rozwód po 30 latach - Netkobiety.pl

smallangel,
niech i tak będzie.

Ale ja wiem i nie dam sobie powiedzieć, że bez pomocy innych ludzi, czasami zupełnie obcych nie dałabym rady.
To im zawdzięczam to, że nie zamurowałam drzwi od sypialni i tam nie umarłam.
Pozwoliłam sobie zrobić małe pranie mózgu i ustawić się do pionu.
Słuchałam grzecznie rad i powolutku, małymi kroczkami wyszłam na prostą, jesli tak w ogóle można powiedziec.
A byłam w bardzo kiepskim stanie, serio.
Do dzisiaj biorę leki przeciwlękowe.

Ale mi po prostu było szkoda życia.

I się Zuzanno nie zmieni. Taka filozofia życiowa i podejście. Można powiedzieć, że szkoda, bo masz niesamowity potencjał, żeby wykrzesać radość życia i promienieć tą radością, przemycasz go gdzieś między słowami. Prezentowana tu postawa przypomina mi moją koleżankę, której po wielu, wielu latach takich malkontenctw przypisałam określenie "pragnienie śmierci II". Odszedł od niej mąż, została z dwójką małych dzieci. Wykształcenie humanistyczne, bardzo oczytana, ciekawa osoba, dobra organizatorka, elegancka kobieta, potrafiąca wokół siebie stworzyć piękno. Straciła pracę, męża i wpadła w stan cierpienia i odrętwienia, pełen negat w wypowiedziach. Dzieci zadbane, piękny dom, pyszne jedzonko, zaopiekowana chorująca mama, elegancja w wyglądzie (z krótkimi okresami bez farbowania włosów - bo brak kasy) ale wszystko nie tak. Właśnie brak radości. Robiła wiele rzeczy ale bez entuzjazmu, wiele dla dzieci, rodzeństwa, mamy - z komentarzem "i tak to bez sensu, jestem nikomu niepotrzebna, taka stara, niewidzialna kobieta, etc". Na pytanie co u Ciebie, zawsze padała odpowiedź: jako to co, beznadzieja, już mnie w życiu nic dobrego nie spotka. Niczego przyjąć nie chciała lata całe. Dziś, gdy dzieci założyły rodziny już kompletnie sensu w niczym nie widzi. Utwierdza się w przekonaniu niewdzięczności tych, dla których tyle zrobiła. Ostatni temat to: źle wychowałam dzieci, niczego nie zrobiłam dobrze. A te dzieciaki sa świetne, tylko tak jak inni znajomi nie potrafią zmienić jej nastawienia. Tego, by zrozumiała, że jest ważna, potrzeba i kochana i że w kontakcie z nią nie chcą tylko wysłuchiwać jakie jej życie było trudne. Bo jakby nie usprawiedliwiała swojego stanu okolicznościami zewnętrznymi to tylko ona sama ma wpływ na to  jak jej życie wyglądać będzie. A innym nie pozostaje nic innego jak uszanować jej wybór. Mi się nasuwa tylko takie pytanie, dlaczego w stanie beznadziei czuje się najbezpieczniej i się z nim pogodziła?

Zuzanno, życzę Ci, żebyś jak najszybciej obudziła się z letargu i zrozumiała, że twoje życie zależało i zależy wyłącznie od Ciebie.
Im szybciej zrozumiesz, że to Ty sama zgotowałas sobie obecny los, przestaniesz obarczać wina exmęża, tym lepiej bedzie dla Ciebie. Pomijam formę rozstania, bo tez uważam, że inaczej powinno się to przeprowadzac, ale czy czułabys sie lepiej, gdyby Twój ex spokojnie Ci powiedział "nie kocham Cie, kocham inna, nie jestem z nia, ale będe po rozwodzie"? Chyba nie.
W życiu każdego z nas bywaja trudne okresy, na chorobę nie możemy być przygotowani, ale na samodzielność i odpowiedzialność tak.

Ja zorientowałam się po kilku dniach, co się święci, po 2 miesiacach już nie bylismy razem. Stawałam na głowie, żeby tylko sie wyprowadził. Jednego nie przewidziałam, że jest złodziejem. Dopiero po dłuższym czasie zrozumiałam, że wykorzytałam to wszystko, żeby odzyskać samą siebie, moją dumę, godność, szacunek do siebie i znów byc szczęśliwą. Zresztą to nie mój watek, nie chcę się rozpisywać. Jedno Ci powiem, NIGDY już nie będą żyła czyimś zyciem, a to co przezyłam i gdzie jestem teraz to tylko moja wina i moja zasługa. Dumna jestem, że mogę powiedzieć, że to ja źle czy dobrze robiłam, a nie taki gnojek jak exmąż.

Zuzanno, ja naprawde bardzo dobrze znam, czy rozumiem jak zyłaś, bo zyłam podobnie. Na dokładkę miałam bardzo dobre wzorce rodzinne od taty, mamy, babc, ciotek, wujków i całej reszty. Ja tez ciężko pracowałam, żeby było lepiej, szczęśliwiej, piekniej, więcej...dla nas. W imię zasady, że rodzina to podstawa, że slubowaliśmy, że dzieci itd itp. jestem z wykształcenia marketingowcem, rodzinie tez zrobiła doskonały marketing.
Róznimy sie, bo ja realizowałam sie w pracy, nawet były okresy, że zarabiałam więcej niż ex, choć on jakoś nie chciał o tym pamiętać.
Dziś uważam, że za dużo dawałam, za mało brałam. I tak oceniam Ciebie. Sama pisałas o 3 razy wstawianych kartofelkach, wiecznym czekaniu az mąż wróci z "delegacji".
Czasu nie cofnę, wdzięczna jestem ex za 2 wspaniałe córki, ale gdybym nie była tak slepa, gdybym nie żyła iluzją, myslała więcej co dla mnie i dla córek jest najlepsze...rozwiodłabym się duuużo wczesniej i to ja podjęłabym decyzję. A tak...moja głupota przewazyła, osłabłam i wprawdzie ostateczną decyzję podjełam ja, ale moment mógł byc lepszy. Nie obraź się, ale naiwnośc i wiara w cuda nie usprawiedliwia tego, że pozwalałas się oszukiwac przez wiele lat. Ty piszesz, że nerwowość tłumaczyłaś pracą, a ja nie jestem pewna, czy nie chciałas byc ślepa i czekać na cud, nawet jak nie zdawałaś sobie sprawy z tego szamba w jakim żyłas. Zuzanno, jak mąż zdradza, to się to czuje, nie ma innej opcji.

Zuzanno, śmiem twierdzić, że ostatnie posty Anny i Złaty są najcenniejszym spośród wszystkiego, co dotychczas zostało tu napisane. Pigułka prawdy. Wydrukuj to sobie, powieś na lodówce i czytaj od czasu do czasu. Żałuję, że ja w swoim czasie na takie nie trafiłam. A może trafiłam tylko ich nie zrozumiałam i nie doceniłam...

Dodam tylko, że mnie najmocniej uderzyło Twoje określenie ?symbioza?. Dziś na to określenie (dowolnej) relacji dostaję ostrego świądu. W relacji są dwa poziomy. Jeden to emocjonalny ? i tu nie wierzę, że można się jakoś zabezpieczyć przed cierpieniem po rozstaniu. Człowiek się przyzwyczaja do tych codziennych rytuałów i wspólnoty wspomnień. Drugi poziom to ten finansowy/prawny/logistyczny. I tu można się jak najbardziej zabezpieczyć. O tym często zapominamy. Tu popełniamy szereg błędów skutkujących pogłębieniem problemu, kiedy mleko się rozleje. Gdybyś zadbała o swój rozwój zawodowy i dziś miała lepsze zaplecze finansowe i odskocznię w postaci pracy, to bez wątpienia byłoby Ci łatwiej. Może nie cudownie, bo po rozstaniu, zdradzie i upokorzeniu cudownie być nie może, ale znacznie łatwiej. Zabrakło - jak dla mnie dziś już kluczowego elementu ? współmierności. On się rozwijał, jeździł, poznawał nowych ludzi, a Twoja rola polegała na czekaniu na sygnał od niego ? kiedy obiad, kiedy wyjazd, kiedy pakowanie, kiedy urlop. Wiem, że upraszczam, ale skutki mówią same za siebie. Oddając siebie całą dziś jesteś ?jak gejsza bez kimona, jak Yoko Ono bez Lennona?.

Piszę to nie po to, żeby grzebać widelcem w ranie i dywagować o nieodwracalnej przeszłości. Tylko po to, żebyś zrobiła to, o czym piszą dziewczyny ? uświadomiła sobie swój rodzaj zaniechania i winy WOBEC SAMEJ SIEBIE i poszła dalej.

Polecam Ci jedno zdanie. Już nie pamiętam, gdzie to przeczytałam, ale te słowa stały się bardzo moje:
Cokolwiek do ciebie przychodzi w życiu, traktuj to tak, jakbyś to sama dla siebie wybrała.

Ja nie umiem wybaczac,  albo kocham albo nienawidze. Mnie pomogla wlasnie nienawisc, przez nia stalam sie silna. Kazdy ma swoja droge i mam nadzieje,  ze te droge znajdzie Zuzanna. Nie ma co sie wstydzic negatywnych uczuc i one naleza do czlowieka. Takie " wybacz" to dla mnie  "bujanie w oblokach".

Ja nie nazwalabym tego wybaczeniem. Ona dzialala zgodnie ze swoim sumieniem.

Złata
Wybaczenie to nie jest czynność którą można ot, tak wykonać:-(
Pisałam już do AnnyJo, że do wybaczenia potrzebny jest szereg  warunków, z których u mnie żaden nie zaszedł. Nie padły słowa "przepraszam, żałuję, wynagrodzę ci to".  Zrozum, że największy żal mam o SPOSÓB w jaki to się odbyło. Nie czuję w sobie ani nawet chęci do wybaczenia, a co tu mówić o samym wybaczaniu.

Nie żyję już "w żalu", żyję z żalem i ten pewnie będzie wiernie ( a jeśli nie to po nim niewiernym płakać nie będę) towarzyszył mi do śmierci.
Piękne wspomnienia mam i teraz, spokój ( wraz z lekami) przyszedł. Miłość, radość odeszły - bilans  niby się zgadza ...
Piszesz, że rola "ofiary" jest bezpieczna - nie zgodziłabym się z tym. Ona uwiera, ciśnie i prowokuje do dalszych ciosów - bo kogo bić jak nie słabszego  (swoiście pojmowane BHP ;-)). Nie ustawiałam się w tej roli, świadomie ale kiedy ją dostałam nie potrafię się od niej uwolnić :-(

według mnie Zuza życia nie przeżyjesz
przeżyjesz je tak, jak chcesz Ty sama
ja Zuzka w tym wątku tylko rozmawiam i dzielę się swoimi doświadczeniami czy przemyśleniami
napiszę jak Wielokropek - bo bardzo cenię Tą postać na Forum

pozdrawiam serdecznie

no i co ja mam znowu napisać - mam tak samo no mam ...
Dorulko kochana cieszę się, że jesteś

i to jest ten magiczny klucz, który otwiera drzwi do przyszłości ...
tak Antypodo zgadzam się z tym w całej rozciągłości

wreszcie jakoś ten wątek ożył - nie ma tylko wymiany jeden na jeden
powstał dialog między osobami, to bardzo cenne jest, tyle można się nauczyć (czerpię z niego garściami) - super dziewczyny 

I tu macie racje
.Lepiej sie poczulam z chwila kiedy wybaczylam sobie ,zaniechanie wobec siebie .Prosty przyklad Nasza wspolna malzenska  firma  .ale ze wzgl na wysoki zus ,zgadzalam sie na nieplacenie moich swiadczen .Bylismy zawsze razem  tyle lat i niwelowalismy wydatki .Normalka .Tyle ,ze obudzilam sie z reka w nocniku .

Dlatego uczulam dzis mlode dziewczyny .
Niezaleznosc finansowa .Wlasne dochody .

Wybaczylam sobie  wlasna glupote .Nie mialam wyjscia .Skonczylabym inaczj jako pacjentka szpitala psychiatrycznego .

In_ka ja rozumiem ,ze mialas inne doswiadczenia .Ale ja od dziesieciu lat pracuje z ludzmi wymagajacymi tylko opieki .Od mojej kondycji psychicznej zalezy ich zycie( zla opiekunka traci b szybko podopiecznego ) .Przejmuja moje smutki i radosci .Zeby dac im namiastke rodziny ja musze byc naprawde stabilna .Nie ma udawania .
Wolontariat jest dobry ,pod warunkiem ,ze nie krzywdzi i opiekuna i podopiecznego .I w tej kwestii nie dam sie przekonac .

efina ale jak trudno znalezc ,nawet nie to co co mnie zadowoli .Ja nie szukam niczego wdl mojego wyksztalcenia (nauczyciel ).Ja szukam pracy na bialo i mysle ,ze Zuza tez .Mi jest wszystko jedno czy na kasie czy w szatni ,czy jako sprzataczka .Nie mam stopnia niepelnosprawnosci ,bo za mloda ,nie mam juz urody na kase bo za stara .Nie mam znajomosi (moj blad )bo gardzilam nepotyzmem .

Zrozumcie to nie jest mnozenie niemozliwosci .Takie realia dotycza kobiet50+.

Ja bym wymyslila wlasny biznes taki , gdzie wkladem jest wlasna glowa.  Dodaje, ze nigdy nie bylam bezrobotna, czy stara czy mloda.  Czy to w Polsce, czy w kraju w ktorym mieszkam. TU nawet bylo mi trudniej, bo nieznalam jezyka. Dalo sie, teraz siedze na emeryturze i ze wzgledu na chorobe mojej siostry, nie möge zrealizowac nastepnego pomyslu, ktory podpatrzylam w Polsce. SA fundusze unijne, trzeba miec plan biznesowy i wystapic o odpowiednie srodki do urzedu zatrudnienia. Ja bym sie tak latwo nie poddala.

Dorulo
Według tych życzeń (wcale nie pobożnych :-)) funkcjonowałam przez przeszło ćwierć wieku.
Faktycznie "nie znam życia" we wszystkich jego wymiarach.
Przykro mi, że ja to "ja" ale tego nie zmienię nawet jakbym bardzo chciała ( a nie bardzo chcę, bo lubię siebie).
Tak, to że wierzę pewnie niczego nie spowoduje  ( choć osobiście nie dopuszczam się tego, aby zawodzić  wiarę osób, na których mi zależy) ale to, że w coś nie wierzę też niczego nie załatwi.
Nikogo Dorulo nie pouczam - staram się przedstawić mój punkt widzenia. Staram się również nie nadużywać zaimka rzeczownego "ja" ale pisząc w pierwszej osobie nie da się go niekiedy uniknąć. Przypuszczam, że  użycie pluralis majestatis też by Cię denerwowało ;-)

Zuzanno.
wiem, że samotność jest przykra, sama jestem bardzo samotna w moim, pożal się boże, małżeństwie.
Ale ja się jakoś z tym pogodziłam i mimo, że czasami płaczę w poduszkę nad swoim marnym życiem
(takie momenty mam mniej wiecej raz na rok), to na co dzień jestem uśmiechnięta i cieszę się z wielu prostych rzeczy, i nie dam sobie zmarnować życia tylko dlatego, że jestem praktycznie sama.

Uwierz mi, każdy się boi nowej, nieznanej sytuacji, ale Ty już swoją znasz, wiesz, na czym stoisz, masz za sobą rozwód, wywalczyłaś mieszkanie i alimenty (brawo!!!!).
Ja też się boję. Boję się np. powrotu do pracy po urlopie. Wiem, że to głupie, nie mam czego się przecież bać, ale boję się i nic na to nie poradzę. Ale wracam, bo muszę, koniec, kropka. I jest wspaniale.
A po kolejnym urlopie powtórka z rozrywki ,no, masakra-)))
To tylko przykład, bo tego, czego się boję, jest cała litania -))))
Przez całe życie podejmujemy jakieś ryzyko, nie ma zmiłuj, Ty zaryzykowałaś na maksa, nie wyważyłaś sytuacji
prawidłowo, i ponosisz  tego konsekwencje, po prostu.

Moim zdaniem nie ma sensu wpędzanie się w poczucie winy, to tylko pogarsza stan ducha, jeśli się nie zawiniło.
A Ty przecież nie zawiniłaś, Ty zaryzykowałaś, a to duża różnica.

Przepraszam, że nazwałam Cię manipulantką, czasami mam zaćmienia umysłu )))
Wybacz, proszę.

Elfinko
Masz rację, że dawno "wybaczyłam sobie" czy raczej uznałam, że nie mam sobie czego wybaczać bo ten mój wybór nie był może najlepszym ale też mogłam wybrać gorzej. Konsekwencji tego wyboru przewidzieć nie mogłam, więc żalu do siebie specjalnego nie czuję.
Szukam dróg wyjścia - może jeszcze bez wewnętrznego przekonania, bez tej wiary, żaru, za to ostrożniej, rozważniej.
Widzisz, jeśli  zgodzę się na jakąkolwiek pracę na czarno, nie dającą ani satysfakcji, ani pieniędzy to w konsekwencji ani nie poczuje się lepiej, ani nie będę miała pieniędzy, ani dających jakie takie "zabezpieczenie" świadczeń socjalnych. Czyli moja frustracja znowu obróci się przeciwko temu, co mnie w tę "nową" wpędziło...i znów będę w punkcie wyjścia...
Chciałabym w "nowe" wejść do końca pogodzona ze sobą.  Głupi luksus? :-(

zwłaszcza posty Animusa /w wątku Miriamm/

Zuzanno, ja się chyba pogubiłam, a nie chce mi się czytać starych watków. Czy Ty pracujesz, czy nie? Mnie się wydawało, że pracujesz.
Jeżleli szukasz pracy, to musisz nieco wyluzować. Z takim podejściem jakie kilkakrotnie (może i niesłusznie) krytykowałyśmy, szanse masz znikome. Wykaż nieco empatii, wyobraź sobie jak pracodawca odbierze Twoja postawę i czy Ty sama chciałabyś siebie taką zatrudnić: sztywną, wycofana i na "nie".
Nie wiem jakie Ty masz naprawde wykształcenie, bo tylko szczatkowo pisałas, że wciąż uczysz się języków itp, ale ponieważ nigdy nie pracowałaś, niestety zaczynasz od zera, a wykształcenie niepoparte doświadczeniem niewiele się liczy. Ale...jak się zaczyna od zera, jest duża szansa na tzw awans i pięcie się w górę. Praca nawet za małe pieniądze daje obycie, doświadczenie i szanse na przyszłość.

Martwisz się emeryturą, ale chyba w ramach podziału majątku nie zapomniałas, że przysługuje Ci połowa drugiego i trzeciego filaru exmęża? Podkreslałaś wielokrotnie wysoki poziom waszego życia, to można sądzic, że te środki są duże.

Ja mam prosbę, następnego posta postaraj się napisac na luzie, opowiedz nam jakis głupi dowcip, z którego będziemy mogły się smiać do łez. Albo opowiedz nam jakąs głupote, jaka zrobiłas...tak dla rozluźnienia atmosfery, ten kij jaki połknęłas nie jest potrzebny.

Zuzanno,
Tu nie chodzi o to żebyś wybaczyła niewiernemu małżonkowi, który ma to wybaczenie "w głębokim poważaniu". Takie wybaczenie nieco mija się z celem.
Dobrze abyś sobie samej wybaczyła złudzenia w postaci wizji życia u boku ukochanego mężczyzny do końca swoich dni.
Byłoby świetnie, gdybyś pogodziła się z rzeczywistością, w której ludzie nawet najbliżsi potrafią zadawać bolesne rany i kierować się egoizmem w czystej postaci.
Byłoby doskonale, gdybyś zrozumiała, że Twój mąż nie odebrał Tobie  normalnego biegu zdarzeń, nie przywłaszczył sobie Twojej własności w postaci właściwej teraźniejszości zamiast tego, co JEST TU I TERAZ.
Wybacz sobie swoje własne wyobrażenia.

Zuza a gdyby tak na początek drogi zmian ( bo przecież są one nieuniknione) powiedzieć sobie albo założyć  - a może się mylę ...
Wiesz ja w pewnym momencie życie wykonałam skok, bo właśnie tak sobie powiedziałam.
Jaka jest pewność w tym Zuzanno, że masz rację
"Naucz się odróżniać rzeczywistość od jej postrzegania " dla mnie zdanie klucz.

Po rozmowie Twojej o "wybaczeniu" dotarło do mnie, że się chyba mijamy zdecydowanie. Co innego rozumiemy jako "wybaczenie"
Przyszłość pięknie to skonkretyzowała o jakim ja wybaczeniu myślę.

Jedno pytanie - dlaczego jest tak, że każda propozycja jest przez Ciebie odrzucana, negowana? Z czego to wynika? Co nowego spróbowałaś robić od momenty jak zostałaś sama - co innego czy inaczej niż przez ostatnich 30 lat?
Nie chodzi mi o zmiany spowodowane przymusem finansowym ( np. nie jeżdżę nad ciepłe  morza, itp.) Pytania są dla Ciebie Zuzanno, nie musisz odpowiadać mi na forum.

Przyszłość!
Może się mylę - In_ka ukłon w Twoją stronę - ale wydaje mi się, że każde wybaczenie jeśli ma być szczere jest procesem...Nie jestem pewną czy u mnie przebiega "prawidłowo" :-(
Godzę się z rzeczywistością - ale to  ciągle nie jest takie "pojednanie" raczej ją toleruję. Jest to jakiś postęp, bo przed tym się przeciwko niej buntowałam, wierzgałam bądź zapadałam w letarg uciekając przed nią nie czując się na siłach z nią zmierzyć. Nie myślałam o przyszłości, nie chciałam jej, bałam się myślenia nawet o następnej godzinie, dniu i moim  jedynym marzeniem było nie dożyć go.
Teraz dopuszczam myśli "co dalej", planuję w prawdzie na "bardzo krótko" ale w przód. Np. dziś zrobiłam pierogi ( ładne, dwukolorowe "z wierzchu" zielone i czerwone a w środku kremowy  "ruski"farsz) i zamroziłam je - czyli mam jakąś nadzieję, że zrobię z nich użytek :-)
Nie jestem w stanie tego procesu przyspieszyć, ale staram się każdego dnia wykonać jakąś czynność, która zwiąże mnie z przyszłością, z życiem tak dla "bezpieczeństwa" psychicznego. Działam intuicyjnie, starając się wyszukać to, co dla mnie dobre, co w jakiś sposób przybliży mi choć na chwilę może nie radość, ale przyjemność?

Zuzanno,
Zgadzam się z Tobą, że wybaczenie (sobie i sprawcy krzywdy) to proces.
Proces często długotrwały i najczęściej bardzo bolesny, bo samego siebie trzeba obedrzeć ze złudzeń, które zostały nam zaszczepione a które następnie z pieczołowitością pielęgnowaliśmy aby karmić się nimi przez wiele lat.
Cieszę się, że powoli wychodzisz na prostą i akceptujesz rzeczywistość :-)

BTW: Nie ma w Twoim mieście firmy cateringowej, dla której mogłabyś przygotowywać takie smakowite cudeńka jak wspomniane pierożki, dorabiając przy okazji?

No dobra. To ja wrzucę dwa dowcipy na dobry początek. Moje ulubione. A drugi nawet w temacie.

Za górami, za lasami żyła sobie piękna, niezależna, pewna siebie księżniczka. Pewnego razu natrafiła na żabę siedzącą na kamieniu i przyglądającą się brzegom nieskazitelnie czystego stawu w pobliżu jej zamku.

Żaba wskoczyła księżniczce na kolana i powiedziała:
- Piękna Pani, byłem przystojnym księciem, aż pewnego razu zła wiedźma rzuciła na mnie urok. Jednakże jeden Twój pocałunek wystarczy abym znów stał się młodym, żwawym księciem, jakim byłem przedtem. Wtedy, moja słodka, weźmiemy ślub i będziemy razem z moją matką gospodarować w tym zamku. Tam będziesz przygotowywać mi posiłki, prać moje ubranie, rodzić mi dzieci, i będziemy żyli długo i szczęśliwie...

Tego wieczoru, przygotowując kolację, przyprawiając ją białym winem i sosem śmietanowo-cebulowym, księżniczka chichocząc cichutko pomyślała:
- No k..wa, nie sądzę...

I dalej przewracała skwierczące na patelni żabie udka w panierce.

*************

Za siedmioma górami, za siedmioma rzekami i siedmioma lasami, mieszkała królewna i mówiła: Ja, to cholera mam wszędzie tak daleko!

AnnaJo!

To tak na niedzielę...

Wikaremu ukradli rower. Pyta się proboszcza co robić. Ten mu radzi aby podczas kazania omawiał kolejno przykazania a gdy dojdzie do 7 obserwował wiernych, który się zmiesza.
Po mszy proboszcz pyta : Znalazłeś winnego?
A wikary : Nie, bo jak doszedłem do 6 to sobie przypomniałem gdzie go zostawiłem.

Penitent pyta spowiednika
Czy w czasie postu można  się kochać z kobietą?
- Owszem, można, byle nie z tłustą...

Dorula
W moim poście  o kłopotach zabrakło słowa  "takich"...

"Odkryłam, że kiedy wierzyłam swoim myślom, cierpiałam, a kiedy im nie wierzyłam, nie cierpiałam, i że to samo dotyczy wszystkich." - Byron Katie
Znasz tą postać ?
Zachęcam poszukaj w internecie. Posłuchaj, poczytaj - może ...

A dowcip dla mnie na czasie:
Co to jest pingwin?
Jaskółka, która jadła po 18 stej

miłej niedzieli

In_ka
Zetknęłam się gdzieś z teorią odwracania myśli, ale specjalnie się w nią nie zagłębiałam ;-(
Może teraz spróbuję - cóż mi w zasadzie szkodzi?

Z ciekawosci spojrzalam, dla mnie jest niesamowicie mroczny i przygnebiajacy. Podejrzewam, ze przedstawia dla Ciebie , stan Twojej duszy.

Wlasnie, mroczne. Mnie takie obrazy niesamowicie doluja.  Co do strony technicznej malarstwa, to przyznam sie , nie mam pojecia. Chociaz w mojej rodzinie jest pare osob uzdolnionych , po studiach w ASP.  Kazda z nich maluje w bardzo pogodnych kolorach. Ja musze przy obrazach odpoczywac.  Teraz jestem na etapie tesknoty za Polska, wiec  wybieram obrazy "sielskie i anielskie".

Zuzanna, nie moj Typ. Dla mnie troche zniewiescialy ???? . zastanawia mnie tylko kto za nim stoi, matka, aniol Stroz? Czy jego dusza? Pamietam, ze zawsze denerwowalo mnie interpretowanie obrazow lub poezji w utartych schematach -na zasadzie co Autor chcial nam powiedziec? Mozliwosci zapytania nie bylo, bo osobnicy zeszli z tego swiata, a ja uwazalam, ze kazdy powinien sobie sam zinterpretowac. Nawet raz wylecialam za to z klasy.