rozwód po 30 latach - Netkobiety.pl

Niemądre rzeczy opowiadasz Zuzanno...
Do szczęścia potrzeba stabilnej rodziny? Tzn. że ci, którzy są sami, nie mogą być szczęśliwi?
Do szczęścia potrzeba miłości? Tak, ale czy koniecznie do faceta? A może do dzieci? do przyrody? do świata wokół?
Do szczęscia potrzeba zdrowia? To znaczy wg Ciebie, że ludzie np. na wózkach, chorzy, nie mogą być szczęśliwi?

Przepraszam Zuzanno, ale to bzdury.

Tak samo jak dobra materialne - od nich uzależniasz szczęście?

...

Owszem, to stan emocjonalny. Te stany w większości wybieramy dla siebie sami. To my decydujemy, czy jesteśmy zadowoleni, uśmiechnięci, spokojni, pewni siebie - chociaż wokół wali sie i pali...

Czy jesteśmy wiecznie niezadowoleni, marudzący, zgryźliwi, narzekający....

To nasz osobisty wybór.

I ostatnia rzecz- nie będziesz z nikim szczęśliwa, jeśli najpierw nie nauczysz się być szczęśliwa tylko i wyłącznie sama ze sobą.
Nie jest tak, że zawsze będzie obok ktoś... że zawsze będzie dostatek... że zawsze będzie ciekawie... że będzie się coś działo...
I tu jest cała tajemnica - czasem jest nudno, pada od miesiąca, chorujemy, nikt się nami nie interesuje - a i tak powinniśmy być szczęśliwi.

Zuzanno, moim optymalnym środowiskiem jest Floryda, temperatura cały rok +35, biała czysta plaża, brak jakichkolwiek problemów finansowych. Noooo i oczywiście jeszcze chcę być zawsze młoda i piękna.
I siedzę tu i pomstuję na moich rodziców, że się tam nie wyprowadzili?
Bo tu gdzie jestem - to ja za nic nie pasuję... nie mówiąc już, że szczęścia nie odnajdę nigdy....

...

Te miejscowe plotkary....
jesteś pewna, że nie ma wśród nich nikogo wartościowego?
ale przy takim Twoim podejściu - nigdy się o tym nie przekonasz... bo Ty już wiesz...

Frania, dobrze gadasz
Już nie chciałam tu Zuzannie wyskakiwać z teoriami pt. "prawo przyciągania", czy kształtowanie przez nasze myśli własnej rzeczywistości...
bo ona nie wierzy w... nic chyba... to i jeszcze by uznała, że jestem jakaś "nawiedzona"

Miałam nadzieję, że przekonają ją takie bardziej racjonalne argumenty...
i dalej mam taka nadzieję

Frania, jak najbardziej myśl o tym co będzie - myśl, że będzie baaaardzo dobrze... że wszystko się znakomicie ułoży... że należy Ci się - jak psu kość - spokój, szczęście, spełnienie, dobra materialne

Zorija
Moim zdaniem mylisz dwa pojęcia bycia szczęśliwym i umiejętności cieszenia się. Potrafię się cieszyć z wielu rzeczy i zjawisk,które mnie spotykają ale to nie jest równoznaczne z poczuciem szczęścia.
Piszesz, że samotni, biedni chorzy mogą być szczęśliwi - być może, choć osobiście takich nie znam. Raczej jestem skłonna przypuszczać, iż  duma i godność nie pozwalają im przyznawać że jest inaczej. Ale to mój pogląd.
Tak jestem przekonana, że z plotkarkami wspólnego języka nie znajdę, gdyż to co je interesuje ( czyli kto w czym, kto z kim i dlaczego) nie leży w sferze moich zainteresowań. Nie mnie oceniać czy są wśród nich osoby wartościowe czy nie, już samo ich słownictwo i zakres poruszanych problemów ( parę razy zagadnęły mnie) każe mi trzymać się od nich z daleka. Owszem, samotność mi doskwiera, ale to jeszcze nie powód, by przestawać z osobami z którymi wszystko mnie dzieli. Miłość do dzieci, przyrody nie zastąpi fizycznej bliskości, która potrzebna jest każdemu człowiekowi.
Piszesz "my decydujemy czy jesteśmy uśmiechnięci" - tak o tym możemy decydować, ale już o tym co ten uśmiech skrywa nie. Niestety tylko w teorii wszystko zależy od nas - gdyby tak było to skąd by się brały te kolejki od terapeutów? Czy znasz kogoś kto z premedytacją,programowo jest nieszczęśliwy bo taki sposób życia wybrał? Nikt nie rodzi się pesymistą, to okoliczności ich kształtują- tragedie, dramaty, kompleksy... Pewnie że są jednostki odporniejsze psychicznie, które sobie z nimi lepiej radzą i te bardziej wrażliwe, które po prostu się załamują - to indywidualna sprawa.

Bozka_Kraków
Cieszę się, że choć tak mogłam poprawić Ci nastrój :-) Może spodoba Ci się moja ulubiona ballada Wysockiego, którą Tobie dedykuję
https://www.youtube.com/watch?v=aaUaYfe8iwY

Frania 231
Bardzo się ciesze, że radzisz sobie z tą bardzo trudną sytuacją. Rozumiem co piszesz o o pustce, ranie...
Może jednak lepiej że nie mieliście dziecka, ono jeszcze bardziej by skomplikowało Wasze rozstanie. A dziecko najlepiej mieć z odpowiedzialnym i kochającym mężczyzną i życzę Ci aby taki pojawił się  w Twoim życiu.

bartass72
Jestem po rozwodzie już prawie rok. To co piszesz o alimentach, to teoria. W praktyce to wygląda nieco inaczej Przynajmniej w moim przypadku. Ale może Twoje rady przydadzą się Frani231, być może uda jej się wywalczyć więcej.

Bartass72
Widzisz rozwód to wojna, którą wygrywa ten,kto do niej był lepiej przygotowany. W moim przypadku wszystkie środki były "po tamtej"stronie, więc wyszło jak wyszło :-(.

Frania231
Ja Franiu walczyłam, żeby do rozwodu nie doszło...I tę batalię mimo przepisu, iż strona winna nie może go uzyskać bez zgody strony niewinnej- przegrałam. Reszta jest dyskusyjna...

Zuzanna 58,Twoje założenie było błędne.Rozwodu można nie uzyskać tylko wtedy,gdy sąd uzna,że ze względu na szczególną sytuację dziecka (np.niepełnosprawność),rozwód mógłby być zagrożeniem dla jego zdrowia,prawidłowego rozwoju.Chodzi o to,że sąd może uznać,że potrzeba obojga rodziców razem,aby dziecko mogło prawidłowo się rozwijać i wychowywać,i wtedy rozwód może nie zostać orzeczony.Jest to swego rodzaju sytuacja nadzwyczajna,bo ogranicza wolność czlowieka,może być orzeczony tymczasowo,sąd będzie sprawdzał czy sytuacja dziecka się nie zmienia.
W innych wypadkach,wina,czy brak zgody jednej ze stron nie ma nic do rzeczy,może tylko odwlec przewód rozwodowy do kilku,może nawet kilkunastu rozpraw.Jeśli ktoś chce rozwodu,to jednak prędzej czy później go dostanie.Małżeństwo to nie więzienie z dożywotnim wyrokiem.

Zuzanna w sumie to nie możesz powiedzieć, że przegrałaś. Rozwód z jego winy, alimenty na ciebie, mieszkanie w całości twoje.
Jest tylko jedno "ale' - wysokość alimentów. Gdyby twój mąż nie okłamał sądu, a sąd nie poszedł mu na rękę tylko ocenił jego faktyczne możliwości zarobkowe i dostałbyś alimenty na siebie o 150% wyższe to chyba byłabyś usatysfakcjonowana.
Byłby pełen sukces.
Do rozwodu i tak mógł cię zmusić np nie zostawiając ci pieniędzy na życie.

Zuzanna,zarejestruj się w Urzędzie Pracy, tam cię ubezpieczą. Na propozycje pracy, czy kursów to bym nie liczyła, choć niby są jakieś programy aktywizujące osoby 50 +, ale ubezpieczenie masz gwarantowane.

Bartass, nie masz racji.
Przeczytaj w internecie, kiedy sąd nie orzeka rozwodu.
Są trzy takie sytuacje.
Jedna z nich ma miejsce wtedy, gdy rozwodu żąda strona wyłącznie winna rozpadu związku, a druga, ta pokrzywdzona się nie zgadza.

Niby to nie jest "dożywotnie więzienie".
Ale nie jest też tak, że jak jednej stronie się "odwidzi" - to bez żadnego uzasadnienia, bez żadnych wyjaśnień, tak po prostu może się "wycofać".
Trzeba się niestety liczyć z drugą stroną, dla której istotne są np. słowa przysięgi małżeńskiej... albo jakieś względy religijne... i która nie chce tak po prostu się rozwieść, bo partnerowi się znudziło.

Niekoniecznie Bartass.
Rozwód jest najczęściej dopiero początkiem prawdziwej rozpierduchy. Podziały majątku... konieczność sprzedania domu itd. Rzeczy dużo gorsze i bardziej wyniszczające niż sam rozwód.
Nie ważne, że "winny" partner zawinił, zdradził czy co tam jeszcze. Po rozwodzie on CHCE. Bo MA PRAWO. Zasady moralne chowają się najczęściej w kąt.
Chce uzyskać dla siebie (często nie licząc się np. z dziećmi) jak najwięcej. Bo nowe życie, z nową partnerką, której trzeba pokazać jaki jestem super-samiec kosztuje. I skądś pieniądze wziąć trzeba.
To czasem jedyna metoda, by go powstrzymać. By dzieci mogły normalnie funkcjonować i nie musiały płacić za wyskoki tatusia (oczywiście w drugą stronę tak samo).

Można podpisać intercyzę, która wprowadzi od tego momentu rozdzielność majątkową.
I to akurat - wystąpienie o rozdzielność może zrobić jeden z małżonków, a drugi nie może tego zablokować.
Ta rozdzielność liczy się od chwili jej ustalenia i nie obejmuje czasu wstecz. Czyli tego, co wspólnie zrobiliśmy wcześniej razem - to dalej jest wspólne.

Troszkę mylisz dwa różne pojęcia - podział majątku wspólnego i rozdzielność majątkową.

Widzę to tak, że jak ktoś się wyprowadza, zaczyna nowe życie, nowy rozdział z nową kobietą...
to niech zostawi w spokoju resztę swojej rodziny... dzieci, poprzedniego partnera...
i niech faktycznie zacznie "od nowa"...

Bo im już nie jest potrzebne kolejne szarpanie... dostali już wystarczająco...
co mu się tam należy powiadasz...
tak, należy mu się połowa...
ale on ją porzucił... odszedł...
a teraz chce rozpieprzyć to, co jeszcze zostało dzieciom... ich dom... bo chce z tego wyciągnąc dla siebie kasę...

sorry, ale nie
tak się nie postępuje

jak dokonał wyboru, to niech teraz poniesie tego konsekwencje...
i dorabia się od nowa ze swoją kochanką
tyle

Tak było w moim przypadku.Reguły gry były jasne kto zostawia rodzinę to zostawia też cały dorobek życia.Ja tego nie zabiorę ze sobą,zostanie to moim dzieciom.Jak życie pokazuje to z kochanką można dorobić się tylko choroby i samotności.

Nie daj się Zorija.
Masz poczucie, że Twój obecny prawnik jest wystarczająco doświadczony i godny zaufania?
Mam tu w wawie prawnika (ok. 30 lat), pracującego dla dużej państwowej organizacji związanej za sportem.
Jest ambitny i ma bardzo dobre wyniki w ilości wygranych spraw.
Typ kujonka-mądrali nie do zagięcia.
Jeżeli chcesz na niego namiar to daj znaka.

Zorija,załatwić to przed rozwodem,nie po.Przecież prawnie można to uregulować nie narażając się na żadne ryzyko,prawnik to załatwi.Po co Ci ten papier,chcesz być jego żoną do końca życia? Będziesz wolna i będziesz zabezpieczona finansowo (będziesz miała dom w całości na siebie,i jeszcze kasę dostaniesz - jeśli może Cię spłacić).Ja bym się dwa razy nie zastanawiał,nawet bym sam taką propozycję rzucił.Chcesz go ukarać,zemścić się za porzucenie rodziny? Tylko finansowo możesz go ukarać,on do rodziny nie wróci,nawet jak formalnie nie będzie wolny,to i tak w pewnym sensie już wolnym jest,a Ty nie.Jeszcze gorzej,zostałaś w tym piekiełku razem z dziećmi,ale bez niego.Czy to ma sens?

Zorija,Ty źle rozumujesz.Dasz Mu rozwód za jego część domu,kapewu?

Zorija,był kiedyś taki teleturniej "Duety do mety"
Zapytam się tylko,On Ci proponował kasę za dom?

Aha,no to sprawa prosta,idziesz na rozprawę i nie wyrażasz na rozwód zgody.Możesz  już na tej samej rozprawie dowodzić jego winy,ale nie wiem czy masz dowody już zebrane,jeśli nie,to nie wyrażasz zgody na rozwód.Sąd wyznacza kolejny termin (za kilka miesięcy).W międzyczasie Ty zbierasz dowody winy i na kolejnej rozprawie wnosisz o zmianę kwalifikacji na z winy męża.W tym międzyczasie bym wyszedł z propozycją do niego a'propos kasy,żeby załatwić temat na następnej rozprawie.

Uff,w końcu się dogadaliśmy

spox

bozka_krakow
Możliwe że intuicja :-) Odnoszę wrażenie, iż mamy podobna wrażliwość muzyczną ;-) A rosyjskie romanse i ballady są takie "duszoszczypatielnyje" w sam raz na pewne stany emocjonalne ;-)

bozka_krakow
Bardzo dziękuję za Rozenbauma. To także moje klimaty ;-)

Zuzanno,
rzadsze odpowiedzi na forum chyba oznaczają, że codzienność jest jaśniejsza, lepiej jest ?

In-ka
Nie daję rad ;-) Bom do tego nie stworzona :-) A czy daję radę? Chyba tak, skoro jeszcze jestem?

no i dobrze Zuzka, byle przed siebie
bywaj

przyłączam się do prośby bozka_krakow  ,  przeczytałam  ten temat ( brak mi słów ) ........

bozka_krakow, Kamoa
Dziękuję za "zaproszenie" do wypowiedzi. Masz rację, że pewnie jeszcze nie raz przyda mi się Wasze wsparcie. Zwłaszcza, że idzie jesień, niedobra dla mnie pora. Nadal korzystam z terapii psychologicznej i kuracji psychiatrycznej. Nie wiem czy to na jej skutek, czy "czas robi swoje" ale emocjonalnie jestem spokojniejsza. Choć obserwuję tez negatywne skutki: rośnie we mnie złość, ba chwilami nawet agresja -  podziobałam nożyczkami zdjęcie już nie mojego... Jeszcze nie miałam okazji opowiedzieć o tym terapeutce, ale przyznaję się do tego Wam

Zuzanno, ok jest - cokolwiek zrobisz (rozsądek nie jest Ci przecież obcy) prawdopodobnie ma Ci pomóc, mało było w Twoich wypowiedziach złości a wiele bólu, to chyba dobry znak takie 'niszczycielskie' zakusy, mniej w tym refleksji a dużo ekspresji - Zuzanno - śmiało....