rozwód po 30 latach - Netkobiety.pl

No widzisz taka jest różnica między nami. Bo ja to nad czym się tu zastanawiasz opisałam WPROST, bodaj że nawet w tym wątku i nie wiem czy nie odnosząc się do twojej wypowiedzi. Zadałam sobie trud. Ty widać się nie pofatygowałaś jak w życiu?
A robię na tym forum to samo co Ty.
Wymieniam opinie.
Moje zdanie jest takie a nie inne na bazie własnych doświadczeń - myślę, że kobieta podejmująca ryzyko posiadania wielodzietnej rodziny oprócz zdolności logistycznych, powinna również wykazywać się większym pomyślunkiem a nie być od rozumowania zwolniona. Jak ktoś się upiera robić sobie krzywdę to jego sprawa - lecz ja nie muszę, ze źle rozumianej poprawności politycznej, tematu "zmilczeć".

I są na to przepisy.
Tylko, że alimenty nie będą zasądzane TAK by zrujnować alimenciarza  A TYLKO TO by było w stanie usatysfakcjonować zranione osoby. Chcesz dużo - UDOWODNIJ, że go stać. Skoro ma być taki bardzo bogaty, to sposoby na to by TO pokazać w sądzie są dość proste... REALIZM by się przydał bardziej niż próżne tupanie nóżkami. I o to chodzi, by młode pokolenie nie musiało żyjąc w ułudzie PONIEWCZASIE nimi tupać... By umiało SIĘ zabezpieczyć... powtarzam OD POCZĄTKU.

Nie musi dochodzić. Ale dochodziło, dochodzi i dochodzić będzie BO człek niedoskonałą istotą jest. I zmienną. Dziś lubi jedno, jutro podoba mu się co innego... Byłoby MNIEJ rozczarowań gdyby nie stawiało się NIEREALISTYCZNYCH oczekiwań...?
Od zdrajcy/oszusta oczekiwać HONOROWEGO zachowania?! Baaaardzo logiczne.
Analogicznie oczekiwania "karania" przez sąd rozwodowy jakby rozwód był przestępstwem... Toć to ani sąd moralny ani boży. Tylko urząd. I działający wyłącznie w ramach prawa. Stawiasz roszczenie - T0 DAJ sądowi narzędzie - DOWODY - to pozwoli mu zadziałać. I nawet nie będzie się od czego odwoływać. Przecież to sfeminizowany zawód - naprawdę myślicie, że siedzące w ławach sędziowskich kobiety wydają wyroki na tzw. "ładne oczy"? Czemu więc ZAWSZE pytają czy były zawierane jakieś umowy między małżonkami... I jaka przeważnie pada odpowiedź? NIECH TO się skończy... a będzie lżej.

PS> I gdzie ja napisałam, że uważam postawę ZDRAJCÓW za prawidłową?
Chodzi o to by MYŚLEĆ z wyprzedzeniem i przewidywać konsekwencje... a NIE TYLKO różowe i naiwne mieć wizje. I O TO chodzi w tej całej wymianie zdań.
Tudzież uwzględnić, że NIKT przyszłości nie zna. A niektórzy JEDNAK przewidują jej nadejście..
Do cholery 30 lat temu chyba było wiadomo, że istnieje coś takiego jak emerytura i tzw. "stare lata"?
Ale skończmy już tę dyskusję. Bo się przerodziła w gadanie typu: "ja o zupie, Wy o ..."
Sorry za wtręt i powodzenia na nowej, samodzielnej drodze życia.

Wszystko pięknie. Anhedonia mądrze pisze, ale czy to nie z własnych trudnych doświadczeń wynikają te przemyślenia?
Doświadczamy pewnych rzeczy,, na niektóre jesteśmy przygotowani, na inne niekoniecznie.
Jeśli nam się coś nie udało,  w wyniku błędów,  złych decyzji, to ważne żeby młodsze pokolenie uczyć,  aby było mądrzejsze.

Anhedonia i mam prośbę abyś nie była złośliwa i zaczęła od oceny siebie.
" ... nie pofatygowałaś się:) jak w życiu"

Dokładnie tak. Stało się, mąż odszedł, mało tego, wyprowadził po cichu pieniądze ze WSPÓLNEGO konta, płaci groszowe alimenty itd. "Gdybanie", co by było gdyby, już tu nic nie zmieni.

A zachowanie "już niemęża" Zuzanny jest niewątpliwie niehonorowe. 

I chociaż sama stoję na stanowisku, że kobieta (nawet mężatka) powinna pracować (i to napisałam w moich wcześniejszych komentarzach), to nawet ewentualna praca Zuzanny nie uchroniłaby Jej i Jej dzieci przed nieuczciwością Jej męża. Pieniądze Zuzanny zapewne szłyby na utrzymanie domu, pan mąż odkładałby swoje, żeby potem z "czystym" sumieniem wyciągnąć je z konta, de facto okradając w ten sposób rodzinę.

uśmiałam się naprawdę dobre
a jakie ma być honorowe ? ZDRADZACZA I OSZUSTA ...

przecież gdyby facet był honorowy to nie wyciąłby Zuzce takiego numeru, kilka lat zdradzania, dziecko na boku ...

In_ka - ale ja tu nie widzę nic do śmiechu. Sytuacja jak wiele innych.

Przez "niehonorowe" zachowanie rozumiem całokształt zachowania tego pana.

Rozwody się zdarzają i raczej rzadko odbywają się w atmosferze obopólnej zgody i w kulturalnej atmosferze. Właśnie zdrada jest częstą przyczyną rozwodów. Więc mąż Zuzanny nie jest jakimś wyjątkiem. Chodziło mi raczej oto, że pan "niemąż" mógł chociaż na na koniec "nie dobijać" Zuzanny i zostawić Jej przynajmniej połowę oszczędności na koncie lub chociaż mieszkanie.
MÓGŁ, ale tego nie zrobił.
Ludzie w bardzo różny sposób kończą małżeństwa i załatwiają sprawy majątkowe, nawet PO ZDRADZIE.

jedna z dziewczyn na forum ma super stopkę, są to słowa pani Anny Dymnej, to dla ciebie Zuza ode mnie
''Trzeba mieć wrażliwość księżniczki i wytrzymałość ku**y. Tego się trzymam.''

Dziękuję Ci bardzo - TEŻ znam te metodę
... skoro masz się dzięki temu lepiej poczuć - możesz mi współczuć i się zastanawiać... tylko PO CO?
Mnie "nic nie boli". "WALCZĘ" bo nauczono tego kobiety w mojej rodzinie - ZAWSZE być NIEZALEŻNĄ materialnie I SAMOWYSTARCZALNĄ by bez względu na warunki MÓC oprzeć się na samej sobie i wychować dzieci... czy to wojna (gdzie męskie przodki właśnie najczęściej kończyły swoją "przygodę" z rodziną), głód czy inne przeszkody (cholerny uchylający się alimenciarz ).

Bet widzę, że przestałaś reagować jak nożyczki, co mnie ciut dziwiło. Wszak Tobie posiadanie dzieci nie przeszkodziło w posiadaniu klientów, firmy i pracy. Nie oddałaś bezwolnie swoich losów w cudze ręce a jedynie dałaś się "oszwabić". A to całkiem inna "bajka".
I Twój ostatni post bardzo do mnie trafia i mi się podoba:

Ps.
Co do prawa to przyznam, że nie widzę JAK poza uznaniem zdrady za czyn karalny, pociągający za sobą roszczenia odszkodowawcze, można by je zaostrzyć...
Wciąż jednak upierałbym się przy "otwieraniu oczu" młodym i naiwnym dziewczynom, by w związku nie zawierzały WSZYSTKIEGO małżonkowi, w imię bezgranicznej miłości.

Z innej "beczki" ciekawostka w kwestii kobiet: bodaj vice premier Piechociński rzucił pomysł by za każde urodzone i wychowane dziecko matka miała dodatek do emerytury. Jak Wam się podoba taki pomysł?
No to się "wyprztykałam" w temacie i cześć pracy rodacy.
Jeśli nam nie pisane wzajemne zrozumienie, to trudno. Nie my pierwsze ni jedyne. A pro pos owej hipotetycznej partii

Nie jest (JUŻ!) łatwo mnie urazić...
Podziw zbędny się cieszę, że "się udało" nie najgorzej
Wychowanie (WZORCE) z dzieciństwa to tylko CZEŚĆ naszego jestestwa, posag który można "zastosować" lub "odrzucić".
Nastawienie na postawę "dawcy" czy "biorcy" też "leży " jakby OBOK tematu; naprawdę uważasz, że biorca weźmie na swe barki wychowanie garstki potomstwa?...
Cała RESZTA tegoż jestestwa leży już w naszych rękach.
INNA sprawa czy chcemy to unieść czy wolimy oddać te możliwości komuś innemu.
Kiedy ja odkryłam, że "zmarnowałam" część swego życia, bo czuję jakiś niedosyt i dyskomfort, żyjąc wedle cudzej woli (bo początki naszej "dorosłej kariery są zaskakująco podobne ) postanowiłam COŚ z tym zrobić. Na początku nie wiedziałam CO (oooooo... nie ma tak łatwo ) Można powiedzieć, że podjęłam "trud dorosłości" w mniej wygodnych aspektach również.

"Własny marketing" musisz ZUZANNO mieć intuicyjny skoro w dobie bezrobocia, za pierwszą niemal próbą udało się dostać pracę... TO nie takie HOP-SIUP dzisiaj więc DOSKONAL ten potencjał, bo powyższą "RESZTĘ", choćby i nieświadomie, JUŻ wzięłaś we własne ręce. Gratuluję i trzymam kciuki za powodzenie ...Na pohybel draniom a sobie na pożytek

Ps. znalazłam mistrzowski opis w krótkich "abcugach" opisujący to czego ja za boga nie potrafię już od paru stron... wydaje mi się, że PASUJE jak ulał... to jednak niektóre "młode" oczy w głowie mają... Może i nam się od nich uczyć ?
http://www.netkobiety.pl/post.php?tid=76185&qid=2189979

Anhedonia, jeśli uważasz, że dałam się "oszwabić" to podaj konkrety. Uzasadnij swój osąd.
Nie wiem czemu to ma służyć, oprócz chyba wydrwienia drugiego człowieka.

Jestem jak najbardziej za niezależnością kobiet. Ale cóż to właściwie obecnie oznacza. Kiedyś liczyło się wykształcenie. Było pewnym gwarantem. A obecnie? Nieliczne zawody gwarantują pracę. Nie ma w życiu rzeczy pewnych. 
Anhedonia czy myślisz, że tylko w twojej rodzinie kobiety musiały być silne, radzić sobie w życiu? W moje rodzinie kobiety potrafiły wychować po kilkanaścioro dzieci chyba dzięki temu, że podstawową wartością była rodzina. Jeden drugiemu pomagał. Nie zabezpieczał się prawnie, ale kierował pewnymi wartościami i otrzymywał bezinteresowną pomoc w razie potrzeby. Sieroty wychowywała cała rodzina.  Chciałabym, żeby moje dzieci wiedziały, że największa siła jest w rodzinie i nie są sami.

Nie jestem za uznaniem zdrady za czyn karalny.
Niezmiennie jestem za ochroną rodziny. Z pewnością będę reagować jak nożyce kiedy uważam, że dzieje się niegodziwość.
Jest bardzo łatwo wypiąć się na rodzinę. Dotyczy to zarówno kobiet jak i mężczyzn. Kiedy kobieta odchodzi do innego, mężczyzna często zostaje z alimentami na dzieci, ale w zasadzie je traci.
Nasze prawo nie jest chyba złe. Ale jakby nie doganiało rzeczywistości.

Samo uświadamianie kobiet wydaje mi się bierne. Jedynie się dostosowujemy.

Zuzanna, wierzę, że kobieta zaradna poradzi sobie w każdej sytuacji. I ty do takich należysz. Przez 30 lat przecież też jakoś sobie radziłaś:)

Pięknie Zuzanno, czuję że ochłonęłaś już trochę, jednak poczucie krzywdy pozostaje.
I nic tu po nim, jedynie jako motor do walki o swoje posłużyć może. Walka, a negocjacje jak do tego podejść.

Gdzie tu partnerstwo, nie piszę o umowie na dozgonną miłość ale zwykły uczciwy układ. Jak wymierzyć wartość wkładu własnego?
Co ważniejsze i bardziej wartościowe praca czy majątek trwały.

Wiecie co tak sobie myślę o dochodach rodziny, do podatku ok, dzielimy na pół, do rodzinnego, do kredytu sumujemy i na pół.
A emerytura za ten czas dlaczego nie na pół ?

Dlaczego nie mamy równych szans i nie chodzi mi o pojedyncze przypadki, i nie piszcie, że się nad sobą użalam.

Mam edukować córkę, że ma się nie brać za dzieci tylko karierę robić, a jeśli już to facet na tacierzyński ma iść, obiadki gotować i pranie robić a ona praca na dwa etaty, koniecznie szkolenia, wyjazdy służbowe, kosmetyczka i salony mody a potem mu podziękować jak już "zużyty" będzie po 20-30 latach?

Naprawdę jest tak że córka postąpi tak jak będzie chciała.
Wyniesie pewne wzorce z domu i pewien strach, a może pewność siebie, że jej się to nie przydarzy? Tego nie wiem.
Tak jak na początku swojego małżeństwa byłam przekonana że wybrałam właściwego człowieka i że on świadomie wybrał wlaśnie mnie i że oboje chcemy tego samego, że mamy już pierwsze doświadczenia i że nie chcemy aby było jak u "innych".

Nie da się wszystkiego przewidzieć jak również wszystkich konsekwencji wynikających z codziennych wyborów. można decydować o samym sobie, ale o "wspólnym" już nie tak łatwo przy odmiennych poglądach.
Jak zachować zdrowy rozsądek w przypadku dzieci? Jak ich nie ranić? Jak nie dawać złego przykładu?Jak to wytłumaczyć?

Tu nie ma jedynie dobrych rozwiązań, tu zawsze jest coś czego nie da się przywrócić.

Czy ja twierdzę inaczej?
Czy nie "próbowałam się zabezpieczyć"? Zawsze walczyłam o pracę dla siebie, choćby pół etatu.
A zawsze było coś pod górkę, bo kobieta to "musi" a facet to "może". A o podtrzymywaniu ogniska domowego słyszałyście czyja to rola?
Ile takich ról przypisuje się kobiecie? Czy my jesteśmy robotami? Praca, dom, dzieci i jeszcze jakieś hobby tylko, żeby ciężko zarobionych pieniążków męża nie ruszać bo kobiety to mają "zachcianki".

Zawsze chciałam być samodzielna i samowystarczalna, ale jak się nie ma dobrze sytuowanych rodziców, spadku i niani pod ręką to to proste nie jest. Nie na próżno się nas nazywa MATKI POLKI.
Jak się ma średnia emerytura pana do emerytury pani?

ZONA,MATKA I KOCHANKA- a on jakie pełni funkcje? Najczęściej ogranicza ją do roli portfela i jak jest hojny to należy go po stopach całować.

Dobrze piszesz inka dlatego ja dokonałam wyboru innego jak mój były.

Zostałam matką i kobietą. Zoną dłużej być nie mogłam ze względu na inny punkt widzenia.
Za te wszystkie lata zapłacę sobie sama i za te pobożne życzenia niestety też.

Brałam, na mnie działało dobrze z tym że odpowiednik o innej nazwie.

Uwaga mała trzeba przetrwać jakieś 2 tygodnie kiedy organizm się dostosowuje do poziomu "zadowolenia".

Z pozwem nie załamuj się nic nie jest przesądzone, on się będzie bronić ale czy mu się uda? zbieraj rachunki i wszelkie koszty zapisuj żeby jasno i sprawnie przedłożyć w sądzie.

oj Zuza ciężko tobie ...
nie wiem czy coś ugrasz w sądzie, bo rzeczywiście nie masz za bardzo argumentów

co Tobie poradzić, jakie słowa mogą otworzyć ciebie na świat?
ja już nie mam pomysłu ...
przytulam

no i proszę "gotowiec" - wykorzystaj to Zuza ...

Weronko44, Anhedonio,In_ko, Elfinko
Dziękuję za życzliwe rady,trzymanie kciuków, mentalne wsparcie -wszystkiego tego potrzebuję. Codziennie rano pierwszą moją myślą jest "rozwiedziona" i odechciewa mi się wszystkiego. Już "nie mąż" i obca sędzina zdecydowali, że "tak jest lepiej" - mojego zdania nikt nie słuchał. Nikt nie przejął się moim argumentem, że skoro przez siedem lat "już nie mąż" prowadził podwójne życie,to może i nadal...a ja w ten sposób miałabym świadczenia...
Jeśli chodzi o rachunki to wszystkie przedstawiłam w sądzie pierwszej instancji - absolutnego minimum wyszło 1800 złotych.Dostałam 500....bo "już nie mąż" zadbał o niewykazywanie dochodów.
Teraz dołączyłam jeszcze umowę o pracę  w 1/2 wymiaru( czas określony - trzy miesiące) z wynagrodzeniem 800złotych brutto. Czyli w sumie dysponuję olśniewającą kwotą 1150 zeta. Stałe rachunki ( jak dotąd) wynoszą 750 zeta. Na leki, jedzenie,środki czystości, odzież, przyjemności (?) zostaje mi 300....oszczędzam na czym się da, ale leki są drogie :-( szukam tańszych aptek, zamienników. Czasem, jak mogą, dzieci podsyłają mi parę funtów, a przyjaciółki wspomagają kosmetykami delikatnie mówiąc, że kupiły sobie, ale im "nie służą".... Nie wiem jak długo tak pociągnę, na szczęście na jakiś czas jestem zaopatrzona w garderobę, bo nawet kupno rajstop stało się problemem :-(
Nie jestem pewna, czy sąd apelacyjny rozpatrzy moją sprawę pozytywnie. Mego "już nie męża" ( takiego biednego) reprezentuje renomowana kancelaria adwokacka, mnie świeżo upieczony adwokat. Nie napisałam Wam, że "już nie mąż" w swojej odpowiedzi na moje pismo, domaga się również ode mnie zwrotu poniesionych przez niego kosztów usług owej kancelarii...bo on to chciał rozwieść się z "klasą", a ja wredna i złośliwa mu to utrudniam...
Popadłam w kompletną apatię. Już nie płaczę, bo nawet płacz wymaga jakiegoś wysiłku, jakiegoś emocjonalnego zaangażowania. Czuję się, jakby mnie nie było, pozostała tylko cielesna skorupka w której nie ma już nic

WŁAŚNIE DLATEGO - na pohybel draniowi - POKAŻ mu, że RESZTY ŻYCIA Ci nie zmarnuje. BO NIE pozwolisz na to! To co napisałaś nam niewątpliwie i w odwołaniu do wyższej instancji ZAWARŁAŚ>  Sąd czytać umie... a na renomowanych kancelariach ZNA SIĘ lepiej od Ciebie
Nie popadaj w marazm. "Wstań z kolan, pociągnij podkolanówki, popraw kucyki" (jak mówi zaprzyjaźniona dusza) i ŻYJ!!!
Jeszcze Nic nie jest przesądzone... argumenty MASZ logiczne. On się broni bo i cóż innego mu zostało... RÓB TO SAMO!
Ponoć właśnie rozpoczęłaś/czynasz NOWĄ pracę, NOWY rozdział w życiu, poznajesz NOWYCH ludzi a STARZY Cię wspierają! To piękne i budujące! Nie?
Wytrzymaj jeszcze trochę. A potem que sera sera... "się potoczy"

Zuzanno dasz radę, nie masz innego wyjścia, i nie przekreślaj umiejętności młodego adwokata, pewnie włoży całe swe serce w jedną z pierwszych swych rozpraw, ma zapał i z pewnością tak jak Ty marzy o wygranej sprawie.

Co do nowego życia cóż, może okaże się bardziej interesujące od życia w cieniu ex małżonka. Tego Ci życzę Zuza i sobie również, nie kasy ale dobrze i ciekawie przeżytego życia. Czasem takie trudne zmiany wychodzą nam na dobre i oby tak właśnie się stało.

Jesteśmy z Tobą

Weronka 44, Bet
Chyba Wasze dobre myśli i przytulenia dotarły, bo zrobiło mi się cieplej... Dziękuję.
Anhedonio - widzę, że masz podobne podejście jak moje przyjaciółki, które ciągle mi powtarzają, że muszę żyć długo, aby długo płacił ;-)
In-ka, dzieci jak mogą tak pomagają - nie stać ich na więcej, bo same "na dorobku". Nawet przylatują tylko raz w roku bo bilety lotnicze drogie.
Renesans - znasz chińskie przekleństwo "obyś żył w ciekawych czasach";-)....może skostniałam, ale  chyba wolę nudną stabilizację :-( Nie ma jednej uniwersalnej wersji szczęścia...każdy ma jakąś swoją wizję. Moją była wspólna z mężem starość, wreszcie czas dla nas, nie wykradany rodzinnym obowiązkom, wspólne rozmowy i wzajemna troska.... Jak na razie nie widzę żadnej alternatywnej :-( Chciałabym oczywiście za jakiś czas móc z czystym sumieniem powiedzieć  "dobrze się stało, wyszło mi to na dobre" ale obawiam się, że chyba nie dane mi będzie żyć na tyle długo aby dostrzec pozytywne aspekty zdrady, oszustwa, kłamstwa...

In_ka, jasne, że "załamanie" jako zabieg terapeutyczny nie jest skuteczne;-)ale taka jego natura, że przychodzi nie proszone i działa podstępnie. A potem to już indywidualna sprawa -jednych zegnie, drugich złamie, jeszcze innych wyrwie "z korzeniami" lub zmiecie.... Ty jesteś z tych "przygiętych", więc się podnosisz i bravo, bravissimo!!!
Wiem że proces podnoszenia się jest długi i mozolny, zależny od wielu czynników tak zwanych wewnętrznych i zewnętrznych. Napiszesz mi, że trzeba "chcieć" tylko jak wzbudzić w sobie tę chęć?

bardzo prosto - pomyśleć...przekalkulować
co mi bardziej się opłaca?
starać się tą chęć w sobie budzić a tym samym lepiej  żyć
czy tkwić w destrukcji a tym samym bardziej się męczyć

przerobiłam w życiu straty, rozczarowania, nie miałam łatwo ... co się podnosiłam dostawałam od losu znowu w łeb
i może dlatego że jestem "recydywą" wiem, że jedyną drogą jest chęć - chęć do zmiany chęć do życia pomimo
i nie szukam słów, wierszy, piosenek, które w sobie niosą żal i destrukcję tylko odwrotnie - dają siłę
np. moja ukochana zespołu Myslovitz ...

Czujesz, że nie zmienisz nic
Spróbuj wziąć z tego coś
To przecież twoje życie jest
Popełniaj błędy i naprawiaj je
Gdy dotkniesz dna odbijaj się
Wykorzystaj czas, drugiego już nie będziesz miał

Nie poddaj się, bierz życie jakim jest
I pomyśl, że na drugie nie masz szans

Odetchnij więc, zastanów się, znajdź jego sens
Bierz życie takim jakie jest
I ciągle szarp i zmieniaj je, przed siebie idź
Bierz życie takim jakie jest
I zmieniaj je i ciągle walcz, przed siebie idź

Kathy 08
To prawda, wiodłam spokojne i szczęśliwe życie, dlatego też teraz nie za bardzo chce mi się żyć nowym, samotnym, pełnym wyrzeczeń życiem - cóż w tym dziwnego, że nie potrafię wykrzesać z siebie motywacji do tego życia? Nie czeka mnie nic fajnego :-( Samotne weekendy, samotne święta, świadomość, że w zasadzie nic nie mogę, że muszę liczyć się z tym, iż w razie najgłupszej choroby ( a spodziewać się mogę raczej tych poważniejszych -lekarz rodzinna  uprzedziła mnie, że stres i depresja już czynią nieodwracalne spustoszenie w organizmie) nie mogę liczyć nawet na to, że ktoś poda mi szklankę herbaty... O czym mam marzyć, na co czekać? Swoje obowiązki już wypełniłam...

Zuzanna nie grzesz .
Czy to były wszystkie obowiązki nie wiesz. Nie wiesz i ja też nie wiem co komu pisane.
Nie obijalas się i te zasługi masz już zaliczone. Zobacz ile emocji wywołała Twoja historia.
Ile nas czyta pisze i wytęza umysł aby znaleźć jak najlepsze rozwiazanie.
Ta historia nie wydarzyła się bez powodu. My przez ten fakt poznalysmy Ciebie a Ty poznalaś nas.
Twój przykład służy ludziom. Pobudza mnie do myślenia. Dziękuję, i choć smutno mi czytać Cię nieszczęśliwą dziękuję że jesteś.

Zuzanno - czy kochasz jeszcze męża? Bo niedobrze byłoby gdybyś kochała. Od tego musisz się uwolnić.

Ja, podobnie jak Ty, nie wierzę i nie umiem tresować siebie. Dlatego wszelkie psychotechniki typu afirmacja są nie dla nas. Potrzebujemy harmonii pomiędzy chcieć i móc, pomiędzy czuję, myślę mówię i robię.

Trzymam nadal kciuki. Wierzę, że dasz radę.

Konfiturko
Czy go jeszcze kocham? Kocham, ale zdaję sobie sprawę, że kocham "tamtego", teraz to inny człowiek, który budzi we mnie grozę i zdziwienie i niedowierzenie, że można aż tak się zmienić, albo przez tyle lat ukrywać swoją prawdziwą naturę.
Kiedyś był fajnym, uczciwym facetem i takiego go pokochałam. I mimo wszystko ta miłość ciągle jest we mnie, zrosła się ze mną przez te wszystkie lata, stała się mną... I nie potrafię przeprowadzić autoamptacji :-(, nie umiem zastąpić "my" słowem "ja". Wiem, że byłoby mi łatwiej przez to przejść, gdybym wyhodowała w sobie złość, nienawiść bądź obojetność....ale nie daje się :-(

In_ ka
To nie tak, że nie chcę. Ja nie potrafię z niego wyjść :-( To jest jak bagno - z każdym gwałtowniejszym ruchem, zapadam się głębiej.

Jest taki pęd do szczęścia. Jesteś ze sobą szczera Zuzanna. Nie zawsze w życiu jesteśmy szczęśliwi.
Jedni medytują inni się pomodlą. Chyba i jedno i drugie pomaga. Przynosi spokój, akceptację. Ale tęż nadzieję i siły do zmierzenia się z życiem. Mam trudną sytuację. Od ponad 3 lat jakoś daję sobie radę. Nie brałam i nie biorę żadnych leków, przestałam chorować. Bronię się jak potrafię. Zmuszam się do pracy, do spotkań z koleżankami, do aktywności, do porządków, do zajmowania się dziećmi. Wysiłek fizyczny pomaga mi zredukować stres. Kiedy dopadają mnie myśli, zaczynam się modlić. Odrywam myśli. Ufam, że to co mnie w życiu spotyka jest dla mnie dobre, jeśli będę uważna i będę się starała dobrze żyć.
Potykam się, upadam. Trudno jest mi sobie samej wybaczyć słabości i w ogóle to mam problem z wybaczeniem sobie wielu rzeczy.
Zuzanna, nie wiem jak można Ci pomóc. Może zastanów się jak ty możesz sobie pomóc. Życie nas łamie. Są ludzie którzy zmagają się z o wiele moim zdaniem większymi problemami niż ty. A jednak potrafią wykrzesać z siebie spokój, uśmiech, pogodę ducha. Mimo wielkiego cierpienia.
Dasz radę Zuzanna...

Kathy 08, Beth, Anhedonio
Biorę leki - te nowe od niedawna więc jeszcze za wcześnie wyrokować czy działają lepiej niż stare. Korzystam z Waszych rad - złożyłam apelację, wystawiłam mieszkanie na sprzedaż ( jak na razie zero odzewu - pewnie też "za wcześnie" ), chodzę do pracy. Rozmawiam z dziećmi na skypie dwa razy  w tygodniu- no ok, muszę się im meldować "że żyję" - chyba czują, że nie najlepiej się miewam, mimo moich wysiłków, aby ukryć przed nimi mój stan. Pomóc nie mogą, nie rzucą tam pracy aby tu zasilić szeregi bezrobotnych.
Staram się ignorować fałszywie życzliwe uwagi sąsiadek typu "dawno nie widziałam pani męża" kwitując je krótkim "ja też"
Na ławice czarnych myśli nic nie poradzę :-( Są jak żarłoczne piranie, które rozszarpują mi mózg. Nawet jeśli zaordynowane mi leki zaczną działać to nie będzie to żadne leczenie, tylko "znieczulenie"
Chodzę na terapię, która poza zabiciem czasu nic mi nie daje. Odnoszę wrażenie, że może być skuteczna tylko przy wydumanych problemach, doraźnych kłopotach bądź gigantycznych kompleksach. Nic z tego mnie nie dotyczy.
Chciałabym Wam napisać, że jestem spokojna, zaradna, daję radę. Uspokoić Wasze sumienia, że "zrobiłyście dobrą robotę",  ...ale to nie będzie prawdą :-)
Piszecie, że inni mają gorzej.To ma być pocieszenie? Jeśli o to chodzi, mogę Was uspokoić, ja też będę miała gorzej, a potem jeszcze gorzej...ale jakoś mnie to nie cieszy.
Piszecie, że nie chcę dostrzec jasnych stron życia. Wybaczcie ale to tak, jakbyście wymagały od niesłyszącego, aby zachwycał się muzyką Vangelisa...na podstawie Waszych o niej opowiadań.
Jesteście na mnie "złe", że nie wykazuję optymizmu. Wydaje mi się, że gdybym go wykazywała, miałybyście ( słuszny) powód do niepokoju, bo oznaczałoby to, że zerwałam kontakt z rzeczywistością.
Oczywiście mogła bym zagłębić się w iluzji, tylko do czego mnie to doprowadzi?
Dziewczyny podziwiam, że ciągnięcie swoje ciężary pod górę, po kamieniach i tytłając się w błocie. Jeszcze bardziej zdumiewa mnie to, że potraficie z tego czerpać radość. Staram się zrozumieć jak to możliwe i wychodzi mi, że musicie mieć do tego bardzo silną motywację w postaci dzieci, rodzin, bliskich, którym jesteście potrzebne, którzy bez Was sobie nie poradzą. Ja , nie mam nikogo takiego, wręcz przeciwnie odnoszę wrażenie, że moje odejście z tego świata wszyscy przyjęli by z ulgą. Przestałabym być kamieniem u szyi moich dzieci,obciążeniem finansowym dla " już niemęża",  obowiązkiem dla przyjaciół i dołującą, niewdzięczną osobniczką dla Was.

Zuzanno, po pierwsze nie wymagam od Ciebie, żebyś się dostosowywała do naszych "pobożnych życzeń" i była "wdzięczna", moje sumienie to przeżyje .
Opisałaś swoją historię na tym forum, my komentujemy, Ty nie masz OBOWIĄZKU robić tego, co piszemy. To Twoje życie. Zdaję sobie sprawę, że moje (nasze) rady mogą być może pomóc, ale nie załatwią problemu. Najlepsza byłaby pomoc w realu, a na to, ze zrozumiałych względów, nie mamy możliwości.
Tak jak pisałam wielokrotnie, od dziecka wbijano mi w głowę, że kobieta ma być silna. No i jestem, chyba....Pewnie to kwestia wychowania. Jestem obecnie w żałobie po śmierci bliskiej osoby, jestem samotna, nigdy nie byłam mężatką, w pracy mówi się o zwolnieniach ......Ale mimo to, nie uważam, że tytłam się w błocie.... Takie po prostu jest życie. Wybacz, ale zasadnicza różnica między Tobą a mną jest taka, że ty spadłaś w wyżyn szczęścia i jesteś nieszczęśliwa, ja się na te wyżyny nigdy nie wspięłam, ponieważ życie skutecznie dało mi w d... dużo wcześniej, więc zdążyłam się przyzwyczaić do bycia nieszczęśliwa od czasu do czasu. A pomiędzy okresami braku szczęścia, są okresy szczęścia. I tak się żyje. Czy mam motywację? Od pewnego czasu tak. Ale przez dobre kilkanaście lat nie. Nawet z tego względu, że nie jestem typem kobiety podającej komuś przysłowiową szklankę herbaty (o której pisałaś).
Poza tym dlaczego sądzisz, że jesteś kamieniem u szyi swoich dzieci? Czy Wiesz co one czują? Nie jesteś w ich skórze. Może kochają Cię tak bardzo, ze Twoje odejście by ich załamało na długi czas? Śmierć rodzica to duża trauma. A jeżeli jesteś pewna, że jesteś kamieniem u szyi dzieci, to jeszcze raz wybacz, ale źle ich wychowaliście.
Nie mów mi tylko, że nie ma jasnych stron życia, bo posłużę się przykładem podobnym do tego, jaki Ty przytoczyłaś. Mianowicie, czy to , że niewidomy nie widzi światła oznacza, że światła nie ma?
Po prostu stan, w którym obecnie jesteś, nie pozwala Ci zobaczyć tego światła.

A z tym byciem obciążeniem finansowym dla "niemęża" to taki żart chyba?!