rozwód po 30 latach - Netkobiety.pl

Zuza
ja w stolicy to 150 zl na 120 m2 sprzątania i to stawka rynkowa. moja zbajoma w lodzi sorzata 80 m2 za 100 zl wiec nie wiem skad te stawki?

Elfinko!
Dziś jeszcze pójdę do ZUS dowiedzieć się. Z tego co przeczytałam to chyba mogę przy alimentach opłacać z nich sama ubezpieczenie (9% sumy alimentów, czyli w moim przypadku byłoby to 45 złotych) ale wolę się upewnić.
Byłoby to "coś" bo nie ukrywam, że spędza mi to dodatkowo i tak nie przychodzący sen z powiek.
Jeśli ma się ubezpieczenie, trochę łatwiej o pracę - tę na czarno.
Dziękuję Ci za podpowiedź. Widzisz, próbuję się ogarnąć, powiedzieć sobie - trudno skończyło się, minęło, będzie lepiej, szukaj pozytywów -ale prawdę powiedziawszy nie wychodzi. Przypominam sobie starą ramotkę - powieść "dla panienek" "Pollyannę" gdzie bohaterka grała w "zadowolenie" - ale gra - jak to gra jest iluzją.
Wysłuchałam audycji pani E Wojdyłło a pułapkach tak zwanej "autoafirmacji". Stwierdziła, że aby zadziałała, trzeba mieć wewnętrzne przekonanie o tym co się sobie mówi. Osoba z kompleksami ( a do takiej po rozwodzie awansowałam) nie może sobie powiedzieć jesteś wspaniała, dasz radę, będzie Ci dobrze...bo to nie prawda i oszukuje siebie samą na dodatek wiedząc o tym

Zuza, to nie walcz ...
chcesz od nas potwierdzenia swojej tezy, bo ja nie rozumiem

przecież tylko Ty sama możesz sobie pomoc, wyrwać się z tej apatii
piszesz, że minął Rok czasu to bardzo dużo, czy liczyłaś, że nie będzie rozwodu?

Droga Zuzanno. Odnoszę wrażenie, że robisz wszystko aby.....nic nie zrobić. We wszystkim widzisz problem, wszędzie schody, nic się nie da. Musisz zmienić swoje podejście . Trochę optymizmu i więcej dynamiki w działaniu. Nie leżysz przykuta do łózka i nie umierasz na raka . Zbierz się trochę w sobie. Umrzeć jeszcze zdążysz - bez obaw. Ustal sobie plan działania i krok po kroczku realizuj. Znajdź pracę. Na alimentach nie pojedziesz za daleko. I nie mów, że sie nie da, że wiek, że brak doświadczenia. Jak ktoś bardzo chce to znajdzie. Zresztą chyba nie masz wyjścia. Powinno Cię to mobilizować a nie zniechęcać. Powodzenia

My się nie rozumiemy!
Oczywiście, że nie chcę żyć, ani tym bardziej TAK żyć. Jasne, że nie jestem zainteresowana praca sprzątaczki. Jak najbardziej mam prawo do ubiegania się o zasiłek. Mogę także zbierać puszki i butelki po śmietnikach, przenieść się do suteryny - możliwości jest wiele....w teorii
Mieszkanie sprzedać teoretycznie mogę - praktycznie sytuacja wygląda tak, że duże są tanie, małe drogie. Te tańsze są do remontu co w praktyce oznacza wymianę wszystkiego od okien i drzwi począwszy...na urządzeniach sanitarnych skończywszy.
Widziałyście proponowane kursy?  To są kursy dla osób po podstawówce i nie dają żadnych kwalifikacji - umiejętność worda i exela mam opanowaną, 100 godzin angielskiego, niemieckiego też od dawna za sobą. Potrafię napisać cv.,
Potrafię piec, gotować, robić na drutach, szydełku wszelkie decupage, sutasze i filcowania mam "w małym palcu"
Nic innego nie proponują...
Zanim zaczniecie Kochane potępiać, oburzać się, wyrzucać że tylko labiedzę, spróbujcie zrozumieć.
Po pierwsze zdradzana, oszukiwana,nie młoda," z dobrym" do tej pory życiem mam się przestawić na byle jaką wegetację. Tylko dlatego, że mój beztroski małżonek zafundował sobie dziecko. Czy Wy w takiej sytuacji z entuzjazmem rzuciłybyście się w wir życia? Czy raczej w wir rzeki?
Jestem sama - najgłupsza choroba, która mnie unieruchomi na jakiś czas - będzie olbrzymim problem.
Oczywiście mam przyjaciółki, koleżanki, znajome - z reguły w takiej samej sytuacji jak ja byłam dotąd - żony przy mężach.
Sprzedać coś komuś - Znacie chętnych na książki? Bo w zasadzie tylko to mi zostało? Próbowałam w antykwariacie - udźwigałam się i dostałam 20 złotych. Bilet "do miasta i z powrotem" kosztował 9 zeta...
Biżuteria ( obrączka, parę pierścionków)  pójdą na opłacenie apelacji.
Nie wymyślam, po prostu życie mnie już nie cieszy, nie postrzegam go jako "wartości samej w sobie". Nie spodziewam się od niego niczego dobrego więc chyba nie powinno dziwić że nie mam na nie ochoty.

I co w związku z tym? Pstrykniesz palcami i przestaniesz (żyć)?
Powiedz szczerze JAKI jest cel TEGO wątku...? Startujesz w kategorii NAJBARDZIEJ nieszczęśliwej? Bo NAWET Twoje życie nie stanęło w miejscu - czy Ci się to podoba, czy nie ONO trwa. Będziesz tak narzekać przez następne 5, 10, 15 lat i NIC więcej od życia nie chcesz?
Bo wiesz- przeszłości NIE DA RADY zmienić - a przyszłość... w Twoich rękach.
My, tu na forum, przy najlepszych chęciach Ci jej nie udoskonalimy. TO możesz tylko Ty.
Powodzenia

Zuzanna dzięki za pomysły! Ja myślę o tym rozwiązaniu z krótką przerwą, od dawna. Teraz myślę intensywanie. Prawdę mówiąc wyziębienia nawet "próbowałam" ale to boli. Zimno boli. mieszne, wytrzymałam niecałą godzinę prawie nago przy -18 i nie dostałam nawet zapalenia płuc

No więc tak moja teoria jest następująca - jeśli mówisz komuś, że chcesz się zabić to się raczej tak naprawdę nie chcesz zabić. Chcesz uciec, chcesz zniknąć, chcesz żeby ktoś Cię uratował. Niestety instynkty są tak silne, że musiałabyś prawdopodobnie stracić przytomność, żeby sprawę doprowadzić do końca.

Kiedyś też chodziłam na terapię i usłyszałam "sama się musi Pani uratować". Ale chrzanienie. Hehe. Dziś mam zjazd.

PS. Jeśli masz dzieci to nie rób tego - one będą musiały z tym żyć.

ja też tak uważam...
Zuza czy tylko tak straszysz nas czy jeszcze innych też?

Wszystkie macie rację. NIE CHCĘ!
Nie chcę tego "nowego" wspaniałego życia, które podobno przede mną.
Nie ja jedna - niedawno pewna kobieta z tytułem profesorskim  bawiąca z wizytą u siostry  między drugim daniem a kawą wyskoczyła oknem..... Czy przypuszczacie, że dlatego iż obiad jej nie smakował? Wyskoczył jej pryszcz na nosie? Była poukładana, mądra, miała pracę i studentów, którzy ją lubili. Miała dorobek naukowy - to wszystko jednak nie było jej w stanie zrekompensować nieudanego życia osobistego.
Elfinko! będę mogła ubezpieczyć się w ZUS jak wyrok się uprawomocni, a jeśli złożę apelację po jej wyniku.
MoniaCo - oczywiście mogłabym robić gdybym miała na surowce - inwestowanie w ciemno w materiały jest w mojej sytuacji mocno ryzykowne. Robię różne drobiazgi na prezenty dla znajomych, ale zarobkowo? To bardzo czasochłonne i raczej mało opłacalne w dobie kiedy w szmateksie można kupić szalik za złotówkę. Owszem na studiach dorabiałam sobie w ten sposób, ale to były czasy, kiedy nic oryginalnego w sklepach nie było.  Pieczenie, gotowanie...nie wiem jak u Ciebie, ale w mojej miejscowości zamożniejsi robią tego rodzaju imprezy w lokalach a ci mniej zamożni "własnymi siłami"
End - Aluzja - nikogo nie obarczam, ani nie straszę. Spojrzeć Waszymi oczami? - Już się boję! Zobaczę starą, marudną babę w pretensjach do całego świata, z"zasady" wszystko negującą, zawracającą porządnym ludziom głowę, epatującą nieszczęściem - a cóż to za nieszczęście - zdrada, oszustwo, kłamstwo, oczekującą, że wszyscy za nią coś zrobią. Tak przecież mnie postrzegacie.... Nawet ja sama aż tak źle o sobie nie myślę;-)
Widzisz wniosła bym poprawkę do Twojego "my wiemy, że po odejściu faceta życia się nie kończy". Otóż Wasze się nie kończy i bardzo dobrze, cieszę się z tego. Ale moje się skończyło, czuję się "umarnięta". Tak chętnie zrobiłabym krok w tył. Krok w przyszłość? Opowiem Ci coś...mam znajomą zachorowała na raka, amputacja piersi - mąż zwiał - nie mógł patrzeć na cierpienie - wrażliwiec cholera. Dzieci nie mieli. Powiedziała mi niedawno, że gdyby wiedziała, że tak będzie wyglądało jej przyszłe życie, nie zdecydowałaby się na te wszystkie cierpienia, które przeszła.
Dzieci nie obarczaj - nie zdają sobie sprawy z mego stanu - one też są w szoku i nie chcę ich martwić.
Facelia - na razie nie mogę rozważać wyjazdu - muszę złożyć apelację, sprzedać mieszkanie, załatwić sobie to ubezpieczenie, to wszystko wymaga mojej obecności na miejscu.
wszystkim Wam obiecałam, że spróbuję pożyć i spróbuję - do zimy na pewno, a jeśli macie choć trochę racji to może i dłużej.
Marmolada - Tobie nie odpisuję, bo masz niewłaściwe podejście. To co dobre jest dla mnie, jest absolutnie niedopuszczalne dla Ciebie. Zobaczysz, że życie uśmiechnie się do Ciebie, jestem tego pewna.
Pozdrawiam Was wszystkie serdecznie i życzę samych radosnych niespodzianek od losu

Jaja powiadasz - nie wódź mnie na pokuszenie.... Znasz z autopsji? Ciekawe? Też oszukiwałeś, okradałeś, zdradzałeś żonę? No to fakt, masz jaja....

tak się Zuza nam przedstawiasz ...
i trochę przykro, że nie zauważasz naszej chęci pomocy i naszego wsparcia  wobec ciebie ale to już drobiazg prawda ?

zuzzana
ja widzę, że masz poukłądane w głowie, masz dużą świadomośc siebie i swoich potrzeb, jesteś inteligentna,. zorganizowana
widzę, że jesteś w dołku, bo boisz się tego, co przed tobą
słusznie zdiagnozowałam, że chciałąbyś cofnąć czas
sądzę nawet, że gdybyś mogła to zrobić - to pewnie teraz, gdybyś dowiedziała się o zdradzie męża-milczałabyś i udawała, że nie wiesz.. bo tak było bezpiecznie prawda?

Zuzzanna- mnie mąż zdradził. rozwaliło mi to świat
jestem z nim. to było trudne i dla mnie i dla niego

przeszłam przez piekło pogrzebania starego życia z nim i nauczenia się nowych relacji - facet po przejściach i kobieta skrzywdzona

dzisiaj wiem jedno - i ty też to poczujesz, już niedługo - żestan, w którym teraz jesteś to najgorsze cholerstwo, jakie cię spotkało. i kiedy ten stan minie - będziesz już wiedzieć - ile zniosłaś, na co cię stać i na co już nigdy się nie zgodzisz

i ty się z tego stanu ockniesz - bo za dużo masz w sobie, żeby to rozmienić na okno, albo prochy
mam przytjaciółkę cięzko chorą na raka - pamiętam, jak modliłam się, żeby jej choroba przeszła na mnie, bo ona może być szczęsliwa a moje życie miałoby chociaż taki sens - że bym je komuś oddałam
pamiętam, jak marzyłam, by nie budzić się kolejnego ranka z myślą.. zdradził.. nie ma już tego świata, tego życia
znasz to prawda?
znasz ten moment, kiedy otwierasz oczy a pierwsza myśl w twojej głowie to..... zdradził, opdszedł, rozwiodłam się, bezsens..

znasz to i czujesz

i mogę ci tylko powiedzieć jedno - ale do tego musisz dojść sama
dojdziesz do momentu, kiedy zrozumiesz, że jego zdrada, oszustwo, kłamstwo, NIE STANOWI o tobie
nie ma tak naprawdę wpływu na ciebie - bo tylko ty masz wpływ, co z tym zrobisz i co z tymi uczuciami zrobisz...

dojdziesz do momentu, w którym zrozumiesz, że masz znacznie więcej od niego, jego suczy, ich dziecka - masz uczciwość, prawdę, lojalność, wiesz, co to znaczy kochać. Zrozumiesz, ile jestes warta
i zrozumiesz, że takie życie i taką zuzkę trzeba chronić - i to twoje zadanie...

poczujesz to

a jesli ta zima będzie ciężka, trudna, to masz nas...
pisz, marudź, kwękaj, strasz nawet... ale daj sobie czas..

Kobiety (i mężczyzno) komentujące ten wątek, czy Wy nie widzicie, że Zuzanna mentalnie tkwi w XIX wieku? Doradzamy kobiecie, która od 30 lat nie żyła własnym życiem tylko życiem męża. Kobiecie po studiach, która przez 30 lat nie pracowała zawodowo, bo nie miała takiej potrzeby, nie widziała takiej potrzeby, miała inne priorytety, cokolwiek....

Moja Mama, która była 20 lat starsza (!!!!) od Zuzanny zawsze mi powtarzała, że kobieta powinna mieć własne pieniądze, własną emeryturę, żeby nie liczyć tylko na pieniądze męża - i pracowała ponad 30 lat wykonując różne prace.

Dla Zuzanny jej mąż był całym jej życiem. Mąż odszedł =  życie się skończyło. Sama przecież pisała, że mąż nie pozwolił jej iść do pracy, że mąż załatwiał wszystkie sprawy urzędowe, a ona była żoną przy mężu. Śmiem twierdzić, że wspólni  znajomi byli głównie znajomymi męża z pracy. Jej koleżanki - to też żony przy mężach. Zuzanna, wraz z odejściem męża, straciła swoją pozycję Pani Radcowe/Pani Doktorowej/Pani Dyrektorowej (wybierzcie co chcecie), a my jej doradzamy pracę sprzątaczki. Przecież to śmieszne.

Wydaje mi się, że gdyby mąż Zuzanny, po odkryciu jego zdrady, nie wystąpił o rozwód, to Zuzanna przymknęłaby oko na wszystko i dalej byliby małżeństwem. 

Zuzannno, kiedy przeczytałam Twoje rojenia o samobójstwie mam pytania:
- po pierwsze czy Twój lekarz wie, jakie fantazje snujesz?
- po drugie czy Twoje dzieci wiedzą w jakiej fatalnej kondycji psychicznej jesteś? Zakładam, że są to już dorośli odpowiedzialni ludzi , a nie nastolatki, i w tej sytuacji mają obowiązek znać prawdę i mają obowiązek zając się Tobą, bo wygląda, że dotychczasowe leczenie i terapia nie przyniosły wiele pożytku.

Napiszę wprost: NIKT ZDROWY NIE FANTAZJUJE O SAMOBÓJSTWIE.

Rok po odkryciu zdrady, a Ty dalej nie możesz się pozbierać. Potrzebujesz wsparcia i pomocy i profesjonalnego leczenia.

Życie jest piękne, pomimo wszystko, ale Ty, która żyłaś nie swoim życiem, niestety tego nie umiesz dostrzec.

Ludzie w małżeństwie mają prawo tak podzielić obowiązki jak uważają. Jest wiele kobiet przy mężu. I często mężczyźni tego chcą. Tak też chyba było w tym przypadku. A pieniądze w małżeństwie są wspólne. Jestem w podobnym wieku jak Zuzanna - i gdy ja wychodziłam za mąż - sprawa małżeńskiej wspólnoty finansowej była powszechna i oczywista. Tu zawiódł mąż, oszukał, zdradził, zostawił, złamał zasady, które sam przecież ustalił. Zuzannna jest rozżalona, trudno jej znaleźć się w nowej sytuacji, nie chce zejść na sam dół drabiny społecznej. Ale jest mądra i ambitna, więc wierzę, że nie zejdzie. Ale zdrada zaufania boli. I ja ją rozumiem. Jestem w podobnym wieku, przeżyłam oszustwo męża. Też codziennie budziłam się z palpitacjami serca, z myślą, że zostałam oszukana. Tarczyca szalała. Wskaźniki spadły 10-krotnie poniżej normy. Też chciałam oszczędzać dorosłe dzieci, bo mają swoje problemy.
Ale wierzę, że Zuza się podniesie. W końcu czas leczy rany.
Zuzanno - przeczytałam wątek. Jestem z Tobą. Wierzę, że jesteś silna. Pamiętaj "Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło".

no właśnie ... czy kobiety też tego chcą ?
zgadzają się na takie rozwiązania, bo ...
przykład Zuzanny pokazuje, że warto mysleć a co będzie jeśli ...
dla Zuzanny zbyt późno na takie myślenie ale czytają forum kobiety w rożnych momentach swojego życia

"Ludzie w małżeństwie mają prawo tak podzielić obowiązki jak uważają. Jest wiele kobiet przy mężu. I często mężczyźni tego chcą. Tak też chyba było w tym przypadku".

No, właśnie, często mężczyźni tego CHCĄ, a kobiety nie mają swego zdania i robią to, czego chce mężczyzna, tak? A w rezultacie mężczyźni często, na co wskazuje historia Zuzanny i, jak rozumiem, Twoja też, nie wywiązują się ze SWOICH zobowiązań wobec żony. Zuzanna napisała przecież, że jej mąż wyprowadził wszystkie ich WSPÓLNE oszczędności z konta, w sądzie wykazał zaniżone dochody itd. żeby nie płacić wyższych alimentów i zrobił to w majestacie prawa, a ona nic nie mogła poradzić.
Więc skoro prawo nie stoi po stronie Zuzanny i innych żon przy mężach, to zdrowy rozsądek dyktowałby zadbanie o swoje własne interesy (np. właśnie poprzez podjęcie jakiejś pracy) jeszcze wtedy, kiedy małżeństwo trwało w dobrym zdrowiu i zgodzie. Ale wątek niepracujących żon był już tu na forum poruszany osobno.

Wiem, bo ktoś kto przeszedł kiedyś depreseję i silne myśli samobójcze/autodestrukcyjne, to, o ile nie jest sadystą, nie powie osobie w takim stanie "weź się w garść". To co przeżywa Zuzanna58 w mojej ocenie jest dla Ciebie abstrakcyjne. Nie chciałam Cię urazić w żaden sposób. Tak to odbieram.

Nie jesteś w stanie mnie urazić. Miałem do czynienia nie tylko z depresją. Miałem do czynienia nie z gadaniem o samobójstwie ale niejako partycypowałem w takich wydarzeniach w dosyć "osobliwej" sytuacji. Dlatego nie wzrusza mnie takie pierniczenie. Nie wzrusza mnie również historia Zuzanny. Walenie na forum o zabiciu się uważam za prowokacyjne i dziecinne. Jasne, byli tacy co pisali, nikt im nie pomógł i skończyli ze sobą. Cóż, bywa i tak. Tylko, że nie od tego jest forum.
Wracając do pani Zuzanny. Z tego co czytam chce coś zrobić. Nie widzę w tym żadnych chęci umierania, tylko zwykłe użalanie się. Skoro ma taką świadomość, proszę uprzejmie niech zmieni lekarza, poszuka pracy, sciśnie męża za jaja. A nie w kółko, nie da się, nie mam kasy, nie mam pracy, okradł mnie, oszukał blablabla. To siedź i rycz, nic nie rób, skocz z Pałacu Kultury i tyle. Głupie gadania. Kobieta świadoma swojej sytuacji a nie chora psychicznie wymagająca hospitalizacji.
Ma depresję? Lekarz sie kłania. Nie pomaga? Szukać następnego. Do skutku. Znam ludzi, którzy lata przeleżeli w wyrku zwalając wszystko na depresje i marnując swoje życie. Skoro nie da się pomóc, nie da się nic zrobić, nie ma wyjścia, nie ma opcji, nie ma nic.......to faktycznie siąść i płakać.

Weź tylko pod uwagę to, że jest rozwódka od 5 dni. Po 30 latach małżeństwa. Trzeba czasu by po takiej traumie dojść do równowagi emocjonalnej i zobaczyć światełko w tunelu. Co prawda od jakiegoś czasu wiedziała, że pewnie tak to się skończy. Ale ten jej mąż, mimo że ma nowe życie i nowe dziecko, to jednak powinien jej pomóc rozpocząć to nowe a nie okradać ze wszystkiego. W końcu on nie chciał, by pracowała zawodowo. Ludzie po kilku miesiącach bezrobocia wpadają w apatię i trudno im wstać z łóżka, by szukać pracy. Tak twierdzi niejedna młoda osoba.
Mimo to wierzę, że Zuza się podniesie. Jest silna, ale nie oczekujmy od niej na razie pełnego otwarcia na świat. Czas, czas

Oczywiście, że mąż powinien Zuzannie pomóc, ale nie pomaga. Dobrze zatem, że Zuzanna zdecydowała się na złożenie apelacji. Niech mąż płaci Jej przynajmniej jakieś sensowne alimenty. Może uda Jej się wywalczyć też lepsze warunki podziału majątku. I za to trzymam kciuki.

Ciekawy wniosek... bo mam wrażenie, że większość wypowiadających się JEDNAK wie o czym mowa, bo została HANIEBNIE potraktowana przez osoby, która SAME (i dobrowolnie) zobowiązały się do wzajemnego wsparcia, ZAUFANIA i co tam jeszcze wiąże się z byciem w związku. PRZECIWNIE to "ludzie po przejściach"
NIEMNIEJ w danej sytuacji są TYLKO dwie drogi: albo coś robić albo siedzieć i czekać na śmierć
No bo jaka jest ewentualność trzecia?
Dobrze mówią przedmówcy - stan psychiczny NIE pozwala na podjęcie niezbędnych kroków ku samodzielności na TEN MOMENT(trudno: NA TO rady nie ma, trzeba temu wyzwaniu stanąć twarzą w twarz) - TRZEBA sięgnąć po pomoc lekarską...
Myślę, że wszyscy współczują, inaczej omijaliby wątek szerokim kołem...

zuzanna jest jeszcze
nie widziałam cię od miesiąca...
widać mozna zyc bez powietrza

czyli - to wcale mnie było powietrze...
co nie??

Niech Cię nie niepokoją
Cierpienia Twe i błędy
Wszędzie są drogi proste
Lecz i manowce są wszędy

O to chodzi jedynie
By na przód wciąż iść śmiało
Bo zawsze się dochodzi
gdzie indziej , niż się chciało

Zostanie kamień z napisem
Tu leży taki a taki
Każdy z nas jest Odysem
Co wraca do swej Itaki.

Ja wiem, poezja poezją, ale Zuzanno, nie MYŚL o sobie jako o starej kobiecie!!!

Zuza czy chociaż troszeczkę wiary zaczepiło w tobie forum? czy trochę pomaga? to pisz kochana pisz ...
próbujesz, to już bardzo dużo i pisz koniecznie o rezultatach, tego próbuję

hurrraaaaa!

Konfiturko, Elfinko. Cieszę się, że się cieszycie :-) Jeśli chodzi o zwolnienie z kosztów, to uwzględniam to w apelacji, ale najpierw zapłacić muszę.
Dodatkowo ucieszyłam się, że nie muszę osobiście stawiać się w sądzie. Za każdym razem wizyta w tym ,szacownym skądinąd, budynku kosztowała mnie wiele zdrowia i nerwów.

ZDAJE się, że NIE MUSISZ.
Rafał R. Kasprzycki
aplikant radcowski napisał:
"Niedawno złożyłem apelację od niekorzystnego dla mnie wyroku. Sprawa toczy się w postępowaniu cywilnym. Czy ze względu na trudną sytuację majątkową mogę wnosić o zwolnienie mnie przez sąd z kosztów apelacji?

Obecnie kwestie opłat od apelacji oraz ewentualnego zwolnienia od tej opłaty określa ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. W sprawach cywilnych, jeżeli ktoś złożył apelację i nie opłacił jej z góry, sąd wezwie go do uiszczenia opłaty za apelację w wysokości ustalanej zazwyczaj od wartości przedmiotu zaskarżenia.

W wezwaniu zostanie podany termin (siedem dni) wniesienia opłaty pod rygorem zwrotu apelacji. W powyższym terminie będzie on musiał albo tę opłatę uiścić, albo wnieść o zwolnienie z kosztów opłaty od apelacji ewentualnie postępowania apelacyjnego lub kosztów sądowych w ogóle.

Zgodnie z normami wspomnianej ustawy zwolnienia od kosztów sądowych może się domagać osoba fizyczna, która złożyła oświadczenie, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny"
WARTO zamiast szukać PRZECIWIEŃSTW szukać ewentualnych ułatwień... zdaje mi się?

Anhedonia!
Dzięki za podpowiedź. Spróbuję pójść tą drogą.

Do Wszystkich wspaniałych NetKobiet
"Czemuż ty się zła godzino
z niepotrzebnym mieszasz lękiem?
Jesteś - a więc musisz minąć....
Minąć -  a więc to jest piękne "
Życzę Wam, aby i Wasze złe godziny, dni, lata bezpowrotnie minęły

Prawdziwie krzepiące!