rozwód po 30 latach - Netkobiety.pl

Zuzanno jak dobrze się dziś Ciebie czyta

Miałaś lepszy dzień a ja gorszy Tak mi się dziś jeszcze wydaje dlatego, że znów przekonałam się że mój wybór nie był kaprysem ani błędną oceną rzeczywistości. Ale z drugiej strony patrząc choć to smutne że się skończyło, to dobrze że już jest za mną.

Pozdrawiam ciepło,

Zuzanna, rozweselenie mile widziane.
Byłam ostatnio na takim kobiecym spotkaniu: Powershow. Prowadzone przez Olgę Kozierowską.
Dowiedziałam się o paru trikach. Kiedy pogrążamy się w negatywnych myślach: dajemy sobie np po łapie. Powstaje odruch, nieprzyjemny. A poza tym nieźle może nas rozbawić. Wyobraź sobie, że co chwila uderzasz się w rękę... Oczywiście możesz robić coś innego. Muszę spróbować:)
Mówiła też jak kupiła sobie bransoletki. Nosiła taką zwykłą łatwo ściągalną bransoletkę na ręce. Kiedy zaczynała narzekać ( chociaż w myślach) przekładała bransoletkę na drugą rękę. To uświadomiło jej jak często to robi. To samo można zastosować do krytykowania innych ( i siebie).
Mam nadzieję, że coś nie pokręciłam...
Kiedy widzi się kobietę, której się "udało" i ona mówi: sięgajcie po "złoto", to jakoś tak łatwiej uwierzyć i spróbować. Kto się nie boi, kto nie ma negatywnych myśli...?
Zachęcam do tego typu spotkań. Jest to takie trochę "pranie mózgu", ale chyba o to w tym wszystkim właśnie chodzi:)
Nie oszukiwanie się, ale trening.

Bet
Podoba mi się sposób z trzepaniem się w łapkę:-) W prawdzie obawiam się, że lewą rękę będę miała całą w siniakach;-) ale spróbuję.
To chyba ma jakiś sens...żeby nie narzekać niejako "z rozpędu" tylko świadomie i odpowiedzialnie :-)
Dziękuję

Ale się "natrzepałam". Wygląda na to, że w weekendy nie będę robić nic innego tylko uderzać się prawą ręką w lewą :-(
Ale poczta mailowa przyniosła mi dziś zabawną myśl :
"Spokój przychodzi z wiekiem..... Pod warunkiem, że dokładnie zamkną wieko..." ;-)

Zuzanna, a może byś coś wydziergała dla mojej córeczki:)

Może jakiś mięciutki pastelowy sweterek:)

Renesans
Dzięki.Do pracy zabiorę się gdy tylko Bet uściśli swoje zamówienie :-)
Tobie również życzę miłego...no już popołudnia.I całego następnego tygodnia:-)

a mnie wełna gryzie a czapka by mi się bardzo przydała

Bet
Jesteś kochana. Pomyślę o takiej opcji. Nie orientuję się czy u nas jest jakieś zainteresowanie takimi usługami. Ale spróbuję się dowiedzieć.  Szkoda że Cię nie stać;-)

Bardzo smutne
...ale JEDNAK poświęcone TYM, którzy już NIC w swoim życiu zmienić nie mogą.
My "póki życia..." coś tam jeszcze możemy... jeśli tylko znajdzie się chęć szczera?
Też nie mogę sobie pozwolić na odwiedzenie wszystkich grobów (ojciec pochowany na antypodach). Myślę, że nie ja jedna i nie Ty jedyna.
Choć do Ciebie Zuzanno nie przemawia to, iż inni mogą mieć to przysłowiowe "gorzej" - z uwagi na WYMOWĘ tego akurat święta, może zechcesz obejrzeć kogoś kto nie ustaje POMIMO?
https://www.youtube.com/watch?v=8wsrkIaaieg
TACY ludzie sprawiają, iż nie mając innego wyboru żyje się dalej... MIMO wszystko
I myślę, że będąc już w grobie nie będziemy się martwić lampkami...
Trzymaj się... jakoś

może ale NIE MUSI
tak jak ze wszystkim w życiu Zuzanno

możesz wyjść z domu i już nie wrócić, bo ...
możesz być w domu i z niego już nie wyjść,bo ...
możesz skupiać się na swoim nieszczęściu i wszystko tłumaczyć przeciwko...
a możesz wręcz odwrotnie szukać jasnych barw życia, pomimo...

Szklanka do połowy pełna czy szklanka do połowy pusta?
- CO NAJWAŻNIEJSZE w danym święcie TEŻ
Mam "na składzie" jeszcze parę takich osób, wybrałam księdza BO o religijnym święcie napomknęłaś.
POSTAWA księdza "skazanego" na rychłą śmierć mi jakoś do tego święta, skupiającego się na OSTATECZNYM i nieodwołalnym zerwaniu z DOCZESNOŚCIĄ pasuje... chciałam Ci dodać otuchy.
Rozumiem już nietaktowność tego posunięcia. Sorry więc

Renesans!
Dziękuję. W prawdzie nie wierzę, aby zmarli mogli w jakiś sposób wpływać na nasze losy, ale krzepiącą jest myśl, iż być może mimo mojej niewiary tak jest;-) Ja też wczorajszego i dzisiejszego dnia myślę o latach dzieciństwa, młodości i o tych, którzy odeszli. Takie słodko - gorzkie wspominki, które pewnie w tym czasie są udziałem wielu...

Anhedonio!
O ile się orientuję, to obrzędy ku czci zmarłych na przełomie października i listopada są starsze niż chrześcijaństwo. Kościół katolicki je tylko zaadaptował do swoich potrzeb.
"Świeczka" jest dla mnie wyrazem pamięci i jako taki chciałabym mieć na swojej mogile...Bo tylko tyle zostaje po człowieku - pamięć.
Słusznie i niesłusznie odniosłaś wrażenie " że nie tylko drodzy nieobecni" są przyczyną  mego bólu. Po prostu jeszcze niedawno miałam z kim dzielić się w ten dzień wspomnieniami, zabiegami przy grobach. Teraz jasno i dobitnie uświadomiłam sobie że jestem sama - to nie jest specjalnie miłe.
Przepraszać absolutnie nie musisz, każdy ma prawo do swego zdania czy odczucia, Ty masz takie, ja mam inne, ale to nie jest powód do przeprosin.

Anhedonio twoja stopka jest piękna myślą o której staram się pamiętać każdego dnia.
Może i Zuzanna z niej skorzysta ...

tak też sobie pomyślałam Zuzanno - nie skorzystasz, bo przecież zawsze pojawi się TWOJE ale ...
nie jestem gorliwą katoliczką powiem wręcz marną ale ... gdy śmierć była na wyciągniecie ręki a ja czułam się wobec niej bezbronna - modliłam się tak żarliwie, jak nigdy przedtem i może nawet potem
powtarzałam Panie ...
i tak właściwie nie wiem, kto miał być tym Panem - opatrzność, absolut, los, Bóg ?
ale dla mnie nie było to bezcelowe ...

In- ka
"...I była zgroza nagłych cisz!
I była próżnia w całym niebie!
A ty z tej próżni czemu drwisz,
kiedy ta próżnia nie drwi z Ciebie?"
i ..."

"Nic - tylko płacz i żal i mrok i niewiadomość i zatrata!
Takiż to świat! Niedobry świat! Czemuż innego nie ma świata"

może jest ale trzeba w niego uwierzyć

Cóż skoro się WIERZYŁO tylko w szlachetną naturę człowieka a ta zawiodła?...
to może SŁUSZNYM wnioskiem z tego płynącym, powinno być INNE spojrzenie NIŻ DOTĄD?
Czy jest inny świat - tego nie wiem. Ty wydajesz się wiedzieć... ja natomiast pozwalam sobie na wątpliwości.
O ironio - to Ty musisz stawić się na cmentarzu 1 listopada, mimo niewiary - a ja nie muszę... mnie wystarczy tam być dzień wcześniej bądź dzień później. Bom wbrew inwokacji do sił nadprzyrodzonych zaledwie czymś pomiędzy agnostyczką a deistką... (Ni pies ni wydra - coś na kształt świdra).
Czy dlatego czy wbrew temu: zawód spowodowany przez człowieka jako istoty dalece niedoskonałej nie powoduje iż sens świata dla mnie zanika.
Wierzę natomiast w to, iż człowiek nie jest jednym z wielu śmieci w kosmosie, któremu tylko przypadkiem skapnął ROZUM, świadomość i zdolność wnioskowania tudzież rozumowania. BO to by UNIEMOŻLIWIAŁO obdarzanie go taka wiarą jaką Ty obdarzałaś - IŻ JEST godnym, by mu przypisywać opisane przez Ciebie cechy: "miłość,wierność, lojalność i uczciwość".

I o to mi chodziło gdym ową śmiałą myśl umieszczała w stopce.
Przecież to nawoływanie AUTORA o w/w CNOTY.
Nie o podarunek z nieba
(w postaci np. owego szlachetnego przedstawiciela gatunku) a o WŁASNE udoskonalenie, zrównoważenie i wciąż rozszerzające się horyzonty...

Na każdego działa co innego. NIC nie działa na osoby, które generalnie NEGUJĄ WSZYSTKO jak leci.
Nawet gdy okazało się, iż ich PRZEKONANIA były chybione. NIKT nie zmusi... dlatego terapie czasem kończą się fiaskiem.
Ale każdy WYBIERA sobie sam... JAK będzie żył. Na tym polega ta przeklęta wolność
Cieszy, iż znające twój problem osoby WIDZĄ jednak jakieś zmiany powodzenia. I sił.

Jakbym miała siebie określić to przyziemna osoba. Nie potrafię oszukać siebie. Ale lubię mieć wiarę, że mam w życiu odrobinę szczęścia, że mi się układa. Owszem ktoś może powiedzieć, jak to... A ja uważam, że w tym wszystkim są też dobre strony i widocznie tak jest dla mnie najlepiej. Mam chwile zwątpienia, " czarne myśli". Njagorsze to chyba stracić wiarę w to, że będzie ok.
Miłość, wierność, uczciwość, lojalność - chyba w nie jakoś dalej wierzę. Cieszę się, że było mi dane przeżyć miłość, że mam dzieci.
Bo nawet gdybym już do końca swoich dni miała nie doświadczyć uczucia miłości między mną a kimś płci przeciwnej to i tak w sumie jestem spełniona.
Doświadczyłam też zdrady, słabości drugego człowieka. To uczy mnie brać jak nawięcej z tego co dane nam przyjemnego po drodze.  Wszystko w życiu spotyka nas na jakiś czas. Jesteśmy tu na chwilę.

No popatrz... Tobie WYDAJE się, że SUGERUJĘ jedno, a tymczasem mi się WYDAJE iż coś całkiem przeciwnego
No bo skoro: a) na KAŻDEGO działa co innego (w końcu KAŻDYM nie jesteś pomimo własnej dawki narcyzmu)
                  b) wybierasz co Tobie pasuje (analogicznie jak cała reszta mniej udręczonych, bo któżby mógł być bardziej ) i c) "znające twój problem osoby WIDZĄ jednak jakieś zmiany" - ZATEM cośtam na Ciebie działa... bo inaczej, jak sugeruje psycholog, jakby nie było fachowiec - wylądowałabyś tam, gdzie Cię jednak nie ma
W Twojej sytuacji RACZEJ nie ma czym się zachłystywać, więc nie dziwota, że tego nie robisz.
Analizuj dalej. Możesz zauważysz, że jeszcze jakiś odcinek życia, zanim zejdziesz do grobu, będziesz zmuszona przetrwać. I TERAZ, czy Ci się to podoba czy nie, jego JAKOŚĆ zależy tylko i wyłącznie od Ciebie
"Jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz"...
Życzę dalszego - obiektywnego - analizowania. I nieustająco SIŁ

Może Ci się spodoba taka osoba. Nie ksiądz
http://www.netkobiety.pl/t77544.html
... jako "ciekawostka"? i na dowód, że i INNI miewają "pod górkę" Tyle, że TEN, kto nie usiłuje - niczego nie zmienia

dlaczego Zuza ?
czy byłaś aż tak ubezwłasnowolnioną kobietą, że wszystko zależało od byłego już męża?
ja rozumiem- żałoba, depresja
ale moje życie - bez mojego życia ?
odszedł on - nie ma nic ...

to jest straszne w czym tkwisz, bardzo Ci współczuję, takie - "nie zależy ode mnie" faktycznie zabija

Zuzanno,
Czytam od początku Twoją historię, ale nie wypowiadałam się dotychczas, bo nie potrafię Tobie pomóc. Podobnie jak inne wypowiadające się w Twoim wątku osoby uważam, że tylko Ty sama możesz sobie pomóc. Jak? Zmienić nastawienie.
Była tutaj mowa o myśli Poniedzielskiego, którą w swojej stopce umieściła In_ka.
Wiesz jak ja widzę różnicę pomiędzy optymizmem a pesymizmem?
W nastawieniu, w sposobie postrzegania świata, ale także w wynikającym z niego sposobie zachowania.
Bo w pesymizmie - w odróżnieniu do optymizmu - jest bierność. Pesymista nie działa, nie stara się rozwiązywać problemów i szukać rozwiązań, bo w nie nie wierzy. Pesymista jest pasywny.
Chciałabym Ciebie skłonić do zmiany nastawienia, do poszukiwania rozwiązań, do OPTYMIZMU. i nie dlatego, że optymizm czyni cuda, ale dlatego, że pozwala na skuteczne działanie.
Zuzanno, żebyś mnie źle nie zrozumiała, ja nie proponuję Tobie drogi psychologicznego wypierania i udawania, że nic złego się nie stało. Chodzi o to, żeby dramatyczne przeżycia nie zawładnęły całą Twoją przestrzenią mentalną. Jestem przekonana, że masz powody i możliwośći przynajmniej do zadowolenia, jeśli nie do szczęścia. Jednak jestęś tak skoncentrowana na swoich smutkach, że tego nie dostrzegasz. Ja uważam, że nasze życie może się odmienić w każdej chwili. Wierzę w intencje i ich materializację. Nie wiem, co mogłoby Ciebie uszczęśliwić, ale np. gdy pojawią się na świecie Twoje wnuki, to Twoje dzieci będą chciały abyś zamieszkała z nimi i pomagała w ich wychowaniu. Przecież byłaś i jesteś świetną matką i z pewnością będziesz doskonałą babcią. To tylko moja propozycja scenariusza dla Ciebie, który może dałby Tobie trochę radości. Ale de facto chciałabym Ciebie skłonić to tego, abyś zaczęła marzyć i działać, aby te marzenia realizować.

Właśnie.
Co dalej obwarzanku?
Będziesz marzyć i iść za marzeniami twardo i ostrożnie stapając po ziemi?
Czy staniesz i w inercji będziesz poszukiwać poczucia bezpieczeństwa?

Nie mam wyboru .Bez optymizmu  czy moze z okrojonym  optymizmem ,musze zyc .Dlatego ,ze chce zyc ,Zycie  cieszy mnie .Okruchy zycia raczej .Ale tez rozumiem ,ze kogos nie cieszy to co mnie .Ja wogole jestem zlepkiem pesymistki z otymistką .Albo inaczej .Nauczylam sie jak Scarlet O hara  mowic ,jutro o tym pomysle .A jutro przynosi nowe rozwiazania ,albo i nie .Zawsze jednak jest inne jutro .I wtedy sie zastanawiam ,nad jutrem .To na teraz  moj sposob na zycie .Nie polecam .Mnie pozwala przezywac skrajne sytuacje .Tak sobie radze .I jeszcze jak dopadna mnie zle mysli jak mantra powtarzanie ,zielone slonie z kokardkami :)pozwalaja uwolnic sie od zlych mysli .Takie wyparcie (z jakies ksiazki to wzielam ).albo bardziej wulgarnie ale tego nie napisze .Mnie pomaga ,ale wam nie musi .

Po latach opanowalam drobinki szczescia .Jeszcze jestem zdrowa ( obok mnie skaka rak .kosi najblizszych ).
Opiekuje sie teraz  moja  matka (tata zmarl ,tez sie nim opiekowalam).
Czasem sil brak i zrozumienia .Mojego dla niej . I jej dla mnie .Nigdy nie byla dla mnie przyjaciolka ,raczej wrogiem (ciezko to zrozumiec w relacjach matka corka ).Staram sie .
Wiem nie zmienie jej ,nie naucze milosci .Moge zmienic siebie ,nauczyc sie akceptacji .Pomalu ,bardzo pomalu ucze sie .Czasem jeszcze wybuchne zalem ,za przeszloscia .Czesciej pozwalam na jej projekcje naszych relacji .

Ale to off topik .Sorry

Ismeno
Tak, ja też czytałam, że z każdego kryzysu można wyjść, tak samo jak czytałam, że każdy może zostać milionerem, oraz setki innych komunałów. Tyle tylko, że nie każdy wychodzi, nie każdy zostaje...
Masz rację, nie można być z kimś, kto wyrządził krzywdę. Tylko, że to implikuje kolejne problemy, bo zakłóca Twoje relacje również z innymi :-( Zaczynasz podświadomie obawiać się, że po raz kolejny zostaniesz zdradzona, oszukana, wykorzystana...i wycofujesz się z życia, zamykasz w sobie.
Ismeno jestem "pod opieką" psychologa, tyle, że pani nie za bardzo wie "co ze mną zrobić"... No bo ja nie mam "wydumanych" problemów  które można wyperswadować. Sama przyznaje, że tkwię po uszy w sytuacji bez wyjścia. Nie cierpię "na poczucie winy wobec "już nie męża", nie wpadłam w kompleksy z powodu porzucenia, nie ma we mnie agresji z która mogłaby walczyć...
Czasem myślę, że musi być jej ciężko z tym poczuciem, że tak jak ja, nie może nic zrobić...

Droga Zuzanno58,
Na początek praktyczna strona - nie pamiętam już, czy pisałaś czy nie, ale może masz mieszkanie? Może masz nieruchomość w dużym mieście i mogłabyś ją sprzedać i kupić uroczą kawalerkę w uroczym małym i tanim miasteczku? Czy Twoje dzieci nie mogą Cię wspierać choćby niewielkimi kwotami? Czy też żyją w nędzy, że nie mogą "odpalić" mamie po 200PLN? Może warto o tym otwarcie powiedzieć?

Jeśli chodzi o komunały, którymi nas karmią to rozumiem chyba w pełni. Też jestem z tych gorzej tresowalnych, nie wierzę w psychotechniki, afirmacje itp. Najbardziej śmieszą mnie pseudopsychologiczne poradniki o "drogach do szczęścia". W zasadzie to zadziwia mnie, że ktoś to czyta! Jednocześnie zazdroszczę, gdy ktoś wie za czym podążać: za bóstwami czy autorytetami filozofii życia.

Zupełnie nie wiem, czemu jesteśmy z tych, które wymierzają tak chętnie karę sobie. Mam pewną teorię, która może jest bzdurna. Otóż jesteśmy tego rodzaju wrażliwcami, że tworzymy bardzo silne i niezwykle intymne związki z ludźmi. Oczywiście najsilniejszy związek tworzymy z partnerem życiowym. Oddajemy siebie, "poświęcamy się", ofiarowujemy, same dla siebie jesteśmy na ostatnim miejscu, altruizm to nasze ja:). Uwielbiamy to, jesteśmy wyjątkowe i UWAGA co do zasady faceci rzadko zostawiają takie babki!!! Cierpimy bardziej, niż osoby teoretycznie po podobnych przejściach, ponieważ nikniemy razem ze związkiem. MY znikamy. Zatem zmagamy się z inną materią, niż zdrowe osoby w podobnej do naszej sytuacji. Zmierzam do tego, że nasza sytuacja nie jest do końca może podobna, tylko tak z zewnątrz wygląda... Taka teoryjka w chwilach wolnych powstała

Pozdrawiam ciepło.

Obwarzanku!
Zdaje się, że "mamy podobnie", to znaczy pozbyłyśmy się iluzji, że coś można zmienić, że coś od nas zależy....My niestety wiemy, że  już nie będziemy "życia pałaszować"tylko je żmudnie przeżuwać :-(
Masz mamę, która się opiekujesz, wobec której masz obowiązki ( wiem, że nie zawsze przyjemne, nieraz wymuszone na sobie samej) Możesz więc z tego czerpać jakąś satysfakcję, że jesteś potrzebna, że potrafisz powściągnąć odruchy niechęci, żalu. Zdaję sobie sprawę, że to nie może być źródłem radości, ale przynajmniej daje poczucie, że jest się "w porządku"wobec siebie samej.
Mam znajomą, samotną osobę ( pod osiemdziesiątkę) której czasem pomagam, robię zakupy, czasem zaniosę kawałek upieczonego ciasta, wymienię książki w bibliotece. Ona też ma córkę w Anglii i dwie wnuczki, które w zasadzie zna z fotografii i z którymi wymienia tylko uwagi typu " hello" - one nie znają polskiego - ona angielskiego. Kiedy patrzę na nią, widzę swoją starość - i zbiera mi się na płacz.
Masz rację, że dzieci, wnuki nie mogą wypełnić kobiecie życia. One muszą iść swoją drogą a babcia - no cóż tak jak żona - fajnie jak jest użyteczna, ale gdy przestanie być potrzebna, bez pardonu zostanie odsunięta na "tylnią" pozycję...

Dzięki wielkie za radę! Na pewno skorzystam!

Konfiturko
Jest wiele racji w tym co piszesz. Z wrażliwością jest jak ze skórą - jedni mają grubszą, drudzy cieńszą i w związku z tym inaczej odbierają bodźce, dlatego trudno porównywać czyje cierpienia są lżejsze. W tych sprawach trudno o obiektywizm.
Na razie jestem właścicielką połowy mieszkania - mam spłacić połowę "już nie męża"...złożyłam apelację, czekam na jej termin. Z tego co się orientuję, to jeśli sąd apelacyjny utrzyma w mocy decyzję nie będzie mnie stać na nic.
Jeśli nawet przyzna całe mieszkanie mnie, to kawalerka w małym miasteczku....prawdę powiedziawszy nie pociąga mnie :-) Tutaj mam przyjaciół, na razie "pracę" i choćby teoretycznie jakieś możliwości... Tam nie będę miała nic :-( poza czterema kątami. Mam psychiczną klaustrofobię na miejscowości, gdzie wszyscy o wszystkich wszystko wiedzą, gdzie mielą się plotki - bo czymś żyć trzeba, gdzie do rangi "wydarzenia" urasta ślub lub pogrzeb kogoś z miejscowej "elyty". Wiem, że w mojej sytuacji nie powinnam wybrzydzać, ale ciężko w moim wieku "wrastać" w nowe środowisko. Jakoś nie widzę się w tym, że w kaloszkach będę brnęła do przystanku PKSu aby dojechać do lekarza.
Dzieci doskonale zdają sobie sprawę z mojej sytuacji i pomagają ( także finansowo) - gdyby nie to, już komornik stukałby do moich drzwi. Dlatego też chciałabym utrzymać mieszkanie w moim mieście, aby po mojej śmierci miały możliwość łatwiejszej go sprzedaży.