Nie będę pracować! A co jeśli...? - "katastrofy" bezrobotnych kobiet - Netkobiety.pl

Moim zdaniem tak zwana "karierowiczka" jest zawsze (w podanych wyżej sytuacjach) lepszej sytuacji - np. w razie śmierci faceta - ma pracę, a nie musi jej szukać, ma doświadczenie, gdy wali się wszystko inne, to nie wali się przynajmniej sytuacja materialna. A napisałaś prawdę - pracodawcy nie lubią osób biernych, po rozmowie z wieloma osobami zatrudniającymi, to lubią osoby aktywne, które pracowały, rozwijały się zawodowo.

Na taką ewentualność moim zdaniem można się przygotować jedynie nie będąc zależną od faceta.

Och, na takie sytuacje (wyłączając z reguły zdradę) można się przygotować i zabezpieczyć na wiele sposobów.
Np. inwestując, choćby w nieruchomości.
Ale podstawową kwestią jest świadomość pewnych zagrożeń jakie mogą nastąpić w przyszłości.

Ale.... CO inwestowac jesli sie nie zarabia?
Ojciec inwestowal i pamietam ze kapital byl jednak konieczny
Wiec zeby sie zabezpieczyc przez nieruchomosci, to trzeba najpierw miec kapital na ta inwestycje. Jak inwestowac bez zarobkow przez np. 20 lat?
Poza tym nawet nie o zdrade chodzi - wystarczy choroba, wypadek, tego sie nie przewidzi.

To oczywiste, że trzeba mieć kapitał
Przy tym przykładzie wyłączyłam zdradę małżonka (czy ogólnie jego nieuczciwość).
Jeśli to wyłączyć, to gdy mąż zarabia i zabezpieczenie ma być na wypadek utraty źródła dochodu przez rodzinę, to inwestowanie jest taką formą zabezpieczenia na przyszłość.

Żyjemy w takich czasach, że będąc w domu, możemy pracować. Nie musimy rezygnować ani z życia rodzinnego ani z pracy. Oczywiście, że nie będzie to 8 godzin dziennie. Czasami wystarczą tylko 2. Jednakże by "nie wypaść z branży".

Inwestowac mozna w rozne rzeczy i nie zawsze musza to byc ogromne pieniadze. Byleby inwestycja byla bezpieczna i z perspektywami, a mozna sobie maly kapitalik pomnozyc.

Natomiast jesli chodzi o plan B w przypadku zony przy mezu, to chyba naturalne wydaje mi sie, ze 1. spisuje sie odpowiednie umowy i polisy na wypadek tego i owego, 2. wiele kobiet w podobnej sytuacji zaklada sobie konta oszczednosciowe, na ktore szanowny malzonek wplaca co miesiac jakas kwote..wlasnie na wypadek, gdy jego zabraknie. Moze to byc polisa ubezpieczeniowa, wszystko jedno, byleby gdzies cos sie zbieralo.
Jest to tez poniekad jego zaplata za jej prace w domu, bo przeciez taka kobieta nie siedzi tylko pracuje w domu.

O wlasny interes trzeba samemu dbac i nie odpuszczac malzonkowi tylko zabezpieczyc sie na wszelka ewentualnosc.

Mrs. Ice, przepraszam, ale napisze to krotko i niestety szczerze, do bolu szczerze.

Po pierwsze facet, ktory majac zone i 3-ke dzieci nie postara sie o prace za wiecej niz 1800 brutto (czy netto?) to dupa nie chlop. Wybacz, prowadze firme w Polsce i moj najmlodszy pracownik, chlopak dopiero po studiach dostaje 2500 na reke. Dodam, ze nie jest to zadne miasto wojewodzkie, mala miejscowosc pod Wrockiem. Zawod - magazynier i logistyk. Dojezdza ok. 50 km codziennie z innego miasta, autobusem.

Druga sprawa - jak sie nie ma praktycznie za co zyc i marne szanse na poprawe, to powiekszanie jeszcze wlasnego stadka jest dosc nierozsadnym posunieciem. Wychodze z zalozenia, ze najpierw praca i bezpieczenstwo finansowe, potem dzieci. A nie na opak.

Apropos roweru, ja zasuwam polnymi, lesnymi i asfaltowymi drogami w sumie  po 16 km dziennie do pracy i z powrotem. Dla zdrowia i sportu. W zimie jezdze autobusem. I dla mnie to zadna tragedia, ani powod, zeby z pracy rezygnowac.

Mussuka
Niestety ale region regionowi nie jest równy.
Zagladam na oferty pracy lokalnych przedsiębiorców i widzę co się dzieje.
Facet jako murarz i zarobki ledwo 1500 na ręke to szał?
Nie wspomne ile godzin na budowie.
Są owszem sytuacje gdy zarobi nawet to 2,5 na ręke, ale często nie ma umowy. Gdy sie odezwie to często słyszy że nie teraz , czy mu zle i td.. odpuszcza..
Mój mąż dojedzał 50 km w jedna stronę godzina w jedną strone. zarabiał ldwo 2 tysiaki które ledwo starczały.. dlatego musiał szukać pracy z agranicą. Wiele się zmieniło. Nasz standard, nasze marzenia i td.. ale tutaj w kraju cięzko jest się wybić. Ja nie chcę wiele, może tu głupio zabrzmi, ale ja nawet nie zastanawiałam się tak nad zarobkami gdybym podjęła pracę w wymarzonym zawodzie co nad samą realizacją siebie.
Druga sprawa , masz rację osoby o niższym statusie społecznym znacznie częściej mają więcej dzieci,są mało zaradni, często żyja chwilą i liczą na zasiłki. Przykre.. ja na kolejne dziecko czekałam 7 lat i nie dlatego że nie mogłam zajść w ciążę tylko dlatego że nie było mnie na nie stać.

zaraz, zaraz, chyba pisalam o podworku wlasnie w okolicach Wroclawia. I nie farmazonie, bo wlasnie w zeszlym tygodniu podpisywalam liste plac. Chcesz wiedziec, ile kierownik u mnie zarabia? Moze lepiej nie. Bo ten od 2500 to zwykly magazynier, chociaz chlopak po studiach, zdolny i przyszlosciowy. Sadze, ze gdybym mu mniej zaproponowala, to poszedlby szukac gdzie indziej a ja lubie inwestowac w dobrych pracownikow.

Tyle o realiach, ktore znam jedynie z opowiesci:)

A w kwesti kobiet i pracy, jestem, o dziwo, podobnego zdania, ze na dom powinni pracowac oboje. Zreszta sama tez od zawsze  czyli od po studiach pracowalam na siebie, potem na rodzine.

Tylko, ze w tej konkretnej sytuacji Mrs Ice, kiedy maz zyczy sobie aby zona zostala jednak z 3-ka dzieci w domu, no to juz sam sobie jakby narzuca obowiazek postarania sie o finanse dla rodziny. Skoro, jak ona pisze, maz bardzo by chcial zeby zostala w domu, a ponadto bardzo chcial 3-go dziecka, to niech teraz glowa i nie tylko ta czescia kreci, zeby te swoja gromadke porzadnie wykarmic. Sorry, ale taki mamy klimat.

ja tylko zauwaze, ze to nie byly MOJE slowa w tym cytacie:)

Uwazam nadal, ze albo a) - oboje pracuja i na swoja przyszlosc zarabiaja albo b) - jedno zajmuje sie domem i dziecmi (pracuje) a drugie stojki na rynku pracy odstawia, zeby taka robote znalezc, ktora pozwoli mu jego pracujacej domowo polowicy i dziatkom godziwy byt zabezpieczyc. I dodatkowo byt w przyszlosci, kiedy on przykladowo sie ulotni w ten czy inny sposob.

KATHON
  bo jest znaczna róznica pomiędzy pojęciami WIEM  a DOŚWIADCZYŁEM ..
tutaj mozna sie wypowiadać z uwagi na fakt, że jest to forum publiczne, a jeśli tobie się to nie podoba to możesz posty czytać wybiórczo
no jeśli twoje dyskusje z druga stroną są na takim poziomie jak tutaj to wybacz wcale mnie dziwi że jest tyle krzyku bo wyobraź sobie dzisiejsze kobiety na szczęście mają coraz mniej wspólnego z ciemnogrodem...

Widzę, że lubisz zabawy słowne - WIEM, DOŚWIADCZYŁEM, JESTEM STRASZNIE UMĘCZONA WYCHOWYWANIEM DZIECKA - rzeczywistości jednak tym nie zmienisz .
Reszty nie skomentuję, bo jest trochę wyrwana z kosmosu. Nadmienię tylko, że nikt tutaj nie krzyczy, a ciemnogród owszem, się skończył, ale po drugiej stronie - teraz faceci nie tylko WIEDZĄ, ale również DOŚWIADCZAJĄ wychowywania dzieci .

oczywiście.
Podany przez mnie przykład z nieruchomościami, to tylko jedna z form.

To m.in. miałam na myśli pisząc o świadomości pewnych zagrożeń w przyszłości.
Niestety chyba sporo kobiet tego nie robi. Pewno nawet większość.

No, owszem. Ty pisałaś z ironią, a ja się z tym zgadzam całkiem szczerze - TYLKO. Wiesz dlaczego? Bo kobieta, która pracuje, potem ma to samo do zrobienia w domu, np. jeśli mąż pracuje za granicą albo jest samotna. Nie rozumiem podejścia, w którym kobiety zostające w domu uważają, że mają tak samo ciężko (albo ciężej) niż te pracujące - przecież pracującym dom sam się nie organizuje, też trzeba pomyć naczynia, posprzątać, wyprasować, wyprać itd. itp. I nie zawsze mąż ma taką pracę, która pozwala mu na przejęcie połowy obowiązków. A nawet jeśli się dzielą, to hm... licząc, że każde z tych zajęć, czyli dom/praca, zajmuje tyle samo, to kobieta wracając z pracy, ma jeszcze połowę w domu do odbębnienia.

Tyle że nie chodzi mi o udowadnianie, jak kobiety zostające mają źle czy trudno, ale o to, co robią, jak się przygotowują na ewentualność pozostania samej.

Bo napisałaś:

więc widać, że sama zdajesz sobie z tego sprawę. Więc jestem ciekawa, jak się przed tym zabezpieczać, jak przygotować na to, żeby nagle nie odkryć, że ciężko znaleźć pracę z 15-letnią przerwą w CV.

Nie no, wiadomo, że w drugą stronę też nie można przesadzać, bo zajęcie w domu przy dzieciach jest i nie ma co się oszukiwać.

W wątku chodziło mi raczej o to, jak kobiety, które rezygnują z pracy w założeniach na stałe czy na wiele lat, mogą przygotować się na rozstanie z mężem/jego śmierć/chorobę/utratę pracy itd., żeby później nie obudziły się z ręką w nocniku.

Raczej nie taki, bo wątki na temat plusów i minusów już były.
W tym wątku chodzi o to czy kobiety niepracujące, pozostające na utrzymaniu męża myślą o ewentualnych nieszczęściach w przyszłości i czy się na taką ewentualność zabezpieczają.

Moja koleżanka świetnie się zabezpieczyła. Mają troje dzieci, tylko on pracuje. Dom zapisany na nią, samochód na nią, konto w banku na nią, lokaty na nią. Jak mąż odejdzie, to on zostanie z niczym

Punkt widzenia zalezy od punktu siedzenia:)
Kammiś , młodziutka jesteś i obyś się nie rozczarowała.
Mi nie zależy na udawadnianiu czegokolwiek.
Zakładam hipotetyczną sytuację..w sumie bardzo mi bliska nawet:)
zakładam że jest kobieta, ma dwoje dzieci . Pracuje na 2 zmiany.
Dzieci w wieku 7 i 5 lat.
Mieszka tylko 3 km od szkoły dzieci, miasta i td.
jest w pracy na druga zmianę i kto odbiera jej dzieci???

odnoszę wrażenie, że wiele osób z zazdrości neguje kobiety które nie pracują. Mam na mysli kobiety niepracujące  świadome, często mające wyższe wykształcenie, czasami dorabiające w domu i td..

A może myśli się o tym, że jak dziecko pójdzie do przedszkola, to będzie często chorowało? I co ma zrobić matka, która o 7 stwierdzi, że dziecko ma gorączkę, a na 8 ma do pracy? Właśnie to powstrzymało mnie przed powrotem do pracy. Nie mam babci, cioci ani nikogo, kto mógłby wtedy zająć się malym. i co? Jestem głupia i leniwa? Nie, po prostu nie wrócę do pracy, bo zaraz pójdę na zwolnienie. Ja na szczęście prowadzę własne biznesy i stać mnie na siedzenie w domu, ale nie każdy tak ma. Więc może trochę zrozumienia dla drugiego człowieka?

Eileen - gratulować tematu;)

Zgodzę się, że sytuacja kobiety zajmującej się domem i pracującej, ma swoja plusy i minusy.

Mam koleżankę, która lubi być matką i żoną. Nie kryje, że w tej roli spełnia się najlepiej.
Kiedyś spytałam ją, co by było gdyby... Odpowiedziała, że jej mąż i ojciec ich dzieci pójdzie w skarpetkach. Dziewczyna zna prawo i nie zawaha się go użyć;)

Znam kobietę, która nie pracuje, a ma konto oszczędnościowe - oszczędza na czarną godzinę.

Znam też taką, która w momencie, kiedy jej związek wygasł - trwała przy mężu jeszcze dwa lata. Czemu? Bo każdy swój wybryk partner rekompensował biżuterią. Wyjaśniła mi, że każdy karat, to kolejny miesiąc zapłaconego czynszu na swoim.

Nie wiem, co kieruje kobietami, że ufają mężom na tyle, żeby pozbawić się własnego grosza.

Wiem jednak, że zbytnia ufność i oparcie na barkach mężczyzny może odbić się czkawką.

Co się dzieje z kobietami bez stażu w momencie, kiedy stracą źródło dochodów w postaci męża?
Idą w zaparte!

Wbrew pozorom, to kobiety są realistkami i gdy odczują głód - znajdą sposób.

Pytanie, czy ten sposób nie obedrze ich z godności?

Partnerski związek nie polega na wymogach narzucanych dochodem z pracy.
Prawdziwy partner zabezpieczy kobietę, która naiwnie zgodzi się na "oddać siebie".

Znam faceta, który zapisał cały swój majątek i dorobek swoich rodziców na żonę. Chciał zadeklarować lojalność.
Jego żona nigdy nie wykorzystała hojności partnera. Gdy przyszedł czas zajęła się swoim życiem zawodowym i pomimo trudności dobrze prosperuje. Nigdy nie zapomniała o geście męża, ale zbudowała własną drogę, zamiast oczekiwać manny z nieba.

Czy warto liczyć na emeryturę po mężu? Można - nie przeczę, ale czy własna nie dostarczy większej satysfakcji?
Nie piszę o wieku starczym, ale produktywnym. Tym, w którym mamy wpływ na własną przyszłość i nie liczymy na czudzą łaskę.

Tak. Tak, jeżeli to zapewni kobiecie możliwość decydowania o własnym losie.

Kobiety pracują znacznie ciężej nad utrzymaniem "domowego ogniska", niż we współczesnych obozach pracy.
Z tytułu drugiego wariantu przynajmniej mają zapewniony socjal.

Jeżeli już rezygnują z pracy zawodowej, to powinny postarać się o polisę.

Nie ma nic za darmo!

Facet to rozumie.
Jak wbudować ten fakt w świadomość kobiety?

Nie chce mi się z tobą gadać.
Czemu?
Prezentujesz podobny poziom do mojego, ale kusi się o przykłady i uzasadnienie.

Wracając do tematu.
Kobiety na etacie mają niełatwo, ale znacznie trudniej.

Jasne, pewnie dziecko będzie wolało mamusię, która jest w domu, a nie taką, którą nagle zacznie widywać tylko wieczorami, ALE jeśli nagle tatusiowi coś się stanie, to swoją obecnością mamusia dziecka nie nakarmi, a śmiem przypuszczać, że w okresie głodu dziecko chętnie przehandlowałoby parę godzin z mamusią za kilka kanapek.

No tak, a co jeśli mężowi coś się stanie? Kogo oskubie w takim wypadku?

Może ktoś powie, że to "zaradność", ale dla mnie to żałosne jednak. Owszem, mogła to zrobić z wyboru, ale... czy tak naprawdę miała wielki wybór, jeśli inaczej nie miałaby za co żyć? Ja bym jednak chciała móc odejść od mężczyzny w dowolnym momencie i właśnie zadbanie o niezależność finansową daje kobietom taką możliwość. W innych wypadkach pojawiają się na forum wątki "pije, bije, ale nie mam gdzie iść i za co żyć". To kolejny przykład na to, że warto się jakoś zabezpieczać, bo nie każdy facet będzie miał taki "gest" jak ten z powyższego przykładu.

O, i to jest bardzo rozsadne podejscie:) Co je moje to je moje.

Ja, pomimo tego, ze pracuje wlasciwie od zawsze, bo jeszcze na studiach sobie dorabialam, a obecnie na stanowisku kierowniczym, co niektorych moze razic ale mnie pasuje, bo do niego ciezka praca doszlam, mam i dom na siebie i konto typu zaskorniak, na ktore wplywaja calkiem ladne sumki comiesieczne. Oczywiscie na panstwowa emeryture sciagaja mi w pracy). Wychodze z zalozenia, ze skoro umiem liczyc, to bede licyc tylko na siebie. Wszystko pozostale to bonus. Ale zadna gwarancja.

To nawet nie tyle jest zabezpieczenie na przypadek ew. odejscia partnera ile na spokojna i godna starosc, za lat jeszcze huhuhu..i wiecej:)

Nigdy nie lubilam zalezec od cudzych pieniedzy, ani rodzicow ani partnera. Nawet jesli daje je z dobrej nieprzymuszonej woli, to dla mnie te pieniadze sa nadal "cudze". Wiec jakbym miala na starosc kiedys egzystowac, gdyby on dostawal swoja emeryture a ja bym z niej tez korzystala nie majac wlasnego grosza w kieszeni? Jakos mi sie to z moim swiatopogladem kloci.

o to wlasnie chodzilo, mozna nie pracowac zawodowo, ale glowka powinna pracowac caly czas:)

I z tym drugim zdaniem tez sie w calosci zgadzam.

Byłam sobie ja kiedyś taka ambitna taka sru do przodu, taka samodzielna. Ale zachorowałam i niestety z etatu nici. Jestem na utrzymaniu partnera, ale mam też swoje, zarobione choć nie na etacie. Wiem jedno mam łeb nie od parady, poradzę sobie, choć mam nadzieję że nie będę musiała. Na chwilę obecną więcej dostanę w domu robiąc to co robię i więcej zaoszczędzę bo praca też kosztuje, dodatkowo gotowanie domu wychodzi również na +, u nas na kierowniczym dostaje się zwykle 1200 a inni dostają jeszcze mniej bo prawo o najniższej można obejść, to po co mi to? Tak zajmę się domem i dorobię w domu. Trochę szkoda bo praca to jednak samorealizacja, nowi ludzie, a tak mieszkam w tym mieście od kilku lat i nie mam żadnych znajomych ;/

Dla mnie w ogóle nie do pomyślenia jest, jak można, nawet mając bogatego męża/pomocnych rodziców którzy chcą przepisać na Ciebie jakieś dobra materialne, nieruchomości - nie chciec z własnej woli, dla własnej satysfakcji, pójść do pracy. Ja nawet gdybym nie mogła pracować w zawodzie to i tak poszłabym do jakiejś pracy, może i gorszej, ale poszłabym. Po pierwsze, trzeba mieć własną kasę i stale do tego dążyć, po drugie, emerytury nawet jak z tego dużej nie będzie albo nie będzie wcale, to zawsze można coś na starość odłożyć jak się postarasz. Po trzecie - lenistwo do tego stopnia, by nie chcieć wychodzić z domu nawet w celach towarzyskich do pracy, do ludzie, to kalectwo.

Hm, nie rozumiem. Jak jesteście podzieleni? Że np. jak on Cię zostawi, to coś tam zostaje dla Ciebie? No przy rozwodzie można majątek podzielić, ale, załóżmy, że chodzi o mieszkanie, to jedna strona drugą np. spłaca, jeśli dorobili się go wspólnie. No to zakładając, że nie zarabiasz, to z czego go spłacisz? Albo z czym zostaniesz, jak on spłaci Ciebie? A jak umrze, to jak jesteście "podzieleni"? Wiadomo, odziedziczysz po nim, czy coś, ale za co będziesz dalej żyć?

No i jeszcze jestem ciekawa, jak wyglądałby ten podział w przypadku, kiedy by partner zostawił Cię dla innej. Nawet jeśli wcześniej umówilibyście się, że w przypadku rozstania to jest Twoje, a to moje, a tamto..., to hm... o ile to nie jest jakoś (jak?) zabezpieczone prawnie, to ciężko oczekiwać, że on się z tego wywiąże.

Poleganie tylko na dochodach męża zawsze jest ruletką. Przykładem moja matka. Nigdy nie pracowała. To nieistotne dlaczego. Ojciec w późnym wieku zachorował ciężko, a opieka nad nim przekroczyła możliwości domowe. Trafił do ZOL. Wraz z nim do ZOL trafiło 70% jego emerytury. Matka została z grosikami, a miała już 77 lat. Na szczęście miała mnie.
Ojciec zmarł i matka ma po nim emeryturę, ale ciągle pamiętam jej przerażenie gdy obudziła się z ręką w nocniku.
Dlatego kobieta domowa MUSI myśleć o różnych sytuacjach, które stwarza życie, musi się zabezpieczyć inaczej jesli nie ma własnych dochodów.

Hm, a z ciekawości, jak to jest, że nie pracujesz, a opłacasz składki? Skądś pieniądze trzeba brać. Nie ma w tym złośliwości, tylko ciekawość, więc pytam. Chyba, że masz jakąś działalność dorywczą, coś sprzedajesz sama w sieci czy coś, nie wiem. No bo inaczej też jak? Na lokatach też samo się nie weźmie, więc albo dorabiasz albo od męża, tak mi się wydaje. Tak pytam

Co do samego tematu oczywiście, warto mieć zabezpieczenie. Mnie samej wydaje się, że nie pracując to jest ciężko, dlatego moje pytanie do Leny skąd wtedy bierze na to pieniądze. Czysta ciekawość, nic więcej. Czasy łatwe nie są, opłaty drogie, a pensje niskie, to mogę powiedzieć, że wydaje mi się, że teraz chyba mało kogo stać, żeby zostać w domu. Jednak jak stać, dobrze się odnajduje w domu to decyzja tej osoby i nie ma nic złego. Tylko oczywiście jeśli da się, to warto jakoś się zabezpieczyć albo chociaż zdawać sobie sprawy z ryzyka. No bo ono jest.

Bycie w domu, o ile się nie lenimy też może być trudne, zajmowanie się dziećmi itp, to energię zajmuje, to nie jest też hop siup. Dlatego lepiej jednak, żeby mąż czy partner nie przyglądał się z boku, ale też w miarę możliwości ile może brał w tym udział. Wtedy sam też będzie widział, że to nie jest łatwe i nie będzie np podejrzewał, że żona się leni czy że jej zajęcie to jest lekkie. Zarówno partner powinien mieć zrozumienia dla partnerki, skoro się na to oboje zgodzili, jak i ona wobec niego.

Aha, to faktycznie da się w ten sposób jakoś zabezpieczyć No i super, dobrze, że o tym pomyślałaś

Nikt nie planuje w życiu katastrofy, a samo życie jest wypełnione od świtu do nocy, życie nie polega na czekaniu, a co będzie na starość, czy i kiedy nastąpi katastrofa.
Znam dziewczyny wykształcone, mądre, które wybrały rodzinę.
Moja znajoma - najpierw jedno dziecko odchowała, potem pojawiło się drugie - więc też je odchował, a teraz mówi wprost - że boi się iść do pracy, boi się konkurować z młodymi dziewczynami (i ten strach jest bardzo realny, jest to blokada bardzo silna), z drugiej strony jest jej dobrze, mąż zarabia dobrze, ona realizuje się robiąc kolejne studia... i gdzie tu miejsce na myślenie o katastrofie?
Inna moja znajoma bezrobotna ma ciągle tę samą gadkę, "nie ma pracy, nie ma pracy", sama śmieje się, że jest i biedna i bogata, bo dostała dużą działkę budowlaną po dziadkach, a poza tym w przyszłości dostanie mieszkanie po rodzicach. No ale tego bogactwa nie da się ugryźć, a żyć trzeba... ona też nie czeka na katastrofę, póki co ma od kogo ciągnąć kasę.
Kolejna - jej mąż się rozpił, stracił pracę, wszystko spadło na nią i na jej niewielką pensyjkę. Ile razy mówiono jej, by poszukała lepszej pracy - wtedy ona uważała, że kiepska bo kiepska, ale jest, ma umowę o pracę i pensję co miesiąc. Życie z alkoholikiem odbiło się na jej zdrowiu, długie zwolnienia, na koniec straciła pracę. Katastrofa? Nie, jeszcze nie, jej mąż znalazł jakąś robotę, a ona wierzy, że teraz alkoholik będzie ich utrzymywać, żadnej nauki z życiowego potknięcia.

Takich przykładów można mnożyć, ale chyba najprościej jest napisać, że każdy jest kowalem swojego życia. Są ludzie, którzy myślą o przyszłości, planują, rozważają różne warianty jakie mogą się zdarzyć, a są tacy, co poprzestają na tym, co w danej chwili i w przyszłości też będą żyli myśląc o chwili bieżącej, żadna katastrofa niczego ich nie nauczy.