Nie będę pracować! A co jeśli...? - "katastrofy" bezrobotnych kobiet - Netkobiety.pl

Wydaje mi się , że największym problemem pracodawców jest niedocenianie matek zajmujących się domem, a już w szczególności samotnych matek.
Faceci nie zdają sobie sprawy , że to najbardziej zorganizowane kobiety, zrób zakupy, ugotuj, posprzątaj, przeczytaj książkę, wypierz, pobaw się i spotkaj z koleżanką - faceci tego nie potrafią robić na raz.

A do tego jaka motywacja do pracy aby utrzymać dom

No tego argumentu raczej bym nie zuzyla na rozmowie z ew. pracodawca. Te wszystkie czynnosci wykonuja tez z powodzeniem kobiety pracujace zawodowo wiec wykazuja sie jeszcze lepsza organizacja. Stawianie sie na piedestale Matki Polki czy Pani Domu to niezbyt fortunne posuniecie.

Szczegolnie to czytanie ksiazki czy zabawa albo spotkanie z kolezanka malo ktorego szefa zwala z nog:) 
Juz raczej doskonala organizacja dnia pracy - jestem systematyczna i porzadna, zaewsze planuje co mam danego dnia wykonac tak aby zmiescic sie w czasie, dobre operowanie budzetem rodzinnym - nigdy nie schodzimy ponizej kreski nawet w ciezszych okresach i to ja planuje wydatki rodzinne, negocjowanie warunkow np. z firmami remontowymi, sprzatajacymi itp. oraz nadzor tych prac, czynne uczestnictwo w szkolnych komitetach rodzicielskich (i tu kilka przykladow jakichs wykonanych projektow) itp.

To, maja byc wartosci, umiejetnosci i zalety, ktore sie moga przydac w przyszlej pracy. A robienie zakupow czy pranie, gotowanie - to raczej nikogo nie zachwyci. To podstawa w kazdym domu.

No tak, ale wiele kobiet ma jednocześnie zajmuje się dziećmi, domem i pracą, dlatego argument jest średni - jak jedna pani powie, że jest taka zorganizowana, bo perfekcyjne ogarniała dom, a to dużo, to pracodawca może i przyzna jej rację, ale uzna - całkiem słusznie - że jeszcze bardziej zorganizowana jest ta, która ogarniała przez X lat i dom, i pracę.

dokładnie w takiej sytuacji jak dziecko jest w szkole to kobieta może gdzieś iśc na pół etatu albo pracować w domu

chodzi mi o to, że jeśli chce się w większym stopniu zajmować domem to może wybrać pracę na pół etatu i ma jedno i drugi.

ale każda z nas jest inna i to jest tylko jej indywidualna decyzja czy chce się w pełni zajmować domem i dziećmi i to jej daje całkowite spełnienie, czy chce pracować w takiej czy innej formie.

moim zdaniem nie można nikogo oceniać za jego świadome wyboru, każdy decyduje sam o sobie i robi tak jak uważa (oczywiście w pewnym stopniu na jaki pozwala nam sytuacja życiowa)

Zabiorę głos w temacie gdyż jest on mi teraz zupełnie bliski.

Opiszę swoją sytuację, jestem po 40 i po rozwodzie. I zaraz napiszę jaka głupia byłam.
20 lat małżeństwa, ogólniak i 2 nastolatków. Mąż służył ojczyźnie a ja miałam czekać. Nie wniosłam majątku do małżeństwa bo go nie posiadałam. Początek małżeństwa trudny pojawiła się choroba u męża grożąca brakiem dzieci. Czasy były trudne dla kobiet. Nie ceniono sobie kobiet rozwojowych gotowych na przyjęcie potomstwa. Pracowałam a jakże za marne grosze na darte umowy zlecenie" standard taki owych czasów,
Z mojej pracy niezadowolony był mąż gdyż żonę chciał mieć w domu, kiedy wracał wcześniej z pracy niż ja prowadził rozrywkowe życie z kolegami, bo przecież nikt na niego nie czekał. Ja płakałam i pracowałam. Ale stało się nastał dzień kiedy "musiałam" podjąć decyzję.
Ciąża albo teraz albo potem nigdy... dla mojego pracodawcy było to jednoznaczne z odejściem z pracy. Niestety macierzyński nie wchodził w grę.
Udało się zaszłam w ciążę a mąż po 1 roku leczenia został przywrócony do pracy. Ciąże znosilam źle, o zatrudnieniu nie było mowy, cieszyliśmy się z przyszłego potomka. I znów trudne wybory. Minęło pół roku ( nadal karmiłam piersią) pojawiła się szansa że dostanę pracę... poszłam, była zima, mały do opiekunki ja do pracy powrót o 19 i tak codziennie. Było trudno, finanse kiepskie, mąż niezadowolony żyjący swoją pracą.
Zaczęły się choroby małego, przeziębienia, kontrole, zapalenie płuc, karetki, znów zapalenie płuc, karetki i znów nawet nie wiem jaka straszna choroba. Mały wycieńczony, mnie ciągle w pracy nie było, chudłam. w maju okazało się że znów jestem w ciąży... płakałam,bo znalazłam się w szpitalu na podtrzymaniu. nic o ciąży nie wiedzialam bo za  złe samopoczucie obwiniałam troski o syna.
Nie przypuszczałam też że będziemy mogli mieć jeszcze jedno dziecko.
Tak skończyła się moja kariera przez następne 3 lata. (oczywiście ciągle bez składek zus).
Mały okazał się chorowity, mała dobrze się przy nim chowała. Jak tylko zaistniała możliwość przedszkola postanowiłam znów iść do pracy.
Było bardzo trudno z 2 smyków coś znaleźć i tym razem żeby była prawdziwa umowa. Znalazłam najniższa krajowa i 2 dzieci w przedszkolu, praca na dojazdy.
Teraz to już poważnie mąż miał dość, nie miał zamiaru pomagać mi w inicjatywie która przynosiła jeszcze straty licząc opłaty za przedszkole, dojazdy i opiekę w razie choroby czy innych zdarzeń,
Długo tak nie wytrzymałam, znów widywałam dzieci wieczorem, byłam zmęczona, niewyspana, wiecznie zamyślona żeby o czymś nie zapomnieć nie zawalić. Życie rodzinne do bani. Ja byłam zajęta a mąż miał swoje zajęcia...
I znów zmiana wymyśliłam pół etatu. Kasy z tego co kot napłakał tyle, że więcej czasu byłam w domu... i znów powrót do kury domowej.
Moja praca i dyspozycyjność względem , dzieci, męża i domu pozwalały mi na prace mniej ambitne o niskich dochodach.
Coraz częściej słyszałam docinki że moja praca jest śmieszna, a zarabiam tylko na suchy chleb.
Mój M balował za to, bo on zarobił sobie na studia, używki i przyjemności. Ja czułam się jak darmozjad razem z dziećmi i gdyby nie to że dziś nie wyobrażam sobie ich nie urodzić , nie wychowywać i nie kochać, to jest we mnie żal, bo przecież mogłam wybrać inaczej a dziś nie płakać że nie stać mnie na mieszkanie, na leczenie, na dentystę, okulary, na kawę w kafejce z koleżanką. Że pracuję a bez pomocy mamy musiałabym z córką mieszkać na ulicy lub szukać nowego partnera.
Nie wyobrażam sobie czasu przejścia na emeryturę. Dziś zus proponuje mi ok 300 zł po uzyskaniu emerytalnego wieku.

No cóż, stawiam pierwsze kroki w nowej sytuacji nie poddaję się, szukam drugiego etatu gdyż dzieci już wyrośnięte, widzieć mnie co dzień nie muszą. Czy dam radę i się ze zdrowiem nie posypię?Czas pokaże.

Dla tych co stają dziś dopiero przed wyborami powiem że ciężko jest bo ryzyko duże. Kiedy matka nie ma czasu dla dzieci gdy są małe zazwyczaj potrzebuje tego czasu więcej poświęcić gdy są starsze. Problemów wychowawczych bez liku.
Nie żałuję nic a nic czasu poświęconego moim dzieciom, przynajmniej teraz są powodem mojej dumy
To jedyna inwestycja która mi się udała przy boku mojego M.