Mówić prawdę i narażać się na nieprzyjemności, czy kłamać dla świętego

Już pisałam, że ocena jej reakcji jest dla mnie oczywista. Niemniej jednak, na obcesowe stwierdzenia reakcja z reguły nie jest miła. Choć może być normalniejsza niż owej panny

Jeśli napisałaś tak jak w pierwszym poście czyli, że się oszpeciła (mimo wszystko przyjmuję, że tak właśnie napisałaś, a nie wersję zmienioną, że "było jej lepiej w poprzednich", co zmieniłaś później) - to było to obcesowe.
Nie musisz się ze mną zgadzać, a nawet domyślam się, że się nie zgodzisz

Wiem, że to tak wygląda
Na początku opisałam sytuację pobieżnie, bo chciałam, żeby dyskusja się fajnie rozwinęła.

Luc, Twoja rzecz, jak to odbierasz, masz do tego prawo, a ja lubię konstruktywną krytykę.

Wbrew temu, co niektórzy myślą, nie wyskakuję do ludzi z tekstami typu ''ło, jakaś Ty brzydka''.

Fakt, mam dość przykry charakter, pracuję nad sobą od lat. Czasem udaje mi się zacisnąć zęby, ale nie zawsze.
Trzeba było w ogóle nie pisać nic pod tamtym zdjęciem.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

A co byście zrobiły/li w innej sytuacji, np. no nie wiem, choroby? Albo zdrady?
Ktoś z Waszej rodziny choruje, ukrywa się to przed nim z jakiegoś powodu. Mówicie prawdę, czy też kłamiecie?
A jeśli widzicie męża koleżanki/siostry z inną kobietą? Zatrzymujecie dla siebie?

Vinnga, słyszałam, że w wyjątkowo trudnych przypadkach czasem mówią rodzinie, nie choremu.
Ale to pewnie bardzo rzadkie i wybiórcze przypadki.

Przykro mi, bardzo współczuję.
Właśnie o taką sytuację mi chodziło...
Nie wiem, co bym zrobiła. Ale wiem jedno - nie chciałabym czuć na sobie ciężaru takiej decyzji..

Cyniczna kłamać w dobrej wierze a kłamać żeby schować glowe w piasek to jest duża roznica.

Chorej bliskiej mi osobie nie wiem czy bym powiedziala prawde ze w każdej chwili może umrzeć. Naprawdę ciezko jest mi na to pytanie odpowiedzieć.

A zdrada faceta mojej przyjaciółki bliskiej napewno bym powiedziala. Ale pierw bym miala dowodu, bez dowodów by pewnie nie uwierzyła i z ten sposób bym straciła przyjaciółkę.
Choć znam przypadek kiedy to znajoma znajomej powiedziala ze jej mąż ja zdradza , miala dowody ale ta wykrzyczała jej ze rozbiła jej rodzinę. Nie wiem co nie które kobiety chyba wola żyć w nieświadomości. Nie wiem.

Czegoś bardzo złego nie zrobiłaś, ale lepiej jednak wybierać łagodniejszą formę np, że po prostu jej te brwi nie pasują i na priv, wtedy nie ma czegoś takiego, że ktoś poczuje się głupio, że wszyscy czytają. Inną sprawą jest, że niektórzy chcieliby ciągłego słodzenia, ale owszem, można to zrobić delikatniej i fakt, ona przesadziła z reakcją, ale jednak lepiej jakbyś napisała jej to prywatnie i delikatniej.

Edit: No widzę, że jednak napisałaś delikatniej, to ok, ale ogólnie myślę właśnie, że lepiej napisać to prywatnie. Ja sama jak ktoś zapyta, to mówię prywatnie. Chociaż też fakt, moje koleżanki nie wstawiają zdjęcia na fb i nie pytają. No, ale wolałabym na priv

--------------

luc, trudna sytuacja Myślę, że w takiej sytuacji zrobiłabym podobnie. Współczuję

Brać przykład ze mnie, ja jestem delikatna Hehe, nie no żart, oczywiście, tzn jestem delikatna, ale to nie o to chodzi

Ciężko mi powiedzieć co zrobić, chyba po prostu właśnie starać się dostosowywać to co chcemy powiedzieć od osoby. Ja też jestem szczera, ale jak chodzi o takie sytuacje to delikatniejsza i właśnie wolę na priv. Mogłabym też milczeć na ten temat, jeśli to dalsza znajoma i nie pyta mnie wprost. Co innego przyjaciółka, jak zapyta, to jasne, że odpowiem albo i powiem sama. Innym razem lepiej jak napiszesz na priv jakby zapytał ktoś. A jak się obrazi wtedy jak na priv i delikatnie, to faktycznie tym bardziej przewrażliwienie. W dobrej wierze można skłamać, chodzi o te sytuacje choroby itp i to nie będzie jak dla mnie niczym złym. Ja na co dzień właśnie szczera, ale w takiej sytuacji możliwe, że bym nie powiedziała. Jakby chodziło o czyjeś dobro, to mogę skłamać. Jak wiem, że kogoś urażę, to powiem delikatnie albo nie powiem nic - różnie to zależy od osoby. Wtedy to jest kwestia taktu, wyczucia i tyle W innych sprawach, gdzie ten takt nie jest konieczny, to normalnie mówię prawdę tak samo i tutaj nie muszę już starać się taktownie, po prostu prawda i już. Tak więc zależy od sytuacji..

Nie musisz być delikatna. Możesz.

Pytasz o radę. Odpowiedz sobie na poniższe pytania:
1. Dlaczego, zamiast przekazać drugiej osobie swoją opinię, Ty rąbiesz siekierą, uznając swe zdanie za prawdę objawioną?
2. Dlaczego prawdomówność zrównujesz z obcesowością?
3. Dlaczego ważniejszym jest Twoja prawdomówność/obcesowość, nie zaś człowiek, którego swym zdaniem walisz między oczy?
4. Co stałoby się Tobie/z Tobą, gdybyś była łagodniejszą wobec innych?
5. Przed czym ta szorstkość w obejściu Cię chroni?

Jeśli tylko sobie życzysz

Chodzę do specjalisty, więc... no cóż, praca w toku!
Dziękuję, Wielokropku. I Wam, dziewczyny.

Żeby dobrze zacząć, wysłałam owej koleżance mail - z przeprosinami za brak delikatności i taktu. Nie wiem, czy odebrała, ale cóż.. warto było.

Dobry początek

Śledzę wątek od początku, muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem przebiegu dyskusji, a przede wszystkim jej finału. Przyłączam się do gratulacji, bo pewnie trochę Cię to kosztowało.
Dołączam też do grona kibicujących .

Ja czegoś tutaj nie rozumiem. Mianowicie, co ma rozkminianie brwi koleżanki do sposobu bycia Cynicznej?
Poproszono o opinię, więc jej udzieliła, może i trochę ostrzej, ale co w tym złego?
Lepiej być słodko p... lizusem, idącym za głosem tłumu? Konformistą powielającym schematy innych tylko dlatego, by innym pasowało, by się nie wybijać spośród tłumu, by nie być wyalienowanym przez grupę?
Przecież właśnie z takiego stylu pisania znana jest tutaj na forum Cyniczna, nota bene pewne i nick był dobrany nie przez przypadek.
Zawsze ma swoje zdanie, co prawda niejednokrotnie przekazane w sposób bardziej dosadny, ale przecież o to chodzi, by być sobą, być osobowością, nie dać się zaszufladkować.
Według mnie finał tej dyskusji nie jest zadowalający, zaczęło się od głupich brwi, skończyło na sugerowaniu, żeby nie powiedzieć narzucaniu zmian użytkownikowi, zarejestrowanemu już od dwóch lat.
Zawsze jej zdanie, przynajmniej wg. mnie było charakterystycznym znakiem rozpoznawczym-stanowcze, aczkolwiek przemyślane stanowiska w większości wątków, po tym szło ją poznać. I  nagle teraz wielkie bum, dziewczyna ma się pilnować, by w żaden sposób nie obrazić któregokolwiek z forumowiczów, bo zaraz zacznie się doszukiwanie obcesowości, machania toporem czy nie wiadomo czego jeszcze?
Nie powinno tak być.

A ja myślę, że decyzja powinna należeć do Cynicznej. I wcale nie chodzi tu o jej wizerunek na forum ale o jej prawdziwe życie. Jeśli twierdzi, że jej obcesowość czasem przeszkadza jej w kontaktach z ludźmi to chyba oczywiste jest, że powinna popracować nad tym, żeby być bardziej delikatna we właściwych momentach?

Eileen, sama jesteś osobą wyrażającą swoje opinie w sposób łagodny. Polubiłaś wizerunek Cynicznej, ale czy Twoja sympatia do jej wizerunku jest ważniejsza od jej rzeczywistej satysfakcji z relacji z ludźmi?

Osobiście uważam, że osoby delikatniejsze w obejściu są przyjemniejsze w relacjach niż te "mówiące szczerą prawdę" ( ). Zazwyczaj mają więcej znajomych i są bardziej lubiane. Ale każdy ma prawo wybrać sam swój sposób postępowania. Nie każdy przecież musi chcieć być lubianym
Nie zauważyłam natomiast, żeby ktoś w tym wątku narzucił Cynicznej konieczność zmiany. Zadałam sobie trud przeczytania wszystkiego od początku. Cyniczna SAMA, na podstawie wypowiedzi innych, doszła do wniosku, że czasem lepiej "prawdę" przemilczeć, żeby niepotrzebnie nie urazić innych ludzi. To jej decyzja i jestem święcie przekonana, że nie wpłynęła na nią wyłącznie sytuacja z paskudnymi brwiami koleżanki.

Vinnga, ale ja przecież nie napisałam, że nie może się zmienić i koniec, kropka. To były odczucia bardziej ogólne w związku z całą dyskusją. Pojawiały się stwierdzenia typu "lepiej, gdybyś napisała...", nawet coś tam o chamstwie się przewinęło. Przecież Cyniczna na początku broniła swojego punktu widzenia, takie odniosłam wrażenie, dopiero później wyraziła chęć zmiany.

Owszem, ja na forach zawsze wyrażam opinię nooo... w sposób bardziej stonowany, przyzwyczajenie z takiego jednego projektu, na którym po prostu nie zawsze mogę napisać tego, co myślę - przynajmniej z służbowego konta, jak chcę przekazać użytkownikom, że są debilami (a w większości są ), to idę na konto prywatne. ;p W życiu jestem inna, jak moja mama usłyszała rozmowę moją i mojego przyjaciela, to uznała, że się nienawidzimy. Ale powoli i mamę wychowałam, teraz ona mi powie, żebym nie biegała bez stanika po domu, bo będę mieć cycki do kolan, a ja jej - że kupiła beznadziejne buty i ma w nich się nie pokazywać. Tyle że to nie tylko kwestia dystansu do siebie, ale i poczucia własnej wartości - bo mama mi się roześmieje w twarz i powie, że i tak w nich będzie chodzić, bo jej się podobają, a ja - że najwyżej zarobię na chirurga plastycznego i tyle.

A co do Cynicznej - jeżeli chce zmienić sposób wyrażania opinii, to oczywiście mogę kibicować. Tylko w tym wątku to wyglądało tak, jakby zrobiła to pod naporem wszystkich "tak nie, lepiej tak i tak", w końcu temat był ujęty dość ogólnie, a nie "chcę się zmienić, źle mi z tym". Nie wiem, ja sobie nie wyobrażam obracania się wśród osób, które będą słodzić czy wyrażać negatywną opinię tak, żeby mnie to nie dotknęło. Zawsze mi się to z jakimś fałszem kojarzy, denerwuje i odrzuca. Wolę znajomych takich, jak mi odpowiadają, czyli takich, którzy się nie obrażają o byle pierdoły i którzy powiedzą mi wprost, co im tam nie pasuje. Zmiana siebie oznaczałaby zmianę towarzystwa w pewnym sensie na takie, jak ktoś to wyżej ładnie określił, "słodko-p...", więc po co mi to? Nie lepiej być sobą wśród tych, którzy to akceptują niż pilnować swoich wypowiedzi, żeby jacyś ludzie nie strzelali fochów?

Są bardziej lubiane? Jeżeli są takie delikatne i dobre, to owszem. Jeżeli ja bym nagle w życiu zaczęła się tak zachowywać, to nie czułabym, że ktoś lubi mnie, tylko wizerunek, jaki sobie wykreowałam. Jakbym zaczęła się zachowywać jak "prawdziwa ja", to przestałyby lubić, więc... co lubią? Mnie?

Oczywiście, że nie jest ważniejsza, napisałam, że jeśli chce to zmienić, to będę kibicować, natomiast nie uważam, żeby to było potrzebne - zmienianie siebie, bo co pomyślą inni. A fe.

Też jestem pod wrażeniem, aż z tego wrażenia przeczytałam temat od deski do deski, co znowu nie zdarza mi sie tak często przy kilkustronicowych wątkach. ^^

Ze swojej strony napiszę, że fajnie, jakbyś miała jakąś zaufaną, empatyczną osobę, z którą (i trochę pewnie na której) mogłabyś ćwiczyć. Jeśli nie masz, to my możemy nimi być. ;-)

No i chyba ogólna zasada jest taka w konstruktywnej krytyce, że dobrze jest mówić od razu, jak by było Twoim zdaniem lepiej (i warto dodawać za każdym razem, że to jest Twoim zdaniem). Np. mnie moja mama pytała ostatnio, jak mi smakowało leczo. Jakbym jej wypaliła "Obrzydliwe. Śmierdzi.", to pewnie byłoby jej co najmniej przykro i poczuła się dotknięta, ale jak powiedziałam "Wszystko fajnie, ale jak dla mnie dodałaś za dużo czosnku, wolałabym, żebyś na drugi raz dała mniej." nie było problemu. Dobrze jest też znaleźć JAKIŚ pozytyw na osłodzenie krytyki np. "Fajne zdjęcie, ale brwi wolałam w poprzednim wydaniu".

Jak coś też z tym miałam i nadal czasem miewam problemy, chociaż ogólnie w miarę chyba temat opanowałam. Ale ja jestem bardzo konkretną osobą, lubię mówić jasno i wprost, jak krytykuję, muszę każdorazowo się łapać, żeby przemyśleć, jak brzmi to, co chcę powiedzieć i czy da się jakoś lepiej.

Cyniczna musze powiedzieć, że tak się zmieniłaś że aż brak mi chwilami twoich kąśliwych uwag

Też myślę że czasami byłaś zbyt "dosadna", ale teraz to normalnie ja nie Ty.

Wiecie co a ja czasem zazdroszczę osobom, które potrafią walić prosto z mostu. Ja nie potrafię i to też jest duży prpblem chwilami.

in_ka bo Ci co się znają to już są przyzwyczajeni to Twojego sposobu wypowiadania.

Zachować opinię dla siebie. Rozumiem jakby zapytała osobiście, to coś odpowiedzieć trzeba, ale do odpisywania na każdy post na fb nie jesteś zobowiązana. Natomiast jak już ktoś by mnie postawił pod ścianą to ja bym powiedziała, że mi się nie podoba i tyle. Unikałabym sformułowania brzydko wyglądasz, oszpeciłaś się. Mówiłabym w 1 os., myślę, że tak najlepiej odpowiadać bo wtedy nie kłamiemy, ale też nasza wypowiedź jest mniej krzywdząca.

Wyśmiać?

Jest takie słowo klucz - pokora, a właściwie (w tym kontekście) jej brak. Podobnie jak brak samokrytycyzmu czy otwartości na konstruktywną krytykę. Głową muru nie przebijesz, tak jak niektórych ludzi nie przekonasz nawet racjonalną, rozsądną argumentacją.
Oczywiście, że krytyka nie jest miła i czasem zakłuje, mało tego, nie zawsze trzeba się z nią zgadzać, ale sam fakt, że się pojawiła, powinien skłonić do pewnego rodzaju refleksji i przemyśleń.

Tak to jest z tym facebookiem, że nieważne jak paskudna jest fotka ludzie oczekują pochlebnych, słodkich komentarzy i 200 "lajków".

Bzdurą jest pytanie o opinie i liczenie na to, że będą one TYLKO pozytywne. Jeśli nie jest się gotowym na odrobinę krytyki, lepiej nie pytać innych o zdanie na dany temat. Zwłaszcza na facebooku.

Ach,Eileen,z rozbrajającą szczerością przyznaję,że nie wiedziałam o tym o czym piszesz
Swoją drogą- taka guemboka połezja niestety nienajlepiej świadczy o kondycji intelektualnej autora więc hmm,pisząc takie cuś dobrego świadectwa sobie nie wystawia.
Ale czytając to i wiedząc,że za tym co czytam idzie mierna kondycja intelektualna powinnam wiedzieć,że merytoryczna krytyka jest tu nie na miejscu.Głupia żem,że ho ho:)
Dzięki,bo w sumie Ty mi to uświadomiłaś.
Nie czytałam jeszcze nic Twojego.Postaram się to nadrobić.
Ja wrzuciłam jeden debilny wierszyk,ale tak raczej na przynętę:) I parę rybek się złapało:)

Zwróć tylko uwagę - większość komentujących to jednocześnie osoby, które same piszą (mówię o tych tematach prywatnych, nie zbiorczych). Te słit komcie często to trochę jak handel wymienny (oczywiście nie mówię o wszystkich). A co do mnie - dziękuję, ale nie musisz, tzn. nie chcę, żeby mój post wyżej wyglądał jak reklama - to raczej było napisane tak zachowawczo, żeby zaraz się nie pojawiły posty, że się podśmiewam, a sama wrzucam marną pisaninę.

No... czasami się zdarzyło, niektóre są naprawdę słabe.

Nie jestem pewna czy to o to chodzi.Może bardziej o to,że parę osób tak bez namysłu tę moją beznadzieję pochwaliło,ja napisałam,że "tworzyłam" go bez zastanowienia i bez starań.
A potem śmiałam skomentować niepochlebnie wierszyk osoby,która mój skomentowała klepiąc mnie jowialnie po plecach:).I pewnie liczyła na to samo,sugerując mi to swoim komentarzem.