Życie po zdradzie, co dalej?

No właśnie, co jest?

Zamierzam dalej pisać, żeby skończyć, co zaczęłam. Czuję, ze muszę to z siebie wyrzucić do końca, choć czasem mi się nie chce. Może dziś nie będzie dalszej części, jestem trochę rozwalona po wczorajszym dniu, ale na pewno jeszcze napiszę.
Jestem za bardzo uzależniona od męża i pora to zmienić. Usprawiedliwiam każde jego złe postępowanie. Dość.
Może go nie kocham, może to tylko sentymenty, a wmawiam sobie wszystko, bo boję się, że nikt mnie nie chce, że nie jestem warta by ktoś mnie kochał
Tak, jest mi źle. Komuś takiemu jak ja sama doradziłabym samotność, żeby doszedł do ładu z samym sobą.
I stanął na nogi odzyskując pewność siebie.
Dlaczego mogę układać komuś życie i pomagać? A sobie nie umiem.
I nawet psychiatra stwierdził, że nic mi nie jest, jestem silna, wartościowa tylko wmawiam sobie, że jest inaczej, że sama robię z siebie ofiarę

----------------------------------------------

Pewien wczorajszy incydent dużo mi dał. Nowy pogląd na życie. Chyba wiem, co mam robić.

--------------------------------------------------

A teraz tak dla rozluźnienia;
Powiedzcie czemu, wtedy kiedy wyglądam koszmarnie, jestem zmęczona, zrezygnowana ,samopoczucie fizyczne również do 4 liter, to mam największy "wyryw"?

Kilku facetów patrzyło na mnie wymownie, a jeden nawet miał tupet powiedzieć "ależ pani piękna........... może się umówimy?" ( Wcale nie jestem piękna, może tylko ciut więcej niż przeciętna)
A ja zamiast spuścić go na drzewo i ulżyć sobie, to odpowiadam tylko " dziękuję, nie jestem zainteresowana" i zlewam totalnie. Co jakiś czas mi się to przytrafia i często właśnie kiedy jestem w najgorszym stanie emocjonalnym i fizycznym.

A może na czole wyświetla mi się, ze jestem łatwa? Nie. Wcale nie jestem łatwa i nie interesują mnie podrywy

Nie wiem, co powiedzieć.
Po prostu nie wiem.
Przemoc wobec kobiety jest dla mnie nie do przyjęcia, bez względu na okoliczności (nie mówię o przypadkach obrony koniecznej, tak dla jasności).
I te groźby zabójstwa własnych dzieci...

Kochanek. No, cóż.
Mały człowieczek, niewart Twoich wcześniejszych, fizycznych, jak i obecnych psychicznych razów od męża.

A co do obecnej sytuacji.
To prawda, co mąż sam Ci powiedział.
To Ty wyznaczasz granice swojej pokuty, nie on.
Jeżeli uznałaś, że już dość zapowiedz mu, że więcej znosić tego nie będziesz.
I sprawa zasadnicza.
Zapytaj i siebie i męża, czy widzicie Was, jako parę próbującą budować  w s p ó l n i e  przyszłość we dwoje?
Bo tak dalej być nie może.

Pozdrawiam.

Lonely
wiesz co, myślę że uważasz że nic nie znaczysz, jesteś nikim, bezwartościowa. Dlatego też dajesz tak sobie pomiatać i się nie szanować. Mało tego nie jesteś zła na te dwie osoby, które Cię tak skrzywdziły.

Twój maż to jeszcze inna historia, facet który powinien się intensywnie leczyć.

Cały czas walczę ze sobą, żeby się nie dobić.
Wiesz dlaczego najbardziej obwiniam siebie?
Bo na to pozwoliłam, po mam jakieś wrodzone poczucie sprawiedliwości, że ja też krzywdziłam.
Mam tak od dziecka,byłam liderem grupy, ale też outsiderką, jak ktoś z mojego towarzystwa robił krzywdę komuś powiedzmy ze słabszą psychiką to nie mogłam na to patrzeć. Byłam cwana, przemądrzała, ale właśnie to owe poczucie sprawiedliwości nie pozwalało mi na aprobatę tego. To nie fair i niehonorowe, godziło w moją dumą, Jak chcesz z kimś walczyć to z równym sobie, nie słabszym. I nie pozwalałam na to.
Jak widać nie uchroniło mnie to w życiu przed niczym, to mnie brakło takiego anioła stróża jakim byłam dla niektórych.
Zresztą za cienka psychologicznie jestem, żeby to teraz zinterpretować i rozłożyć na czynniki pierwsze.

Miewam ciągi pisania, po prostu są momenty, ze muszę to wszystko po kolei wyrzucać zanim przyjdzie ciąg ciszy i nie będę mogła sklecić jednego zdania.

Mojego męża boli to, że ktoś inny śmiał sobie mnie wziąć i dać mi to, czego pragnę, czego mi brak podczas gdy on sam nie umiał i nie chciał. To go kłuje chyba najbardziej.
Mówiłam mu to kilka razy podczas tych koszmarnych lat , raczej w formie straszenia, niż wyrachowania, bo nigdy w to nie wierzyłam, no może skrycie marzyłam, ale sądziłam , że to nierealne, "kiedyś znajdę siłę, żeby Cię zostawić skoro przegrywam z Twoim nałogiem i z tym, co wyprawiasz", nie było większych reakcji z jego strony.

Boli mnie, że tak wszystko spłyca; zabawiłaś się, bo ci nudziło, biedna, samotna itd.. Boli mnie, że myśli, że zrobiłam to z premedytacją jak wyrachowana dziwka, która traktuje seks jak sport. Nie rozumie, że seksualność tu była najmniej ważna. Albo sam siebie oszukuje, zeby umniejszyć swoje winy. Nie wiem co myśli w środku, ale słyszę jak robi i mówi do mnie po złości w chamski i perfidny sposób.
Nie wiem, może chciał mnie odzyskać po to, żeby tylko odzyskać swoją godność a potem mieć poczucie, że to on mnie olał, bo ja taka wredna suka jestem.
Przepraszam za wulgaryzmy, ale tak ma się rzeczywistość.
Co chwilę sam sobie zaprzecza, raz jest taki, raz taki, choć ostatnio z przewagą obojętności wobec mnie. Może w końcu dostanie ode mnie to, czego chce. Odejdę. Ta karuzela kręci się już za długo i działa nam obojgu na szkodę, mnie niszczy psychikę, a jemu zagraża w utrzymaniu trzeźwości, choć dzielnie się w tym trzyma zdaję sobie sprawę jak krucha jest granica i jak łatwo się potkąć

W jednym ma rację;
Boję się głośno przyznać jak dobrze było mi z tamtym, na każdej płaszczyźnie, a zwłaszcza tej emocjonalnej, bo mam poczucie winy, że byłam szczęśliwa mimo tego wszystkiego naokoło. Tak, byłam, choć dla wszystkich naokoło było to złudne.
Głupio to zabrzmi, pewnie nie będę zrozumiana; nie żałuję chwil z nim, tego co przeżyłam, tego mi nikt już nigdy nie zabierze, ale żałuję tego w jaki sposób i w jakich okolicznościach to zrobiłam, w ten sposob nie miałam prawa. Przepraszam, za szczerość nie będę przepraszać, nie lubię hipokryzji.

To będzie ciężki weekend, ale nie jestem jakoś specjalnie załamana. Troszkę się boję, co dalej będzie. Co nam jest przeznaczone, to nas nie ominie. Takie głupie, że aż mądre.
Wcale nie jestem taka silna, ale się nakręcam, żeby sobie poradzić.

Lonely
powinnaś była odejść od męża dużo, dużo wcześniej. A ten Twój kochanek to dla mnie naprawdę chłoptaś, który się zbawił tanim kosztem i nie dorósł do prawdziwego związku.

Napisz coś o dzieciach, nic nie piszesz o nich (dlaczego???), przecież ich życie z ojcem alkoholikiem to jakiś dramat. Nie pomyślałaś o tym? Żeby dzieci ratować?

Napisałam do Excopa odnośnie odejścia.
Dzieci, tu dałam plamę, nie myślałam wówczas, że to szkodzi na psychikę. Krzywdy im nie zrobił w postaci fizycznej, ale coś złego w środku zapewne utkwi.
Mam nadzieję,że najgorsze już za mną.

Uważam, Lonely, że przyjęłaś dobrą taktykę wobec złośliwości i obelg męża.
Jak mówiłem, Ty wyznaczasz granice pokuty.
To, co napisałaś w końcówce, to oczywiście wierutna bzdura. I sama o tym dobrze wiesz. Chcesz być kochana, jak każde z nas zresztą.
Pytanie tylko, przez kogo, bo "...nie musi mnie nikt kochać..." zabrzmiało nieco dwuznacznie?
Przemawia przez Ciebie rozgoryczenie, więc myślę, że stąd ta, trochę dziecinna reakcja na impertynencje ze strony ślubnego.
Jesteś już świadoma siły swojego "stop" i procesu odbudowywania poczucia własnej wartości.
Owoce: separacja, na razie nieformalna.
Moim zdaniem, w obecnej sytuacji to najlepsze wyjście.
Bo, jak mi się wydaje, męża jednak w dalszym ciągu kochasz. On Ciebie też, mimo, że dziwnie to okazuje.
A jak córki odnajdują się w tym wszystkim?

Ps.

Doczytałem drugą część.
Tak jest.
Wskazane jest nabranie dystansu, nie tylko metaforycznie.
Może mąż zrozumie, kogo i co może stracić w Twojej osobie.
A Ty, czy warto ze swojej strony jeszcze coś zrobić dla ratowania Was, jako małżeństwa, czy dać sobie spokój.

Pozdrawiam.

&t

Ważne jest, że podjęłaś w końcu jakieś decyzje.
Trzymaj się obranego kierunku.
A z dziećmi radziłbym zacząć rozmawiać o nowej dla nich sytuacji, by nie szukały winy Waszego kryzysu u siebie, gdy w pewnej chwili postawicie je przed faktem dokonanym.

Na "fakt dokonany" w przypadku moich dzieci ja wpływu nie miałem, gdy moja żona nagle zmarła, pracując za granicą.
Oboje, poza utratą poczucia bezpieczeństwa, zwłaszcza 14-letni wówczas syn (obecnie jest idealnie w Twoim wieku) obwiniali się, że to kara dla nich, bo domagali się gadżetów, czy zabawek. Takich,które mieli ich zamożniejsi koledzy czy koleżanki, bez oglądania się na nasze możliwości.
Ile mnie kosztowało przywrócenie ich do równowagi, przy własnym poczuciu nieodwracalnej straty ukochanej kobiety trudno sobie wyobrazić.

Dlatego, moim zdaniem, warto dzieci przygotować na nadchodzące, poważne zmiany
w ich dotychczasowym życiu.

Pozdrawiam.

Lonely czytam Twoją historię, i jakbym po części czytała o sobie

mi mój M. też mówił, że mnie kocha , a wyrzuty po mojej zdradzie robił przez 4 lata dopóki sam nie "bzykał" na boku .
Był tak bezczelny, że gdy błagałam go na kolanach,żeby nie kontaktował się ze swoją przyjaciłóką- jak ją nazywał - mówił, że on nic złego nie robi, że mnie nigdy nie zdradził, to przeciej ja piep...am się ze wszystkimi ... i wpędzał w kolejne poczucie winy
męczył psychicznie i mnie tym zniszczył w środku - próbuję być szczęśliwa - i w sumie po trochu udaje mi się to. Mamy starać się iść razem do przodu - oboje tego chcemy.

Nie wiem, jestem zszokowana twoją ostatnią relacją, ale rozumiem Ciebie doskonale - ja również usprawiedliwiałam M. / za każdym razem i nieważna była skala jego picia i występków po nim ... strach przed byciem samą był silniejszy niz wszystko inne.

Życzę Ci siły i spokoju
Żeby wiatr wiał w dobrym kierunku

Wiesz, może to głupie, ale nie boję się że mnie zdradzi, wątpliwe to, ale nauczyłam się, że  życiu wszystko jest możliwe. Bardziej boję się, tego, że pokocha inną, choć twierdzi , że już nikogo (skąd wie?) Tu znów wychodzi moje współuzależnienie wobec i jego alkoholizmu czyli zachowywania się mnie względem jego osoby, jak i uzależnienie mnie samej od jego miłości. Trochę ma racji w tym, że jest moim narkotykiem, choć ja sam nie chcę sie do tego przyznać.
Mamy jakiś wspólny mianownik. To wpędzanie w poczucie winy choćby. Właśnie dojrzałam do tego, żeby stwierdzić, że mojej kary już za dość.
Wieje, owszem, muszę tylko cały czas dbać, aby te moje żagle były mocne i nie skierowały mnie na mieliznę

rozdział 13: Koleje losu

Rano wstaliśmy, nie byłam w pracy, bo wymyśliłam bajeczkę dla szefowej, nie byłabym w stanie funkcjonować.
Wstał. Chyba niewiele pamiętał z dnia poprzedniego. Widziałam jakiś wyrzut sumienia, ale nie miało to dla mnie znaczenia.
Były imieniny mojego ojca, miała przyjść matka, żeby iść ze mną na cmentarz. Ja tak bardzo nie chciałam nikogo widzieć, bałam się co z tego wyniknie. Jednak przyszła. Odegraliśmy szopkę, że nic się nie dzieje. Ja i ta moja maska. W środku byłam strzępkiem człowieka. On zachowywał pozory
Dzień minął normalnie, ale kolejna część mnie znów umarła.
Nie umiem już opisać co się działo do czerwca, zlewa mi się to, więc chyba było normalnie, o ile tak to można nazwać czyli bez większych ekscesów. W maju chyba chodził na kurs i jakoś się mijaliśmy

Nie utrzymywałam kontakt z tamtym, przyszedł raz, byłam już całkowicie rozwalona psychicznie. Nie rozmawialiśmy, bo nie było jak, byłam w pracy. Wysłał mi wiadomość. "jestem pod ...... porozmawiajmy" Odpisałam, że niestety, ale nie. Nie mogę. i Wtedy widziałam go ostatni raz.

W czerwcu wrócił do pracy, znów w miejsce gdzie nie powinien, gdzie był narażony na chlanie. Wytrzymał chyba tylko kilka dni. Powtórka z rozrywki. Potrafił przyjechać autem pod dom i zamiast iść do niego szedł do knajpy. Dla mnie to była oczywista perfidność i premedytacja. Znów zaczynał się mój horror.
Znowu jazdy mniejsze lub większe. Pamiętam już tylko kilka incydentów.
Zaczełam wybiegać z domu. On za mną. Zaskakiwałam go takim zachowaniem. Zaczął mnie szantażować, żebym mu kupiła % bo mu już nie sprzedadzą, nie chciałam, to terroryzował mnie psychicznie, zastraszał. W pewnym momencie kupiłam. A potem wzięłam wyrwałam mu i z całą siłą, agresją jaka była we mnie z tej rozpaczy i niemocy roztrzaskałam o beton. Kolejny szok dla niego I dla mnie też, do czego byłam zdolna wyprowadzona z granic wytrzymałości. Zmiana frontu z jego strony. On już nie ma siły żyć z tym, co nam robi i zaczął wg mnie demonstracyjnie pokazywać, że sobie coś zrobi. Byłam naprawdę wrakiem, krzyczałam, że już dłużej nie dam rady i niech się zabije w końcu skoro tego chce. Uciekłam do domu.
Smsy pożegnalne, to jego wołanie o pomoc, ale i dręczenie mnie. Nie umiałam znienawidzić, złamałam się i poszłam za nim. Miałam obawy, ze to mogą być nie tylko puste słowa, zwłaszcza, że raz mu się prawie udało. Nie umiałabym z tym żyć.
Poszedł tam gdzie mógłby skończyć ze sobą. Żebrałam u szwagra, żeby coś zrobił, sama nie podołam. Pojechał za nim. Nic nie wskórał też był na kraju wytrzymałości, ale zostawił mnie bez pomocy. Miałam straszny żal. Szukałam pomocy a jak zwykle zostałam sama. Znów walka ze sobą. Poszłam go szukać. Szarpaliśmy się do 5 rano, żeby nie zrobiłł tego, co chciał. To była najdłuższa noc w moim życiu.
W końcu padł. Własna psychika go wykończyła. Poddał się i wróciliśmy do domu.

Pozorny spokój, na krótko. Dalej żyłam udręczona i dźwigałam to wszystko mając świadomość, że nie mogę na nikogo liczyć. Kolejne przedstawienie, już w domu, bez drastycznej agresji, ale rozwalając mi psychę. Pijany. Dobijanie mnie, pozwól mi się zabić, bo nie chcę tak. W końcu po dłuższym szarpaniu się zadzwoniłam i na policję i na pogotowie. Nie chcieli go wziać, ale policja ich przekonała, bo łyknął pół fiolki anticolu ( straszak na alkoholizm)
Noc miałam z głowy.
Rano ledwo stojąc na nogach pojechałam do szpitala. Nic mu nie było. Nie chciała ze mną rozmawiać, nie poddawałam się. Jak go wypuścili był w strasznym stanie. Nie chciał
jechać taksówką i tak szliśmy do domu jakieś 10 km.
W domu padł. Uciekał od zmierzenia się z tym.
Parę dni wegetacji.
Potem znów chlanie, bo sobie nie radził.
Zaczął nachodzić mnie w pracy i robić mi to samo. Nie wytrzymałam. Musiałam z niej zrezygnować. Nie miałam siły, to był koniec mnie.

W lipcu popijał, sam, w domu, ja w stresie, sparaliżowana, bo nie umiałam inaczej. Po ostatnim upiciu się powiedział do mnie; zadzwoń i zapisz mnie na terapię. Tak zrobiłam, choć nie miałam już żadnej nadziei, ale tonący łapie wszystkiego, bo co mu pozostaje.
Miał zgłosić się w sierpniu do kliniki na rozpoznanie,
I to był zwrot.
Pierwszy po 10 latach .....

rozdział 14: bliżej, niż dalej, a jednak nie łatwiej

Przyjęli go na 2 miesięczną terapie.
Pierwszy raz od nastu lat poczułam jak można lekko żyć bez tego panicznego strachu i lęku. Nie nastąpiło to oczywiscie od razu, ale o dziwo szybko się w tym odnalazłam, może pomogło mi to, że bardzo tego pragnęłam.

Terapia była bardzo intensywna, 8 tygodni dzień w dzień bez weekendów w placówce po 7h. Potem kilka godzin w domu. Terapia polegała na poznaniu całego mechanizmu i na 100% ciężkiej psychicznie pracy nad sobą. I tak w kółko, do bólu. nie każdy wytrwał, codziennie alkomat, jeden numer i out, testy wykrywają nawet do 4 dni wstecz, nie każdy podołał psychicznie spojrzeć prawdzie w oczy. Nie każdy chciał. To było dobrowolne. Rzucenie na głęboką wodę. Chcesz nie utonąć - walcz. Nikt nie zrobi tego za Ciebie. To tak w skrócie, bo terapia odwykowa to bardzo bardzo rozległy temat.
Odstawiłam całą swoją nienawiść, wszystkie swoje emocje i pomagałam, żeby tylko dotrwał. Wspierałam i psychicznie i zadaniowo.
Mnie samej dało to ogromnie dużo, zrozumiałam wszystko, zdałam sobie sprawę, że tak naprawdę nie wiedziałam nic. Wiele osób nadal nie wie. Ale nie o tym.
Tam nie było typowych pijaków jak się niektórym wydaje stereotypowo, że alkoholik to tylko lump spod sklepu.
Mężczyźni, kobiety i takie młode dziewczyny, nie żadna patologia. Większość z tzw dobrych domów. Zdumiało mnie to wszystko.

Między nami był wreszcie spokój. Poświęciłam swoje uczucia, tęsknotę za tamtym w imię wyższych celów, było mi ciężko, brakowało mi go ogromnie jakkolwiek dziwnie to zabrzmi, on obudził we mnie początek jakiejś siły, nadziei, że nie muszę tak żyć. Nie było go przy mnie. Zmusiłam się myśleć, że nie czuję już nic, żeby było mi lżej i żebym mogła skupić się na prostowaniu życia.
Z mężem zaprzyjaźniliśmy się trochę. Było dobrze.
Mówil mi, żebym sobie zdała sprawę, że jak przejdzie przez to to będzie innym człowiekiem i może zmienić mu się myslenie, czego skutkiem będzie koniec nas. Cena była nieważna. Ważne było, że nie będzie koszmaru. Miałam nadzieję, że nam się uda wbrew wszelkim statystykom i głosom rozsądku.

W październiku było już po. od jesieni do wiosny tego roku powolutku sie układało. Byłam dobrej mysli. Spędzaliśmy razem czas, jak nigdy w życiu, odbudowaliśmy to czego od dawna między nami nie było. Wierzyłam, że jakoś będzie. Cały czas odpychałam swoje pragnienia. Chciałam na nowo, żeby to on był moją, jedyną miłością, bo tak będzie lepiej.
Popchnęłam męza dalej, żeby zadbał o siebie i swoj rozwoj zawodowy tak jak zawsze chciałam, wtedy mówiłam mu że może osiągnać wszystko jak przestanie pić.
I teraz miało prawo sie to udać. I udaje się. Z moim wsparcie i swoim uporem realizuje swoje cele. Byle tak dalej.

Tylko, że nas juz chyba nie ma. On mi to daje do zrozumienia od prawie pół roku, a ja skutecznie nie przyjmowałam do wiadomości.
Tak trochę egoistycznie. No jak to? Tyle zrobiłam, tyle poświęciłam, tyle się staraliśmy i nic? Ma to gdzieś? Tupałam nogami narzucałam argumenty, ze wystarczy chcieć. No, ale człowiek jest istotą złożoną. Nie ma guzików, potencjometrów i innych klawiszy.
Kochać kocha, choć czasem myślę, że jednak nie, bo człowiek zbyt łatwo ulega myśleniu, że coś mu jest dane na zawsze.
Jak mówi mąż;" to są konsekwencje i cena: mojego postępowania i twojej zdrady, pogódź się z tym"

----------------------------------------------------------------
To chyba koniec streszczenia. Reszta to już bieżące sprawy. Wiem, ze końcówkę trochę skróciłam w opisie, ale chyba się wypaliłam. Jestem zmęczona.
To cała prawda. Widziana moimi oczami i moimi uczuciami. Starałam sie być jak najbardziej sprawiedliwa i uczciwa w opisywaniu tego. Może mi wiele umknęło. Nie wiem, nie pamiętam wszystkiego.
Mimo, ze mam jakieś głupie wyrzuty sumienia, że w ten sposb nas zdradzam, jest mi lepiej, bo inaczej nie moglabym się oczyścić z tego wszystkiego co mnie zabija od srodka.
To było potrzebne, MNIE.
Teraz kolej naprawic siebie. Z reszta mąż musi sam sie uporać, nie przeżyję zycia za niego.

Przepraszam, ze to wszystko jest takie chaotyczne, nieskładne gramatycznie, stylistycznie, ale zbyt wiele emocji i serca w to włożyłam. Nie dało się na sucho i poprawnie jak u rasowego pisarza.

______________________
A co ze mną?

Z tym się muszę zmierzyć i zawalczyć

Co mi potrzebne?

Równowaga i zrozumienie czego chcę.

Chciałabym też porozmawiać z NIM, kim naprawdę dla niego byłam? To mi dużo da. Przyjmę wszystko, ale prawdę. Czy byłam tylko zauroczeniem, zabawką, która przeminęła? Czy może jednak było to coś prawdziwego ale okoliczności nam nie pozwoliły? Nie wierzę, że można tak udawać, czułam to od niego, ale zakochany człowiek może się oszukiwać nieświadomie, choć ja raczej czytam między wersami. Potrzebna mi prawda.

Ja nawet nie wiem o czym oni oboje rozmawiali.

Czy żałuję romansu?
Nie, nie żałuję, bo kochałam/kocham prawdziwie. Miałam prawo być szczęśliwa.
Żałuję tylko sposobu w jaki to zrobiłam, do tego nie miałam prawa.
-----------------------------------

Muszę odpocząć.
moje dalsze dopiski to będą moje rozterki dnia codziennego.

Za wszystkie wypowiedzi dziękuję. Wszystkie są potrzebne, nawet te nie po mojej myśli.

"Przyjmuję wypowiedź, w tej chwili  nie czuję sie na siłach, aby odpowiedzieć."

Nie musisz odpowiadac. Pisze zbyt autorytarnie.

Co do Twojego meza. Zle ze sie poddał. Nie ma porównania co może stracić. Dał się zdominować złym myślom. Może jakieś potrzebne duchowe uzdrowienie?

Co do Ciebie, to niewiedza boli i niesie często złudną nadzieje o tamtym. Wiesz, moje pierwsze rozmowy z żoną, to widać było jakieś tlące się w Niej "zauroczenie" w tamtym. Kiedy
jednak zacząłem Jej tłumaczyć powody jego postępowania, popierałem dowodami, ktore Jej się zaczeły kojarzyć z konkretnymi faktami, nazywałem po imieniu sytuacje, które Ona
wypierała, to wtedy zauważyłem jakby falę wyrzytów bo zobaczyła z kim się zadała, a wcześniej jakby w sobie to wybielała. Wyszło z tego gówno i tyle.

Popatrzmy na fakty. Facet ma dziewczynę i nie chce z Nią zerwać.  Co wiecej planuje
z Nią życie. To co tu jeszcze komentować? Dokonał wyboru i tyle. Jak to się mówi,
wyszło szydło z worka. Tobie przesłaniają oczy miłe wspomnienia. Ale to ma się nijak
do konkretów. Kwestia jest nie taka, jaki On był czy jest. Bo masz prawo zachować tylko
te dobre wspomnienia. Zresztą taka jesteś. Problem jest taki, że te wspomnienia
pchają Cię do spotkania z Nim.

Być może masz rację, może nawet więcej, niż być może
nie lubię niedomówień, a może jestem masochistką i muszę przekonać się na własnej skórze, żeby mieć pewność

Pisałaś ze przyjaźniliście sie z kochankiem . Ja przyjaźń rozumiem -wiemy o sobie wszystko.
Dlaczego kochanek nie próbował namówić , nakłonić , przetłumaczyć ci abyś odeszła od męża alkoholika.Był światkiem jednej sytuacji , jak mąż sie zachowuje .Tym bardziej ze jak pisałaś on w swoim związku kłócił sie ze swoja , mieli nieporozumienia , cos tam nie grało.Uważasz ze miedzy wami była "prawdziwa miłość". Tym bardziej aby dodać Ci odwagi i pewności ze nie pozostaniesz sama mógł skończyć tamten nieudany związek a tobie pomóc przez to przejść. Bał sie odpowiedzialności ?? A moze nie chciał matki z 2 dzieci na stałe ?? Nie uwazam ze jego strony był tylko sex , była jakaś wieź emocjonalna ale czy "miłość" - on w dalszym ciagu jest z tamtą ale przecież nie musi, nie jest ona w ciąży , wiec co ich łączy ??

Nie mogę odpowiadać za niego, więc i na te pytania nie umiem odpowiedzieć. Tylko on wie, co myślał, czuł itp. I jak ma się to wszystko teraz.
Dlatego chętnie dowiedziałabym się, a nie wiem czy będę mieć tyle śmiałości, nie chcę się nikomu narzucać.
Łatwo analizować cudze życie i postępowanie, sama to umiem dość dobrze, ale nijak nie umiem wykorzystać na samej sobie.
Czasem chciałabym być pusta, byle jaka i niczego nie czuć. Byłoby prościej.
Praca nad sobą, zabawa własną psychiką bardzo wycieńcza,
Tak sobie głupio napiszę; coś ze mną nie tak; zwariować nie potrafię, psychiatra mi to wybił z głowy, do alkoholu mnie nie ciągnie, do narkotyków tym bardziej, to co ja mam zrobić?
Nawet poddać się nie umiem, ten mój cholerny instynkt samozachowawczy i pozytywne myślenie, optymizm, który przychodzi po największym nawet dołku.

Teraz jak już znam cała prawdę jest  mi troszkę lżej .Ale mam taki mętlik w głowie .Nie wiem czy czytałaś ostatni mój post .Do głowy by mi nie przyszło że są takie kobiety .Sama nie wiem co czasami myśleć .Może podpowiesz mi co myśleć .Myśli że będzie chciała się zemścić .A z drugiej strony co ona może zrobić.Próbować do niego dzwonić (bo pomyśli  że będziemy się kłócić)Nazwała mnie jebaną żonką .Pozdrawiam

Mysle jeszcze ze moze tak byc ze i tak sie nie dowiesz co druga osoba myslala, czula. Takie rzeczy przechodza, sie o nich zapomina, poza tym nie kazdy jest szczery. Jaka masz gwarancje ze dowiedz sie prawdy? Jesli prawda jest wstydliwa to ludzie czesto klamia. Spotykaja sie np. dla seksu a mowia o milosci, propuja lokaty, interes a czlowiek traci, itp. Mnie np. zona nigdy nie powiedziala dlaczego. Moze wstydzila sie uczucia, do kogos kto sie okazal zwykla menda. Moze nie umie o tym mowic. Domyslam sie tylko na podstawie jej slow, obserwacji, rozmow z inna kobieta (moja przyjaciolka). W kazdym razie miedzy tym co mowi zona, tym co ja uwazam a tym co uwaza (podaje za powody) inna kobieta dobrze znajaca kobiety jest rozdzwiek. Co wiec jest prawda? Np. zona podaje za powod czysty seks, przyjaciolka mi mowi ze to byla rekacja na to co kiedys zrobilem i jakies uczucie, jak czytam wypowiedzi psychologow to mowia o relacjach, szukaniu relacji. Te odpowiedzi troche sie uzupelniaja ale i troche zaprzeczaja sobie. Byc moze prawda jest pochodna tych wszystkich odpowiedzi. Trzeba byc specjalista zeby to wszystko jednoznacznie zrozumiec.

Stokrotko, Maniek odnosi się do nieodpartej potrzeby Lonely, by dowiedzieć się, co kochanek ma jej do powiedzenia o pobudkach jego postępowania wobec niej przy nawiązaniu romansu.

Jesteś mądrą kobietą, Elle.

To jest moja wewnętrzna potrzeba i nie oczekuję, że ktoś to zrozumie.
Taka jestem, zanim kogoś niesprawiedliwie ocenię muszę znać wszystkie szczegóły, żeby nie robić sobie fałszywych osądów.

Nigdy nie myślałam, że jestem zdolna do zdrady i nie jestem, bo jeśli jestem z kimś, kogo kocham, kto mnie szanuje i razem jesteśmy w normalnej sytuacji, a nie w takim koszmarze jak byłam to nikt i nic więcej dla mnie nie istnieje. To wydarzyło się w takich okolicznościach wyłącznie dlatego, że mąż nigdy by mnie nie wypuścił z rąk, nie pozwoliłby mi odejść. Jak byłoby inaczej, to wierzcie mi, w dniu kiedy pierwszy raz zadrgnęło mi serce zakończyłabym nasz związek i nie byłoby tematu zdrady w ogóle, bo to już nie byłaby to zdrada.
Ja po prostu nie miałam wtedy wyboru, zaszczucie, paniczny lęk, strach nie wzięły się z powietrza. Wiedziałam do czego jest zdolny, ale jednocześnie po tylu latach pustki, horroru nie miałam już siły  odmówić sobie tej odrobiny uczucia jakiego ktoś zaczynał mi dawać, więc wyszło jak wyszło. Mąż nie chciał mnie puścić nawet już w trakcie, jak prosiłam, jak krzyczałam, że nie chcę tak żyć z nim, no bo jak to, kanarek chce uciec z klatki?

Nie kocham na niby, na pół gwizdka, oddaję całą siebie, nikt inny się nie liczy i mimo to odnoszę wrażenie, że to za mało, że nie jestem wiele warta skoro życie tak mi się układa.
Nie szukam facetów, nie podrywam, nigdy nie wykonuję pierwszego ruchu, to ktoś musi mnie czymś zdobyć zanim cokolwiek we mnie zadrży. Okazji do flirtów mam wiele, właściwie non stop, ale nie interesuje mnie to. Nie kręci mnie tani wyryw, puste zabawy czy seks dla sportu. Seks uwielbiam, ale nie taki byle jaki czysto fizjologiczny, bo nie potrafię. No nie przemogę się i już, ja wtedy oddaję się całkowicie, ale z tym musi iść jakieś uczucie, bo dostaję stopa i nie będę w stanie. U mnie nie ma samej namiętności, ona idzie tylko i wyłącznie z czymś głębszym

Nie jestem głupią dupą, która szuka tylko taniej rozrywki. JA się już wyszalałam za młodu, wtedy był czas na skakanie z kwiatka na kwiatek, ale nawet wówczas nie traktowałam tego jako zabawy. Zawsze szukałam tego czegoś.
Krzywdzące jest więc dla mnie wydawanie opinii na mój temat tylko i wyłącznie po tym co robię z incydentów wyrwanych z kontekstu.
JEstem niezwykle szczera, za to też obrywam od życia, bo często idę pod prąd, ale chcę nadal być sobą, bo pozwoliłam sobie, żeby owo życie mnie niszczyło. Z każdej lekcji wyciągam wnioski.
Teraz mam tylko nadzieję, że na końcu tej właśnie drogi, która obieram jest ten właściwy cel.

Mąż mi wczoraj powiedział " znajdziesz sobie kogoś i będziesz w końcu szczęśliwa" na co mu odpowiedziałam " na razie to ja muszę znaleźć siebie, bo gdzieś ją straciłam"
Od kilku dni nie jesteśmy razem w sensie związku i póki co wszystko wskazuje na to, że właśnie to był dobry krok ku lepszemu, a co dalej to samo życie dopisze

To całe moje życie nauczyło mnie czegoś ważnego. Pokory. Myślę, że w ostatecznym rozrachunku wyjdzie mi to na dobre. Oczywiście nikt nie zasługuje na takie doświadczenie jakie ja dostałam, ale z każdego negatywa staram się wyciągać pozytywy.
Sam też nie byłam taka idealna, wspaniała, dopiero doświadczenie dało mi cenne lekcje, z których mam szanse wyciągnąć wnioski i stać się lepszym człowiekiem.
Na starcie życia byłam zbyt dużą egoistką, że mi się wszystko należy ot tak dla zasady i nie ma to znaczenia czy było to świadome czy nie. Nauczyłam się empatii.
Byłam zaborcza, z egoizmu, nad tym też pracowałam i wydaje mi się, że z pozytywnym skutkiem.
Nadal mam w sobie wady, ale mierzę się z nimi, nie pozwalam, żeby były moim motywatorem, żeby mną rządziły.
Chcę w końcu poczuć , że jestem coś warta i zasługuję na szczęście

gdzies tam głęboko w środku nie wątpię, że zasługuję, tylko czy potrafię to wygrzebać z siebie na wierzch?
i to jest pytanie

Na dzień dzisiejszy jestem już silna, zapewne nieraz złapię doły, zwątpię, ale i tak się nie poddam. Teraz mam wreszcie ten komfort psychiczny, że nie mam terroru, ani poczucia zagrożenia, choć ten mały straszek, że to kiedyś może wrócić nadal tkwi. Sztuka to teraz się nie złamać i nigdy więcej na to nie pozwolić, bo więcej nie udźwignę.

Zapomniałam napisać o jednym;
Ja umiem już walczyć z tym, niełatwo będzie mnie ponownie wpędzić w kozi róg.
Koniec z poczuciem winy, swoje już wycierpiałam, poniosłam wiele kar, teraz mam czyste sumienie. Co mogłam naprawiłam albo jestem w trakcie. Nie pozwolę już więcej wycierać sobą wszystkich grzechów, bo to mnie zawsze gubiło.

Może i przyjdzie pora, że będzie mi to dane.
Oczywiście, że mam obawy, że ulegnę, ale czuję się na siłach, by się z tym zmierzyć.

"P.s.
Cieszę się, że wracasz powoli do siebie, a Twój mąż doszedł w końcu do wniosku, że to on zniszczył Wasz związek.
Jego słowa, które przytoczyłaś musiały go dużo kosztować.
"

Mimo tylu krzywd, zapiszę sobie na swoim dysku twardym w głowie że wina była obopólna, nieważne czyja większa, to już nie ma znaczenia. Nie zamierzam truć się nienawiścią.
Mamy jedno życie i musimy je wykorzystać najlepiej jak potrafimy, lepiej późno, niż wcale

Widzę pewne zależności, które powodują, że łapie mnie dołek.
Siedzenie w domu mnie rozwala. Szukam tej pracy intensywnie, ale niespecjalnie to idzie. Jak tak dalej będzie wezmę byle co, byle tylko wyrwać się z tych 4 ścian. Muszę uciec do ludzi, nie skupiać się wyłącznie na sobie, bo to przytłacza.
Od kilku dni mi nie dogryza, co było na porządku dziennym. Nie było dnia bez docinek w stylu "to leć do niego" , " takie coś to do... niego" , " z nim sobie możesz tak robić przecież tak dobrze wam było"
to w wersji spokojnej. Z bardziej ostrych " wypier..... do niego"  lub opisywaniem w szczegółach co z nim robiłam. Albo w czasie jazdy samochodem " to zawiozę cię do niego, niech sobie bierze tą sukę"
Te kilka dni utwierdzają mnie, że dobrze zrobiłam godząc się na separację, łatwiej mi się już dystansować, jestem bardziej obojętna, spokojna. Nie walczę już kosztem siebie, żeby to naprawić i zadośćuczynić.Po prostu traktuję go neutralnie, po sąsiedzku.
Powolutku odzyskuję spokój ducha. Zaczynam normalnie funkcjonować pod swoim kątem, a nie wyłącznie męża. Cały czas żyłam na zasadzie tego nie mogę zrobić, bo mu się to nie spodoba, tam nie pójdę, bo sobie głupio pomyśli itd. sama znów zakładałam sobie łańcuch. A teraz zmieniło mi się myślenie. Robię tak jak uważam za słuszne bez oglądania się na niego. Nie mam zamiaru już dłużej być workiem treningowym, ze mną nikt się nie cacka.
Nie mogę spać w nocy, często się budzę, mam nadzieję, że to przejściowe.
Chciałabym, żeby już wyjechał, byłoby łatwiej stanąć na nogi. No cóż, na razie muszę sobie dać rady w ten sposób na ile sytuacja pozwala.

Nie, nie, absolutnie nie, tego jestem pewna w 100%.  To raczej on jest rozczarowany, że w końcu zgodzilam się po jego myśli, czyli na rozstanie.

Co do pracy, ja uwielbiam pracę w handlu, on najlepiej zamknąłby mnie w domu, żebym wróciła do pracy przy sprzedaży internetowej, a ja chcę do ludzi, nie chcę siedzieć w domu chcę oderwać się z tych 4 ścian. Dla niego każda moja praca to jeden schemat. Będą mnie podrywali, bo wszędzie tylko czekają, żebym się pojawiła, no bo każdy chce mnie od razu wyrwać i przelecieć. Nienormalny tok myślenia.
Staram się czymś zajmować, ale to jednak nie to samo. Coś sobie znajdę, mam nadzieję, że szybko.

Co do kontaktów międzyludzkich, nie odcinam się, nie unikam ludzi, jestem pogodna. Może to nie to, o co mi chodziło, ale zawsze coś. Przynajmniej na poczatek

Nie ma to jak wbić alkoholikowi w plecy nóż zdradzając i się potem zastanawiać czemu leży i się nie podnosi. A gdy się już zacznie podnosić, ale nie radzi sobie z zadanym bólem, to kopać po kostkach, bo w sumie, za długo mu to wstawanie zajmuje, na dodatek w średnim stylu się podnosi i może lepiej byłoby gdyby nie wstał.

Ależ oczywiście tak też można to ocenić. Każdy jednak ma swoje granice wytrzymałości. Mogłam się wybielić i nie pisać o swoich haniebnych poczynaniach a przedstawić się tylko i wyłącznie jako biedna, zakatowa prawie sierotka. Można skupić się tylko na jednym, nieprawdaż? I w tej wspaniałej idei dorobić sobie aureolkę i skończyć jako grzeczna cierpiętnica, która nawet nie śni marzyć, że mogłaby mieć prawo do innego życia. Ja też jestem tylko człowiekiem.
To wszystko było okropne, z mojej strony również, może i bardziej z mojej winy mimo wszystko. Możesz mnie potępiać, że brakło mi w tym wszystkim zrozumienia i nie byłam jednak w stanie poświęcić się aż do zabicia w cudzysłowiu samej siebie.

To, że ktoś jest chory, jest alkoholikiem, narkomanem czy zmaga się z innym problemem nie daje mu prawa do wszystkiego i wszystko należy tolerować, bo on jest chory. W ten sposób mogłabym powiedzieć, że ja też byłam/jestem chora na "rozpaczliwe walczenie o odrobinę szczęscia i spokoju w życiu". Może i można było inaczej. Ja nie potrafiłam, nie miałam siły, co nie dla każdego jest zrozumiałe, przy braku empatii trudno to sobie wytłumaczyć skoro nie przeżyło się na własnej skórze.
Więcej usprawiedliwiać się, ani tłumaczyć nie będę. A każdy niech sobie oceni jak chce. Jego prawo.

jestem spokojna

a to co napisał wcale nie jest głupie, choć ogólnikowe, ale jak to w życiu bywa, diabeł tkwi w szczegółach

Myślę, że pokuszę się zgodzić z Tobą i przyjąć całą wypowiedź. Na pewno to przemyślę bez obrażania się, choć pierwsza wypowiedź była zbyt jednostronna i ogólnikowa.
Czasu żadne z nas nie cofnie, można tylko właściwie poukładać przyszłość, żeby nikomu więcej nie zrobić krzywdy.