Życie po zdradzie, co dalej?

Wszystko łatwo zdziałać jak człowiek byłby w stanie wyłączyć wszelkie uczucia i emocje, tak na sucho, bez sumienia, bo przecież jedynym słusznym "mózgiem" jest rozum. Szkoda, że to nie takie proste.
Jeśli się mocno skupię i "wyjdę z siebie" patrząc na swój żywot jako innej osoby, to sama tez jestem pewna, że ja bym na to wszystko nie pozwoliła, na 100% zakończyłabym ten dramat już dawno temu, a nie tkwiła w tym 10 lat. Przecież jak się naprawdę chce, to można, nieprawdaż?

Tak samo mogę teraz się zarzekać, że na 100% nie grozi mi alkoholizm i na 100% nie będę jeździć po pijanemu. Bo wiem, bo jestem pewna, ale jednak dopuszczam myśl, że ZAWSZE  może zdarzyć się WSZYSTKO, nie jesteśmy w stanie zapewnić nawet samych siebie, że nam kiedyś coś nie odpierd.....li i nie zrobimy czegoś wbrew wszelkim normom i standardom ogólnie przyjętym.
Ktoś kto się nie boi i nie dopuszcza myśli, że jemu też może się noga podwinąć jest zwyczajnie głupi i zapatrzony w swoje przerośnięte ego.

Przykro mi, że znalazłaś się w takiej sytuacji Lonely, oboje siebie bardzo zraniliście.
Czy jesteś pewna, że chcesz kontynuować to wszystko na jego warunkach?
Spójrz może w tył i przeanalizuj sobie co zmieniło się w ostatnim czasie w Waszym związku na lepsze a co na gorsze.
Takie podsumowanie plusów i minusów. Może dzięki temu będzie Ci łatwiej podjąć decyzję.

A od siebie dodam, że to wygląda tak jakby jednak zmierzało w złą stronę

Nie mogę odpowiedzieć za każdego. Ja jak kocham, to nie zdradzam, nie mam potrzeby, ale mam pewność na 99%, zawsze jest prawdopodobieństwo zrobienia głupoty. U innych rozpiętość % może być inna. Niestety nie jest to odpowiedź, która Cię usatysfakcjonuje.

Każdy musi ocenić sam czy ktoś, kto nas skrzywdził zasługuje swoimi dalszymi czynami na wybaczenie. Można być najlepszym na świecie człowiekiem, a i tak można zrobić coś głupiego.
Powiem Ci tak; ja przez te naście lat póki kochałam nie zdradziłam, mimo, że było mi strasznie źle, ale kochałam i nikt więcej się nie liczył, a mogłam, bo okazji było wiele.
Pół roku przed moim romansem moich uczuć już nie było, dlatego poszłam w kierunku innego. Powinnam oczywiście wcześniej zamknąć dział pt " małżeństwo" i choć to nie usprawiedliwienie, ale nie umiałam i nie wiem czy by mi na to pozwolił. Wyszło więc jak wyszło.
Czy żałuję?
Nie, niczego nie żałuję odnośnie tego trzeciego. Bo to było prawdziwe.
Żałuję tylko sposobu w jaki to zrobiłam i tego, że nie miałam jaj, żeby zrobić jak powinnam, zanim pójdę gdzie indziej.

Zamykam wątek, bo do pewnego momentu był mi potrzebny i dał mi dużo, a teraz pora żyć i nie wysiadywać na forum i zajmować się "netowym" życiem.
Prawdziwy świat jest na zewnątrz, a nie przed ekranem monitora

Powodzenia LonelyM. Niech Ci się wiedzie w życiu. Bądź szczęśliwa

Powodzenia Trzymam za Ciebie kciuki!

Samych ciepłych, słonecznych myśli. Życzę żebyś odnalazła, to czego szukasz...

Chciałam sobie przeczytać, to co napisałam tutaj, ale.... chyba jednak nie jestem gotowa, obawiam się, że mnie to ponownie złamie, a jako tako stanęłam już na nogi. W każdym razie doły zaczęły znikać. Pomogło wyjście między ludzi. Mam pracę, niespecjalnie perspektywiczną, ale jest przynajmniej jakąś odskocznią.
Ogólnie, powierzchownie czuję się dobrze, ale tam w środku jakaś taka wypalona, chyba nie potrafię już nikogo pokochać. Chwilowo odstawiam to na bok, ale tej potrzeby chyba się nigdy nie pozbędę, jakoś nie wierzę, że można być szczęśliwym bez miłości.
Odnowiłam kontakt z najbliższą mi osobą z okresu dorastania, z koleżanką zza ściany, przyjaciółką - byłyśmy prawie jak siostry i bardzo bardzo dużo mi to daje. Tylko z nią "na żywo" mogę być w 100% bezwzględnie szczera.
Tak więc myślę, że jakieś nowe plusy pojawiły się na horyzoncie mojego dalszego życia, powolutku i do przodu, może kiedyś wrócę tutaj gdy będę już całkiem wyprostowana i szczęśliwa.
Teraz jest tak sobie, ale na pewno lepiej, niż było, mam tylko nadzieję, że już się nie cofnę w dolinę.

Szczęścia w Nowym Roku wszystkim życzę.