioski? I jaki kryzys?! Bo kryzys to ma Kamila, która nagle ujrzała kogo za męża sobie wzięła. On NIE WIDZI kryzysu, ale nie dlatego, że nie chce go widzieć, tylko dlatego, że Kamila nie umie mu tego powiedzieć tak, żeby dotarło. Z resztą... on się zachowywał i zachowuje tak samo prawdopodobnie, więc znowu, to Kamila ma kryzys, a nie on, czy ich małżeństwo.
On ma w nosie sfochowaną królewnę, a to świadczy tylko o tym, że Kamila powinna zmienić zachowanie, a nie fochować się dalej i brnąć w to "coś" co sobie ugotowała.

CZEMU człowiek, który chce się ciągle bawić, to taki, który "nie dorósł" zwłaszcza, że go na to stać? No tak, ma żonę i dziecko w drodze i powinien zachowywać się nieco inaczej, ale znowu - widziały gały co brały. A jak nie widziały to niech teraz się zastanowi Autorka jak MĄDRZE wyjść z tej sytuacji i żeby to NIE był rozwód, przynajmniej na razie.

Beyond, czemu Ty taka cięta jesteś na tego faceta, to ja nie wiem. Im dłużej to czytam, tym pokazuje mi się jako jeden z typów tego gatunku i w jego zachowaniu raczej nie widzę niczego dziwnego. Ot, trzeba wiedzieć z kim ma się do czynienia i jak z nim postępować i koniec filozofii.

Jej potrzeby są ukryte w niej głęboko, a on ma się domyślać. Bo jedyne co robi Kamila to burczenie pod nosem i wyprowadzka do rodziców. Zrozum, jeśli ktoś nie komunikuje jasno i wyraźnie i nie jest konsekwentny, to właśnie tak to wygląda. Nie, nie każdy facet uważa ciążę za stan wielce odmienny. Nie każdy facet wie, że potrzeba z jego strony więcej uczucia i cierpliwości i nie każdy facet chce nagle siedzieć non stop przytulony pod kocykiem bo jej źle. Czy to znaczy, że jej nie kocha? Czy to znaczy, że będzie złym ojcem? On po prostu nie za bardzo toleruje to, co się dzieje. Owszem, mąż Kamili przesadza z wypadami i kumplami, ale znowu Kamila NIC nie zrobiła z tym zawczasu.

Działać byle działać, to sobie krzywdę można zrobić... Z GŁOWĄ trzeba działać, a nie tak, jak Kamila. I to, że nie ma konsekwencji u niej, to ja też zauważyłam i to jest główny problem.
Pytanie jest zasadnicze, czego ona właściwie chce. Z tego, co się domyślam, to chce innego męża, takiego jak sobie wymyśliła, ale tutaj będą drobne problemy w realizacji.

Generalnie, to chyba Ci się coś pomyliło, bo Ci, co się domagają krwi, igrzysk i sprawiedliwości społecznej wykrzykują o rozwodach, o tym, że dobrze dziewczyna się zachowała i w ogóle, że jej mąż do padalec ostatnich lotów i albo teraz go za mordę chwyci i pokaże gdzie jego miejsce, albo koniec.
Teksty "widziały gały co brały" nijak nie mają się do igrzysk i sprawiedliwości, a jedynie mają otworzyć te gały Autorce i uświadomić ją, że czas zakończyć życie w ułudzie i zmierzyć się z rzeczywistością.

Dlaczego ma się NIE rozwodzić? A dlaczego MA się rozwodzić? Rozumiem, że problem najprościej uciąć, a nie sobie z nim porodzić, ale doprawdy, jak będzie tak wszystko ucinać, to co jej zostanie na koniec? Co zostanie na koniec komukolwiek?
Jak już uzna, że nie, nic jej nie pasuje i w ogóle nie, to się rozwiedzie, ale po co zazynać od tego?

Zgadzam się, choć nie zawsze musi być tak, że to będzie całe życie sztuczek. Moim zdaniem wystarczy wypracować kilka postaw i zachowań, które będzie się stosować w odpowiednich momentach.

To że się nie dobrali to też się zgadzam i racja jest w tym, że Kamila teraz na spokojnie powinna wszystko przemyśleć, zastanowić się i skonfrontować z rzeczywistością.

Tak, ale to w przypadku kiedy 'z grubsza' to dopasowanie jest.
Tu jest ciągła walka o dominację jego sposobu spędzania czasu nad jej, która jeśli się przedłuża to przechodzi w walkę pomiędzy nimi stricto.
To jest typ faceta, który "ugnie się" do negocjacji TYLKO z kimś, kogo szanuje i czyje zasady uważa za w miarę sensowne i zbieżne ze swoimi. Dlatego, z racji, że on przestał ją szanować, nie ma w nim chęci na spojrzenie z jej perspektywy -czyli jest kolejny duży problem -w tej relacji brakuje podstawowego elementu spajającego: przyjaźń.

A dalej mamy tego wynik: facet być może jest postrzegany jako odpowiedzialny w takim ogólnym sensie, więc trzyma się tego i stwarza pozory, że z jego strony nic się nie zmieniło- ot, więcej służbowych wyjazdów, wcześniej imprezy. A on po prostu ucieka z domu, unika jej towarzystwa, bo czuje od dawna to niedopasowanie, ale nie ma pomysłu jak z tego wybrnąć. Dlatego każdy obstaje przy swoim: Kamilka, bo nie ma wyjścia- walczy o minimum dobrego samopoczucia w ciąży i szacunek dla matki przyszłego dziecka, a on po prostu "nie ugnie się rozkapryszonej babie" (nie sądzę, żeby widział coś więcej i chciał zobaczyć).
Na to co on robi jest fachowa nazwa: bierna agresja . Czyli coś w stylu: "Gdybym mógł, to bym Ci po prostu babo przypieprzył, ale że jestem gentlemanem i facetem, dla którego liczy się opinia, to po prostu będę robił to, co wiem , że Cię najbardziej boli: obojętność, stoicki spokój na Twoje emocjonalne rozbicie i od czasu do czasu szpileczka bardzo celna "

Dlatego im głębiej w las, tym ja mniejsze szanse widzę na happy end, ale autorka bezwzględnie powinna zrewidować swoje poglądy na związek, bo widać zbyt dużą tendencję do szukania Osoby decyzyjnej i Przewodnika życiowego w partnerze.

Super, ale nie mam pojęcia skąd wzięłaś te długie rozmowy, bo z żadnego postu Autorki to nie wynika. Ona dusiła w sobie, potem miała nadzieję, potem coś burknęła i tyle. Żadnych długich rozmów i KONKRETNYCH ja nie zauważyłam.

Moja propozycja to przejrzenie na oczy i zaakceptowanie rzeczywistości. Potem zaprzestanie bania się własnego męża, a na koniec konkretna rozmowa, przedstawienie faktów oraz tego, co się oczekuje. Nie dać się zagadać i na argumenty "przecież kolegów nie zawiodę!" odpowiadać "a żonę w takim razie możesz?". Niech ona w końcu wyartykułuje o co jej naprawdę chodzi, jakich zmian oczekuje i CO się stanie jak one nie nastąpią. No i na koniec konsekwencja oczywiście.

Kamilo, nie chcę mówić zrób to czy to, bo to twoje życie i ty podejmujesz decyzje.
Ja będąc w ciąży miałam duży dla mnie kłopot z moim mężem. Czułam się olana i samotna. Tylko, że u mnie nie chodziło o kumpli a mamusię. Próbowałam rozmawiać, groziłam, prosiłam, nawet się pakowałam. Nic nie skutkowało. Były obietnice poprawy i nic poza tym. U mnie pomogła czysta manipulacja. (zaraz mnie zaczną krytykowac) Mój mąż zobaczył na pulpicie laptopa napisany przeze mnie pozew rozwodowy. W końcu chyba doszedł do wniosku, że nie żartuję. Zmienił się o 180stopni i teraz jest wspaniale. Nie mogę się do niczego przyczepić. Skoro rozmowa nie skutkuje musisz nim wstrząsnąć. Może przestań się odzywać, odbierać telefon, zacznij żyć (wiem, że to trudne). Spotkaj się ze znajomymi, niech zobaczy, że zaczynasz układać sobie życie bez niego. Może to pomoże? Bo z tego co widzę to on wie, że dążysz do naprawy małżeństwa i wie, że jak obieca poprawę wrócisz.

Kamila, nie ma się co bać- trzeba działać. Jeżeli faktycznie, oprócz olewania Cię i braku szacunku, on się jeszcze zadaje z jakimś szemranym typem, to wszelkie komunikacje z mężem, radzę prowadzić na gruncie neutralnym, a już najlepiej w domu Twoich rodziców. Bo Ty jasno musisz powiedzieć mu co Ci uwiera, a nie siedzieć jak mysz pod miotłą. Z takiego siedzenia bowiem nic nie wynika- on sobie dalej rzepkę skrobie a Ty się męczysz.

Numero uno, umów się z nim na rozmowę, duo- jak będzie rzucał tekstami jak wcześniej, zignoruj i w zaparte, choćby z kartką papieru wylicz mu co Ci nie pasi i powiedz, żeby się nad tym zastanowił, po trzecie- jak odzew będzie jak do tej pory, skontaktuj się z prawnikiem i urzędowo go o tym poinformuj.

Teo wybacz ale rozkoszna w tej wypowiedzi jesteś.
Bo na oczy to autorka widać przejrzewa. Ale co to za rada zaakceptuj rzeczywistość. Bo skoro ma ją wg zaakceptować to  po jaką cholerę ma jeszcze rozmawiać, wymagać zmian i być konsekwentna. Ona ma zaakceptować sytuację jaka jest i siedzieć cicho.
No i ta rada by w momencie gdy gość urywa rozmowę i idzie do innego pomieszczenia iść za nim i kontynuować i ustawiać do pionu. Byłabyś pierwsza która by powiedziała, że w ten sposób się jatrzy, kłóci i może nawet naraża na agresję.

Droga Józefino, jak już pisałam, nie wszystko jest tylko czarne i białe. Ty widzisz podłego padalca, który żonę w ciąży porzucił na rzecz kumpli i należałoby go spalić żywcem za to. Ja natomiast widzę, prostego faceta, być może i nawet prostaka, który wsiąkł zbyt bardzo w patriarchat. Widzę też zagubioną dziewczynkę, która dalej nie widzi, kim jest jej mąż, natomiast widzi, ze nie jest on księciem z jej wymyślonej bajki.
Trzymam się swojej wersji, że on nadal nie do końca rozumie o co jej chodzi, a jej zachowanie dalej traktuje jak focha.
Ona ma nie siedzieć cicho, a zacząć się zachowywać konkretnie, a będzie to możliwe, jeśli zaakceptuje fakt, że ma za męża, prawdopodobnie, mentalnego dresa. Ba! Cały czas go miała! Tylko z jakiś bliżej nieokreślonych powodów nie widziała tego, albo nie chciała widzieć.

Czemu sądzisz, że pierwsza bym była przeciw temu, co napisałam? Trzeba wiedzieć kiedy chodzić, a kiedy zostawić delikwenta w spokoju. W wypadku Kamili, przyparcie go do muru byłoby wskazane i to bardzo. Wściekłby się? To niech się wścieka! I wtedy potrzebna by była konsekwencja.

Czytam ten wątek już od jakiegoś czasu i muszę zabrać głos.

Przede wszystkim współczuję autorce, bo to teraz powinna mieć najwięcej wsparcia, a nie zamartwiać się.

Ja to widzę tak. Mąż nie potrafi przyjąć krytyki, w ogóle nie słucha co żona ma do powiedzenia, uważa że ma monopol na wszystko i jest nieomylny. Nie pozwala na to by zwrócić uwagę na jego błędy. Już trzeci raz czytam, że mowił, że jak wroci, to ma nadzieję, że się dogadają. A on tak naprawdę ma nadzieję, że żona powie: Miałeś rację, jestem głupiutka, bo Ty tak ciężko pracujesz, a ja strzelam fochy.

Nie rozumiem sytuacji, że mąż jeździ gdzie chce na zarobek, ale żona nic o tym nie wie. To jest jakieś chore. Wiadomo, że kązdy człowiek ma jakieś tajemnice, ale w małżeństwie nie powinno być ich wiele, a na pewno nie w tych sprawach, które dotyczą obojga.
Tak samo nie rozumiem tego, że mąż co weekend wychodził z kolegami na piwo itd. Rozumiem, że każdy chce mieć czas dla siebie, ale co weekend? To zamiast posiedzieć z żoną w domu, odpocząć po tygodniu pracy, on woli bawić się z kolegami. Trochę tak jakby miał już żony dosyć (tak to wygląda).

Ja nie chcę nic radzić, bo to Twoje życie. I tak zrobisz co będziesz chciała i raczej nie pokierujesz się tym co Ci radzą na forum. Powiem tylko tyle, że mój ojciec też nie zawsze był w porządku, ale rodzice rozwiedli się po prawie trzydziestu latach małżeństwa. Dopiero. Ale moja mama zawsze powtarzała, że wolałaby odejść jak miała tylko jedno dziecko, żeby chociaż ono miało spokój w domu, a może poznałaby kogoś innego, lepszego. I ja też jestem tego zdania.

Wczoraj spakowałam swoje rzeczy i wróciłam do naszego mieszkania.Wpływ na tę decyzję miała ostatnia długa rozmowa z mężem.Widzę pewne zmiany w jego zachowaniu.

Kosmiczny już odpowiadam:)

W końcu zaczął ze mną normalnie rozmawiać.Właśnie ostatnia długa rozmowa skłoniła mnie do powrotu.Wysłuchał mnie spokojnie,dotarło do niego,że mały i ja potrzebujemy go także teraz.
Obiecał,że będziemy sporo czasu spędzać razem.

Kilka dni minęło od powrotu i jak na razie jest okej:)

Witaj Autorko.
Przeczytałam cały wątek i przykro mi bardzo, że tak się potoczyło Twoje małżeństwo. Niestety - dziewczyny tutaj zauważyły, że tak to może się skończyć. Twój, pożal się Boże, mąż ma życie jak w Madrycie. Wyjeżdża, kiedy chce, załatwia jakieś interesy, o których Ty nie masz pojęcia. Ba! Nie masz prawa się wtrącać, bo przecież kto to widział, żeby zona wiedziała o tym, co robi jej mąż.. Cierpisz Ty i dziecko. Czy chcesz tak żyć? Jak niewolnica? Nie jest za późno na zmiany. Ale Ty musisz tego chcieć.

Powodzenia!!