rozwód po 30 latach - Netkobiety.pl

...zuzanna...bardzo dużo zainwestowałaś w małżeństwo oraz mocno związałaś życie z mężem.....standard...kobiety starsze których małżonkowie odchodzą do młodszych kobiet, odczuwają to jako zamach na własną kobiecość ..... najprawdopodobniej myślisz że nie  spełniłaś się w roli żony i mąż dlatego wybrał młodszą, gdyż utraciłaś już fizyczną atrakcyjność, skupiasz swój ból i winę wokół własnej osoby.....jest to niebezpieczne, gdyż może prowadzić do różnych zaburzeń psychicznych.....za wszelka cenę na to nie pozwól, ratuj się za wszelką cenę.....wg mnie najlepsza jet grupa wsparcia, dokładnie tylko kobieta która przeżyła taka traumę jest w stanie zrozumieć to co teraz czujesz.....organizm zostaje w tym czasie tak bardzo wycieńczony, nie wspominając o psychice, że masz ochotę wyć...... mnie życie dało również popalić tak wiem jak to boli... brak snu....masz w sobie choć trochę agresji?..przekieruj ją na sprawę rozwodową..bądź konsekwentna, małe zwycięstwa będą dla Ciebie zbawienne...dodam jeszcze,że to minie...masz plan na działanie w sądzie?....

...tak, nie ma emerytury z wychowywanie dzieci...

Ja znam wiele takich kobiet, samotnych z wyboru lub konieczności którym np. rodzą się wnuki i są potrzebne wręcz niezastąpione.
Znam parę wdowców, którzy poznali i pokochali się po 60 i wzięli romantyczny ślub na statku na szlaku jezior mazurskich. Znam wiele osób w bardzo różnym wieku, które zatraciły sens życia i odnalazły go kiedy zaczęły szukać. Psychologa zmień koniecznie. Masz dzieci, masz mieszkanie. Nawet jeśli nie pracowałaś zawodowo, a zajmowałaś się domem i wychowaniem potomstwa każdy sąd uzna dorobek w tym lokal za wspólny. Możesz liczyć na podział majątku i już masz z czym zacząć. Może wyjechać tam gdzie do dzieci będzie bliżej i łatwiej o pracę. Zobaczysz światełko w tunelu tylko musisz zechcieć uchylić powieki.... trzymam kciuki.

Dużo spokoju na jutro życzę... bo chyba tego najbardziej potrzeba w dniu rozprawy :-)

Dziewczyny
Właśnie zostałam rozwódką :-((((((((
Sprawiedliwość wygląda tak, że owszem mąż jest winny, ale ukarana zostaję ja.
Bo przecież dobro jego nieślubnego dziecka jest ważniejsze niż moje ubezpieczenie zdrowotne i dalsze życie. Wyfiokowana sędzina najwyraźniej niezadowolona, że musi tłumaczyć mi oczywiste oczywistości, zamiast rozpocząć już weekend, beztrosko stwierdziła, że wykazany dochód męża podzieli na trzy ( on, dziecko, ja) czyli przyznała mi 500 zeta alimentów i połowę mieszkania. Mam spłacić jego część. Nie wiem z czego, bo alimentów nie wystarczy nawet na opłaty - miesięcznie to 750 złotych. Na leki, które muszę brać do końca życia potrzebuję 200 złotych, a o jedzeniu i środkach czystości mogę zapomnieć już dziś. Sąd oczywiście uznał postępowanie męża za "naganne", zapoznał się z przedstawionymi przeze mnie licznymi orzeczeniami lekarskimi , ale "na oko" stwierdził, iż są to typowe schorzenia i nie wymagam opieki męża. No w dzisiejszych czasach nawet rak jest typowy:-(
Jak tu się nie załamać? Czy nadal uważacie, że powinnam cieszyć się życiem? Macie jakiś złoty środek?
Renesans - co Ty piszesz o "ograniczonym zaufaniu"? Jak można kochać i nie ufać? To co, według Ciebie już od dnia ślubu powinno się zbierać dokumentację, żeby "w razie czego" korzystnie się rozwieść?

Dziękuję Joanko.Chciałabym w to wierzyć, ale nie mogę. Czarne myśli napływają ławicą i nie sposób ich odgonić.

Stokrotko, zapicie mi raczej nie grozi, przy tych dochodach.... Współczuję Ci bardzo, musiałaś przeżyć horror :-( Dlaczego ranią nas Ci których kochamy?

Zuza według mnie nie ale według prawa to już tak
Jak mogłaś tak krótkowzrocznie kochać? Dlaczego nie znalazłaś kochanka wcześniej? Dlaczego nie odkładałaś "na boku" czegoś tak tylko dla siebie?
Rozumiem to co czujesz choćby w małej części, bo mam podobnie i wiele kobiet to przechodzi.
Porozmawiaj z dziećmi jak to widzą, one z pewnością coś zaradzą.

Wiem, że nie tego chciałaś, wiem że nie o tym marzyłaś nie na to pracowałaś 30 lat. Ja też nie, tylko przez 20.

Pamiętam jak na starość wyobrażałam sobie męża w bujanym fotelu a mnie przynoszącą mu herbatę. On się wtedy miał do mnie uśmiechać:)

Pomyślisz ze spokojem jak emocje opadną i znajdziesz jakieś rozwiązanie.

Stokrotko!
Śmierć dziadków, rodziców jest naturalnym zakończeniem życia.To nie umniejsza, rzecz jasna, naszego bólu po stracie, ale nie pozostawia traumy.Wiem, bo sama pochowałam oboje rodziców  i teściów.
Nie znam powodów dla których wystąpiłaś o rozwód, w którymś poście napisałaś, że małżeństwo było szczęśliwe, tylko Ty w nim nie byłaś szczęśliwa...Jednak była to Twoja decyzja.... Mam nadzieję, że teraz jesteś szczęśliwsza, czego Ci życzę z całego serca.
Wiesz wczoraj była piękna pogoda, podobna do tej, która towarzyszyła mi trzydzieści dwa lata temu, gdy w październiku brałam ślub.... Wtedy  szłam tanecznym krokiem, teraz wlokłam się, jakby całe moje ciało protestowało. Trzęsłam się z zimna, które czułam gdzieś "od środka". Mimo środków uspokajających dygotałam wewnętrznie. Dziwne wrażenie, że łzy, zamiast płynąć po twarzy, spływają mi do gardła, płuc i topię się w nich. Nie pamiętam jak dotarłam do domu...

Zuza
przeczytaj proszę mój wątek, tam jest chronologicznie opisana parszywosc mojego ex i jego zdrada, oszustwa którym bylam ponad 20 lat. Ex nie przyszedl nawet na pogrzeby,  nawet sie dziećmi wtedy nie zajął zeby mogla ogarnac a dodam ze jestem jedynaczka i moja mama tez była, musiałam obcych ludzi prosić.

Stokrotko!
Przeczytałam Twoją historię.... Cóż mam napisać,może tylko tyle, że jesteś silną kobietą, a może to, że mając małe dzieci po prostu MUSIAŁAŚ znaleźć w sobie  tę siłę. Kwestia wieku też pewnie ma znaczenie, przed Tobą jeszcze dużo dobrych chwil...
Któraś z dziewczyn napisała, że kobietom po pięćdziesiątce nie jest już tak potrzebna rodzina, czułość,seks...to nie prawda:-( Im szczególnie jest to potrzebne, bo czują się podwójnie opuszczone - i przez biologię i przez ukochanego mężczyznę z którym wiązały swoją starość. Nie mają już żadnego oparcia, żadnej nadziei na poskładanie życia od nowa.... pozostaje im tylko samotne czekanie na koniec. Nie dziw się więc, że chcę go przyspieszyć. O śmierci myślę jak o dobrej przyjaciółce, która przyjdzie i zabierze mnie tam, gdzie nie ma już nic....poza spokojem

Elfinko
Złożenie apelacji 600 zeta, porada prawnika i napisanie tejże ok 2000....nie mam tych pieniędzy :-(
Jestem pewna, że mój małżonek ma znacznie wyższe dochody, bo niemożliwe jest aby z 1500 złotych z czego 500 ma dawać mnie, utrzymywał 3 osoby ( jego luba obecnie nie pracuje) płacił raty kredytu hipotecznego za dom, spłacał kredyt gotówkowy za wyposażenie tegoż domu, utrzymywał dwa samochody i jeszcze psa.... Ale sąd kieruje się tym, co wykazał.
Już w sądzie oświadczył, że nie znajdzie lepszej pracy- rocznik 1954 nie jest specjalnie poszukiwany... On jest kuty na wszystkie pięć końcówek ;-)
Nie wydaje mi się, aby sanatorium psychiatryczne mi pomogło - terapeutka proponowała leczenie szpitalne - ale się nie zgodziłam - czuję, że tam dopiero wpadłabym w czarną dziurę. Wiesz jak wyglądają szpitale psychiatryczne? Już sam ich widok przyprawia o ciarki, a cóż dopiero pobyt. Nawet "zwykły" szpital jest przedsionkiem piekła - miałam okazję się przekonać, przeszłam dwie poważne operacje.
Nie rozumiem dlaczego myślenie o śmierci ma być złe? Przecież ona i tak przyjdzie....

Elfinko!
Żeby wyjechać do sanatorium trzeba mieć ubezpieczenie zdrowotne ergo pracę... albo pieniądze czyli też pracę.
Z punktu widzenia interesu społecznego jestem bezużyteczna, więc nie zainwestują w moje leczenie. Przykro mi z powodu Twej siostry, to okropne, że los zawsze kopie najsłabszych.

Zuzanna, jezeli dobrze wyczytalam na stronie NFZ, to pobierajac alimenty na siebie, masz prawo do ubezpieczenia. Musisz to koniecznie sprawdzic.Ja na twoim miejscu poszlabym do urzedu zatrudnienia i zarejestrowala sie jako osoba poszukujaca pracy. Czasami sie zdarza, ze trafisz na mila osobe, ktora moze ci pomoc. Musisz od czegos zaczac. Sadzac po twoich postach jestes osoba inteligentna i dasz sobie rade, tylko trzeba od ctegos zaczac.

Jeśli dobrze zrozumiałam autorkę wątku to nigdy nie pracowała ona zawodowo a do uzyskania renty wymagany jest określony okres składkowy i/lub ewentualnie nieskładkowy.

Dziewczyny!
Jesteście wspaniałe! Podziwiam, że mimo własnych ciężkich przeżyć macie jeszcze siły i cierpliwość zajmować się takim marudnym nieudacznikiem jak ja...
Dziękuję Wam z całego serca.
Widzicie, teraz czuję jakieś swoiste rozdwojenie. Jedna ja, ta rozsądniejsza wie, że musi "coś" zrobić, druga, ta żałosna nie potrafi wydobyć się z marazmu.... I swoisty paradoks - ta żałosna, słabsza zawsze zwycięża :-(
Ta rozsądna mówi  " każdy głupi potrafi żyć dobrze, jak jest dobrze,wysil się trochę" ta słaba mówi "wysiliłam się przez przeszło trzydzieści lat i co mi z tego przyszło? Po co się dalej męczyć?
Dziś zdjęłam z palca obrączkę, już nie mam do niej prawa - schodziła z trudem, jakby nawet ona buntowała się przeciwko temu co się stało...
Niestety, moje schorzenia - 42% osteoporoza, histerektomia, strumektomia, wada wzroku - 7 dioptrii nie są wystarczającym powodem do renty, a poza tym nie pracując i tak bym jej nie dostała :-(
Do tej pory, miałam nadzieję, że rozwód ten nie będzie orzeczony ( istnieje paragraf, iż małżonek winny nie może uzyskać rozwodu bez zgody strony niewinnej) i będę miała nadal ubezpieczenie zdrowotne z tytułu pracy męża. Teraz będę musiała coś zrobić...nie wiem co,nigdy nie załatwiałam żadnych spraw urzędowych,zawsze zajmował się tym mąż. Czuję się jak ślepiec wyrwany ze swego naturalnego, znanego mu środowiska i rzucony w sam środek amazońskiej dżungli...nie widzi z której strony czyha na niego niebezpieczeństwo, ale je czuje je i strach go paraliżuje.
Nie wiem jak, za co i po co żyć.Śmieszne, ale przez te trzydzieści parę lat, zupełnie zatraciłam instynkt samozachowawczy. To jak ze zwierzętami - te wypuszczone z klatek na wolność - giną.
Siedzę i grzebię sobie w mózgu i sercu bez znieczulenia. Próbuję zrozumieć "dlaczego? Jak to się stało,że mąż "z zasadami" zapewniający, że robi wszystko dla mego dobra,że nie potrafiłby mnie skrzywdzić zrobił coś takiego? Jak mógł łamać się ze mną opłatkiem, patrzyć mi w oczy,całować, wiedząc, że ma dziecko  z inną i knuć przez cały czas w jaki sposób wyjść jak najlepiej?
Nigdy nie poznam odpowiedzi na te pytania....ale może to nie ma znaczenia? Skoro tak zrobił, to znaczy, że mógł.
Chciałabym poczuć choć iskierkę nadziei - Ale to niemożliwe, bo nie mam nawet wizji tego, co sprawiłoby mi ulgę, o radości nawet nie marzę. Żeby czegoś szukać, trzeba mieć wewnętrzne przekonanie, że to "coś" istnieje...a ja nie mam :-(

Zuzana po pierwsze zarejestruj się w Urzedzie Pracy, będziesz mieć ubezpieczenie,
może znajda ci jakies prace interwencyjne czy staz, bo sa tez dla osob w twoim wieku, musisz popytać

W sprawach praktycznych nie wiem co ci doradzić. Masz mieszkanie i 500 zł alimentów. Ile masz do spłacenia męża?
Czy oprócz tego są jakieś oszczędności? Czy możesz liczyć na jakąś pomoc? Coś spieniężyć. Podnająć mieszkanie, zamienić na mniejsze.

Zuzanno, wobec takiej sytuacji, pozostaje rzeczywiście zgłosić się do urzędu pracy, udać się również do najbliższego ośrodka pomocy i zapytać o dopłatę do czynszu! A mieszkanie jest własnościowe Twoje i / byłego już/ męża? Bo jak doszło by do sytuacji że komornik wejdzie na hipotekę, to i "szanowny" małżonek będzie obciążony! Przyszła mi do głowy jeszcze jedna myśl, że w ostateczności możesz ubiegać się o alimenty od dzieci!  Wiem że to już ostateczność, ale przecież musisz żyć!  Pamiętaj że z każdej sytuacji jest wyjście!  Od decyzji sądu też możesz się odwołać!  Bo co to za alimenty 500zł.! Może trafisz na lepszego sędziego! Trzymaj się kobitko i zacznij działać!  Pozdrawiam Cię ciepło!

Tak wszystko pieknie tylko do podzialu spadku po padalcu doszedl jeszcze syn :-)

...Zuzanna...masz bardzo roszczeniową postawę....jesteś rozgoryczona- masz prawo,ale po co piętrzyć problemy..tak masz taki czas,ale po rozwodzie odczuwa się coś w rodzaju żałoby, która trwa dłużej, niż żałoba po zmarłym współmałżonku.....
dla rozwiedzionej , nie ma nic gorszego, jak samotne przesiadywanie w domu, bo wtedy masz toksyczne myśli o minionym związku ....otchłań rozpaczy... pomyśl o sobie, zawsze myśl , że dasz sobie radę i wszystko będzie dobrze...zacznij od wybaczania a później dalej praca nad sobą....Zuzanna pani adwokat na buty zapracowała bierzesz to pd uwagę...brutalna prawda jest taka chcesz jeść idź do pracy...państwo powinno zapewnić Ci warunki do życia ?..pomóc tak ..jesteś zainteresowana zmianą swojej sytuacji, jeśli tak musisz podjąć wysiłek aby np . znaleźć pracę...ja stojąc przed bankomatem i wypłacając pieniądze doznałam kilka razy potwornego gniewu, gdyż komornik wszedł na moje konto i rekompensował długi mojego męża...i co? zła byłam na męża, komornika, państwo?....byłam zła na siebie, jak mogłam do tego dopuścić...dlaczego facet przez całe życie ma utrzymywać byłą żonę?....panie dobrze radzą....

Alcybiades!
O butach wspomniałam w kontekście jej "doświadczenia życiowego"
Nie mam postawy roszczeniowej, tylko boli mnie to, że jej życiowe doświadczenie jakoś nie skierowało się ku refleksji, że mąż kłamie zaniżając dochody, że karze mnie pozbawiając prawa ubezpieczenia zdrowotnego za winę męża.Dlaczego ma utrzymywać ?  Dlatego, że to na jego życzenie nie pracowałam zawodowo, bo chciał mieć obiad na stole kiedy przyjdzie z pracy, uprane uprasowane, zadbane dzieci a on zobowiązał się pracować na rodzinę. Ja ze swej strony wywiązywałam się z umowy, nawet pani sędzina nie mogła dopatrzyć się żadnej mojej winy

Milionek!
Widzisz to wszystko jest takie dla mnie nowe. Nie spodziewałam się takiego wyroku. Od prawie roku - tyle ciągnęła się  rozprawa jestem na prochach. Nigdy dotąd nie musiałam zajmować się takimi sprawami...wszystko to jest dla mnie nowe, straszne, upokarzające. Próbuję się z tym uporać, ale nie wychodzi. Na ogół tkwię "na stacji Chandra Unyńska, gdzieś w mordobijskim powiecie..." Znaleźć pracę.... łatwo powiedzieć, przecież wiecie jak w kraju z pracą, zwłaszcza, że przy moich schorzeniach medycyna pracy nie da zezwolenia na fizyczną. Nie mam renty - to jest kolejny paradoks - jestem zbyt chora żeby pracować i zbyt zdrowa,aby mieć rentę.

Co robiłam? Wstawałam pierwsza, kładłam się spać ostatnia. Praca w domu nigdy się nie kończy, nie ma od niej ani urlopu, ani zwolnienia lekarskiego. Wierz mi, nie miałam okazji się "ponudzić" Nie ma jej komu scedować, kim się wyręczyć. Może być to szokiem dla Ciebie - Wasze pokolenie jest inne - ale w moim wiele kobiet funkcjonowało w takim układzie. Mąż pochodził z rodziny w której matka nie pracowała i taki też model preferował. Ponieważ jego wykształcenie zapewniało godziwy zarobek, ustaliliśmy wspólnie, że ja zajmę się domem. Na moje kilkukrotne napomykania, że poszłabym do pracy ( zwyczajnie miałam dość tego codziennego kieratu) reagował gniewem i stwierdzeniem, że grosze zarobię, a dom ucierpi.
Skorzystam z udzielonych mi rad, choć wiem, że szanse na pracę są zerowe. Nie ja jedna jestem bez pracy, znam opowieści kobiet w moim wieku o bezskutecznych poszukiwaniach. Znajdują te, które mają znajomości lub rodziny z własną działalnością i u nich się zaczepiają. Pracodawcy jak mają zatrudnić kogoś, to szukają takiego,za którego nie muszą odprowadzać ZUS. W teorii wszystko jest proste - w praktyce nie do przeskoczenia.
I mylisz się, że od klikania w internecie nic się nie zmieni - już uzyskałam kilka cennych rad :-) A zależnym od kogoś? Jesteś jeszcze bardzo młoda i nie zdajesz sobie sprawy, że zawsze jesteś zależna od kogoś lub czegoś - małżonka, pracodawcy, rodziny, banku, służby zdrowia, pani w okienku, pani z pieczątką...

nie mowie ze nic nie robilas, nie mowie ze jest dla mnie szokiem taki styl zycia, czy tez nie mowie ze latwo znaleźć prace czy tobie czy komukolwiek,
wiem co to znaczy być zależnym od kogos
mylisz się mowiac ze moje pokolenie ma zycie usłane różami i wszystko podane na tacy, nigdy tak nie było i nie będzie
ja tez wiem co znaczy praca w domu
nie chciałam cie obrazić ani ganic
wiadomo ze zycie sobie a teoria sobie
mowilam ze czas zacząć te rady i wsparcie wprowadzać w czyn, dzialac choć na pewno ci jest bardzo trudno

wlasnie może warto porozmawiać z jakim prawnikiem, sa darmowe porady prawne, poszukaj informacji w internecie

Wiesz Zuzanko los płata figle w naszym życiu, nie wiadomo w jakim zawodzie człowiek będzie pracować... w danym momencie... akurat tego nie wiemy, no chyba że dostanie się raz do swojej wybranej pracy w swoim zawodzie i uda się wytrwać tak przez 30 lat.... Dlaczego to piszę, bo dzisiaj nawet i Panie sprzątające muszą mieć kulturę a i często słyszałam że na rozmowach kwalifikacyjnych wymagano    MATURY. Na pewno  człowiek nie poczułby się super i spełniony, gdyby sprzątał  hmm  ulicę, w biurach czy szkołach ... Kiedyś ten zawód ogólnie mówiąc był straszny i najgorszy. Kobiety poniżane... dziś jest inaczej,zatrudniają Firmy Sprzątające i można liczyć na szacunek....

Ok rozpisałam się  , ale na pewno wiesz o czym myślałam pisząc to. Ja życzę powodzenia i jak najlepiej.

Zuzanno, wiesz, chyba w Twoim przekonaniu pokutują jednak takie nasze narodowe stereotypy.. No takie, że bycie porządkową (sprzątaczką, jak kto woli) to ujma, praca na kasie w markecie to ujma.. To już nie te czasy, że tego należy się wstydzić.
Ujmujące jest nic nie robienie )
Moje koleżanki po studiach, po 2 fakultetach założyły firmę sprzątającą i same w niej zapierniczają bez mrugnięcia okiem.
A Biedronka - fajna sprawa, coraz lepsze produkty mają:))
Masz 58 lat, postaraj się o jakieś fajne sanatorium na Twój kręgosłup, należy Ci się więc z tego skorzystaj.
Jesteś o 2 lata starsza od mojej mamy. bardzo bym chciała aby taka kobieta w kwiecie wieku chodziła z podniesioną głową i była ponad to całe szambo, które zdarzyło się w jej życiu.
Masz przed sobą wiele lat, wiele może się wydarzyć. A przede wszystkim nikt Cię już nie będzie tak okrutnie krzywdził bo już nikomu na to nie pozwolisz.
Powodzenia we wszystkim. Oczywiście, że bardzo chętnie przeczytam o Twojej walce o siebie. Trzymam kciuki.

Prawnik doradza apelację. Choćby dlatego, żeby zaznaczyć, że nie zgadzam się z wyrokiem. Chyba się zdecyduję.
To nie kwestia stereotypów mnie odstręcza, tylko fakt, że taka odmóżdżająca praca nie może dać pozytywnego "kopa". Raczej jeszcze bardziej dołuje bo nie daje ani satysfakcji, ani pieniędzy, ani perspektyw. Na dodatek, na chwilę obecną nikt nie zatrudnia sprzątaczek tylko raczej bazuje na samozatrudniających się - wtedy odpadają koszty podatku i ZUSu.

Elfinko!
Podział majątku na wniosek męża odbył się w trakcie sprawy rozwodowej. Jako jedyny wspólny majątek mąż wykazał mieszkanie i samochód. Jako, że nasze dzieci są dorosłe i samodzielne sąd podzielił mieszkanie na pół - ja mogę je zatrzymać, jeśli spłacę męża. Do tej pory czynsz za mieszkanie i opłaty regulował mąż, jak również dbał, aby na naszym wspólnym koncie była jakaś suma na "życie" - ok 1000 złotych. Resztę oszczędności wyprowadził sukcesywnie, zanim zdążyłam się zorientować. Według sądu miał prawo to zrobić. Teraz wiem, że inne aktywa ( np pieniądze ze sprzedaży działki budowlanej ulokował na swoim osobistym koncie) a w sądzie oświadczył, że wydał je na nasze wspólne życie - choć de facto raczej przeznaczył je na "ich" wspólne życie :-(

Tez jestem za skorzystanie z apelacji i uważam ze dzieci  powinny rowniez wyjsc z inicjatywna narazie małej pomocy dla Ciebie abyś stanęło na początku jakoś na nogi

Mozesz narazie zaczac dorabiane " na czarno " , na poczatku pewnie bedzie ciezko ale cos trzeba zaczac robic ....
Sa jakies programy w urzedzie pracy dla kobiet 50+ , moze potem jak bedzie lepiej założysz sobie własna działalność .... 

Mam sąsiadke 63lata , rozwodką została jak najmłodsze dziecko miało 8lat . Nie związała sie z żadnym mężczyzna. Dorobiła sie mizernej emerytury ktora ledwo starcza na rachunki . Do tego jest po nowotworze piersi, problemy z kręgosłupem i inne schorzenia  . Dorabia sobie własnie poprzez sprzątanie . Na początku była to praca u jednej  przeciętnej rodziny , po rekomendacjach dostała sie do nazwijmy to " wyższych " sfer ( sędziowie , prawnicy, notariusze ). Ta praca dała jej własnie "kopa". Do tej pory  uwazała ze jej sie nic nie należy w takim wieku , a teraz w przeciągu 2 lat wyremontowała całe mieszkanie, jest bardziej obyta z " nowoczesnym " światem jak nie jedna kobieta w jej wieku . Wyjeżdża co jakis czas do sanatorium czy jakieś rehabilitacje ( za darmo). Uprawia Nordic Walking.
Nie przelewa jej sie finansowo ( pracuje 2-3 razy w tyg). Oczywiście czasem kręgosłup odmawia posłuszeństwa i nie jest wstanie jechać do pracy ale ona mimo to walczy .