rozwód po 30 latach - Netkobiety.pl

Elfinko
Nie mam pojęcia czy to "muza" to moja bardzo swobodna interpretacja :-)
Tak czasem "popełniam" jakąś biżuterię taką "etniczną" typu lniane sznurki i kamienie półszlachetne, sutasz, filcowana wełna lub wszystko "na raz"

Czy gdzies to sprzedajesz?   Gdzie mozna podziwiac Twoje prace a moze i  kupic?

To bardzo przyjemne zajecie. Mam nadzieje, ze masz zamowienia i jakos mozesz dorobic.  Faktycznie, zeby to rozwinac potrzebny jest Kapital, moze masz takie rzeczy jak "przydamisie"(wspaniale okreslenie AnnyJo) i mozna je zamienic na gotowke.?

Zuzanno, jeśli spodobał Ci się Słonimski, to dorzucę:
"Kramsztyk Józef ? miał opinię najbardziej flegmatycznego człowieka w stolicy. Widziałem, jak kiedyś położył się na kanapie, na której leżał numer ?Kuriera Warszawskiego?. Nie chciało mu się wstać, więc czytał, wydzierając spod siebie kurier po kawałku."

Dobre, nie?

Elfinko
Zajęcie  bardzo miłe, tyle że bardzo czasochłonne ( zwłaszcza sutasz) i nadwyrężające wzrok, dlatego nie mogę się  w nim "rozbuchać":-(
Ale od czasu do czasu coś mi się tak udaje zarobić :-)
Poza tym robię, bo lubię jak ktoś  na przyjaciółce czy na mnie zauważy nietuzinkową ozdobę :-)

In_ko
Myślałam o zrobieniu paru  sztuk "na próbę" w chodliwych kolorach i wystawieniu na "Allegro", choć tam konkurencja bardzo duża. Ale spróbuję.

Jak chcesz się posmiać do łez, obejrzyj francuską komedię "Jeszcze dalej niz pólnoc". Nie jest to film muzyczny, oryginalna jwersja językowa est rewelacyjna, ale
obejrzałam tez tłumaczenie angielskie i na koniec polskie i teksty są zawsze baaardzo śmieszne. jedna z lepszych komedii

Też płakałaś ze śmiechu?

uuuuuuuuuu nie oglądałam - chyba, bo nieraz nie wszystko pamiętam
zaraz sobie wy googluję ...

Piaff o mamuśku - cudeńko ...
mój bambosz tzn. moja przyjaciółka była teraz wiosną w Paryżu i piękny film zrobiła dla mnie, podkład muzyczny pieśni (bo trudno nazwać to piosenki) Piaff,
co tam Paryż - no ile można to oglądać, ale ta muzyka, ten głos, ta interpretacja ...
znowu się zakochałam i kazałam synkowi na pendrivie nagrać Piaff i w autku nałogowo słucham

A pamiętacie Juliette Gréco i piękny film " Była sobie dziewczyna"?
Coś wspaniałego!!

Zuzanno, jeśli lubisz "8 kobiet", to na pewno zachwycisz się francuskim, teatralnym filmem "Imię".

Pozdrawiam!

Witam wszystkich.
Czytam o rozwodach,alimentach i włos mi się jeży na głowie. Ja też jestem po rozwodzie.Moje małżeństwo trwało 27 lat, mam 3 dorosłych dzieci. Na poczatku jak w każdym małżeństwie  było super,z czasem zaczęło się wszystko zmieniać.Pod koniec tego "małżeństwa" byłam wykończona psychicznie! Nie mój mąż nie pił,nie zdradzał mnie ale wykańczał psychicznie! Ciągle ja jako osoba niepracująca słyszałam od niego,że gdyby nie on skończyłabym pod mostem ,on stawia warunki bo to on pracuje! Potrafił wyłączać prąd bo za duży rachunek przyszedł z wściekłości potrafił wybić szybę w drzwiach bo walił gdzie popadnie! Jeśli chodzi o zakupy to zostawiał mi 10 zł na zakupy czyli śniadanie,obiad i kolację i jeszcze musiałam rozliczać się z tego z paragonami! Miałam dość rosołku na porcjach rosołowych! Muszę dodać ,że szukałam dla siebie pracy ale bez skutku!Powiedziałam sobie dość! Tak dalej być nie może ponieważ w trakcie jakiejś sprzeczki złapałam nóż i chciałam go zabić! Złożyłam wniosek o rozwód,który dostałam po 30 minutach! Nie chciałam niczego dzielić,nie miałam siły na dalszą walkę po prostu chciałam być już wolną kobietą! Założyłam sobie profil na jednym z portali randkowych,nie zawsze trafiali się fajni faceci bo większość chciała tylko seksu! Mnie interesował stały związek ,gdy byłam już zrezygnowana poznałam super gościa! Też po rozwodzie i także chciał sobie życie ułożyć na nowo! Od początku byłam z nim szczera,powiedziałam ,że mam tylko to co zmieści się w mojej torbie.Dziś już mamy ze sobą 3 lata wspólnego i szczęśliwego życia! Mam tutaj świetną pracę,zrobiłam sobie prawo jazdy,kupiłam sobie samochód! Naprawdę wiem ,że żyję!!! Kobiety przestańcie się nad sobą użalać i pokażcie co potraficie!To od Nas zależy jak będzie układało się dalej nasze życie!  Pozdrawiam -Dorota

Cześć Wie,że jest trudno i po części rozumiem Ciebie.Ty jesteś w lepszej sytuacji ,bo masz gdzie mieszkać,ja wiecznie słyszałam,że to mieszkanie jest jego! Skoro Twój mąż nie walczył,to widać mu nie zależy a więc nic na siłę!Mi też nie było łatwo,ponieważ ja wyprowadziłam się ponad 200km od miejsca gdzie zostały moje dzieci i wnuki a mimo tęsknoty za nimi jestem tu!!! Jeżdżę do nich ,rozmawiamy przez skypa ale ja naprawdę wiem teraz ,że żyję! Najwyższy czas pomyśleć o sobie! Weź się w garść,wyjdź do ludzi,na basen,siłownię -zrób coś dla siebie! Siedząc tylko w domu i rozmyślać o tym co było to nie ma sensu,pomyśl co Ciebie czeka w przyszłości jak można sobie na nowo ułożyć życie!Mam 49 lat i teraz wiem,że na zmiany nigdy nie jest za późno Pozdrawiam bardzo serdecznie!

abyś a może warto, żebyś założyła swój wątek ?
tam będziesz mogła opowiedzieć o sobie, skupi się też uwaga na twoich problemach - polecam

no bo Zuzka tylko odpowiada,
a nikt o nic ją nie pyta

Cześć:) Ja nie rozumiem za co się obwiniasz? Przyzwyczajenie fakt robi swoje ale czy dalej chciałabyś w to brnąć? Może jak któraś z dziewczyn to przeczyta to pomyśli,że mi się w głowie pomieszało ale to jest fakt z życia jednej z moich koleżanek z dawnych lat : jej mąż tez popijał,wracał późno do domu to aby go w nim zatrzymać zaczęła popijać sobie razem z nim! Stali się kompanami od kieliszka i nadal są małżeństwem. Tęsknisz ale za kim? Za facetem od którego zionie gorzałą? Przecież on nie potrafił Ciebie uszanować a jak pokazałaś mu drzwi to myknął sobie do Twojej byłej! Gdzie miejsce dla Ciebie w jego życiu,sercu?Nie wątpię,że jesteś wartościową kobietą,więc tak jak pisałam wcześniej: POMYŚL O SOBIE!

AnnaJo
To może Antosia Krzysztoń "na dobry" dzień. Wolę jej wersję niż oryginał Kryla.
https://www.youtube.com/watch?v=UcjVLhn0Rno

no wiesz Zuzka przecież nie jesteś Katie Byron to jak masz się ze wszystkim zgadzać i

AnnaJo
Pewnie kobieca intuicja mi podpowiedziała;-)

Dorula
Obejrzałam "Imię" - Świetny! Trochę mi w klimacie przypomina Rzeź Polańskiego :-)

bozka_krakow
Zostałam zmuszona do rezygnacji z męża, wspólnej starości, wspólnych planów, wspólnych rozmów i wspólnego milczenia. Owszem jestem zrezygnowana, bo czym mam to zastąpić? Zawsze moją motywacją do działania była miłość dla niej byłam gotowa "na wszystko". A teraz? Jaką mam sobie znaleźć motywację?  Staram się robić to, co do tej pory( oczywiście w mocno ograniczonym zakresie) ale nie sprawia mi to żadnej przyjemności. Nie znajduję żadnej radości ani w codziennych czynnościach, ani w samotnych spacerach, ani w lekturze - bo nie mogę się podzielić wrażeniami, przemyśleniami, emocjami z kimś kogo kocham.
Sytuacja jest patowa, bo z jednej strony jest mi źle z tą rezygnacją z drugiej nie zrobię nic aby to zmienić, bo teraz boje się wszystkiego - nowych ludzi, nowych sytuacji, nowych miejsc. To "podzwonne" oszustw i intryg już nie mojego.

Jejku wspolczuje Ci po tylu latach malzenstwa ja jestem rok po slubie a 6 mcy temu maz mnie i moja corke zostawil bez powodu.... pewnie ma kogos dowiem sie po rzowodzie, zle nas traktowal a twierdzi ze to moja winaa. bulismy arzem 8 lat ja 3 3lata mam on 37 nie bylo kolorowo wczesniej ale  w tym tkwilam, on piotrus pan a ja mu wierzylam, blagalm jak widzial ze miz alezy zaczal robic co chce wieczny chlopiec, nie moge sie otrzasnac jetsem przezd rozowodem zlozyl pozew 2 2maja i czekam chce  zjego winy ale czy swiadkowie wystarcza ?

Dziękuję Zuzanno.
Też lubię te klimaty.

Zuzanno mam nadzieję że wakacje sprawiają że zapomniałaś o tym forum w dobrym tego słowa znaczeniu.
Jestem z Tobą choć to niewiele może dla Ciebie znaczyć. Twój wątek jest tu bardzo potrzebny i przydatny. Może młodszym koleżankom otworzy oczy... 
Wszystkiego dobrego Zuzanno

Weronka 44
Podczytuję, podczytuję :-) A Ciebie Dziewczyno bardzo serdecznie przytulam

Weronko!
Na "jak" mogę tylko odpowiedzieć"jakoś" ;-) ale żyję, pewnie tak jak większość tutaj - z dnia na dzień, bez marzeń (bo co mam pogrążać się w iluzji), bez planów ( bo co tu planować?) czasem w lepszym nastroju, czasem w beznadziejnym.
Tak, próbuję pisać...ale na razie niewiele mi z tego wychodzi, czasem coś tam dłubnę z biżuterii jako prezent dla znajomych. Staram się nie poddawać, nie nakręcać, przebywać w gronie przyjaznych mi osób.
Jeśli chodzi o modlitwę do Absolutu, westchnienie do losu czy spisywane na kartce życzenia i słanie ich z wiatrem to uważam, że to bezcelowe :-(
Pytasz czy zastanawiam się dlaczego? Nie, nie rozmyślam nad tym, bo wiem że i tak nie uda mi się odnaleźć odpowiedzi. To jak loteria - niektórzy wyciągają "pełne" losy, ale większość niestety puste. Nie utożsamiałabym tego z żadnym celowym działaniem tzw. "Siły Wyższej", z żadną nagrodą czy karą...Ludzi spotykają nieszczęścia nijak nie tylko nie zasłużone ale w żaden sposób nie usprawiedliwione (choroby i śmierci dzieci) i trudno dopatrywać się w nich sensu...

Bozka_krakow
Przepraszam, że dopiero teraz odpowiadam. Miałam przeboje z kompem, potem zapomniałam hasła do logowonia - uroki destruktywnej działalności czasu...Wydaje mi się, że faktycznie nastąpił przełom. Uspokoiłam się wewnętrznie i choć może ciągle jeszcze nie potrafię optymistycznie patrzeć w przyszłość, ani  całkowicie oderwać się od przeszłości i zamknąć tematu "już nie mój" to "na co dzień" w sferze psychicznej funkcjonuję dużo normalniej. Reszta problemów niestety nie zniknęła to znaczy nadal walczę ze zdrowiem, sytuacją ekonomiczną i od czasu do czasu robi mi się "skuczno i grustno i niekomu ruku podat..."

O, Zuzanna! Miło cię widzieć

Czas jednak goi rany bo pojawia sie jakaś normalność   A problemy to inaczej - "sprawy do załatwienia" - czyli masz co robić, czyli czas zajęty, czyli nie ma czasu na powroty do przeszłości. A rękę to my ci zawsze podamy chociaż wirtualnie...

U mnie coraz lepiej. O - np. jutro jadę pierwszy raz do szkoły /zapisałam się do technikum dla dorosłych być może za dwa lata zostanę - fryzjerem /. Chodzę tez na terapię dla dzieci alkoholików, medytuję, tańczę, czytam... raz byłam ze znajomym na kawie... żyję   i  chyba częściej się uśmiecham...

I nawzajem Zuzanno
Życie jest pełne niespodzianek - także miłych...

Witaj Zuzanno 58- jak się czujesz? Czy Ty już jesteś po rozwodzie?
Mam nadzieję, że czas troszkę uleczył Twoje rany? U mnie czas dał troszke spokoju....ale są a nawet jest sporo momentów, gdzie wyrywają mnie myśli o nim, jak jadę autobusem do pracy łzy napływaja mi do oczu, zadaje pytania jak on tak mógł- a jednak mógł. wszyscy dookoła mówia zobaczysz będzie dobrze, stało się to po coś. Tylko po co tyle cierpień, mam dystans do facetów, nie ufam ludziom zmieniłam się strasznie to doświadczenie mnie zmieniło. Wiesz w czym nadal jestem głupia, tak myslę jakby przyszedł i prosił o przebaczenie - w co watpie ten drań nie z tych- to moja odpowiedź, że nie, że nie spieprzaj - tylko moja nawiność znowu by mu uwierzyła. Teraz jak piszę, łzy mi napływają.
Ty 30 lat z nim przeżyłaś kawał czau, ja 10 lat  w tym rok ślubu   Pozdrawiam cię, zycze dużo pozytywnych mysli