rozwód po 30 latach - Netkobiety.pl

Świetne informacje!
Wraca to wiarę w wymiar sprawiedliwości

In- ka
Próbuję, ale komunikat głosi, iż zablokowałaś możliwość wysyłania do "się" maili :-( Może Ty spróbujesz do mnie stuknąć? Miło mi będzie :-)

Zuza już teraz wiem jest, to niemożliwe,
forum ma polokowane priv nie możemy się ze sobą kontaktować - niestety

Anhedonio
Nie rozumiem czego nie rozumiesz :-)
Piszę że można myśleć pozytywnie wtedy, gdy spotykają Cię jedynie trudności, z którymi, lepiej lub gorzej, jesteś w stanie sobie poradzić. Gdy masz jakąś podstawę na której możesz bazować.
Ale gdy wszystko popada w ruinę, nie zostaje Ci żaden punkt zaczepienia, tylko szaleniec myśli "cudownie, mam nowe możliwości"... Każdy realista raczej się załamie. Może i nie powinno tak być, ale niestety jest:-( Optymizm w takim wypadku oznacza utratę kontaktu z rzeczywistością i jest równie niebezpieczny jak pesymizm...
Pytasz co dalej. Odpowiedź brzmi: "Nie wiem".
Będę próbować sprzedać mieszkanie ( niestety nie jest to łatwe, jeśli chce się uzyskać za nie cenę zbliżoną do wartości) Będę szukać jakiś możliwości dorobienia bo nawet te podwyższone alimenty to  dokładnie suma, którą muszę zostawić na podstawowe opłaty ( czynsz, prąd, media). Więc znowu błędne koło - jak zapłacę za możliwość mieszkania to nie mam za co żyć, jak "pożyję" za te 750 zeta to za moment nie będę miała gdzie mieszkać. Na razie, nieco podbudowana farmakologicznie, niedawną wizytą u dzieci i wyrokiem sądu apelacyjnego "jakoś" się trzymam, przynajmniej na tyle, że odsunęłam myśli o "ostatecznym rozwiązaniu". Ale wiem, że przy każdym niepowodzeniu, z każdym kolejnym rachunkiem do zapłacenia to "jakoś" będzie maleć :-( i tego bardzo się boję.
Odnosząc się do Twej "szklanki"... Nawet ta do połowy pełna się opróżni :-( kiedy nie masz z czego ją uzupełnić :-(

To akurat żadna nowość, to WZAJEMNE zrozumienie, no nie
W twoich podziałach ludzi brakuje 2 typów - malkontenta i skrajnego pesymisty.
MOIM skromnym zdaniem realista nie załamie się... bo WIE, że jakaś część tego CO przed nim stawia proces życia JEST zależne również od NIEGO, a nie wyłącznie od czynników zewnętrznych.
I przeważnie sam siebie NIE DOBIJA przez czarnowidztwo... rujnując tym sobie zdrowie czy nerwy.

Ot i NOWE spojrzenie: dotąd tyczyło spojrzenia - optymistycznego czy pesymistycznego (trzecie - to prof. oznaczało: NIE pełne ni puste - a ZBYT DŁUGO "męczące")
Teraz: (szklanka się) OPRÓŻNI... a CZEMU nie NAPEŁNI? Np. nowym zawodem, nowym zajęciem, nowymi znajomymi i kontaktami...
Wiesz mam na co dzień kontakt z niepełnosprawnymi - gdyby TAK myśleli, to do NICZEGO by żadne z nich nie doszło. Masz teraz tak jak oni (bo renta większa nie jest niż twoje "pobory") - zaś RESZTA zależy od... ?

Dla jednych NOWE jest przerażające, dla DRUGICH jest to CIEKAWE "WYZWANIE" (abstrahując od tego, że życie jako takie JEST CIĄGIEM wyzwań - i poleganie na jego niezmienności to mrzonka).

PS.
Nie wiem jak duże masz to mieszkanie, ale może łatwiej by było zamienić na mniejsze (to i opłaty zmaleją) z DOPŁATĄ?
A dorobić można przecież opiekując się kimś przez parę godzin dziennie. Jest wielkie zapotrzebowanie na takie usługi.

Zuzanno

przeczytałam wątek od samego początku. Bardzo Ci współczuję.
Nie raz, nie dwa słyszy się historie, w których po parudziesięciu latach- wydawało by się- zgodnego związku- partner postanawia zacząć wszystko od początku z kobietą młodszą o połowę.

Rzadko jednak bywa, że mężczyzna postanawia rozstać się z żoną z klasą.

Wiadomo, że nie można zmusić nikogo do uczucia, gdy to już wygasło, zwłaszcza, że na podorędziu czeka ta młodsza, zawsze chętna- przynajmniej do momentu, kiedy nie dopnie swego.
Niemniej jednak- tak po chamsku zostawić osobę, z którą spędziło się większość życia, kiedyś przecież kochało, tak bezczelnie przywłaszczyć wspólnie wypracowane dobro, tak perfidnie knuć za plecami, nie zatroszczyć się o kobietę, z którą się było- i nie myślę tu tylko o dobrach materialnych- myślę o zdrowiu, stanie psychicznym- tak czyni PSYCHOPATA.

Zastanów się, z kim Ty tak naprawdę żyłaś?
Czy taki człowiek-nawet, gdyby został przy tobie- zatroszczył by się o Ciebie w krytycznej chwili?
Gdybyś -hipotetycznie- będąc w związku z nim - ciężko zachorowała- czy mogłabyś liczyć na wsparcie i pomoc z jego strony? Czy Twoja wizja wspólnego spędzania czasu w wieku emerytalnym nie była zwykłym myśleniem życzeniowym?

Przecież Cię kiedyś kochał, a teraz, kiedy miłość mu przeszła- nie zawahał się zostawić Cię jak zużyty przedmiot na stercie śmieci.
TAK NIE POSTĘPUJE DOBRY, PRZYZWOITY CZŁOWIEK!!!!
Miłość minęła, ok, wygrała młodsza, ale przecież powinien pozostać szacunek, sympatia, jakieś dobre wspomnienia po minionym życiu.
Ty je masz, a on?

Wiesz, ja ogromnie wierzę w to, że przekazane komuś dobro wraca w dwójnasób do adresata, tak samo, jak wyrządzona krzywda.
Zobacz, on jest starszy od swojej obecnej partnerki o ok 30 lat, tak?
Jak myślisz, jak długo będzie w stanie sprostać jej wymaganiom?
Finansowym może tak, ale jeszcze trochę, a młodsza partnerka poczuje motyle w brzuchu do jakiegoś rówieśnika, bo starszy, pewnie trochę schorowany tato jej dziecka nie sprosta jej wymaganiom w łóżku.
To nie proroctwo, to fizjologia.
Coraz młodszy nie będzie, a jak trafi się mu jakieś poważniejsze schorzenie, które będzie wymagało od niej poświęcenia się starszemu mężowi, pielęgnowanie go, być może zmienianie pampersa?
Myślisz, że nowa pani kocha go na tyle, aby przetrwać tą próbę?
Twój  "nie mąż" oślepł, ogłuchł i stracił rozum na widok spódniczki, poczuł nagły przypływ witalności, ale długo mu się on nie utrzyma.
Młode kobiety są wymagające i.....bezwzględne, niestety.

Życzę Ci wiary w to, że Twoje życie wskoczy na właściwe tory.
Nie żałuj życia z kimś, kto wywinął Ci taki numer. Mogłabyś żałować, gdyby zachował się jak mężczyzna, a nie jak SMARKACZ.
Ułoży Ci się, na pewno.
I nie myśl, że już nikomu nie zaufasz, życie jest - jak sama dobrze widzisz- pełne niespodzianek:-))
Będzie dobrze, zobaczysz:-)))
Pozdrawiam bardzo ciepło:-)

I jeszcze jedno mi przyszło do głowy w kwestii "kasowej".
Wiele znanych mi starszych osób, mając mieszkanie PODNAJMUJE część jako stancję
Moja tzw. "teściowa" mając zaledwie 2 pokoje, jeden wynajmuje młodemu człowiekowi z prowincji, na opłaty w ten sposób ma, a renta idzie na jej potrzeby własne.

PRZECIEŻ sprawa skończyła się twoim zwycięstwem (w co wątpiłaś)... wciąż mało i mało?
Dla innych byłoby to optymalne. Bo niestety kuku zdrajcy NIE DA się (bezkarnie) zrobić
Dobrego dnia i owocnych przemyśleń

Zuzanno :-)) Gratuluję :-)) Chciałabym zobaczyc minę Twojego exa po ogłoszeniu wyroku :-)

Anhedonio.
Dziękuję za radę - wprawdzie bardzo niechętnie myślę o wynajmie ( bo jak pisze An-Ka to utrata intymności, nie wiadomo na kogo się trafi i w zasadzie całkowite uwiązanie bo strach wyjść - o wyjeździe nie wspomnę) a i układ taki, że niby duże ale "nie podzielne", przestrzenie otwarte. Jednak może nie będę miała wyjścia:-(
Zamiana to w mojej okolicy prawie nieistniejąca forma - wymieniają się tylko mieszkańcy "kwaterunkowi"...
Co do malkontenta i skrajnego pesymisty - faktycznie nie ujęłam bo wydawało mi się, że patologii nie uwzględniamy. A realista bierze pod uwagę możliwości jakimi dysponuje i wtedy realnie ocenia czy sobie poradzi ( kwestia tego, co kto uważa za poradzenie sobie jest bardzo subiektywna).
Piszesz, że pracujesz z niepełnosprawnymi... Podziwiam, bo mogę sobie wyobrazić jakie to ciężkie. Rozmawiałam z moją psycholożką i kiedyś wprost zapytałam jak ona się czuje z świadomością, że nie może pomóc, a musi udawać że pomaga... Nie odpowiedziała i w tym milczeniu, w jej spojrzeniu zawarła się cała jej bezradność:-(
Z bieżących "dokonań" to dzięki oszczędnościom wodowo - ciepłowniczym udało mi się obniżyć czynsz o 60 zeta. Zaczęłam też "dziubać" biżuterię - sutaszowo - filcowatą. Na razie zagospodarowuję resztki surowców jakie mam w domu.
Pytam też wszystkich znajomych o pracę - jak na razie bez rezultatów, ale może ktoś, coś będzie słyszał.
Staram się jak mogę, ale to wszystko jest podszyte strachem i niewiarą :-( i jakimś takim przeświadczeniem, że własne życie nie jest warte tego, żeby się tak szarpać - jakoś nie potrafię go polubić:-( Bo nie da się lubić tego, co przeraża.

Joanko!
Dziękuję za gratulacje! Co do miny mego "już nie" nie przypuszczam, żeby specjalnie się przejął - dowiedziałam się ( plotkarskie miasto) że niedawno wrócił z egzotycznych wojaży, na które zabrał nową rodzinę....Prawdziwy geniusz ekonomiczny z 1500 zeta stać go na wakacje nad ciepłym morzem

In-ka
Nie można z realisty zrobić optymisty :-( Nawet jak mówi sobie bardzo głośno "będzie dobrze", to w uszach dzwoni mu maleńki dzwoneczek "nie oszukuj się"...:-(
Owszem,staram się "sobie radzić",  ale to mnie nie cieszy,  pochwał typu "jakaś ty dzielna", nie potrafię odebrać in plus, raczej wychwytuję w nich coś na kształt "ale masz przerąbane"...:-(

Zuzanno, Twój wątek dodaje mi też dużo siły, bo nie chodzi o to tylko jak sobie pomóc ale ile innych osób może przy tym skorzystać.

Nie odpowiedziałaś mi gdzie leży ta Twoja Wielkopolska, może coś bliżej albo priv?

Zuzanna 58
realistka do szpiku kości...

wiem, że jesteś agnostyczką, ale polecam " Rozmowy z Bogiem" - Neale Donald  Walsch

Nie zniechęcaj się tytułem, proszę, tylko spróbuj przeczytać, poza tym w każdej chwili możesz przestać.
Do ściągnięcia w pdf na chomikuj. pl za darmo.

Bycie szczęśliwym JEST zależne od świadomych wyborów, tylko większość o tym nie wie.

A w Twoim przypadku- piszesz, że straciłaś zbyt wiele, byś mogła to odrobić.

Pomyśl o tym jednak w innej kategorii: nie- ile straciłaś, tylko- ile Ci pozostało.
Wypunktuj w kolejności:
-nikt nie umarł- Twoje dzieci są zdrowe i żyją, a ile jest matek, które muszą się zmagać z taką traumą
-zostało Ci mieszkanie- a ile jest osób, które marzą, aby mieć dach nad głową
-alimenty- tylko 750 zł na msc- a ile jest ludzi, którzy lata całe nie mają nawet tego, a też muszą przeżyć
-masz mózg- całkiem dobry mózg, a ilu ludziom nie jest to dane...

Możesz oczywiście napisać, że inni ludzie Cię nie obchodzą, ale gdyby tak było, to nie było by Cię ty, na tym forum...

Jeśli szczęśliwymi byli by tylko ci, którzy mają długofalowe związki, kasę i dobre zdrowie to cały Świat byłby jedną wielką kupką nieszczęścia.

Straciłaś jedynie jednego nieodpowiedzialnego faceta, który okazał się niewart Ciebie i Twojej miłości do niego. No? Niech spada na drzewo banany prostować.
Wiadomo, swoje musisz odchorować, wręcz powinnaś, bo gdybyś tego nie zrobiła- nie świadczyło by to najlepiej o Tobie.... ale po co z góry zakładasz, że już Cię nic dobrego w życiu nie spotka?
Sądzisz, że coś jest od Ciebie zależne? Gdyby było, to Twój "nie mąż" byłby dalej Twoim mężem.

Oj Zuzanna...
prawie dwa lata temu miałam niezwykle ciężkie zadanie: wyperswadować mojej mamie, że na raka płuc się nie umiera.
Ona też była realistką- i co? I żyje, mało tego, jest zdrowa, wiesz?
Cuda się nie zdarzają. One są.

Anhedonio!
Nikt przy zdrowych zmysłach nie pławi się w nieszczęściu... Ani też nie może mu się przeciwstawić.
Jedyne co może, to po jakimś czasie przyzwyczaić się do niego, może zapomnieć jak to było "być szczęśliwym" i "oswoić" tę nową rzeczywistość... wątpię czy da się z nim coś jeszcze zrobić. Ale nawet do tego potrzebna jest motywacja, inaczej postrzega swoje nieszczęście ktoś, kto ma codzienne wsparcie bliskich (jak najczęściej bywa w przypadku niepełnosprawnych) a inaczej ktoś, kto zdany jest tylko na siebie.
Faktycznie nie spędzałam świąt samotnie -ale one minęły, i teraz znowu jestem i będę sama, sama, sama i odczuwam to jeszcze boleśniej.... Coś jak dziecko z sierocińca zabrane litościwie na ferie i potem odesłane z powrotem :-(
"Wygrałam" to nieco za dużo powiedziane, ale rzeczywiście spadł mi jeden kamień z serca, skąd wziąć na spłatę "już nie mojego"
Pytasz czy to coś we mnie zmieniło - owszem, poczułam zimną pustkę. Do czasu wyroku cały czas podświadomie denerwowałam się, zastanawiałam czy wykorzystałam wszystkie argumenty, wewnętrzny dygot towarzyszył mi przez cały czas, nawet budziłam się obolała, bo podczas snu, nieświadomie spinałam mięśnie. Teraz to wszystko ustało... Zapadłam w jakiś letarg emocjonalny, nie wiem czy to dobrze, czy źle... Pod pewnymi względami to wygodne, bo nie denerwują mnie np. brudne okna, ale pod innymi niekomfortowe bo nie wkładam serca w nic co robię. Zaczynam przypominać robota, który machinalnie wykonuje zapamiętane czynności :-(

Zuzanno,ja rozumiem,  że po odejściu męża musisz przeżyć swego rodzaju żałobę - nawet rok - ale uważaj,  bo skoro razem z jego zdradą i odejściem stracilaś,  jak piszesz,  lepszą część siebie,  to jesteś na dobrej drodze,  ale do stania się zgorzkaniałą kobietą. Nie wiem jaka byłaś wcześniej,  czy byłaś miłą i pogodną osobą, czy paniusią w pretensjach, ale teraz niestety musisz zacząć życie "od nowa",  na innych warunkach i od Ciebie zależy jaka będzie ta nowa Zuzanna.
Poza tym, wybacz, ale mam wrażenie, że żyjesz iluzją szczęśliwego malżeństwa. Zuzanno,  Twój eks zdradzał Cię x lat, prowadził regularne podwójne życie. Przepraszam,  ale fakty są takie, przynajmniej przez ostatnie lata to nie było dobre małżeństwo.

Polecam ponowne obejrzenie filmu "Niebieski " Krzysztofa Kieślowskiego (zapewne widziałaś go kiedyś) . Tam co prawda,  wiarołomca "szczęśliwie" zszedł z tego świata,  ale cóż,  nie zawsze tak się dobrze układa .

Kathy08

Owszem, żyłam w iluzji, ale przecież każdy z nas w jakiejś żyje ( a to w tej,że jest zdrowy, choć podstępnie coś  groźnego mu rośnie gdzieś w środku, albo, że w pracy jesteśmy niezastąpieni, że dzieci nie sięgną po narkotyki, bo przecież dobrze wychowane itd) No to ja żyłam w swojej i dobrze mi z tym było. "Już nie mój" był w tym okresie miły i nie szczędził mi dowodów uczucia ( teraz wiem, że w ten sposób uspokajał swoje sumienie) i naprawdę nie mogłabym przysiąc, że nie wolałabym aby tak było dalej.
Pytasz jaką byłam przedtem - bardzo wesołą, trochę może nawet "szurniętą", pełną pomysłów, życzliwie nastawioną do ludzkości, otwarta i kontaktowa posiadającą spore grono znajomych i sprawdzonych przyjaciół - no to ostatnie nadal mi zostało.
Nie wiem w jakim kierunku pójdzie moja ewolucja :-(Bardzo nie chciałabym zmienić się z wina w ocet :-) i staram się panować nad marudzeniem ponad miarę - ale to niestety skutkuje tym, że zaczynam milczeć. Więc może w przyszłości zostanę niemową za to z gładziutką twarzą bo uniknę zmarszczek mimicznych ;-)
Jeszcze pamiętam, żeby wychodząc z domu ściągnąć z haka uśmiech ( głównie po to żeby uniknąć litościwego kiwania głową sąsiadek i dalszych znajomych) i założyć go na  usta. Nie udaje mi się tylko "zapalić" oczu, by zyskać dawny błysk.
W "środku" jednak mam tylko ten nieznośny ciężar żalu i lęku, czuję się jak  nastygmatyzowana, jakbym nosiła upokarzające piętno:-(

Chciałabyś być szczęśliwa.....:-)))), no, nareszcie, to już jest coś:-)
Przecież zawsze będzie czas, żeby ewentualnie spisać wszystko na straty, tylko jeszcze nie teraz...

Wiesz, jak mnie było bardzo źle i myślałam o najgorszym, to wyobrażałam sobie zamknięte drzwi, przed którymi stoję.
Te drzwi to była taka magiczna granica.
Po tej złej stronie był lęk, marazm, zniechęcenie, to, co mnie ograniczało, co nie pozwalało cieszyć się życiem.
I wyobrażałam sobie, że te drzwi powolutku uchylam, a po ich drugiej stronie jest coś , czego jeszcze nie znam. Coś nowego, co zdarzy mi się dzisiaj, ale na pewno nie coś gorszego, bo gorzej niż dziś już być nie może:-))

A że bujną mam wyobraźnię...;-))

Zuza, wyjdź do ludzi, dobrze?
Wolontariat- choćby raz w tygodniu po jednej godzinie to już coś. Zobaczysz, bardzo wiele stworzeń- nie tylko ludzi- tak bardzo potrzebuje ciepła, życzliwości...
Jak zaczniesz dawać ją innym, to zobaczysz, znów Twoje życie nabierze sensu:-)
Dni szlafrokowe nie są takie złe, ja je lubię:-)

An-ka70
Zajrzałam na strony wolontariatu w swoim mieście. To chyba nie dla mnie :-( Miejsca ewentualnej pracy to hospicja, oddziały onkologiczne, zaniedbane dzieci i młodzież. Tam potrzeba osoby niesamowicie silnej psychicznie, odpornej na stres, zdecydowanej, czyli całkowitego zaprzeczenia mojej osobowości. Obawiam się, że zamiast pomagać innym dołowałabym siebie. Bo żeby dawać trzeba mieć wiarę w powodzenie, energię, nie zrażając się tym, że najczęściej nasze wysiłki spełzają na niczym, ba niejednokrotnie spotykają się z niechęcią ze strony ich adresatów.
Poza tym sama idea wolontariatu wydaje mi się pewnego rodzaju nadużyciem, bo jest to instytucjonalizowanie szlachetnych odruchów( wolontariusz zobowiązany jest do stawiennictwa w określonych godzinach na swoich dyżurach, udziału w akcjach itp - tak głosi regulamin)
Odnoszę wrażenie, że jest to forma wykorzystywania ludzi "dobrej woli" i wyręczania się nimi  tam, gdzie powinno się zatrudniać fachowca, bądź zmusić osoby odpowiedzialne ( np rodziców trudnej młodzieży, czy zaniedbanych dzieci) do właściwej opieki. Osobiście bardzo chętnie pomagam, ale nie lubię być do tego "przymuszana". Wspominałam, że czasami opiekuję się starszą znajomą, osobą samotną, robiąc jej drobne przysługi ( typu zakupy, czasem coś piekę czy gotuję, czasem wpadam "pogadać") ale robię to, bo ją lubię i nie jest to "wymuszone".

Konfiturko!
Czas "jakoś" płynie. I choć jakość tego "jakoś" daleka jest od wymarzonej, powoli oswajam się z rzeczywistością. Są dni lepsze ( dzięki moim niezawodnym przyjaciołom, którzy dosłownie stają na uszach, by mnie wyciągnąć z marazmu), gorsze i po prostu złe. Moje osobiste usiłowania by poprawić swą sytuację z reguły spełzają na niczym :-( ale staram się nie załamywać, nie poddawać się.
A co u Ciebie Konfiturko? Mam nadzieję, że płyniesz "na fali". A Twoje  czerwone szpileczki niosą Cię prosto do szczęścia, czego życze Ci z całego serca

Weronko!
Przepraszam, że dopiero teraz odpisuję, ale popadłam w kompletny marazm i nawet nie zaglądałam na forum. Co u mnie? Niestety poprawy nie ma :-( Sprzedaż mieszkania nieopłacalna ( różnica między tym co dostanę za swoje a tym co będę musiała wydać na mniejsze nie pokryje kosztów przeprowadzki i koniecznego remontu, wyposażenia) Z pracą też nic się nie klei, czasem coś tam dorobię ale to kropla w morzu potrzeb zwłaszcza, że teraz przyjdzie mi płacić podatki od użytkowania wieczystego i własności :-(
Dobra wiadomość jest taka, że powoli oswajam się z samotnością - już mi tak nie doskwiera jak na początku - powiedzmy nie jest to ostry rwący ból zęba tylko takie "ćmienie" ;-)

ZASTOSUJ swoje słowa do swego życia?
Bo nie wiem jak inaczej niż pławienie można nazwać to co robisz z życiem.
Wszystkie propozycje torpedujesz.
Twierdzisz, że NIE masz wsparcia bliskich a FAKTY - święta urządzone dzięki przyjaciołom i dzieciom temu przeczą. Sąd też orzekł na twoją korzyść. Jakoby WSZYSCY wokół mają lżej... (Nie wiadomo skąd takie wieści dziwnej treści - bo badań porównawczych wszak nie wykonałaś) Jak dziecko, które stoi, tupie nogami i krzyczy: "mało, mało, mało..."
INNI mają lepiej? Tkwij w tym przekonaniu - skoro ono COŚ CI daje. A dawać musi, skoro się przy tym upierasz... ale to twoje życie - TERAZ NIKT Ci nic z niego nie odbiera, nim nie rządzi - TYLKO Ty sama.
Odpowiedzialność za WŁASNE losy jest ciężka? OWSZEM - to prawda.
"Jak się chce, znajdzie się sposób (jak te święta - choć znów to INNI musieli "przejąć pałeczkę") - jak się NIE chce, znajdzie się powód" - a tych Ci nie brakuje
Smutne.
Trzymaj się jakoś... w tym marazmie, skoro go wybierasz. Wbrew temu co mówisz - NIE wszystko zależy od innych. Od Ciebie zależy czy działasz czy TKWISZ
Weronka - dążysz ku zmianom czy ku zastojowi?

Wiesz - ja WSZYSTKO rozumiem (przedwczoraj najnowsze dziecko mego bywszego skończyło roczek, a onże sam w tym roku kończy 56)... MAM się tym dręczyć?
Mam cały sens życia NA TYM opierać? No chybabym zwariowała. Od myślenia o tym
TO się nie sprawdza...
już raczej jak w mojej sygnaturce: CO się da - zmieniać; co się nie da - a naprawdę TEGO niewiele - zaakceptować. I ŻYĆ - nie trwać...
bo też I CÓŻ innego człowiekowi zostaje - udręczać się i tkwić w miejscu? TO akurat NICZEGO nie zmieni (na lepsze)
Będzie lepiej, a jeżeli nie lepiej to chociaż SPOKOJNIEJ - gdy emocje opadną...
Trzymajcie się ciepło. OBIE

Zuzanna , wspolczuje sytuacji, jednak komletnie Cie nie rozumiem.
Czy ty nie obawiasz sie o przyszlosc i do konca zyciq bedziesz zyc z tych marnych groszy?...
Sprzedac mieszkanie , nie, bo sie nie oplaca.
Znalezc  prace , nie bo przeciez nie ma.
Wolontariat to wedlug ciebie wykorzystywanie ludzi!!!
Brak mi slow na Ciebie, lepiej przeciez przez siedem dni w tyg lezec w pizamie w domu liczac, ze moze ktos oplaci mi rachunki. Pograzajac sie w depresji , wyszukujac chorob...

To sie nazywa lenistwo, wygodnictwo.
Kazdy jest kowalem wlasnego losu. Jak sie rozejrzysz poszukasz jestem pewna , ze moglabys znalezc prace jako chociaz pomoc w domu u kogos, jako niania, czy nawet do sprzatnia w biurach... No ale trzeba by bylo zaczac od czegos prawda, a to wymaga jakiejkolwiek inicjatywy.
Skandaliczne jest wprost twoje podejscie do wolontariatu! Moja  tesciowa, wyksztalcona,  wciaz aktywna zawodowo, od lat prowadzi zajecia plastyczne na dzieciecym oddziale w szpitalu jako OCHOTNICZKA.  I jakos nigdy nigdy nie powiedziala, ze jej dobroc jest wykorzytywana. Takie podejscie jak twoje , to chyba moze miec osoba skoncentrowana, jak ty na sobie w 100%.
Nigdy nie wiesz co sie stanie, a jesli za kilka lat maz z roznychmprzyczyn przestanie placic( choroba, wypadek) to co wtedy?

uuuuuuuuuuuu Zuza nie jest dobrze widzę

Skoro na pracę nie widzisz dla siebie szans, to może zacznij od innej strony. Spróbuj pochodzić na jakieś bezpłatne zajęcia. Może uniwersytet trzeciego wieku? Wiem, że prowadzą tam różnorodne i ciekawe zajęcia za niewielką odpłatą. Może są też bezpłatne? Skupisz się na czym innym, nowym. Może jakoś wyjdziesz z marazmu i znajdziesz rozwiązanie kwestii finansowych. Poznasz nowych znajomych, może ktoś coś podpowie, zainspiruje...

dlaczego uważasz że to, wolontariat
dla mnie to coś zupełnie normalnego, wszystkie mamy i żony to, robią
co w tym takiego wyjątkowego
Zuza hallo Zuza - nie idź tą drogą ...
można jakoś pomóc ? jestem chętna

destrukcji
byłaś zwyczajnie Zuzanno żoną i matką, jak większość  kobiet, wykonywałaś swoje obowiązki wynikające z roli którą pełniłaś,
liczyłaś na spokojną jesień życia u boku swojego męża
ale nie wyszło
i ciągłe grzebanie się w tym rozczarowaniu nic tobie nie pomoże,
stało się - smutne, niesprawiedliwe, bo przecież to nie ty złamałaś zasady tylko on
a życie toczy się dalej, twoje życie Zuzanno - zrobisz z nim co chcesz, możesz wegetować w roli cierpiętnicy
Zuzka po co ?

In-ko
No cóż biologicznie wegetacja to proces wzrostu i rozwoju roślin :-))) Więc raczej nie wegetuję.
Rola cierpiętnicy mi bardzo "nie leży"ale wyboru nie ma... Mogę jeszcze ewentualnie wykreować się na Erynię i z rozwianym włosem dyszeć żądzą zemsty ( nie mam stosownego emploi, włos przerzedzony ;-)) albo siłaczki co wbrew wszystkiemu będzie udowadniać, że wszystkiemu podoła.
Drogą destrukcji podąża cała ludzkość, to bardzo uczęszczany szlak i prowadzący wszystkich do tego samego celu - w nicość.
Na pytanie "po co?" nie potrafię odpowiedzieć :-( Nie wiem , nie widzę sensu szarpaniny, wysiłku, rozczarowań, bólu i cierpienia czyli tego wszystkiego co na życie się składa.

Weronko
Żartowałam z tym szantażem.
Tak naprawdę to bardzo mi pochlebia, że mogę być dla Ciebie natchnieniem. I będę się starała aby nie zawieść Twoich nadziei.
Życzę Ci abyś znalazła radość - taką normalną kobiecą, zwykłą codzienną przyjemność, bez szukania w niej sensu... Ja też chciałabym ją odnaleźć. Wbrew wszelkim uwznioślającym teoriom, nie uważam aby szukanie sensu w cierpieniu było zajęciem celowym. Cierpienie po prostu odczuwamy i nie da się go w żaden sposób zracjonalizować.

O Boże jak ja ciebie rozumiem.Mam tak samo.Zazdroszczę ci tylko, że podjęta jest decyzja o rozwodzie.Masz najgorsze za sobą, a nie szarpanina i odwlekanie w nieskończoność zabawy " Będę tu czy będę tam, gdzie mi lepiej-tego nie wiem sam"pomyślności.

Czyli SĄD opowiedział się ZA TOBĄ?
Uważasz, że niesprawiedliwie zadziałał...?
I do tego powinien "działać na ładne oczy"? BEZ mocnych dowodów zasądzać...?!
Poza tym cały (?) dorobek życia w postaci mieszkania TEŻ Tobie przyznał?
To faktycznie BARDZO niesprawiedliwy TEN sąd.
LOGIKA POWALA.

I jak to się ma cała rzecz do zasiłku dla bezrobotnych?
Hmmm... Przy stażu mniejszym niż 5 lat (80% zasiłku dla bezrobotnych) zasiłek wynosi 533,30 zł. W przypadku stażu od 5 do 20 lat (100% zasiłku dla bezrobotnych) zasiłek ma wartość 666,60 zł. ALE NIE OTRZYMUJE się go DOŻYWOTNIO.
TAK się zastanawiam Zuzanno - JAKA kwota by cię usatysfakcjonowała... Cała jego pensja? Podwójna? Biorąc pod uwagę, że SAMA nigdy/niewiele czasu poświęciłaś na pracę zawodową... ?

A jako memento powiem tak - mąż nie wieczny. Czy przemknęło Ci kiedy przez głowę, KTO Cię będzie utrzymywał gdy on oczy zamknie? (CZYŻBY podatnicy - czyli wszyscy TU zebrani?)
Bo alimenty po śmierci alimenciarza wygasną...

Zuzanna dostala cale mieszkanie, na ktore nie zapracowala.
750zl miesiecznie za co???? Ludzie emerytury po kilkunastu latach maja mniej.
Co bedzie gdy maz przestanie placic? w razie choroby, w razie smierci???
Roznie sie na swiecie dzieje. Zostanie z niczym. Moze wtedy ksiezniczce oczy sie otworza i do pracy ruszy. Narazie widze tu tylko, egoizm, zapatrzenie w siebie, roszczeniowe podejscie do zycia.
Moze jak juz nie bedzie miala co jesc, prad jej odlacza, wode tez, to moze wtedy znajdzie sie rozwiazanie problemu.