rozwód po 30 latach - Netkobiety.pl

Odwracasz kota ogonem, nie piszemy tu o wizytach u lekarzy, ale o małżeństwie. Czytasz i rozumiesz tylko tak jak Tobie jest wygodnie, a na Nike też mówimy adidasy, prawda?
Skoro przez 30 lat rozwijałaś się, kształciłaś, a do tego znasz języki i świat, to masz w rękach narzędzia, żeby poprawić jakość życia i to nie tylko finansową. Zresztą nie ma przełożenia ilości posiadanych pieniędzy na szczęście.

Ja z uporem bedę twierdziła, że zrobiłaś sobie krzywdę siedząc w domu. Większość z nas to wszystko co ty robiłaś niepracując, robiłyśmy po godzinach pracy, czyli ty na takie same czynności potrzebowałaś (matematycznie upraszczając) 10 godzin więcej niż my.
Ja też wychowałam i wykształciłam 2 córki, pomagałam teściom, zwiedziłam prawie cały świat, prowadziłam dom na wysokim poziomie bez pomocy gosposi, wybudowałam dom i zajmowałam się 2500m2 ogrodem...po godzinach. Uczyłam się kolejnych języków, bywałam w teatrze, kinie, byłam stałą bywalczynią wernisaży, jeździłam na nartach i żeglowałam. Na wszystko miałam czas, na kosmetyczkę, fryzjera i salony mody też. Acha, mój ex nie musiał za mnie płacić.
Jak wyprosiłam ex z domu i zostałam bez grosza to tylko dlatego, że wyczyścił mi konta, a nie że żyłam na jego koszt. Łatwiej mi widocznie było "wrócić do świata"
Ja zaczęłam od zera i wcale tego nie żałuję, dlatego okreslam się jako szczęśliwa rozwódkę.

Twoje poprzednie życie nie wróci, kropka. Masz wybór, albo żyć wiecznie niezadowolona i z pretensjami, albo ruszyć do przodu.

Dorula
Snob, to osoba uczestnicząca w jakiś wydarzeniach bez znajomości, zrozumienia tematu, wyłącznie po to, by zaimponować innym. Ja jestem zbyt pragmatyczna, aby robić coś co mnie nie pociąga po to, aby 'się popisać". Jednak przyznaję, że nie zadawala mnie dyletancki poziom kultury, nie potrafię "przeżywać" wzruszeń  przy nieprofesjonalnym jej potraktowaniu.

Zuzanno mam pytanie:
czy w realu jesteś taka sama, jak tutaj na forum ?
czy kontrolujesz się bardziej?  tzn. nie mówisz, co myślisz nazwijmy to - przemilczasz

My chyba jesteśmy na niższym poziomie
Mnie młodzież z ASP zaprasza na wernisaże, chodzę bo ich lubię i nie czekam, aż bedą kiedyś Manetami.

Mam wysokie wykształcenie, a zniżyłam się kiedys do sprzątania, i o dziwo korona wciąż mi na głowie siedzi. Mam bzika na punkcie nart...dałam radę zaoszczędzić...na jedzeniu...ale ja chciałam.

I  cieszę się, że wschody słońca są takie piękne, nawet jak deszcz pada.

A ja już chyba nie mam żadnych pytań do Zuzanny.

Ona po prostu jest lepsza, mądrzejsza, tłumaczy znaczenie prostych słów jak dzieciom w szkole.
Mam wrażenie, że jest w realu niezłą manipulantką, i zaczynam troszkę rozumieć jej męża.
A bez jego pieniędzy jest nikim, bo nie potrafi się zniżyć się do poziomu ludzi skromniej żyjących, ale na własny koszt i, co gorsza, sugeruje, że takie życie nie ma sensu.

Żenada.

Taki cytat prababci mi się przypomniał "wyżej s..., niż d... ma", a prababcia zawsze podkreslała z dumą, że jest z "Tych" A...skich.
Ja Zuzannie serdecznie współczuję, nie chciałabym być taką nieszczęśliwa pesymistka przez kolejne np. 30 lat.
Brutalna prawda jest, że ciężko na to zapracowała.

Jest jeden post na , ktory Zuzanna nie zareagowala. Post oferujacy pomoc psychologiczna z osrodka terapii uzaleznien.  Co z tym Zuzanno zrobisz?

Dorula
Czy się trochę nie zagalopowałaś w ocenie?
Zawsze podziwiam osoby, które "sądzą" zaocznie. Podtrzymuję swoją opinię  ( którą Ty zanegowałaś) o Tobie jako "silnej" Kobiecie. Ba Kobiecie, która wszelkie słabości ma w pogardzie.
Wybacz, ale uważam, że wydając wyrok ( manipulantka, lepsza, mądrzejsza) chciałaś ukarać mnie za to, że nie podoba mi się, że zjechałam ileś tam stopni w dół. A przecież to takie proste, zaakceptować, cieszyć się, nie oglądać na przeszłość...

Zuzanno,  jezeli poczulas sie dotknieta tym uniwerkiem trzeciego wieku,  to nie jestem w stanie tego zrozumiec. Piszac, ze Ty juz masz wyzsze wyksztalcenie i tego nie potrzebujesz, obrazasz wiele osob, ktore tak jak Ty SA wyksztalcone, a traktuja to jako rozwoj osobowy, mozliwosci spedzania czasu i poznania nowych ciekawych ludzi.  Moglas napisac, ze Ciebie to nie interesuje. Taki uniwerek to nie tylko wyklady na temat zdrowego zywienia jest psychlogia, filozofia, literatura i wiele, wiele wiecej . Pochodze z zamoznej i napisze - elitarnej rodziny,  moja mama wybrala taka droge, zeby poradzic sobie z zaloba psychiczna po utracie partnera.  Podziwiam ja za to. Jej to odpowiadalo, a  nie uzupelniala braki w wyksztalceniu. Malo tego obrazasz ludzi, ktorzy dzialaja czesto spolecznie, zeby osobom samotnym zapewnic mozliwosci spedzania czasu. Wydaje mi sie, ze TU sie zagalopowalas. (Przepraszam za bledy i literowki, bo korzystam z tableta usttawionego na jezyk obcy)

Elfino!
Napiszę do nich na podany adres. Próbuję wszystkiego, żeby 'sobie" pomóc". Nie podoba mi się własny stan i staram "coś" z nim robić. Nie jest łatwą diametralna zmiana warunków, nie jest łatwe "zapomnienie" o tym co kiedyś, nie jest prosta zmiana przyzwyczajeń i obniżenie standartów. Uczę się tego każdego dnia - pewnie tez zbyt wolno :-( ale nie potrafię odnaleźć radości z tej nauki. czy to zbrodnia? Gdybym była jak sugerują "manipulantką" ( a może miała w sobie mniej uczciwości) napisałabym to co chcecie usłyszeć - jest super! Zrozumiałam jak puste życie wiodłam przez ostatnie 30 lat i teraz z radością poznaję to prawdziwe! Wszystko dzięki Waszym radom, uniwersytetowi III wieku i pracy z trudną młodzieżą! Ale chyba nie o to chodzi prawda?

Zuzanno, to wszystko to SA propozycje. Nikt nie zmusza Cie do czegokolwiek. Sama wiesz najlepiej, co jest dla ciebie dobre.  Moje polskie kolezanki, wszystkie rozwodki, zalozyly sobie taki klub "kobiet niezaleznych",  raz lub dwa wmiesiacu maja spotkania,  w domach, przynosza ze soba rozne smakolyki , gadaja i przede wszystkim pomagaja sobie.

Takataka
Planuję na tydzień:-) tak wydaje mi się bezpieczniej.
W tym tygodniu i w następnym bo to weekend mam zamiar odwiedzić kolejne przychodnie, może w którejś mają szybszy niż grudzień termin rehabilitacji.Zrobić przegląd letniej garderoby, pomyśleć nad przygotowaniami do swego osobistego święta - wiesz te dylematy czy podać gościom chłodnik i bliny, czy też raczej szparagową i pierogi. Bo co do ciasta to raczej pewne, że z rabarbarem. Przygotować drobne upominki dla moich gości - to taka moja tradycja. Zastanowić się i przygotować "wystrój", powtórzyć kolejne partie angola, poodpisywać na maile, może jak pogoda dopisze wybrać się na długi spacer. Czeka też na przeczytanie  "Sońka" Karpowicza i "Lód" Dukaja i wpółzaczęty sweter do wydziergania. To by było chyba na tyle...

Niestety nie pierwszy raz to zdanie tu pada. Jakby nie było oczywiste, że jeśli Zuzanna nie odpowiadała mężowi, to mógł się z nią najpierw rozwieść i dopiero potem szukać swojego szczęścia z kimś innym zamiast latami ją zdradzać, robić na boku dziecko, jednocześnie korzystając z przywilejów męża przy żonie i kradnąc jej kolejne lata życia.

Zuzanno, ja nadal jestem przekonana, że Twój stan w największej mierze spowodowany jest świeżością tematu. Musisz jednak zrozumieć, że w cztery litery można sobie wsadzić powiedzenie "czas leczy rany". Jeśli będziesz czekać, że coś lub ktoś odmieni Twój los i Twój stan i podpowie Ci matematyczny wzór na wyjście z impasu, to ten wątek doczeka się setnej strony z tym samym biciem piany. Dopóki sama aktywnie o znalezienie wzoru nie zadbasz, to czas tu nic nie polepszy, a wręcz pogorszy.

Rozumiem, że na dzień dzisiejszy najbardziej pocieszyłoby Cię, gdyby się okazało, że wybranka exmęża zdradza go, zaraziła go tryprem, dziecko okazało się nie jego, a on sam z podkulonym ogonem wraca do domu i wszystko wraca na stare tory. Zapomnij o tym scenariuszu. Zapytałam po co tu weszłaś, żeby się upewnić, czy ty sama jeszcze wiesz, jaki jest Twój cel. Póki co zwyczajnie okopałaś się w swoich pozycjach i im bardziej reszta jest na tak, tym bardziej Ty jesteś na nie.

No, czyli w realu całkiem nieźle sobie radzisz. A że bez entuzjazmu i tej nieznośnej lekkości bytu, to zupełnie inna sprawa. To, że funkcjonujesz tak sprawnie to już b. dobra oznaka. To świetnie, że nie popadasz w całkwity marazm, nie odcinasz się od ludzi, nie leżysz tygodniami nieumyta na wymemłanym łóżku . Jeśli jeszcze wprowadzisz zmiany w swoim sposobie myślenia o przyszłości i nastawienie do swoich możliwości, to jesteś w domu.

AnnaJo
Nie ma sensu zastanawiać się "co bym chciała" ...
Staram się robić to co mogę. Czyli dbać o siebie w dostępnym zakresie.  A' propos siłowni na wolnym powietrzu - to fajna sprawa, ale ma dwa dość poważne minusy. Pierwszym jest niemożność ustalenia na nich "obciążenia" czyli w przypadku osób z takimi schorzeniami jak ja grozi poważnymi konsekwencjami, i drugim - dla mnie dość istotnym - co dalej po tych ćwiczeniach? Gdzie się umyć, przebrać? Czy też taka upocona, "woniejąca" wracać miejskimi środkami lokomocji?
Spotykam się z przyjaciółmi - dość regularnie. Szukam pracy, śledzę oferty. Zajmuję się różnymi sprawami ( jak każda). Pisałam moim problemem nie jest brak zajęć, tylko ten, że nie czerpię z nich radości. Że traktuje je "jako zadanie do wypełnienia", że brakuje mi w nich tej "iskry" która kiedyś je wypełniała :-(

Ja też się zapisuję na listę chłodnikową . Zuza, a na kiefirze czy na zsiadłym?

Laboratorium snu? Podglądają sny?

Moze nie doslownie, ale obserwuja, czy oddycham, bo czasami mi sie nie chce ????

Elfinko!
Może raz ja coś doradzę ... A gdybyś potraktowała tę ścierkę jako ekstraordynaryjne nakrycie głowy? Ozdobiła ją jakoś? Upięła?  Tak "na próbę?
Nie, to chyba zły pomysł :-((( bo skoro chcesz się jej pozbyć, to żadne upiększanie nie pomoże Ci :-(((
Ale pewnie masz swoje sposoby jej pozbycia, bo przypuszczam, że to nie był "Twój pierwszy raz"...

Dobrze, że rozmawiasz Zuzanno, chociaż częściej mówisz albo jak napisałaś - usprawiedliwiasz się ...

Co do czasu.
Rozwód został orzeczony we wrześniu 2014 r. po sprawie, która ciągnęła się rok. Została w takim razie założona ( przez Twojego męża) w roku 2013. Ty liczyłaś na to, że tego rozwodu on nie dostanie - chciałaś, żeby pomimo faktu posiadania dziecka z tamtą kobietą zostało jak jest, bo ...
Przerażała Ciebie wizja życia bez niego, bez środków również na to życie (tak wnioskuję z tego, co pisałaś).

Podejrzewam, że dopiero postanowienie Sądu uzmysłowiło Ci, że tego małżeństwa już naprawdę nie ma (chociaż w realu nie było już dużo dłużej).
Rzeczywiście przestawienie się na "nowe tory" (dla Ciebie całkowicie nowe) - trwa. A przy podejściu do tematu jaki masz, hmm.
Może faktycznie rady pojawiające się tutaj nie są dla Ciebie, chociaż jest wiele osób czytających to Forum - mogły skorzystać
Działaj Zuzanno- działaj jedyny dla Ciebie ratunek. My podziałamy z Tobą po swojemu 

co chciałaś przez to powiedzieć zbytdelikatna?
doprecyzuj poproszę ...
bo zastanawiam się kto jest tutaj złośliwy zarzucając to innym

in ka to nie było złośliwe.Moim zdaniem daleko nam do poziomu Zuzanny, choćby do poziomu wysławiania się.
Ale widzę, że atmosfera robi się miła i o to chodzi.Ja sobie tu podczytuję, bo może coś dla siebie z tego uszczknę, też nie wiem za bardzo co mam dalej robić ze sobą, ale to już inny temat.

Dalam rade, wlasnie tak jak napisalas, olejem. Spalam w szpitalu 2 dni. Pierwszego dnia byla polska pielegniarka, sprytna dziewczyna, nie zostawila mi takich sensacji na glowie. Wczoraj byla ichniejsza i myslala widocznie, ze ma konia przez soba i nawalila tego kleju na glowe i te sciereczki, dlatego taki zrobil sie problemik. Mysle, ze jej sie w nocy nie chcialo wstawac i przymocowywac ponownie  ???? . Milego dnia CI zycze.

In_ka
Poziom ma też swoje zalety...leżąc można podziwiać gwiazdy ;-) A pionowa pozycja wady - kręgosłup za nią nie przepada. Ale to oczywiście żarty - dla rozluźnienia atmosfery.

Antypodo, Takataka - sorry znowu zbiorczo :-(
To wyście myślały, że ja od września leżę i NIC nie robię???
Że całymi dniami  tylko obmyślam kontrargumenty?
Oczywiście, że funkcjonuję  tyle, że bez radości - na upartego da się - ale ja akurat przy tym nie chcę się upierać ;-)
Owszem zdarzają mi się dni szlafrokowe ( no dobra nawet tygodnie) ale to nie znaczy, że podczas nich leżę i bezmyślnie gapię się w sufit.
Na chłodnik zapraszam :-)

Zuzanno, zrób sobie taką analizę schematów z przeszłości i uczciwie zastanów się, które z nich dawały Ci uczucie spełnienia i szczęścia.

Może błędnie zakładam, że  przez ostatnie lata wasze małżeństwo było schematyczne, a nie szczęśliwe. Nie wyobrażam sobie, ze przy długotrwałym życiu w trójkącie (nawet jeśli oficjalnie o tym nie wiedziałaś), żyliście szczęśliwie. Ale, ja mogę się mylić oczywiście.

Zuzanno, czytam Twój wątek od początku jego istnienia. Nie zabierałam w nim głosu, bo prosiłaś o rady osoby, które miały podobne do Ciebie doświadczenia. Nie jestem zdradzoną (przynajmniej nic o tym nie wiem), nie jestem rozwódką, ba, jestem szczęśliwą kobietą w ponad trzydziestoletnim związku. Jednak czytając ostatnie posty, i Twoje, i innych użytkowniczek, zdecydowałam się napisać kilka zdań.

Pamiętam, gdy przeżywałam bardzo trudne, traumatyczne sytuacje. Pamiętam, gdy bliscy mi ludzie mówili o jasnych stronach życia, gdy pokazywali sposoby wyjścia z bagna, w którym tkwiłam, gdy w mniej lub bardziej energiczny sposób nakłaniali mnie do zrobienia kroku. Tymczasem ja trwałam w postawie ?na nie?. Wszystko było ?nie tak?, wszystko mnie drażniło, wszystkie próby wyciagnięcia mnie na powierzchnię denerwowały. Paradoksalnie, im więcej słyszałam pozytywnych opinii, im częściej i energiczniej bliscy mi ludzie pokazywali sposoby poradzenia sobie z problemem, tym bardziej zaciskałam oczy, warczałam i byłam wściekła. Dlaczego tak się zachowywałam? Teraz wiem. Nie byłam gotowa, nie podjęłam decyzji o wprowadzeniu zmian w swym życiu. Wolałam, tak, wolałam, być nieszczęśliwą, złą, rozgoryczoną, mającą ?zazłe?. Kiedy zmieniłam swe spojrzenie? Kiedy stałam się osobą szczęśliwą? Gdy pozbyłam się złości. Gdy przestalam walczyć. Gdy zaakceptowałam rzeczywistość. Gdy przestałam myśleć, że jestem ofiarą. Gdy wybaczyłam. Gdy pojęłam, że bycie szczęśliwą nie jest zależne tak bardzo od okoliczności, jak od? stanu umysłu i od decyzji o sposobie widzenia siebie, innych ludzi i świata.

Pomocnym mi było i jest (teraz też) zdanie, które tutaj na forum cytowałam wielokrotnie:

Wczoraj zaś przypomniałam sobie:

Proszę, nie czuj się zobowiązaną do napisania odpowiedzi. Skorzystasz z mego doświadczenia - dobrze. Nie skorzystasz - drugie dobrze.

Ja myślałam, że Ty "od 30 lat tak leżysz i NIC nie robisz" a nie tylko od września ;-)
mam nadzieje że po tym wpisie uśmiechnęłaś się troszkę :-),
i wystarczy, bo jeszcze wpadniesz w jakąś euforię,
a to mogłoby Cię zabić ;-)

Trzymaj się i..
Miłego weekendu :-)

Takataka!
Byłam pewna, że sądzisz, iż od 30 lat siedziałam, a od września się położyłam :-))))))
A tu taka niespodzianka!

Zuzanno, nie mam żadnych słabości w pogardzie, bo ja sama tonę w nich jak w oceanie
i nie zagalopowałam się w ocenie, bo, zauważ, zaryzykowałam ją na 25 stronie wątku.

A to, że jesteś oburzona wcale mnie nie dziwi i nie zaskakuje, znając siebie tez bym była,
bo jestem bardzo czuła na punkcie niesprawiedliwych osądzeń, ale zrozum, proszę,
cały czas mam wrażenie, że chcesz nam (mi?) coś udowodnić w sposób coraz bardziej przypominający
naukowe opracowanie jakiegoś klinicznego, beznadziejnego przypadku życiowej katastrofy.
Pytanie tylko, co.

Przepraszam, już mnie nie ma:)))

Dziękuję, Zuzanno,
na wernisażu było WSPANIALE,
piękna wystawa w pięknym miejscu.
Potem placek, kawa i winko, a mnie, jak i resztę gospodarzy i zwiedzających, aż brzuch boli ze śmiechu.
Żałuj, że nie byłaś...

P.S. Sądzę, że Wielokropek mądrze prawi.

in_ka, ok, ale kto nie jest ofiarą na tym świecie?

Losu, przypadku, kłamstwa, celowego działania, dobrej woli, złej woli itd.

No, kurczę,i co? To wszyscy mamy się pochlastać?
Ja wiem, że nie tędy droga, Ty i inne wspaniałe dziewczyny tego wątku również.

A Zuzanna, moim skromnym zdaniem, potrzebuje czasu. Tylko, że ten czas jest trudny do przeżycia.
Po prostu.

Zuzanno, załamałaś mnie tym, że spocona nie wsiądziesz do autobusu...
Kolejna wymówka, już ich nikt nie zliczy...

Hehe, ja to wiem doskonale.
Tylko wytłumacz to Zuzannie.

Zuzanno, to nie są dziwactwa, mam dokładnie tak samo.
ALE gdzie chcesz wziąć prysznic po sporcie na świeżym powietrzu czy jak to się tam nazywa?
Na ulicy?
Od czego są antyperspiranty?
Nie, no, po Ciebie musi przyjechać prywatny samochód z prywatnym szoferem, czy co?