rafal1315 napisał/a:
Myslalem ze sie zmieni nie raz z nia rozmawialem i mowilem ze jak sie to nie zmieni bedziemy musieli sie rozstac,
wlasnie nadszedl ten czas bo juz nie wytrzymuje wiem ze to jej blad ze to zrobilem ale na siebie tez jestem zly ze dalem sie tak sprowokowac.
Kurde Gościu; jakbyś jej przy pierwszym takim występie sprzedał konkretnego Plaskacza, to od razu by była pozytywna odmiana.
Ale Ty rozmawiałeś....
Masz czego chciałeś.
i w polowie drogi miedzy tramwajem a weterynarzem strzelila mi focha ze dalej nie idzie bo myslal ze to blizej i poszla mnie zostawiajac z jej psem i umowiona wizyta wiec poszlem sam wrocilem do domu bardzo zly na nia powiedzialem jej ze dla mnie to koniec bo juz wczesniej strzelal mi takie dziwne fochy ze mam jej dosc i wyszlem sie odstresowac pozniej wrocilem do domu i bardzo zle sie czulem mam nerwice ale potrafie se z nia radzic w miare dobrze i poszlem od razu polozyc sie do osobnego pokoju a ona przyszla i zaczela mi mowic zebym poszedl sie polozyc do niej powiedzialem ze mam dosyc jej zachowania i nie mam ochoty dzisiaj z nia spac zaczela mi ublizac i mnie prowokowac na poczatku nie zwracalem na to uwagi na dodatek bardzo zle sie czulem pozniej to juz zaczalem ja prosic o to zeby wyszla zeby dala mi spokoj niestety nerwica nie jest ciekawym schorzeniem i ona o tym wie bo sama ja ma i nie raz bylem przy niej i miala we mnie oparcie. No i prosilem ja zeby dal juz se na looz zeby wyszla bo nie mam ochoty z nia spac dzisiaj bo zachowala sie dziecinnie i mnie to wkurzylo i ze jak opadna mi emocje to wtedy pogadamy i ze bardzo sie zle czuje zeby po prostu poszla spac i dal mi spokoj bo go akurat potrzebowalem ale niestety moje prosby chyba 20krotne nie dzialaly czulem sie jak bym byl osaczony przez psychinie chorego czlowieka ktory zrobi wszystko zeby mnie upokorzyc zniszczyc nie wiem jak to nazwac i jeszcze mowila no co a jak nie wyjde to moze mnie uderzysz i iciagle prowokowala az wkoncu sam nie wiem co sie stalo nie wytrzymalem uderzylem ja.
No jak można tego nie rozumieć? Kiedyś facet będąc głową rodziny podejmował decyzje, których skutki dotyczyły całej rodziny, a więc był jakiś etos odpowiedzialności i opiekuńczości wobec tych słabszych członków rodziny czy społeczeństwa. Teraz nie ma potrzeby utrzymywać ten przeżytek, bo obie płcie przynajmniej w teorii mają taką samą odpowiedzialność i prawo podejmowania decyzji. Weszłyście w role przypisane mężczyznom, to nie lamentujcie, że traktują was jak mężczyzn. Zresztą jak tu pisała Nina dawniej jakby kobieta ośmieliła się publicznie podważyć zdanie swojego męża, to może nawet nie czekałby na powrót do domu żeby jej przylać. Z ogólnym społecznym zadowoleniem, że wbije wariatce trochę rozumu do głowy. No chyba, że ty się wychowałaś na jakichś romansach rycerskich np. pana Scotta (nie tego od Alien i Gladiatora)? Jeśli tak, to muszę cię jednak zmartwić, bo to bujdy na resorach były i prawy rycerz czcił swą bogdankę i żwawo gwałcił co tylko nie dało mu rady uciec na drzewo. Po gwałcie jak miał dobry humor i pełny żołądek, to może nawet nie zabił...
a czemu?
No jaja. Tylko dziewczyny nieszanujące się wybaczają coś takiego.